Natuurlijk ken ik de Britse groep Queen, voornamelijk vanwege de talrijke hits en klassiekers die ik vroeger heel vaak op radio en tv heb gehoord en gezien. Nu is het vaak armoede troef (en vertik ik het om bijkomende abonnementen te nemen). Geloof het of niet, maar de vroege Queen was voor een aantal van mijn maten lang geleden de introductie naar de iets hardere muziek.

Ik ken de hits, ik ken de albums een beetje maar ik heb nooit de behoefte gehad om ze te kopen, zelfs niet de interessante verzamelaars Greatest Hits I II III. Vaak brachten ze toch ook melige nummers uit, nou ja, nummers die ik veel minder kon hebben. De opnames hierop dateren van 12 juli 1986: uw dienaar zat toen volop met zijn gedachten in het heilige Metal jaar 1986 met andere prioriteiten (en niet de budgetten van nu, dedju).

Queen is voor mij altijd Freddy Mercury geweest, één van de beste zangers annex frontmannen die ik ooit heb zien rondlopen en vooral de onvergetelijke volksmenner tijdens Live Aid in 1985, bijna veertig jaar geleden, dat kort en vurig optreden staat in mijn geheugen gebeiteld. Ongetwijfeld ben ik niet de enige.

Het optreden dan maar? Ik kan maar weinig oordelen over een setlist die put uit de 11 albums tussen 1973 en 1986, ik ben hier maar een verkenner en laat deze kelk met plezier over aan de kenners. Tot aan Brighton Rock Solo is er een lekkere flow aanwezig, maar dan volgt die 9 minuten durende gitaarsolo die me weinig kan bekoren. Pas op, drs. Brian May is een goeie gitarist, maar het duurt me te lang. Geweldig trouwens is de interactie tussen Freddy en het publiek op het einde van A Kind a Magic maar het sextet songs vanaf Love of My Life tot en met Gimme Some Lovin' zorgen voor een nieuwe dip in mijn beleving. Wat daarna komt, is natuurlijk van een heel andere orde, minder entertainment, meer muzikale beleving. Misschien ben ik te streng, tenslotte was Freddy Mercury geboren voor het podium, op zijn flamboyante wijze.

Zoals gezegd, ik ken Queen, maar momenteel heb ik enkel deze op dubbel cd. Ik heb lang getwijfeld om ook nog Live Killers, Live at the Rainbow '74 en A Night at the Odeon binnen te doen. Allicht gaat het er nog ooit van komen, ik houd van livealbums, er is nog redelijk plaats in die stalen cd-kast bij de letter Q, maar er ligt nog een flinke stapel cd's naast mij.

Vanaf de EP in 1983 ben ik een fan van Queensrÿche, een groep uitstekende muzikanten die nooit in de pas liep maar koppig zijn eigen weg ging, geen enkel album lijkt op elkaar. Toch is hun ster al een tijdje tanende, ik vind Promised Land hun laatste echte meesterwerk en dat coveralbum Take Cover uit 2007 een regelrechte zeperd!
Vorig jaar zei ik al dat het een conceptalbum ging worden en sprak ik mijn hoop uit dat ze nog één keer konden knallen zoals alleen zij maar kunnen. Dit is een redelijk goed album en na een voor mij ontgoochelende periode vanaf 1994 opnieuw een schuchtere aansluiting met wat ze kunnen. Ik heb er mijn tijd voor genomen want dit heeft tijd nodig. Aanvankelijk was ik maar weinig opgelucht met de diverse gesproken stukken, het stoort het ritme van het album nog altijd, nu gaat het. De muziek is eindelijk weer eens een opluchting maar ik mis nog altijd de input van Chris DeGarmo, ik denk dat dit album meer zou sprankelen met hem erbij. Meeslepende muziek en teksten zijn het ook, maar dat kan gezien het thema niet anders, ik mis een beetje variatie tussen de nummers, ik moet echt moeite doen zoals bij Promised Land maar hier moet ik er de aandacht bij houden. Hier en daar zou ik zelfs durven knikkebollen. Voor de rest zeg ik dat A Dead Man's Words en Man Down! mij het meest aanspreken, konden voor mij zo op Promised Land staan. Geoff Tate blijft nog altijd een wereldzanger, de emotie die zijn stem uitstraalt is uniek.
Mijn hoop op een knaller is niet uitgekomen, mijn vrees voor een flutalbum is gelukkig ook niet uitgekomen. Degelijk, niet meer, niet minder.

Uitgekomen op 20 augustus 1990 is dit vierde album meer dan de zoveelste koerswijziging, het is zelfs een regelrechte stijlbreuk want weg zijn de Metal elementen van het verleden. Let op: een artiest hoeft van mij niets, hij mag alles van mij maar ik behoud dezelfde vrijheid om te kiezen qua luistergedrag én koopgedrag. Natuurlijk kocht ik dit album op datum van verschijning want was Queensrÿche niet mijn favoriete groep? Lagen mijn verwachtingen ook niet te hoog na de drie voorafgaande sprankelende albums?

1990. Heb ik niet echt goeie herinneringen aan. De jaren negentig nog minder, want mijn interesse in muziek begon af te nemen en we kregen Grunge en Nu Metal op ons dak. Ik was niet meer die tamelijk onbezorgde prille twintiger, ik had het universitaire studentenleven stopgezet en gekozen voor een A1 bedrijfsvertaler NL-FR-EN-SP aan het HTI in Brugge. Ik was op weg naar de volwassenheid met al zijn kwaliteiten en gebreken. “Responsabilities”...

Dit album werd een enorm verkoopsucces door toedoen van een aantal goed gekozen singles en videoclips, niet in het minst de prachtige, breekbare ballad Silent Lucidity. Ik herinner me de single Best I Can als lead single van dit album en... ik vind het een flauw nummer met keyboards en dat belachelijke refrein, iets met liefde en haat. Het titelnummer is van een heel andere orde en doet nog denken aan de vergane tijden van de eerste drie albums. Ik vul nog aan met Jet City Woman, Another Rainy Night (Without You) en Anybody Listening en dat is het zowat: de rest is misschien artistiek verantwoord maar mij veel te rustig of zelfs te platjes (Resistance, Hand on Heart). Ik vind de productie ook zo kil, zo kurkdroog (die drums), iets wat bijvoorbeeld ook is gebeurd met het Rush album Presto in 1989, van alle leven ontdaan.

Op basis van de gegevens welke ik me herinner kan ik enkel maar concluderen dat de vijf heren van Queensrÿche verder de richting opzochten van compactere songs met evidentere structuren en dat is op dit album kwaliteitsvol uitgewerkt door een groep rasmuzikanten. Alleen, het verlies van de Metal elementen en van de tegendraadse accenten onthullen wel dat dit het meest mainstream album van hen is, geen verwijt maar mijn vaststelling. Toch blijven er een aantal fikse gitaarsolo's voor plezier zorgen.

Opnieuw, ik respecteer artistieke vrijheid, ik ken veel slechtere albums, maar ook veel betere. Alleen lijkt het progressieve in hun muziek een andere afslag te hebben genomen en dan een acte de présence te maken op het daaropvolgende album Promised Land, dat misschien het ongemakkelijkste album van Queensrÿche is. Het is wat het is.

Het is hun eigen schuld. Huh? Het is hun eigen schuld dat ik dit livealbum met het mes tussen de tanden en alle zintuigen op scherp beluister want met een dergelijke setlist laat je mijn tikkertje iets sneller tikken. Onderverdeeld in 4 “suites”, EP/Warning/Rage Suite, Mindcrime Suite, Empire/Promised Land Suite en HITNF/Q2K Suite schep je grote verwachtingen.

Over de kwaliteiten van de songs van de eerste drie suites kun je niet moeilijk doen, het is de periode waarin Queensrÿche uit de oersoep van Amerikaanse power metaal kroop en als een raket hemelse hoogtes bereikte in het muziekuniversum. De vierde suite heeft zijn momenten maar ondertussen zijn ze al lang weer op Moeder Aarde geland. Mensen die mij kennen weten wat ik van Queensrÿche vind en hun albumreeks tot en met Promised Land, stuk voor stuk meesterwerkjes van meesterlijke muzikanten en onderling fel gevarieerd.

Mijn verwachtingen worden niet ingelost, ondanks de prima setlist (ook vanaf nummer 24). Ik stoor me hier en daar aan de zang van Geoff Tate, eens een wereldzanger maar nu kort van adem en soms net niet de hoge noten halend. Verstaanbaar want hij wordt ook een dagje ouder, moet hij maar zijn stem verzorgen. Hij heeft hulp nodig met veranderingen in zanglijnen, galm op de zang en achtergrondkoortjes op tape. Leeftijd achterhaalt iedereen wel en zeker een zanger met zijn specifieke eigenschappen en kwaliteiten. De ritmesectie met Scott Rockenfield en Eddie Jackson is rotsvast en zoals altijd betrouwbaar. Nog een probleem heb ik met de gitaristen, niet met Michael Wilton die meer dan zijn werk doet maar met Kelly Gray, die de schoenen van voorganger Chris DeGarmo niet kan vullen met zijn zwakke gitaarpartijen (voorbeeld: Walk in the Shadows) en niet zo vertrouwd lijkt met het concept twingitaarwerk. Staat hij daarom achterop in de mix ten opzichte van Michael Wilton?

Silent Lucidity blijft eenzame klasse maar het weglaten van het snelle deel van Roads to Madness vind ik een regelrechte schande, speel het volledig of speel het niet! Het is een registratie van twee optredens op 27 en 28 juni 2001 in The Moore Theatre in Seattle, Washington. Ze spelen een thuismatch maar horen jullie veel interactie met het publiek? Hun eerste echte livealbum (Operation: Livecrime uit 1991 laat ik even buiten beschouwing) en het ontgoochelt een beetje.

Mei 1988 was het, tijd voor het derde album van Queensrÿche. Dat jaar was ik eerstejaarsstudent Rechten aan de Universiteit van Gent, waar ik ook op kot zat. Iedere week was er een Rock / Metal programma op een Gentse vrije radio en daar hoorde ik de eerste magische klanken van het slotnummer Eyes of a Stranger en ondanks het krakend geluid op mijn klein toestelletje was ik al bij de eerste kennismaking overdonderd. Ik werd ook trouwe klant bij de Music Man in de Bagattenstraat in Gent.

Kon Queensrÿche hun eerste twee albums overtreffen, was het mogelijk om die progressieve lijn nog verder door te trekken na The Warning en Rage for Order? Luidt het antwoord niet vaak “ja” en “neen”? Volgens mij is dit één van de eerste conceptalbums in Metal maar voor Queensrÿche begrippen toen tamelijk eenvoudig van opzet qua songstructuren.

Bij dit album draait het voor mij om die ongewoon waanzinnig prachtige flow van dit album maar met opnieuw een brede waaier aan kalme en stevige nummers, midtempo en uptempo nummers, tussenstukjes die het verhaal vooruithelpen maar vooral songs met kop en staart, ingezongen door een verbluffende zanger en ingespeeld door een ongelooflijke strak spelende groep waarvan ik als uitblinker (opnieuw) drummer Scott Rockenfield aanduid.

Na al die jaren laat het concept, het verhaal achter deze plaat, me tamelijk onverschillig, want zo sterk vind ik dat verhaal nu ook niet maar ik kan nog alle teksten meebrullen, dat is zeker. Dat is trouwens iets wat je snel moet leren want zowel op mijn niet meer zo koosjere vinylplaat als op mijn later gekochte cd staan de teksten gebruiksonvriendelijk afgedrukt, mijn enige punt van kritiek. Wie drukt nu de lyrics af als één doorlopende tekst gescheiden door puntjes en de titels in het vetjes? Scheel word ik ervan en ik weet dat ik soms een moeilijk mens kan zijn.

Het is de muziek die het 'em doet met een geluid dat uit de speakers knalt maar ook genoeg subtiliteit bevat wanneer je luistert met een hoofdtelefoon, wat ik de verdienste vind van producer Peter Collins, die bijvoorbeeld ook de albums Power Windows en Hold Your Fire van Rush heeft gedaan. Favorieten op dit album? Niet lachen met mij, hé! Of toch drie: het vliegensvlugge The Needle Lies, het sublieme I Don't Believe in Love en dat mij altijd sprakeloos achterlatende slotnummer, Eyes of a Stranger.

Mijn academische carrière draaide niet op een succes uit, ik deed nog één jaar Rechten erbij, maar ik het was het vele blokwerk spuugzat en zocht iets anders. Dit album werd een enorm succes, althans bij dat deel van het Metal publiek dat voordien die echte klik niet had bij The Warning en Rage for Order. Het leverde Queensrÿche ook de positie als openingsact op tijdens de And Justice for All toer van Metallica. Het gigantische succes kwam twee jaren later met het album Empire met opnieuw een koerswijziging.

Rond 18 oktober 1994 komt dit vijfde album uit van het (eens) almachtige Queensrÿche en net zoals de platenmaatschappij heb ik hoge verwachtingen, zij ongetwijfeld in nog meer commercieel succes, ik eerder in een album dat weer aanvoelt als Queensrÿche Grand Cru. Voorganger Empire is een stijlbreuk, is best een goed doch tam album maar het doet mij vaker teruggrijpen naar het Dynamischer Drietal daarvoor.

Het is geen geheim dat de jaren negentig mij heel weinig raken op muzikaal vlak omdat ik grotendeels mijn interesse begin te verliezen in Metal en muziek in het algemeen. Met stijgende verbazing loop ik met mijn hoofd tegen een muur van Grunge en Nu Metal, fans in houthakkershemden en springende snotapen in bermuda’s. Begin 1994 keer ik na mijn legerdienst (barman in de Mess Officieren in Middelkerke, jackpot!) ook terug naar mijn huidige werkgever en koop ik mijn eerste gsm, een Ericsson, nadat ik de avond voordien voor de eerste keer door mijn rug was gegaan en de vaste telefoon op een kastje niet kon bereiken, haast hulpeloos liggend op de grond, alleen… Mijmeringen.

De begintonen van 9:28 A.M. gevolgd door I Am I is alvast hoopgevend: Queensrÿche is weer zo progressief als de pest en EMI mag het schudden, waarna men naadloos overgaat naar Damaged met zijn doorklinkende basslijn. De metalen klanken van de jaren tachtig keren niet terug maar dat geeft niet zolang de dubbele gitaarlijnen en pittige gitaarsolo’s maar blijven van het duo DeGarmo & Wilton. Beide zaken komen regelmatig in volle glorie terug op dit best wel puik album. Edoch, hebben wij die metalen klanken wel nodig gezien de gewichtige onderwerpen op dit album, het gaat bij mij zelfs zo ver dat een akoestisch nummer als Bridge met een jammer genoeg droevig onderwerp werkelijk fantastisch overkomt.

Het titelnummer is voor mij een hoogtepunt ondanks de aanwezige saxofoon, een instrument dat voor mij eerder een plaats heeft in Jazz dan in Metal. Het instrument lijkt mij wel de wanhoop van het nummer te beklemtonen in combinatie met de gewichtige teksten. Damaged is spielerei en doet eerder mijn bloeddruk stijgen. Ik heb de cd zonder bonustracks in 1994 gekocht, maar als bonustrack is de “full band version” van Somewhere Else? een volgend hoogtepunt.

Nadien komen nog een zevental albums uit met Geoff Tate aan het roer van het schip, dat alsmaar meer begint te kapseizen tot een kleine muiterij uitbarst en de kapitein naar buiten wordt begeleid. He was asked to walk the plank. Het zijn zeven albums die bij mij ook bitter weinig indruk maken, toen niet, nu niet en in de toekomst wellicht ook niet. Met Todd La Torre is een heropleving gestart van Queensrÿche old school, meer richting Metal uit. Promised Land is voor mij een eindpunt in een glorieus tijdperk van een ooit fantastisch, vooruitstrevend Metal vijftal. In mijn klassement staat hij op vier na, juist, die eerste drie, zonder Disconnected zou mijn score nog iets hoger liggen.

Na de voor mij matige Hear in the Now Frontier komt een zelfde matige plaat uit. Ik leg uit: er staan hier een aantal uitstekende nummers op: Falling Down, Sacred Ground, Breakdown (met een heerlijke tempoversnelling en/of break) en Burning Man. Vanaf nummer drie tot en met nummer 7 moet ik moeite doen om wakker te blijven spijts het uitstekende zangwerk van Geoff Tate. Vraag aan de collega’s: kan het zijn dat hier en daar effecten op zijn stem worden gebruikt? Ik heb al sinds Hear in the Now Frontier de indruk dat hij aan kracht heeft verloren, dat roken zeker? Andere nummers vliegen het ene oor binnen en het andere oor buiten, hoewel afsluiter The Right Side of Mind een goedkeurende knik krijgt.
Slotconclusie: het heeft zijn momenten maar ik ervaar te weinig spanning in een aantal soms saaie songs, want ze waren meesters in het schrijven van spannende songs, er staan een aantal voor hun doen ondermaatse songs op. Ooit waren ze pioniers.

Als hun demo werd dit op EP uitgebracht in 1982 op hun eigen label 206 Records, maar door het grote succes konden ze tekenen bij EMI die deze EP opnieuw uitbracht in 1983. Later kwamen er nog twee mij bekende versies bij, met de bonustrack Prophecy in 1988 en met nog eens tien live nummers in 2003, afkomstig van de video Live in Tokyo uit 1985 welke ik ook heb.

In 1983 moet ik deze EP op vinyl hebben gekocht, de prijs staat er nog op: 259 BEF omgerekend 6,50 eur, dit is 'em: https://www.discogs.com/Queensr%C3%BFche-Queensr%C3%BFche/release/2272561. Aanleiding moet het openingsnummer Queen of the Reich zijn geweest dat ik op de radio hoorde, wat hadden wij anders in die tijd dan een zeldzaam radio- of tv-programma waarin dan eens de zwaardere muziek werd gedraaid. Waar het gros van mijn metalen vrienden later zich jaren bezighield met de opkomende Thrash Metal, werd Queensrÿche mijn groep, een dijk van een zanger (Geoff Tate) en muziek doorspekt met tempowisselingen en gitaarsolo's.

Hiervan onthoud ik vooral de snelle opener en de afsluiter annex semi-ballad, twee nummers die live nog vaak aan bod kwamen, de eerste werd al snel een vreemd eend in de bijt, want met de opvolger The Warning, hun debuutalbum voor EMI, kwam de eerste koerswijziging eraan en het was niet de laatste, hét kenmerk van Queensrÿche tot in 1994 althans met het album Promised Land.

In 1986 was ik zeventien jaar en ik woonde nog thuis, het was mijn voorlaatste jaar Latijn-Grieks in het college van Oostende, de zomervakantie kwam eraan en ik had twee herexamens aan mijn been: Scheikunde en Fysica. Ik had nog een prioriteit in die zomer want het tweede album van Queensrÿche kwam eraan...

Bij het vastpakken was het geïntrigeerd kijken naar de raadselachtige hoes, de achterzijde stond me toen veel minder aan met de reactie: “WTF hebben de stylisten en kappers van EMI uitgespookt?” Flatterend vond ik het niet voor een Metal groep, het EMI geld opende een aantal deuren, goeie en slechte. Achter de verpakking zat gelukkig een inhoud van een veel hogere orde en Queensrÿche oversteeg toen al het Metal genre.

Het zal wel want samen met Operation: Mindcrime uit 1988 staan er twee albums van Queensrÿche in mijn Top Tien en toch staat deze een trapje hoger: omwille van de inventiviteit in de nummers die vaak magisch tegendraadse momenten kennen, omwille van een ontketende en expressieve zanger die loepzuiver de hoogste regionen blijft halen, omwille van hun ambitieuze bereidheid tot het nemen van risico's die niet altijd 100% slagen (de Dalbello cover Gonna Get Close to You blijft taai), hun experimenteerdrang dat op dit album culmineert in schitterende nummers maar dat niet voor iedereen is weggelegd.

En dan heb je het geluid dat mij na al die jaren sprakeloos achterlaat, misschien tamelijk kil en theatraal in het begin en toch hoor je heel veel details met een hoofdtelefoon op. Dat is de verdienste van producer Neil Kernon, ongetwijfeld met dank aan een ruim budget. Dat quasi perfect geluid geeft een nog grotere boost aan deze verzameling opmerkelijke songs dat als geheel haast onovertroffen blijft bij Queensrÿche. Straffe uitspraak is het misschien maar na de eerste drie nummers is het al naar adem happen, verdere mokerslagen volgen met nog twee hoogtepunten voor mij: London met zijn waanzinnig mooie gitaarsolo's en de ballad I Will Remember, inderdaad een ballad godbetert. Je kunt niet alle nummers aanduiden als hoogtepunt en mag ik ook eens een speciale vermelding doen voor drummer Scott Rockenfield?

Of dit album nu de beste is van Queensrÿche of niet, daarover zul je nooit een consensus bereiken onder de vele fans, ook al omdat hun onderlinge albums zo verschillen in opzet en geluid, dus begin er maar aan. Het is wel één van de twee Queensrÿche albums die ik nog eens op cd heb gekocht samen met Operation: Mindcrime, want de vinnylekes dragen hun sporen van onzorgvuldig gebruik en talloze draaibeurten. Toch leg ik de cd niet zo vaak op, nostalgisch én periodisch irrationeel ben ik dus. Wat doe je eraan?

Na de EP “Queen of the Reich” het debuutalbum van Queensrÿche en voor mij oorspronkelijk een beetje ontgoochelend want de gitaren stonden voor mij te zacht. Nu weet ik beter: gewoon volumeknop naar rechts draaien en drie kwartier puur genieten van een droomdebuut van een geweldige band. Hoor hierop Geoff Tate tekeer gaan op de complexe zanglijnen, hierbij prima begeleid door schitterende muzikanten. Dit is Queensrÿche, dames en heren: tempowisselingen, technisch maar met veel gevoel en natuurlijk de gitaarpartijen. Ik kan hierop haast geen favorieten aanduiden want alle nummers vind ik van hetzelfde torenhoog niveau. No Sanctuary en Roads to Madness (die verschroeiende tempoversnelling naar het einde toe) zijn het vandaag maar de volgende keer zullen het ongetwijfeld twee andere zijn. Een dikke vette vijf en in tegenstelling tot sommige MuMe-collega’s hoor ik hier wel duidelijk voortekenen in van Rage For Order en Operation: Mindcrime, namelijk hetzelfde duizelingwekkend niveau van de nummers over die drie albums heen.

Queensrÿche is wellicht mijn eerste “favoriete groep” ooit geweest en ze blijven een speciale plaats in mijn leven innemen, dank zij de schitterende muziek op hun eerste vijf albums, dus tot en met Promised Land. Nadien blijf ik het gevoel hebben dat je een mooie verzamelaar kunt maken van de volgende albums want ieder album heeft zijn momenten.
De opener Open Your Mind vind ik een prima opener, bezwerende riffs en de bezwerende spannende zang van Geoff Tate. Losing Myself is eveneens prima, hoewel dat electronisch biep-en-piep-gedoe mij stoort, zoiets hebben ze niet nodig. Desert Dance heeft eindelijk weer eens dat opzwepend gevoel dat zo typisch kan zijn voor Queensrÿche. Falling Behind is verwaarloosbaar, een kampvuursong. Volgende degelijke nummers zijn The Great Divide en Rhythm of Hope, kalme balladachtige stukken worden afgewisseld met ietwat stevigere stukken en het altijd magnifieke zangwerk van Geoff Tate. Hoewel hij alles aankon/aankan, blijft hij meesterlijk in dergelijke songs. Het rikketikkende titelnummer heeft mij vroeger nooit bevallen en zal mij nooit bevallen, het doet mij geen sikkepit. Blood mag gerust op hetzelfde kampvuur worden gegooid als Falling Behind. Spoken word stukken en saxofoon op The Art of Life, joepie – not! Doing Fine is mager vergeleken met andere afsluiters op hun albums.
Wat moet ik als beloning geven voor een opnieuw matig album, ik geef hetzelfde cijfer als de twee voorgangers, een drie. Het valt opnieuw in het niet bij de eerste vijf albums, dus mijn nostalgie manifesteert zich weer. Mijn grootste pijnpunt op dit album en de twee voorgangers betreft het standaard drumwerk van Scott Rockenfield, waar hij vroeger als een vierarmige drummer de vellen beroerde, hoor ik nu eerder gezapige drumlijnen, weliswaar in dienst van de song.
Ik krijg het ook niet over mijn hart om dit genadeloos aan te pakken door een onvoldoende te geven want dat verdient het ook niet, het blijven uitstekende muzikanten, ze hebben een geweldige zanger van absolute wereldklasse en ze blijven koppig hun eigen weg volgen. Daar kan ik nog altijd respect voor opbrengen.

Zovele jaren later en het blijft een party-album dat meer succes kende bij onze Amerikaanse vrienden dan bij ons in Europa: in 1983 hadden wij onder andere Holy Diver van Dio, Piece of Mind van Iron Maiden, Script for a Jester's Tear van Marillion, Melissa van Mercyful Fate, Kill 'Em All van Metallica, de EP van Queensrÿche, Show No Mercy van Slayer, ik ga me inhouden.

Wanneer ik geen rekening houd met die partynummers waaronder de Slade cover en de ballad, dan blijf ik Breathless toch nog een mooi nummer vinden met zijn gedreven tempo. In 1983 hadden wij nog een album dat met bakken tegelijk over de toonbank ging, Pyromania van Def Leppard, een album dat ik hoger inschat en waarop het voornoemde Breathless wel zou passen.

Vijf bonustracks werden toegevoegd aan de hand van de heruitgave van 2012: de vier live-nummers staan ook op de EP Live Riot uit 1983: Quiet Riot - Metal Health (CD, Album, Remastered, Reissue) | Discogs. Dit album leverde hen een uitnodiging op voor het US Festival op 29 mei 1983.

Twee zaken vallen er te vertellen over Quiet Riot. Ten eerste, wijlen Randy Rhoads (later gitarist bij Ozzy Osbourne) was één van de oprichters en speelde op de eerste twee albums. Ten tweede, Quiet Riot is natuurlijk bekend van het album Metal Health uit 1983 waarvan aan de andere kant van de Atlantische Oceaan miljoenen exemplaren over de toonbank vlogen. Haast onvoorstelbaar is dat laatste nu.

Het label Frontiers werpt zich de laatste jaren op als een soort referentielabel dankzij een aantal aanzienlijk interessante uitgaven, ook in projectvorm of als livealbum. Ieder jaar richten ze ook hun eigen festival in en slimmer zijnde dan de rest nemen ze die optredens op natuurlijk. Deze opnames dateren van 28 april 2018, plaats was de Live Club in Trezzo sull'Adda, nabij Milan. Een blik op setlist.fm leert ons dat de toegift niet op dit livealbum staat, namelijk de AC/DC cover Highway to Hell: Quiet Riot Concert Setlist at Frontiers Rock Festival 2018 on April 28, 2018 | setlist.fm.

Ik drop nog één naam, Slade. Bekend zijn de twee Quiet Riot versies van Mama Weer All Crazee Now en Cum On Feel the Noize. Dat vat het ongeveer samen: Party Rock met vleugjes Slade en AC/DC, het ene vleugje al sterker dan het andere, een zanger die veelal de hogere regionen induikt en muziek dat bij mij nog altijd geen overdonderende indruk nalaat. Hadden ze nu eens Breathless gespeeld van het album Metal Health...