menu

Hier kun je zien welke berichten heicro als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Manfred Mann - The Five Faces Of (1964)

3,5
De twee in 1964 uitgebrachte debuutalbums van Manfred Mann verschillen in zo verre dat 'Do Wah Diddy Diddy' ontbreekt en 'I'm Your Kingpin', 'Mr. Angelo' en 'You've Got to Take It' op dit album zijn toegevoegd. Dat is maar goed ook, want het infantiele 'Do Wah Diddy Diddy' past totaal niet bij het door blues en boogie woogie overheersende geluid van dit album. De drie toegevoegde nummers voldoen daarentegen helemaal.

Gewend aan de grote successen van Manfred Mann in het pop stream genre, was het aanvankelijk even vreemd om Manfred Mann zo te horen, maar verrassing, verrassing, ik ben onder de indruk van de professionaliteit, het geluid en de productie. Je hoort een rijk gevarieerde instrumentatie met piano, orgel, vibrafoon, elektrische gitaar, mondharmonica en fluit. In tegenstelling tot de meeste andere beginnende bandjes, waren zij al heel goed. Hun instrumentale veelzijdigheid hielp duidelijk mee met de verrijking van hun sound. Paul Jones toont aan een goede zanger te zijn met een herkenbare stem. Soms, heel soms is het iets te gepolijst en mis je het rauwe dat bij de blues hoort. Een ander klein minpuntje vind ik de covers van de bluesklassiekers 'Hoochie Coochie Man' en 'Got My Mojo Working'. Hoewel deze blueskrakers voor de gemiddelde Europeaan anno 1964 niet bekend in de oren klonken is het tegenwoordig zo uitgekakt, dat je alleen nog maar de originele artiesten wilt horen. Afblijven dus, beter wordt het toch niet. Maar ja, ik neem het ze niet kwalijk. In de begin jaren zestig, de periode van uitgerangeerde rock'n roll artiesten en mierzoete crooners, waren de grote blues artiesten voor menig jonge muzikant idolen.
Het beste nummer vind ik 'Smokestack Lightning', een heel oud bluesnummer, zanger Paul Jones speelt hier ook verdienstelijk mondharmonica. 'What You Gonna Do?' is een soort r & b in de stijl van Van Morisson and Them. Eigenlijk zijn er geen zwakke momenten. Zelfs 'It's Gonna Work Out Fine', eigenlijk het enige nummer in de stijl van Manfred Mann zoals we hen kennen voldoet.

Kort na dit indrukwekkende debuutalbum, ging de band de commerciële kant op. Na de Beatles en de Rolling Stones behoorden ze een paar jaar, samen met o.a. de Hollies en de Tremeloes tot de subtop van de Britse hitscene. Even was het stil, maar een paar jaar later slaagde kameleon Manfred Mann met zijn progressieve Earth band er opnieuw in om successen te halen.

Matt Patershuk - If Wishes Were Horses (2019)

3,0
De bluesrock van 'Velvet Bulldozer' trok mijn aandacht en maakte mij nieuwsgierig naar de rest.
Dit is teleurstellend, blijkt nu.
De muzikant uit Canada heeft er voor gekozen om een heel scala aan genre's te laten horen. Sommigen zullen dat gewaagd en artistiek vinden. Ik noem het het geen keuze kunnen maken.
Van de vier verschillende instrumentale versies van 'Horse' kan alleen 'Horse 1' mij bekoren. Daarnaast vind ik Jerry Garcia's cover van 'Sugaree' niet veel toevoegen.
Ik heb nog een aantal luisterbeurten voor een beoordeling nodig, maar erg hoog zal die niet zijn.