menu

Hier kun je zien welke berichten heicro als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Otis Gibbs - Hoosier National (2020)

4,5
Hoosier National is het negende album van Otis Gibbs uit Indiana, maar voor mij is het de eerste kennismaking. 'Hoosier' is trouwens jargon voor een inwoner van Indiana.

Aangewakkerd door het herontdekken van een oude Les Paul met zware snaren en aangesloten op een Princeton Tuxedo-versterker uit 1963 besloot hij zijn akoestische gitaar aan de wilgen te hangen en te gaan voor zijn eerste volledig elektrische release. Ik moet zeggen dat het mij uitstekend bevalt.

Ik noem een paar favoriete nummers:
'Panhead' met een Steve Earle-achtige bluesy groove.
'Sons And Daughters' met een krachtige gitaar, een beetje Springsteen.
'Blood' heeft een riff die van Keith Richard had kunnen zijn.
'Fountain Square Stare' heeft bij vlagen weg van Richard Thomson's 'Gethsemane'.
'Lord Open Road', tja ik vergelijk maar weer eens, talking blues ala Lou Reed's Dirty Boulevard.
Het zijn niet de eerste de beste door wie hij is geïnspireerd.

Eigenlijk staat er geen enkel zwak nummer op dit roots-rock album. De man is gezegend met een goede ietwat gruizige en soms rauwe stem en los van zijn muzikale kwaliteiten heeft hij ook wat te vertellen.
Ik vind hem één van de ontdekkingen van dit jaar.

Otis Redding - Pain in My Heart (1964)

3,5
Otis Redding was pas 22 jaar oud hier en het talent is hoorbaar. Het feit dat het geen top album is geworden valt Otis niet aan te rekenen.
De platenmaatschappijen en producers waren de alles bepalende heer en meester in die tijd. De ingehuurde muzikanten deden hun ding en dat werd ook van de zanger verwacht. Zelfs Marvin Gaye, die toen al aan de lopende band hits scoorde, heeft jaren moeten strijden om zijn onafhankelijkheid te krijgen.
Hoewel op de sound niets af te dingen valt vind ik de gekozen overbekende covers van The Kingsmen, Rufus Thomas, Ben E.King, Sam Cooke en Little Richard een verkeerde keuze. Het is gemakzuchtig en biedt niets meer dan dat de oorspronklijke artiesten al op vinyl hebben gezet. Er is niets mis met coveren, vooral niet als je er een eigen 'touch' aan geeft, maar kies dan voor onbekend gebleven pareltjes, waarmee je overigens de songwriter ook nog een plezier mee doet.
Met het door hem zelf geschreven 'These Arms van Mine' scoort hij punten. In het voorjaar van 1963 haalde Otis plek 85 in de Billboard Hot100 met dit nummer. Dit is echt het hoogtepunt, schitterend gezongen en met dit nummer toont hij ook zijn ontluikende potentieel als songwriter aan.