menu

Hier kun je zien welke berichten heicro als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

J.J. Cale - Roll On (2009)

3,5
Toen hij het schitterende Naturally in 1971 uitbracht was ik verkocht.
Daarna kocht ik nog 4 opvolgende albums en ik genoot iedere keer weer van zijn met roots doordrenkte muziek. Tegelijkertijk vond ik 5 albums genoeg en haakte ik af. Ik kocht geen nieuwe J.J. Cale's meer.

Nu 30 jaar na dato is er dus weer een nieuwe Cale uit.
Tegenwoordig download je al dan niet tegen betaling en is het makkelijk om alvast een release te beluisteren voordat je tot een eventuele aanschaf overgaat.
Tot een aanschaf gaat het er niet van komen, want hoezeer ik hem ook bewonder, deze man treed in herhaling en zijn songs worden er niet beter op. De hele cd is geroutineerd geproduceerd, daar niet van. Zijn gitaarwerk is wederom prachtig en toch het raakt me niet.
Dat doet Naturally, zijn meesterwerk nog steeds wel.

Jakob Dylan - Women + Country (2010)

3,5
Relaxed, heerlijk geproduceerd en opvallend mooie achtergrondstemmen van Neko Chase en Kelly Hogan waren mijn eerste gedachten bij het aanhoren van deze plaat.
Later, na het kritisch aanhoren van de songteksten, moet ik zeggen dat deze Dylan, de zoon van......een begenadigd "verhalenverteller" blijkt.
Ik vind dit een van de betere "country" platen van 2010.
Dat hij hier en daar duidelijk laat horen goed geluisterd te hebben naar Joe Henry doet hieraan geen afbreuk.

James Hyland - Western (2020)

4,0
James Hyland komt niet alleen uit Texas, hij is Texas. Zijn stem is net zo gruizig als de kale vlaktes. Op dit album staan maar liefst 20 nummers met het stoffige en lome geluid van banjo's, slide gitaren en pedal steels. Het gaat over het leven in het oude westen. Denk aan de goudkoorts, vuurgevechten, cowboys, paarden, bars en whiskey. Hij vertelt oude verhalen, net zoals Townes van Zandt en Guy Clark deden. 'The Edge of Comancheria', 'Full Moon', 'I Was Never Lost' en 'Top Floor' zijn mijn favoriete nummers.

James Steinle - South Texas Homecoming (2018)

4,0
Bij het laatste bericht van jurado zag ik dat ik niet gestemd heb en dat terwijl ik James Steinle vaak heb aangeprezen in mijn radioprogramma als een welkome nieuwkomer in de (alt) country scene. 'Towns Coming to Me ' is mijn favoriet, maar Leavin' Fort Worth en 'Give Some More' mogen er ook zijn. Vier sterren en ik moet het album maar weer vaker beluisteren.

James Steinle - What I Came Here For (2020)

3,0
Er zitten goede nummers bij, zoals het titelnummer 'What I Came Here', dat doet denken aan zijn vorige album, zowel de muziek als de tekst. Maar hij dwaalt te gemakkelijk door allerlei country stijlen. 'In The Garden' herinnert aan een Conway Twitty ballad uit de jaren 70 met zijn trage bouw, terwijl 'Back Out On The Road' een boogie-woogie met een barrelhouse-piano heeft. De 'smartlap' ontbreekt ook niet, 'In Love Again' is er één van het ergste soort. Niet echt mijn ding dus. "Blue Collar Martyr' is daarentegen weer iets anders. Onheilspellend, rauw, boos en gemeen. Het behoort tot de weinige goede nummers, evenals 'Without You'.
Al met al vind ik dit album teveel een ratjetoe aan stijlen en daarom een flinke stap terug vergeleken met z'n vorige.

Jamey Johnson - The Guitar Song (2010)

Alternatieve titel: The Guitar Song: Black & White Album

4,0
Jamey Johnson zingt country niet zoals de countrysterren van tegenwoordig zingen.
Gelukkig maar, want deze artiesten met hun overgeproduceerde tot popsongs getransformeerde zogenaamde countryliedjes hoor je tot vervelens toe de hele dag hier in Amerika.
Deze man gaat terug naar de roots, zeg maar de stijl zoals de outlaws Waylon Jennings en Hank Willems Jr zongen.
Hij begint steeds meer bekendheid te krijgen en wordt door liefhebbers van roots country op handen gedragen. Ik heb het geluk gehad, dat hij toevallig op mijn pad kwam toen ik in Clarksdale, Mississippi verbleef. Zijn optreden was het beste op countrygebied dat ik ooit gehoord heb.

De klassieke outlaw met zijn passie, soul en (Nashville producers) onafhankelijke geest waren een must voor Waylon Jennings en andere outlaws. In de jaren zeventig en tachtig ontdekte ik deze stijl en sindsdien voel ik mezelf ook een outlaw. Puur voor het plezier schrijf ik ook regelmatig "outlaw country songs".
Met zijn album, The Guitar Song, bewijst Jamey Johnson dat eerlijke, authentieke country muziek nog steeds leeft.
Deze dubbel cd is een verademing vergeleken met de glad geproduceerde nummers die je tegenwoordig op de radio hoort.

Deze dubbel cd is verdeeld in twee sets - The Black Album is gepassioneerd, donker en stemmig, terwijl de White Album de zon laat schijnen met positieve en " verlossende" geluiden. Jamey Johnson laat hiermee zijn handelsmerk eerlijkheid en passie horen.

The Guitar Song is meer dan alleen het nieuwste album van een van de meest veelbelovende artiesten. Het is een product van een man die de countrysoul trouw blijft.

Jeffrey Foucault - Cold Satellite (2010)

4,0
En weer zet Jeffrey Foucault een dijk van een album neer.
Deze man met zijn melancholieke, ietwat droeve maar karaktervolle stem, die met het verstrijken der jaren intenser en dieper is geworden, is onderhand uitgegroeid tot een van mijn meest favoriete artiesten.

Ballads of uptempo nummers, geworteld in blues, rock, folk of country het maakt niet uit.
De teksten, geschreven door dichteres Lisa Olstein, zet hij eerst naar zijn hand en vervolgens naar zijn stem om er uiteindelijk schitterende songs van te maken.
Waren zijn vorige albums nog een beetje folkie, op Cold Satellite neigt hij eerder richting een voorzichtig rock getint geluid. Het tempo is overwegend laid back. Persoonlijk vind ik dat geen slechte keuze. Het maakt zijn oevre alleen maar interessanter.

Dan zijn de muzikanten die hun medewerking aan dit album hebben verleend ook nog eens fantastisch. Alex Mccullough’s pedal steel en David Goodrich’ elektrische gitaar springen nog het meest in het oor. Sommige riffs doen denken aan het beste wat Keith Richards ooit heeft bedacht.

Dit album is meer dan uitstekend. Warm en met alle artistieke intenties van dien.
Deze Americana artiest verdiend veel meer dan waardering van een paar liefhebbers.

Ik verhoog naar 5*

Jeffrey Foucault - Shoot the Moon Right Between the Eyes (2009)

Alternatieve titel: Jeffrey Foucault Sings the Songs of John Prine

4,0
John Prine fans zullen zeggen dat niemand zijn songs beter vertolkt dan de meester zelf, maar Joan Baez, the Everly Brothers, Kim Carnes, Johnny Cash, Bob Dylan, Gail Davies en Bonnie Raitt hebben het tegendeel bewezen. Na het horen van dit album mag naar mijn mening Jeffrey Foucault ook aan dit lijstje worden toegevoegd.
Foucault zingt de nummers nog langzamer dan Prine zelf en hij wordt schitterend ondersteund door de pedal steelgitar speler Hayward. Deze combinatie geeft de liedjes net even meer emotie. Er zijn werkelijk geen zwakke nummers, wat dat betreft heeft hij het beste van John Prine verzameld.

Hoewel "Shoot the Moon" een album is met louter covers vind ik het toch een waardig opvolger van de fantastische "Ghost Repeater" en bewijst Jeffrey Foucault opnieuw dat hij tot de top van het roots/folk/country genre behoort.

Joe Ely - Happy Songs from Rattlesnake Gulch (2007)

4,0
Joe Ely heb ik in de begin jaren negentig eens zien optreden. ik vond hem een geweldige performer en hoewel hij de daarop volgende jaren weinig bekendheid verwierf, bleef hij mijn belangstelling houden.
Zo nu ook zijn nieuwe cd: "Happy Songs From Rattlesnake Gulch". Het heeft tijd nodig om te overtuigen, maar na zeker acht draaibeurten valt alles op zijn plaats: dit is een ijzersterk album.
Met die beperkte, maar prachtige stem toont Ely zich een krachtig zanger die weet hoe hij een song moet verkopen.
Happy Songs From Rattlesnake Gulch is een sterk staaltje compromisloze harde honky tonk, met plaats voor blues, soul, mariachi, country en rock en daarom vind ik, dat deze cd behoort tot het beste wat de americana momenteel te bieden heeft.

Johnny Cash - Blood, Sweat and Tears (1963)

4,0
Er wordt beweerd dat het een misvatting is dat “Sgt Pepper” van de Beatles het eerste conceptalbum ooit is. Johnny Cash's "Blood Sweat and Tears" uit 1963 is ook een conceptalbum met nummers over het leven dat gepaard gaat met bloed, zweet en tranen.
De liedjes van Cash gaan over ter dood veroordeelde gevangenen en over het zware leven van spoorwegarbeiders zoals in “The Legend Of John Henry's Hammer", een meer dan 8 minuten durend nummer. (iets wat ongehoord is in 1963)
Dit nummer is meer dan een verhaaltje vertellen en op muziek zetten, het is een stukje geschiedenis, aangezien het betrekking heeft op het leven van de beroemde "Steel Drivin 'Man". Later in het album, vertelt Cash het verhaal van een andere spoorlegende, "Casey Jones".
Het derde nummer van het railroad thema "Waiting For A Train" komt uit de pen van de country legende Jimmie Rodgers . Het is een eenvoudig, maar aanstekelijk nummer.
"Tell Him I’m Gone" is een levendig deuntje dat vertelt over een man die genoeg heeft van zijn zware baan en klaar is om weg te lopen.

Johnny Cash had het vaak over ter dood veroordeelde misdadigers. Dit komt tot uiting in het verhaal van een ophanging van een gevangene in "Another Man Done Gone". Het is een morbide verhaal, op een gospelachtige manier accapella uitgevoerd. Zijn bijnaam "The Man In Black" is hier geheel van toepassing.
Nog meer gevangene thema’s hoor je terug op "Chain Gang", (niet te verwarren Sam Cooke’s versie) en "Busted" dat een hit was in 1963.
Hij schakelt daarna over op het ook zo typisch Johnny Cash kolenwinning thema. '"Nine Pound Hammer" is geschreven door Merle Travis , maar Cash laat het klinken alsof het alleen voor hem is geschreven.

Ik vind de liedjes op het album eerste klas materiaal. Zoals bekend van Johnny Cash, zijn ze van een indrukwekkende eenvoud en nooit overdreven sentimenteel. Patriottistische smartlappen blijven ons bespaard en van melige geschiedenislessen is al helemaal geen sprake.

Justin Rutledge - No Never Alone (2003)

3,5
Het debuut van de Canadees Justin Rutledge kan zich meten met het beste uit de americana. Zijn stem en sound doet soms denken aan Heartbreaker van Ryan Adams. De tear in my beer teksten horen echt bij dit genre en zijn voortreffelijk. Hij houdt het tempo laag en de permanent jankende steelgitaar van Burke Carroll, maar ook de prachtige harmonica, banjo en fiddle klanken versterken het melancholische gevoel van de cd nog eens extra.
Ik vind dit echt een fantastisch debuut van een artiest die inmiddels, naar verluid, een schitterende tweede album heeft uitgebracht.

Justin Wells - The United State (2020)

4,5
Justin Wells had enige bekendheid met zijn southern rockband Fifth On The Floor. Maar de band ging na onderlinge onenigheid uit elkaar en Justin Wells ging solo.

Vier jaar geleden was zijn debuutalbum al verrassend. Deze opvolger gooit misschien wel nog hogere ogen. De tijd zal het leren, daarvoor heb ik meer luisterbeurten nodig.
Indruk maakt hij wel met z'n outlaw countrystijl. Een beetje zoals Jamey Johnson, maar hij doet me ook denken aan Chris Stapleton en Sturgill Simpson. Net als deze gearriveerde artiesten heeft hij ook een geweldige stem. Mede daardoor, maar ook door zijn knappe songs levert dat een heel fijne plaat op. Een hele genietbare conventionele rauwe roots/ outlaw countryplaat.

Op deze dag van release begin ik met een 4 sterren score, maar het zou me niet verbazen als dit op een later tijdstip hoger gaat uitvallen.