Bard Edrington, normaal gesproken lid van de band The Hoth Brothers is solo gegaan. Zijn album is een muzikale mix geworden van alle stijlen die bij het zuiden van Amerika horen, zelfs met een vleugje zydeco. Er wordt ook veel op de banjosnaren geplukt en de pedalsteel en de fiddle huilen als een coyote aan één stuk door. Als je je ogen dicht doet waan je je bij sommige nummers op de prairies van Texas en dan weer in een boot op de swamps van Louisiana of op de rivier de Mississippi.

Nummers als “Shut The Screen Door”, “Black Coal Lung”, "Ramblin’ Man”, en “No Reason"hebben mij al overtuigd. Het honkietonk zydecogeluid van "Ma Cherie" kan mij minder bekoren.

Eigenlijk heeft deze Bill Scorzari muzikaal gezien een cd gemaakt dat helemaal in mijn straatje past.
Een album met fantastische roots/ americana, maar Hendrik68 heeft gelijk, die stem van hem is de opvallende spelbreker. Zijn schrapende, gorgelende stem geeft zijn zang weliswaar het soort authentieke oldtimer-crackigheid waar veel mannelijke roots/ americana-artiesten de helft van hun leven met behulp van een flinke dosis zware shag en whiskey voor nodig hebben.....zijn stem is op het eerste gehoor opvallend, maar begint al na het vierde nummer te irriteren.
Bij 'Steel Wheels', niet eens de beste, maar wel een uptempo bluesrock-nummer, past zijn stem nog het best. Luisterend naar het fraaie 'Into the Light of the Day' is zijn stem aanvaardbaar, evenals 'It All Matters' dankzij de vrouwelijke 2e stem. 'San Miguel County', 'It's Just What I Know' en 'You're Gonna Miss Me When I'm Gone' zijn wederom fantastische nummers, die niet al te zeer door zijn stem worden verpest.
Vanaf 'Yes I Will', 'Cypress Tree' en het irritante 'Don't You Ever Go Away from Me' kan ik dat onzuivere gegorgel en gefluister echter niet meer aanhoren en dan begint het al moeilijk te worden om het hele album af te luisteren, dan haak ik bijna af. Het slotnummer 'New Mexico', hoewel een mooi liedje, die overigens veel te lang duurt (07.19) brengt daar geen verandering meer in. Aan het einde van het album ben in murw geslagen en een beetje Bill Scorzani moe.

Een jaar nadat zijn titelloos debuut goed onthaald werd komt in 63 ‘The Freewheelin‘ Bob Dylan’ uit.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen; ik vind dit album nog veel beter dan zijn eerste. Zijn verhalende teksten, zijn gitaar-en mondharmonicaspel en zelfs zijn zangstijl zijn ongeëvenaard.
Bob Dylan moet indertijd veel folkzangers wanhopig hebben gemaakt, want hoe konden ze hem evenaren, laat staan verbeteren.
Tegenwoordig kunnen we zeggen dat dit album kan worden beschouwd als een van de belangrijkste folk platen aller tijden. De zo treffend verwoordde poëzie, vaak politiek geëngageerd, is zo intens, dat je je afvraagd waarom deze man nooit is genomineerd voor de Nobelprijs voor literatuur. Luisteren naar ‘Masters Of War’, ‘A Hard Rain's Gonna Fall’, ‘Think Twice It's All Right’ is zonder daarbij ontzag te krijgen voor zijn simpele, maar effective stijl onmogelijk.
De klassieker van alle klassieke Dylan nummers ‘Blowin’in The Wind’ is natuurlijk een van de favorieten. Evenals ‘Girls From The North Country’. Het enige duidelijk mindere nummer vind ik ‘Honey, Just Allow Me One More Chance’ en ‘Talking World War III Blues’ duurt iets te lang.

Al met al is het een cd met naar mijn mening 5 memorabele nummers , 6 goede tot zeer goede en 2 redelijk goede nummers.

Wijlen Johnny Cash zal deze band met een knipoog aanschouwen en goedkeuren. Met zijn grafdiepe, zwaar aan die van zijn grote voorbeeld Johnny Cash verwante stem scoort de zanger in ieder geval punten. Soms lijkt het voorwaar bijna alsof The Man In Black voor even op aarde is teruggekeerd. Zijn bandleden hebben zorgvuldig naar het geluid van de befaamde begeleiders van Cash geluisterd, maar het een totaal eigen, enigzins alternatieve draai gegeven.
Toch hoort hun stijl thuis in de traditionele country & western keuken. Hun liedjes gaan uiteraard over whiskey, women & wild times, lovin', cheatin' and hurtin', overgoten met een spaghetti western guitar lickssausje.
Kortom smartlappen van de bovenste plank.

"I Wanna Start a Band" is het titelnummer van het album van Britton Patrick Morgan en dat nummer kwam voort uit zijn jeugdfantasie om een ​​all-starband te beginnen met Levon Helm, Emmylou Harris en Derek Trucks. Het is hem niet in deze samenstelling gelukt, maar het zijn een paar andere topmuzikanten geworden, waaronder de bekende Darrell Scott.

Hoewel het geniale "I Wanna Start a Band" eruit springt en terecht als single is uitgebracht doen de andere acht nummers er inmiddels na een paar luisterbeurten niet voor onder. Eigenlijk is het hele album het beste van wat ik in 2021 tot nu toe heb gehoord in dit genre.