menu

Hier kun je zien welke berichten heicro als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Terry Klein - Tex (2019)

4,5
'Tex' is het tweede album van de nog redelijk onbekende singer-songwriter Terry Klein uit Austin, Texas.
Zijn eerste ken ik niet, maar nu ik het album 'Tex' heb gehoord wil ik die absoluut ook eens een keer beluisteren.
Opvallend is, dat hij onder andere wordt bijgestaan door de bekende Nederlandse muzikant Bart de Win van de band Tip Jar. Ook de vrouw van Bart, Arianne Knegt, is met in Nederlands gesproken woorden te horen op mijn favoriete nummer 'Steady Rain' dat gaat over ene Anita uit Nederland. De outro van dit jazzy nummer heeft door die jankende gitaar en het gebruik van geluidsfragmenten een beetje weg van Pink Floyd.
Opener 'Sagamore Bridge' zou geschreven en gezongen kunnen zijn door Tom Russell, maar het lijkt erop dat Terry Klein voornamelijk is geïnspireerd door mensen als Guy Clark, maar ook Ry Cooder. Hoewel het honky-tonkachtige 'Straw Hat', het naar mijn mening minst geslaagde nummer, toch weer heel anders klinkt.
Op 'Anika' is het accordeongeluid van Bart de Win dominant aanwezig. Het geeft het liedje een extra dimensie en is daardoor één van de topnummers. 'Oklahoma' en 'When the Ocotillo Bloom' zijn ook geweldig en echte singersongwriter liedjes.

Al met al is er veel afwisseling. Soms bluesy, jazzy en dan weer country, folk en texmex en er is een heel scala aan instrumenten te horen. Kortom een fijne plaat. Naar het schijnt komt hij in juni in Nederland optreden. Ik zou hem graag eens live horen.

The Animals - In the Beginning (1970)

Alternatieve titel: The Early Animals with Eric Burdon

2,5
The Animals in het prille begin, live opgenomen in Newcastle, december 1963. Eric Burdon heb ik wel beter live horen zingen. De bandleden spelen als een echte coverband alle nummers exact na. Alan Price, met zijn orgel, is de enige die nog iets bijzonders van de covers maakt, door zijn eigen geluid toe te voegen. Op dit live album is hun specifieke geluid van blues en soul dat zij combineerden met rock & roll nog niet te horen.
Ik hoor daarom liever de originele uitvoeringen, die zijn toch een stuk beter.

The Avett Brothers - Mignonette (2004)

3,5
Een bandje dat, zo te horen, met veel plezier een mix van country, bluegrass en folk speelt.
Wat mij betreft is Swept Away veruit het beste nummer van de cd.
Het is dan ook niet voor niets in twee versies te horen. Waarvan de sentimental version de beste is, mede door de vocale ondersteuning van Bonnie Avett Rini. Helaas is de cd met bijna vijfenzeventig minuten veel te lang, zeker omdat het aantal echt opvallende nummers op de vingers van een hand te tellen is.
Ik vind de banjo bovendien teveel overheersen. Hiervoor in de plaats had ik liever meer gitaar en pedal steel gehoord.
Met hun mooie samenzang komen ze waarschijnlijk op het podium beter tot hun recht.

The Beach Boys - Surfin' U.S.A. (1963)

2,5
Iedere band moet groeien. De Beatles en de Rolling Stones lieten in 1963 ook niet direct het beste repertoire uit hun oevre horen. Dit geldt dus ook voor het Beach Boys album 'Surfin'USA'.

Nu ben ik bevooroordeeld, want ik ben gek op de sound van de Beach Boys van '66 tot pak hem beet '73 en minder enthousiast bij de vele albums die de strandjongens hebben vol gezongen met surfliedjes.
In het algemeen vind dit album wel beter dan hun debuut. De instrumentale nummers, 5 maar liefst, hebben echter veel te weinig diepte om boeiend te blijven. Ik begrijp de keuze wel, want de instrumentale surfrock was in 1963 heel populair. Aan de basis stonden Dick Dale & The Deltones en The Bel-airs. Zij speelden instrumentale muziek in de stijl van Duane Eddy en The Ventures. The Beach Boys wilden natuurlijk mee gaan met deze hype, maar nu, enkele tientallen jaren later vind ik het kwalitatief te licht.

De samenzang op dit album is al best ontwikkeld, al halen ze nog niet het niveau van enkele jaren later.
"Lonely Sea" is het beste nummer, melancholisch en een verademing tussen al die opgewekte surfliedjes. De componist, het talent Brian Wilson laat voor het eerst van zich horen.
'Surfin' U.S.A.' is een geslaagde Chuck Berryachtige surfsong geworden. Ik denk dat de Beach Boys zichzelf met dit nummer op de kaart hebben gezet. 'The Farmer's Daughter' met z'n mooie uptempo harmonie is ook een hoogtepunt. 'Shut Down', 'Lana' en 'Finders Keepers' scoren ten slotte iets boven de middelmaat.

The Beatles - Please Please Me (1963)

3,5
Vandaag de dag is het voor menig jongere niet helemaal duidelijk waarom het geluid van de Beatles zo vernieuwend en revolutionair was. Ik kan dat proberen uit te leggen, maar dit vraagt eerst om een klein stukje muziek geschiedenis.
Na de stormachtige Rock ’n Roll ontwikkelingen vanaf het midden van de jaren vijftig, waren de begin jaren zestig, vooral in Europa op muziek gebied nogal gezapig en braaf. (enkele uitzonderingen daargelaten) De Amerikaanse hitlijsten waren deels nog wel opwindend. Dit was mede te danken aan het zwarte kooppubliek dat massaal plaatjes van zwarte soul, blues en R & B artiesten kocht. Het blanke publiek, daarentegen hield het bij dansbare liedjes, met invloeden van country en folk muziek.
Met de komst van de Beatles is het allemaal veranderd. Niet alleen in het uiterlijk, de vetkuiven maakten plaats voor lang haar met ponykapsels, ook het geluid veranderde. Dit wil niet zeggen dat de Beatles de enige band met een ander geluid waren, maar in 1963 waren ze wel de beste en meest populaire. Liverpool, waar de Beatles vandaan kwamen, profiteerde van zijn haven status. Nieuwe geluiden van de andere kant van de Atlantische Oceaan landde er eerder en daar maakten veel bandjes uit deze stad gebruik van. Beinvloed door met name de zwarte Amerikaanse artiesten ontwikkelden de Beatles een nieuwe geluid. Zij maakten een origineel en uniek geluid dat Rock ‘n Roll, Rythm and Blues, Soul, Doo Wop en Skiffle vermengde.

‘Please Please Me’ is het resultaat van dit vroege Beatles geluid. Hoewel het album niet altijd overtuigd, met name de covers zijn niet altijd goed, heeft het wel historisch belang. Vooral de eigen composities zijn zeer de moeite waard.
Het openingsnummer ‘I Saw Her Standing There’ overtuigd en is opwindend. De drie volgende onvermijdelijke covers; 'Misery', 'Anna' en 'Chains', ze werden door bijna alle bandjes gespeeld, zijn daarentegen teleurstellend. 'Boys', niet al te best gezongen door Ringo Starr is toch wel leuker. Het heeft diezelfde energie en uitbundigheid als het eerste nummer, maar is minder sterk, ondanks geschreeuw en Doo Wop op de achtergrond. 'Ask My Why' is als compositie weinig gedenkwaardig. ‘Please Please Me', is weer erg sterk en wordt gevolgd door twee iets minder sterke maar aangename nummers; ‘Love Me Do” en ‘P.S. I Love You’. Het volgende nummer ‘Baby It’s You’ is weer van een bedenkelijk niveau en 'Do You Want to Know a Secret', gezongen door George Harrison ontstijgt, door de matige uitvoering en zang maar net de middelmaat. Het volgende nummer 'A Taste of Honey' is een bekende evergreen en word aardig gecoverd, mede door goede zang. 'There's a Place' is weer een eigen goede compositie. Het is een energiek en lekker in het gehoor liggend nummer. Deze keer zeer goed gezongen, met hoge en lage zangpartijen. Het beste nummer is tot het tot het laatst bewaard gebleven. De opwinding en de energie spat er vanaf bij dit nummer. We moeten niet vergeten, het is 1963, maar de cover 'Twist and Shout' is nou precies het andere geluid, de revolutie in de popmuziek. Het soort muziek dat voortaan Beatmuziek ging heten. Dit nummer veroorzaakte een orkaan van opwinding onder de jeugd. Dit was vernieuwend, zelfs schokkend. Vier jongens die met hun lange haren stonden te schudden, John Lennon, die zijn longen uit zijn lijf schreeuwde, keihard gitaargeweld. Het duurde niet lang meer voordat de Beatles de wereld veroverden. De Beatlemania was niet meer te stoppen. ***1/2

Meer 1963, zie: http://60ssingles.blogspot.nl/

The Derek Trucks Band - Already Free (2009)

4,0
Zijn gitaarspel doet inderdaad aan Duane Allman denken, maar ook aan een tweetal andere geweldige slidegitaristen uit de jaren zestig nl. Buddy Guy en Elmore James. Toch imiteert hij niet, hij heeft een eigen stijl. Voor mij is hij als gitarist een ontdekking; Geweldig.
De meeste songs liggen lekker in het gehoor, swingend, groovend, opzwepend en dan weer ingetogen, Blues met een vleugje soul en funk.
Down Don't Bother Me, I Know en Our Love vind ik de toppers.
De cover Sweet Inspiration had voor mij niet nodig geweest. Maar ja, dat is een kwestie van smaak.

The Hollies - Stay with The Hollies (1964)

2,5
In chronologische volgorde:'Talkin' Bout You' is muzikaal gezien een leuk nummer, maar vocaal onvoldoende. De slecht gezongen falsetstemmen van Nash en Clarke zijn een marteling voor de oren. 'Mr. Moonlight' en 'You Better Move On' komen qua vocale prestatie al een stukje meer in de richting van het hoge niveau waar ze zo beroemd door zijn geworden. Het overbekende 'Lucille' van The Everly Brothers coveren is zelfmoord. Beter dan de Everly Brothers zat er niet in, dus is het een totaal overbodig nummer. 'Baby Don't Cry' is een niemanddalletje en kunnen we snel vergeten. 'Memphis' is weer niet overtuigend gebracht. 'Stay' wordt wederom niet zuiver gezongen. 'Rockin' Robin' is geen sterk nummer.
'Watcha Gonna Do 'Bout It' is leuker. 'Do You Love Me' werd zo'n beetje door alle Merseybeat bandjes gezongen, maar de uitvoering van The Hollies is zeker niet de beste. 'It's Only Make Believe' is zowaar een aardige ballad tussen al dat beat geweld. Het gebrek aan variatie is storend, waardoor zelfs een 34 minuten durende album een lange zit is. Bij 'What Kind of Girl Are You' komt de zang weer niet uit de verf. Nash en Clarke doen een ambitieuze poging tot professionele samenzang, maar het resultaat is een lelijk klinkende overdaad. 'Little Lover' en vooral het door de mondharmonica bluesy 'Candy Man' zijn een stuk beter.

Conclusie: The Hollies anno 1964 lieten zich meeslepen in de populaire 'Merseybeat' sound. Ze deden het niet onverdienstelijk, maar waren nog duidelijk onvolwassen. Van enige samensmelting van harmonieuze samenzang was nog geen sprake. Muzikaal klinkt het ambitieus, sommige gitaarsolo's kunnen wedijveren met die van de Beatles, maar is soms tegelijkertijd beschamend amateuristisch. Het gekozen populaire cover repertoire was toen een goede keuze, maar geldt nu als lichtgewicht materiaal. Dertien covers van de veertien nummers is bovendien een beetje gemakzuchtig en weinig creatief.
Het album was echter een enorme hit in Groot-Brittannië. Het bereikte de nummer 2 positie en verbleef 18 weken in de top 10. "Stay" werd zelfs hun eerste UK top 10 hit.

The Marmalade - Reflections of the Marmalade (1970)

3,5
Melodieuze popmuziek met meer diepgang dan vergelijkbare teenerbopper bandjes uit die jaren zoals the Love Affair en Amen Corner. Twee pop juweeltjes met ongeevenaarde samenzang zijn Reflections of My Life en Rainbow.

The Ploctones - 050 (2009)

4,0
Jazz-rock bandje rondom Anton Goudsmit.
Dat de meeste composities van deze gitarist komen wil niet zeggen dat de overige groepsleden niet aan bod komen.
Goudsmit en consorten, een saxofonist, een bassist en een slagwerker leggen elkander op een sensationele manier het vuur na aan de schenen met uiteenlopende muziekstijlen.

De kracht ligt in gevarieerde en opzwepende funk, jazzrock, latin en nog veel meer stijlen. Al deze verschillende muzieksoorten zetten ze heel overtuigend met een eigen geluid neer.
Heel knap en veelzijdig vind ik ook de wisselende maatsoorten en de aparte tooncombinaties in hun spel.
Het vaak geweldige gitaarspel van Goudsmit doet mij soms denken aan dat van Al DiMeola, maar nogmaals, de overige bandleden zijn ook stuk voor stuk toppers. (Toppers: niet te verwarren met een merkwaardig genoeg immens populair stel talentloze aandacht vragende BN'ers in glitterpakjes)

The Ploctones wordt al de leukste, beste en hipste jazzband van Nederland genoemd. Ik ken niet alle jazzbands, maar het kan wel eens waar zijn.

The Ronettes - ...Presenting the Fabulous Ronettes featuring Veronica (1964)

3,0
Ik beschouw mezelf enigszins als een fan van Phil Spector. Het geluid dat hij in de begin jaren zestig met diverse artiesten produceerde was vernieuwend en spectaculair. De meidengroep The Ronettes hebben hier natuurlijk volop van geprofiteerd, want behalve aardige stemmetjes hadden ze niet zo heel veel talent. Bovendien hebben ze ook aan hem te danken, dat hij de songwriter van hun grootste hits was. Voor een groot deel dankzij Phil Spector zijn The Ronettes de geschiedenis in gegaan als een meidengroep met een zeer originele en unieke sound.

Nu ik dit album een aantal keer heb beluisterd, valt het op dat ik meer nummers ken dan ik van te voren had verwacht. Het zijn over het algemeen goede nummers met 'Be My Baby' en 'Walkin'In The Rain' als uitschieters. Over de teksten zal ik niet al te kritisch zijn, want behalve Bob Dylan en nog een handje vol singersong writers, waren die niet al te hoogstaand in die tijd.
Ondanks dat de Britse invasie in volle gang was, wisten The Ronettes zich in hun thuisland staande te houden door een flink aantal hits te scoren.
Toch vind ik een heel album net iets teveel van het goede. De muziek is best leuk, maar juist door dat bombastische geluid ook een beetje van hetzelfde. Eigenlijk hoor ik liever af en toe en singletje. Hiermee leg ik meteen de vinger op de zere plek; het is een exploitatie van een succesvolle formule en dat zoek ik niet in de muziek.

The Searchers - Meet The Searchers (1963)

2,0
Deze band wordt gerekend tot de roemruchte British Invasion bandjes van de midjaren zestig. Hoewel ik hun hits al kende was de rest van hun repertoire mij niet bekend. Na het horen van dit album heb ik mijn bedenkingen en ga ik ervan uit dat ze in de loop der jaren beter zijn geworden, want dit album is namelijk onder de maat. De eerste de beste top 40 coverband van tegenwoordig kan het beter.
De bekende covers, enig eigen songwriterschap was aan hun niet besteed, heb ik door meerdere andere artiesten veel beter horen uitvoeren. De enige uitzondering is 'Sweet For My Sweet'. Hier hoor ik waarachtig goede tweestemmige harDeze band wordt gerekend tot de roemruchte British Invation bandjes van de midjaren zestig. Hoewel ik hun hits al kende was de rest van hun repertoire mij niet bekend. Na het horen van dit album heb ik mijn bedenkingen, maar ik ga ervan uit dat ze in de loop der jaren beter zijn geworden, want dit album is namelijk onder de maat. De eerste de beste top 40 coverband van tegenwoordig kan het beter.
De bekende covers, enig eigen songwriterschap was aan hun niet besteed, heb ik door meerdere andere artiesten veel beter horen uitvoeren. De enige uitzondering is 'Sweet For My Sweet'. Hier hoor ik waarachtig goede tweestemmige harmonieën, bezieling en talent. Bij 'Where Have All The Flowers Gone' en 'Da Doo Ron Ron" val je in slaap, om maar over het restant aan nummers te zwijgen. Het album is voor het merendeel te braaf en mist vooral spirit.
Het feit dat dit album destijds de tweede plaats in de Britse album charts haalde zegt veel over de kwaliteit van het aanbod van andere artiesten uit de merseybeat-hoek. Die bandjes waren namelijk alleen nog maar met het uitbrengen van singletjes bezig en die waren vaak best leuk, maar een kwalitatief hoogstaand album produceren was andere koek en overigens voor de meeste bandjes ook bijzaak. Men begon pas enkele jaren later serieus aan albums te werken.

The Sweetback Sisters - Looking for a Fight (2011)

3,5
Met dit album krijg je een goedgeprijsd ($10,95 Tower.com) bordje rockabilly gepresenteerd.
Duidelijk geen Michellinsterren pretenties, maar de bediening is vlot mede door de uptempo countryliedjes, gedrenkt in een bluegrass sausje en pittig gemaakt met een vleugje mexicaanse kruiden.

Them - Now and Them (1967)

2,5
Onevenwichtig is het eerste dat in me opkomt na het beluisteren van dit album. Misschien waren ze de weg een beetje kwijt nadat frontman Van Morrison opstapte. In elk geval wisten ze nog niet een richting te vinden.
Opener en cover van John Mayall I'm Your Witch Doctor is veelbelovend, maar de volgende nummers zakken daarna naar een bedenkelijk niveau.
What's the Matter Baby (in Nederland bekend van Ellen Foley) is een beetje R & B achtig en slaat de plank volledig mis.
You're Just What I Was Looking for Today , weer een nummer uit de oude doos, is een slap aftreksel van The Everly Brothers.
Nobody Loves You When You're Down and Out is meer bekend van John Lennon en ook beter.
Dirty Old Man (At the Age of Sixteen) niet te verwarren met The Three Degrees is plotseling weer een Westcoast soundje ala Windy van The Association.


Them sleept er met moeite **1/2 uit en dat is eigenlijk alleen maar te danken aan het 10 minuten durende, psychedelisch getinte Square Room.

Thomas Csorba - Thomas Csorba (2020)

3,5
Nog voor de release leerde ik Thomas Csorba al kennen op You Tube. Vooral een paar live uitvoeringen van hem en zijn band maakten indruk op mij. Mijn verwachtingen waren dan ook hoog.

Nu het album uit is, moet ik zeggen dat ik ietwat teleurgesteld ben. De mij bekende nummers blijken achteraf de beste. Desalniettemin is het een aangename Americana album geworden. Het is in ieder geval gevarieerd met knipoogjes naar alles, van Austin county tot klassieke outlaw country. Van rustig naar up tempo.

Thomas Csorba heeft een goede stem en is een van de meest veelbelovende nieuwe Americana singer-songwriters, maar dat ietwat teleurstellende gevoel blijft.

Thunderclap Newman - Hollywood Dream (1970)

3,5
Deze uit 3 vreemde snuiters gevormde band, een jazz pianist, een ex roadie en een 15 jarige puber hebben met "Something in the air" een kunstwerk afgeleverd.
Dit nummer hoort thuis bij het beste in de pophistorie van de twintigste eeuw.
Voor de echte muziekliefhebbers: Download dit nummer!!!

De rest van dit album is van beduidend lager niveau.

Tom Russell - Blood and Candle Smoke (2009)

4,0
Deze voor mij tot op heden onbekende Tom Russell deed mij al direct in de verte, zowel qua stem als composities aan twee van mijn favoriete countrymuzikanten denken, namelijk Johnny Cash en Waylon Jennings.
De muziek op deze cd is niet zo makkelijk te omschrijven. Natuurlijk, het is country, maar met een flinke dosis texmex, folk, rootsrock en ......Calexico. Joey Burns en John Convertino, beiden lid van Calexico zijn prominent op deze cd aanwezig. Vocale ondersteuning komt van zangeres Gretchen Peters.
Deze cd is zowel muzikaal als tekstueel een en al hoogtepunt. Nummers als 'Santa Ana Wind' en de ode aan 'Nina Simone' krijgen door de uitbundige mariachi en geniaal solo trompetspel van Jacob Valenzuela nog meer zeggingskracht.
Luister ook bijvoorbeeld eens goed naar de vlijmscherpe tekst van 'Crosses Of San Carlos' een aanklacht tegen de wijze waarop de indianen in reservaten worden opgeborgen.
Het gaat te ver om alle nummers te beschrijven, maar eigenlijk doe ik ze daarmee te kort, want het zijn stuk voor stuk juweeltjes.
En dan nog de man's songwriters talent. De songteksten hebben een breed spectrum aan onderwerpen en zijn in een woord memorabel.

Van de vele singersongwriters/country en roots albums die ik in de loop der jaren heb gehoord is dit album misschien wel het hoogtepunt en een absolute aanrader.
Ben nu toch ook wel heel benieuwd naar zijn oudere werk.


.

.

Tomasz Stanko Quartet - Lontano (2006)

4,0
De Poolse trompettist Stanko, ondersteund door een meer dan voortreffelijke pianist, bassist en drummer heeft met deze cd wat mij betreft een waar huzarenstuk afgeleverd.
Weliswaar beïnvloed door Miles Davis z'n karakteristieke tedere tonen en veel gebruik makende stiltes laat hij toch een volledig eigen vrije melodie en structuur horen.
Een groeibriljant, ik verhoog naar 4,5*

Tomasz Stanko Quintet - Dark Eyes (2009)

4,0
Na de door mij gekoesterde cd "Lontano" komt Tomasz Stanko niet alleen met een nieuwe cd, maar ook met een volledig nieuwe band inclusief een geweldige gitarist.
Deze nieuwe formatie maakt nu, in tegenstelling tot hun ouder reportoire, gebruik van moderne technieken, elektronica en vervormingen. De bas en de gitaar zijn elektrisch. Het geluid van de groep is hierdoor anders.

Ik vind dit album nog sfeervoller, maar ook donkerder en melancholischer dan "Lontano".
Veel nummers zitten vol avontuur en spanning met een aantal prachtige bebop- en zelfs samba solo's en andere nummers zijn daarentegen soms lang uitgesponnen. Afwisseling genoeg dus.

Deze cd is een aanrader voor liefhebbers van het Miles Davis en Dave Brubeck genre met ook een vleugje moderne creatieve free jazz.