menu

Hier kun je zien welke berichten heicro als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Last of the Easy Riders - Last of the Easy Riders (2016)

4,0
Nieuwsgierig geworden n.a.v. een recensie in Altcountry.nl betreffende het nieuwe album 'Unto The Earth' van Last of the Easy Riders ben ik eens op onderzoek gegaan en belandde op een aantal nummers van hun debuut EP...deze dus.
Ik heb nog niet alles gehoord, 'Mystic Legend ' en 'Sunshine Healing' zijn erg lekker in het gehoor liggende 70's georienteerde folk-rockliedjes, maar 'Travelin' Spirit' en 'Blue Hurricane' zijn wat mij betreft regelrechte juweeltjes. Niks nieuws onder de zon, maar wel lekker psychedelisch met jengelgitaren. Misschien hadden The Byrds, Buffalo Springfield of CSNY wel zo geklonken als ze bij elkaar waren gebleven.

Ondertussen heb ik ook al wat nummers van de opvolger 'Unto The Earth' gehoord. Het klinkt iets meer als alt-country, maar ik blijf ze in de gaten houden. veelbelofend bandje.

Led Zeppelin - Houses of the Holy (1973)

4,5
M.Nieuweboer schreef:
Vertel me eens, beste Heicro, waarom dit een meesterwerk is? Zulks lees ik graag.

Met dit album bracht Led Zeppelin veel meer creativiteit en verscheidenheid in stijlen dan op de eerste drie albums. Hier staan voornamelijk, overigens ijzersterke, bluesrock nummers op. Met IV pasten zij hun stijl al enigszins aan door een tweetal folkachtige nummers.
Met Houses of the Holy werd dit voortgezet. Op dit album hoor je ingewikkelde en oh zo prachtige onregelmatige maatsoorten, afwijkende ritmes en overgangen van akoestisch naar zware, ruige akkoorden.
Zo nu en dan zijn er psychedelische klanken, er is zelfs, een overigens naar mijn mening, niet helemaal geslaagd reggae nummer.
Alles wordt ten volle aangedreven door fantastische gitaarriffs van Jimmy Page. Zelfs mijn ongeoefende oren horen de sublieme techniek van drummer John Bonham. Over de zangkwaliteit van Robert Plant zal ik het niet hebben, dat is bekend.
Dit alles samengesmolten in sublieme composities en teksten maakt dit album m.i. tot een meesterwerk.

Lee Clayton - Naked Child (1979)

4,5
Een vergeten klassieker.
Naked Child is een verzameling van sublieme countryrock nummers, die meer Texas- en Westcoast-invloeden hebben dan de meer traditionele Nashville country.
De composities van Clayton zijn ijzersterk en worden perfect ondersteund door zijn onderkoelde stem . Er is een hoofdrol weggelegd voor het gierende en gillende gitaarspel van Philip Donelly. In If I Could Do It (So Can You), 10,000 Years/Sexual Moon en vooral in het klassieke I Ride Alone is hij werkelijk the top of the bill; het verleent Naked Child een buitengewone status, dat van een topalbum. Van de southern-rock boogie Saturday Night Special tot de epische en bezwerende rocker I Ride Alone en de mismoedige songs I Love You en A Little Cocaine, Naked Child is gevariëerd, spannend en realistisch. Clayton zet een wereld neer van verval, liefdeloosheid, drank en drugs.

Leo Kottke - Leo Kottke (1976)

3,5
Tip: Luister voor het slapen gaan naar de mooie melangolische, tropische gitaarklanken. Reeds halverwege de CD zul je in dromenland verkeren.
Prachtig dus, maar tegelijkertijd een slaapmutsje.

Leonard Cohen - Live in London (2009)

4,0
"It's been too long, friends. I did my last tour when I was sixty. Just a crazy kid, with a crazy dream back then."
Dat was 15 jaar geleden. De man is inmiddels 75 en is in mijn ogen een van de grootste singer/songwriters.
Deze cd is een en al hoogtepunt en heeft een perfecte sfeer, ik heb soms tranen in mijn ogen. Hij maakt grapjes over zijn leeftijd, prozac en geeft les over levenswijsheid.
Cohen is ook een heel gewoon en bescheiden man; een onzekere en kwetsbare poëet in zijn songteksten.
Zijn duistere stem klinkt doorleefd, dat is altijd al zo geweest, maar deze sympatieke bas klinkt overtuigender dan ooit en de band is werkelijk subliem en de meiden op de achtergrond klinken hemels.
De schoonheid van de nummers en de hartstocht waarmee ze vertolkt worden, grijpen bij elke luisterbeurt naar de keel. Ik heb bijna geen woorden om te beschrijven wat deze plaat met mij doet. Kippenvel heeft wel vrij spel.
Na heel veel live albums gehoord te hebben kan ik zeggen dat deze cd tot de allerbeste aller tijden behoort.

Dit is Leonard Cohen op zijn best en ik hoop deze man voor het te laat is ooit nog in levende lijve aan het werk te zien.

Linda McLean - No Language (2005)

4,0
Liefhebbers van Lucinda Williams en Kathleen Edwards zullen dit album eens moeten beluisteren, want deze cd van de Linda McLean is een parel.
Het bevat 12 toegankelijke liedjes met heerlijke melodieën en pakkende refreinen. Het biedt stevige rock in b.v. "How Strong Is Your Sorrow", maar ook mooie pop/folk luisterliedjes. "Amsterdam Canals" is bijvoorbeeld van een grote schoonheid.
Een ander schitterend liedje is "What I’m After". De liedjes op deze plaat gaan vaak over keuzes maken, onbenoembare zaken, irrationele beslissingen en toch je eigen weg volgen.
Ze zingt met een prachtige heldere stem die zowel bij de hardere als bij de zachtere nummers heel goed past. Na één keer luisteren zit bijna de hele cd al in je hoofd en bij iedere volgende luisterbeurt wordt "No Language" eigenlijk alleen maar beter. Alle songs zijn voorzien van een bij vlagen lekker stevig roots-jasje, zoals "How Strong Is Your Sorrow" en "All Around". Haar man, Andy McLean, speelt bovendien de sterren van de hemel met zijn gitaar.
Dit is gewoon een heel goede cd en verdient meer aandacht.

Little Feat - Rooster Rag (2012)

3,5
Church Fallen Down met een mooie slidegitaar ala Lowell George vind ik een prachtige ballad en Tattooed Girl met een jazzy trompet is ook een relaxt nummer en toch wel een hoogtepunt.
Rag Top Down, The Blues Keep Comin en Salome doen denken aan de sound dat Little Feat in de beginjaren zeventig had.
Just A Fever, een echt rocknummer, had zelfs op hun debuutalbum kunnen staan.
Rooster Rag is ook erg sterk en typisch Little Feat. Kortom, dit vind ik de topnummers.

De overige nummers zijn mijns insziens wat minder sterk, maar nog altijd aanvaardbaar. Mijn conclusie is dat dit toch een verrassend sterk album is. Little Feat waardig.