De Zwitserse band Yello staat voor mij bekend als een duo van uiterste. Neem het tweetal zelf. Enerzijds de op zakenman gelijkende Dieter Meier en de op een rocker gelijkende Boris Blank anderzijds. Op dit fraaie album worden ze bijgestaan door zes andere muzikanten. Mede hierdoor ontstaat er een prettige gestoorde sfeer.

De openingstrack is al erg lekker te noemen. Zo'n spannend haast niet te vatten klankspectrum met een stem erbij die het heerlijk dramatisch doet klinken. Dit Desire had voor mij langer mogen duren dan de 3.47 die het nu duurt. Vicious Games geeft mij dat gevoel van het gaspedaal heerlijk door de bodemplaat van de auto te trappen. Mooie combinatie trouwens van de stemmen van dames met die van Dieter Meier. Oh Yeah is dan opnieuw zo'n Yello track om gek op te gaan doen. Mooie wijdse klanken op een typische beat. Bij Desert Inn heb ik in eerste instantie de indruk dat ik in oerwoud ben beland. Gaande weg gaat de muziek steeds meer de ruimte in waardor er toch een beeld ontstaat van een woestijn. Stalakdrama is één van de mooiste filmisch stukken muziek die ik gehoord heb. Zo'n gillende vrouwenstem aan het begn en daarna lage tonen die het gevoel geven dat iemand er aan gaat. Koladi-Ola (Low Blow) is vreemde experimentele rock die best lekker is. Door al het voorafgaande is kant A voorbij gevlogen zonder me één minuut te hebben verveeld

Kant 2 begint bijzonder sterk en krachtig met het rock-achtige Domingo. Stevige beats en verder gebeurd er van alles, waardoor ik oren te kort kom. Ideale muziek om alle frustraties er uit te gooien. Sometimes (Dr. Hirsch) is opnieuw zo'n spannende track. Een zacht sprekende Dieter Meier op een zeer sferisch bed van wijdse klanken. Het doet mij verlangen naar iets wat achter de horizon afspeelt. Let Me Cry heeft opnieuw iets wat me aan film doet denken. Met mijn ogen dicht zie ik iets van een achtervolging in een film over misdaad. Het ritme is in één woord zeer aanstekelijk te noemen. Het met aan een helicopter denkende opening van Ciel Ouvert noopt mij de stereo een tandje harder te zetten. Wat volgt is een spannend sferisch beeld van klanken wat eigenlijk veel te kort is. Met vreemde rockmuziek sluit dit zeer bijzondere album af, waardoor ik denk wat heb ik eigenlijk allemaal gehoord. Er gebeurd zoveel op dit album qua muziek en klanken dat het geen minuut verveeld, waardoor ik geneigd ben dit album weer om te draaien om vervolgens opnieuw te genieten van een mooie trip.