Platen beoordelen van deze Fransman als je ooit een mega-concert van hem hebt bijgewoond blijft een lastige opgave. In hoeverre denk je terug aan zijn show? Zit je wel met je volle verstand bij het album?

Dit zijn voor mij hobbels die ik overheen moet als ik een album van Jarre aan het luisteren ben. Nu komt daar een derde factor bij, een stukje schrijven voor de MusicMeter. Bij de vorige albums lukte het je toch ook zou je kunnen zeggen, waarom deze dan niet? Om zo'n goede vraag kan ik niet heen, dus hier mijn antwoord.

Voor het eerst is er een lp-kant vullende track van hem te horen, dergelijke zaken ken ik alleen van onder andere Tangerine Dream en Klaus Schulze bijvoorbeeld. De opening zit best wel goed in elkaar en Jarre weet me een tijd lang te boeien. Tot dat het stuk een experimentele wending neemt, waardoor ik het gevoel krijg alleen op een groot plein te staan. Gevoelsmatig duurt dit best lang. Tot dat daar ineens er een aanstekelijke beat bijkomt die veel goed maakt.

Na het omdraaien van de grote zwarte lp is daar het derde hitje van Jarre. Dit zit best wel goed in elkaar ondanks het ontbreken van een vonk wat de voorgangers wel hadden. Het blijft daardoor in de middenmoot steken. Hierna zijn er geluiden te horen die aan treinen doen denken, waarop een sfeervol stukje muziek volgt. Langzaam maar zeker komt hier een beat in die wel lekker klinkt. Het doet mij maar aan één ding denken en dat is heerlijk reizen met de trein. Lekker na buiten kijken en genieten van het landschap dus. De laatst track doet mij altijd denken aan een vervallen dansschool waar ze maar één plaatje hebben waarmee wordt geoefend in lengte van dagen. Het is wel grappig, maar had voor mij niet gehoeven. Hierdoor is dit album met de hakken over de sloot net een krappe voldoende waard.

Vanaf de introducie van de cd-speler ging het voor mij bergafwaarts met Jean Michel Jarre. Het klonk mij te kil ineens of de composities kwamen niet over. Dit album begint ijzersterk en al snel zit ik in de typische Jarre-stemming. Dit is opzich goed te noemen, maar het is niet erg origineel te noemen. Het laat immers al horen waar Jarre toe in staat is. Net als ik dat gedacht heb hoor ik een tempo-versnelling en zit weldra in een stuk muziek waar ik niet op kan stil zitten. Lekkere ritmes met daar over heen snelle toetsaanslagen. Aan mijn verdere donkere horizon zie ik een mooi lichtpuntje ontstaan, wat mij blij stemt. Later komt daar nog een koor bij en de show is compleet.

Nadat dat in elkaar stort is er tijd voor nostalgie. Droeve klanken vullen de ruimte en het beeld van de melkboer die van deur tot deur zijn zuivel aan de man moest brengen volgt. De bruingekleurde foto's van die tijd verschijnen op mijn netvlies.

Dat de tijden aan het verranderen zijn laat part 4 goed horen. Snelle klanken zijn hierop te horen en de bits en bytes vliegen om de oren. We treden de dynamische wereld die automatisering heet binnen. De computer is een feit. Toch is er weemoed na de oude tijd, dit wordt ingeleidt met droevige stemmige muziek. Desalniettemin moeten we van het beeld van de stoommachine af. De lopendeband en de automatisering krijgen de overhand in de moderne maatschappij. Er is geen ontkomen aan.

Werken geschiedt vanaf nu in een steriele omgeving en volgens vaste patrronen. Niet even stiekem naar buiten om een peukje te doen, maar volgens een strak schema. Na een moderne werkdag lijkt thuis de tijd even stil te staan. Een kort moment van bezinning is toegestaan, waarna het de hoogste tijd is voor het snelle leven in de stad. De disco is de kerk van deze tijd geworden. De nieuwe vrijheid is geboren. Aan het einde van deze revolutie komt de vraag op: Is dit nu alles? Waarna het album stemmig afsluit met het ritme van het hart.

Als liefhebber van electronische muziek kom je op een gegeven moment Jarre tegen. Voor mij is het iemand geweest de er voor heeft gezorgd dat electronische muziek toegankelijk werd. In die tijd had je namelijk ook een stroming in Duitsland onder leiding van Tangerine Dream.

Dit Equinoxe was het twee album van Jarre dat wereldwijd uitkwam. Op dit album wordt duidelijk de lijn voortgezet die op Oxygene was ingeslagen. Duidelijke composities die nauwelijks vragen oproepen of beelden laten ontstaan in het hoofd. Niet dat dat erg is, want wat de gehoorgang binnenkomt is goed te noemen.

Pakkende ritmes, duidelijke melodie-lijnen en frutsels die leuk door het stereo-beeld lopen. Kortom; wel een lekkere plaat met niet al te moeilijke electronische muziek. Goed voor op de zaterdagavond dus en wat blijft Part 5 een aanstekelijk nummer. En dan de hoes. Al die figuren met een verrekijker, wat zien die wat ik niet zie......?

Over het algemeen is het erg boeiend hoe iemand is begonnen. En daarmee bedoel ik de periode voordat de hits kwamen of een artiest uitgroeide tot een grote podium act. Zaken dus die voor Jarre min of meer op gaan. Ja, en dan is dit nog een soundtrack ook en dat mag ik van mezelf niet met het normale werk vergelijken. Kortom: waar is de docent wiskunde als je hem nodig hebt?

Het eerste wat opvalt is het ruwe geluid, waardoor de gedachte opkomt of Jarre zijn spullen direct op de bandrecorder heeft aangesloten zonder tussenkomst van een mengpanel. Het roept daarmee een gevoel op of hij in een kelder van een kasteel zit waar voor het eerst een stroomkabel is te vinden sinds de Middeleeuwen. Spinnenraggen hier en daar en dan heerlijk pielen terwijl een film meeloopt waar passende muziek bij moet komen. Zo stel ik me de situatie voor waaronder deze toonkunst is ontstaan.

Ja, en dan zit het jaren later in een cd-speler die met de nodige hightech is verbonden in een huiskamer. Ondanks het ruwe geluid is het wel leuk hoe Jarre bezig is. Op sommige plaatsen is al min of meer een eerste incarnatie te horen van zijn latere successen, maar het is vooral experimenteel te noemen, waar steeds een bepaald themaatje lijkt terug te komen.

Ondanks de vreemde sfeer, of mede er door, is het kleine half uur wat op het schijfje staat aan muziek zo voorbij. Muzikaal is het wat zoekend en wellicht met de beelden van de film erbij wordt het één en ander duidelijk. Voor nu een leuk documentje hoe iemand aan het ploeteren is om een soundtrack te realiseren op de opvolgers van het al oude klavecimbel.

Zoals voor zo vele was dit ook voor mij de kennismaking met deze Fransman. Oxygene part 4 was destijds veel te horen op de radio. Die hoes met die schedel er op die het binnenste van de aarde blijkt te zijn is door de jaren heen mooi gebleven.

Dan de muziek, die is van behoorlijk niveau. Spannend, ritmisch en uitgesponnen. Het is daarmee een mooi wereldwijd debut van Jarre. Opname technisch is er niets aan de hand. Het stereo-beeld wordt goed benut en het laag en hoog is goed.

Op dit album is er nog duidelijk sprake van dat Jarre een naam zou worden waar je rekening moest gaan houden. Het klinkt aan alle kanten goed en de composities zijn goed doordacht. Een track als Oxygene part 3 blijft na al die jaren staan als een huis. Mooie statige klanken vullen de kamer die later mooi uitsterven of het ijle lucht betreft.

De grote hit part 4 blijft staan als een huis. Mooie wijdse klanken op een lekker ritme. Het doet ondanks de oude bakken van synthezisers nog fris aan. Alleen is het jammer dat de productie een tikje dof is. En dan het hoofdgerecht van dit album, Oygene part 5. Het begin doet denken aan een organist die in een kerk zijn vingers langzaam aan de toetsen laat wennen. Mooi statig dus. Tot daar ineens dat pakkende ritme is. Het doet me denken aan een trein op topsnelheid. En dan later dat gespeel met het stereo-beeld, het blijft na jaren boeien.

En dan de zee-geluiden die de laatste track inluiden. Voor mijn gevoel zie ik langzaam de zon achter de horizon verdwijnen. Een fraaie rode oranje schittering verschijnt op het water en de zeemeeuwen vliegen hun laatste rondjes van die dag. Waarna de naald in de uiloopgroef raakt en het akelig stil begint te worden. Het einde dus van een bijzondere plaat.

Dit is echt een heel mooi document uit de elektronisch muziek. Naast de aantrekkelijke live muziek mag de hoes er zeker wezen. Het laat goed zien wat Jarre zoal heeft meegemaakt daar in China.

Of de muziek op dit album 100 procent live is kan in twijfel worden getrokken, maar dat mag de pret niet drukken. Het is gewoon heerlijk om in het geheel mee te gaan in wat deze fransman met zijn muziek aanricht. Dit voorafgaande heb ik een keer aan de lijve ondervonden in Parijs.

Dit gevoel komt ondanks wat ik weet over China wel terug. Daarvoor hoef je voor wat mij betreft dit album niet te laten staan, want de muziek verteld op uitstekende wijze het verhaal. In sommige delen van de muziek hoor ik toch wel subtiel de onderdrukking die dit volk dageliks ondergaat.

Naast dit politieke gedoe is de hoes erg mooi uitgevoerd als je hem op vinyl kan bemachtigen. Bij het zien van de foto's bekruipt mij het gevoel: "was ik maar artiest voor één dag" om al dit moois een keer van dichtbij mee te maken.

En dan het belangrijkste de muziek. Deze is erg goed te noemen. Zelfs het deel dat Jarre met een Chinees Orkest samen ten gehore brengt is van een schoonheid om u tegen te zeggen. Daarnaast is het gehele album een goed tijdsdocument hoe elektronische muziek zich tot dan toe had ontwikkeld.

Met Zoolook maakte Jean-Michel Jarre een van zijn moeilijkste albums. Van vele talen nam hij korte stukjes op en verwerkte deze tot muziekinstrumenten. Op de binnenhoes staat dit allemaal mooi beschreven. In onder andere het Zuid-Afrikaans wat wel wat van het Nederlands weg heeft staat er dit:

"Die Stemme gehoor op die album was deur bandopname van sang en toespraak stukke gemaak. Die oorspronklijke opname was in die volgende tale gemaak: Aborigie, Afghan, Arabies, Balinees, Buhndi, Schad, Sjinees, Engels, Eskimoos, Frans, (knip) Turks. Die tale was redigeer en transformeer met die gebruik van elektroniese toestelling."

Al snel na het opzetten van dit album hoor ik in een stemmige sfeer van vervormde stemmen en hoor daarin Drs. P. voorbij komen al roepende "Algemeen, Algemeen." Verder hoor ook zoiets als: "Het is niet waar." Daarna hoor ik vele talen door elkaar en het lijkt daardoor of ik een bandje achterstevoren draai.

Na verloop volgen uitgelijnde ritmes op weidse klanken en het is gaan met de talen banaan. Wie hier op stil kan zitten heeft iets met zijn gevoel, want het tikken van deze tekst gaat hierdoor wat moeizaam. Net als ik buiten adem begin te raken volgt er een rustig gedeelte met een druppende kraan en een onverstaanbare vrouwenstem, het doet me denken aan een badkamer waar een probleem is.

Nadat het lek is gedicht komen de ritmes er weer bij en horen we de vrouw die bij de reparatie aanwezig was wat zingen op een tropisch ritme. Hierna is het zaak de oude lp om te draaien voor het vervolg.

Kant 2 (B) begint al heerlijk ritmisch, waarop ik maar moeilijk de handen op de toetsen kan houden. Ze vliegen alle kanten op, en oei daar ging bijna een glas. Door dit geheel zijn opnieuw stemmen verwerkt. Snel daarna volgt een track met één van de mooiste namen uit de muziek. Wooloomooloo. Dit doet me denken aan olifanten die met hun slurfen heen en weer door het oerwoud lopen. Lang kan ik daar niet van genieten, en als een aap wordt ik de boom ingeslingerd. Daarna leer ik alras om van boom tot boom te springen. Daarbij worden ook mijn stembanden onder handen genomen.

Na zo'n uitputtingslag is het tijd voor oer-disco. Zware tropische drums vullen de ruimte terwijl het Engelse woord voor groente vaak voorbij komt. Na zo'n enerverende trip door het talenlandschap en het oerwoud zet Jarre me weer in de werkelijkheid. Voor mijn gevoel sta in nu op een verlaten station.

Het vreemde bij dit album is toch wel het matige aantal berichten wat erbij is geschreven in vergelijking met hoe veel mensen er op hebben gestemd. Aan de ene kant wil dit misschien zeggen dat vele het eens zijn met hetgeen wat geschreven is. Aan de andere kant zou het kunnen zijn dat men wel wil schrijven over dit album maar niet weet waar te beginnen.

Hoe je het ook bekijkt zijn 27 berichten voor dit album veel te weinig. Laat ik daarom maar vertellen hoe ik in aanraking kwam met dit album. Toen ik op de LTS zat moest ik eerst twee brugjaren doorlopen. In het eerste jaar kreeg ik les van een oude man en doorliepen we de klassieke muziek. te beginnen met de plaat Peter en de Wolf.

Het tweede lesjaar kreeg ik les van iemand die net van de PABO kwam. Hij kon erg verdienstelijk gitaar spelen en goed vertellen over wat er plaats vond in de popmuziek. Tijdens de eerste lessen die ik van hem kreeg werd dit album van Jeff Wayne behandeld. Omdat er nogal veel vreemde geluiden op dit album zijn te horen maakte dit een wezenlijk onderdeel uit van de lessen. Zo waren we het er over eens dat het geluid wat je hoorde als de ufo open ging twee stoeptegels waren die over elkaar heen werden geschoven. Gaande weg de lessen van meester Van Seventer begon dit album voor mij echt te leven en deed het tijdens beluistering ervan bijna in mijn broek van de angst.

Wat ik nu nog weet van zijn lessen was dat het buiten de muziek om akkelig stil was tijdens zijn lessen. Je kom als er geen muziek klonk een speld horen vallen. Want naast goed gitaar spelen kon dhr. Van Seventer goed vertellen over de muziek die je aan het luisteren was. Door die verhalen kon ik mijn ouders, die beide de Tweede Wereldoorlog bewust hadden meegemaakt, overtuigen dat dit een goed album is met een zekere bedoeling. Samen met hen luisterde ik naar dit album. Mijn moeder herkende gelijk de stem van Richard Burton omdat zij veel films had gezien waarin hij meespeelde. Zij vond het zeer aangenaam dat hij zijn stem voor dit project had uitgeleend. Door zijn stem kwam dit album bij haar geloofwaardig over. Door haar uitleg van dit album begon het verhaal nog meer te leven. Natuurlijk zijn er geen marsmannetjes, maar door het voorafgaande keek ik destijds stevast onder mijn bed of daar één of meerdere waren te ontwarren.

Dit album kon al na eerste beluistering niet meer stuk hoe vreemd dit ook moge klinken over iets wat met vernietiging te maken heeft. Het jammere is nu wel dat het sterren aantal van de MusicMeter maar tot vijf gaat, want dit album verdient zoveel meer dan dit aantal. Gelukkig hoef ik daar niet lang mee te zitten en kijk op een heldere avond naar boven en iedere ster die ik zie is in gedachte voor The War of the Worlds.

Zo vader zo zoon gaat voor Jerome Froese helemaal op. Na een tijdje in de band van zijn vader te hebben gespeeld, is dit het eerste solo-werk van hem. Met sferisch klanken begint dit album, maar naar enige tijd gaat de "beuk" erin. Wat volgt is krachtige electronische muziek met aan de basis de gitaar. Op Radio Pluto is aan alles gedacht waardoor het voorbij is voordat ik er erg in had.

Die lijn wordt over het hele album doorgetroken. Het is muziek met een heerlijke drive erin het doet mij althans zweven naar gebieden waar het nodige te beleven valt. Mooie instrumentatie in een veld van intrigerende klanken die me zo een andere wereld laten zien. Daarnaast zijn de 12-tal tracks erg afwisselend te noemen. Hierdoor houdt Jerome Froese me aardig bij de les. Het gaat van rock tot een moderne vorm van kosmische muziek. Hierbij is de gitaar-beheersing van Jerome Froese om door een ringetje te halen. Bij iedere draaibeurt groeit de waardering. Waardoor ik nu ver over de vijf sterren heen zit die je hier kan geven.

Valt er dan niets tegen? Nee het is perfecte muziek en voor een solo-album meer dan uitstekend. Als ik dan toch iets moet aanwijzen is het het boekje wat erbij zit, maar dat is de schoolfreak uithangen die ik niet ben. Een heerlijk en eerlijk album dus dit Neptunes.

Al qua hoesontwerp roept dit album wat op. Een ietwat duister doorkijkje tussen wat bomen neem ik aan. Al tikkend aan dit stuk hoor ik de muziek langzaam maar zeker opkomen. Eenmaal op gang volgt er iets met een goede opbouw. Heerlijke gitaar op een ontspannen sfeer uit de electronica winkel. Hiermee is A Mellow Morning sneller voorbij dan me lief is. Mrs. Misty Kiss begint heerlijk spannend en na een tijd "warmdraaien" volgt er mooie muziek uit de gitaar waarvan alles uitspreekt. Vooral de ruimtelijke productie is hier sterk te noemen. En de gehanteerde bass is om over naar huis te schrijven. Na een tikje experimenteel begin groeit Airborne uit in een stuk muziek wat aan hoog boven de wolken zijn doet denken.

Cartoony Universse begint uiterst delicaat als daar langzaam wat rock-klanken bijkomen krjjg ik het gevoel daar gaat wat komen. Dit gevoel klopt, wat volgt is mooie wijdse rock. Voor mij had dit best een lp-kant mogen duren. Het intro van Inside the Secret doet de compositie eer aan. Een mooie ingehouden lijn aan klanken die een geheim vertellen. Als daar heel subtiel wat ritme bijkomt ontstaat er een fijn sfeer beeld op mijn netvlies, waarvan het einde erg goed is. Paris in Peril is alleen al om de titel leuik te noemen. In het begin zijn daar wat ambient-achtige geluiden te horen. Als daar later rock-klanken bijkomen op een bed van goed gekozen klanken is het plaatje compleet.

Dan heb je in je leven al de nodige vreemde titels gezien en daar komt dan Im Museum Für Machaniek bij. De track zelf doet wat mechanise aan en in gedachte zie ik de tandwielen in elkaar grijpen en op andere plaatsen zijn andere processen bezig. Daarnaast is goed te horen dat Jerome Froese erg goed met de gitaar overweg kan.Through Love and Deed begint mooi ingetogen en eenmaal op stoom is daar een passie volle composittie te horen die door merg en been gaat. Mooi ruimtelijk is het begin van Playing for Penalites. Eenmaal op gang rockt het aan alle kanten en zou dit weleens snoeihard willen horen in iets wat op De Kuip lijkt.

Voorlopig heb ik erg lekkere muziek gehoord en er volgen nog twee tracks. Under the Black Flag begint erg subtiel, een beetje sprookjes-achtig zeg maar. Heerlijke wijdse klanken die een mooi verhaal vertellen. Later komen daar geluiden bij die aan Schotland doet denken. Mede hierdoor ontstaat er een ietwat Keltische sfeer. En dan heb je al zoveel moois voorbij horen komen en dan komt er nog een heerlijk toetje in de vorm van een schitterende instrumentale rock-compositie die Can You See the Sunset from the Southside is. Daarmee komt er een einde aan dit meesterwerk wat al vaak in de cd-speler heeft gezeten en dat nog vaker gaat doen.

Zodra ik de eerste tonen van dit album hoor moet ik terug denken aan de jaren tachtig van de vorige eeuw. De kabel voor de tv was net getrokken waardoor er naast de Nederlandse zenders beduidend meer keus was. Als een bepaalde zender stopte kwam daar een andere voor in de plaats. Eën zo'n zender was The Landscape Chanel waar dan mooie beelden uit de natuur waren te zien ondersteunt door klassieke of moderne instrumentale muziek. In de wandelgangen behang tv genoemd.

De clip van On the Future of Aviation staat naar een paar noten weer helemaal op mijn netvlies. Daar waren pinguïns te zien die erg dicht bij elkaar stonden op een eiland en de jonkies stonden tussen de poten van de ouders. Daarnaast zag je af en toe een pinguïn het koude water induiken.

Maar goed, het is hier geen BeeldMeter, edoch MusicMeter. Dit laatste is aardig gelukt. Het is wellicht muziek die niet helemaal top is, maar wel lekker is om na te luisteren. In de zes composities zit voldoende variatie om bij de les te blijven. Electronic, jazz en wat rock-klanken komen in een aardige mix voorbij. Hierbij is er een hoofdrol weggelegd voor de elektrisch versterkte viool van Goodman. De overige instrumenten vullen dit leuk aan.

Al met al een aardig album van iemand die deel heeft uitgemaakt van onder andere The Flock en het Mahavishnu Orchestra die bekendheid genoot in onder meer jazz fusion kringen.

Een mooi cadeau wat nog niet is uitgepakt kun je dit laatste album van Jim Kirkwood noemen. Het heeft jaren staan te verslonzen op een oude XP computer bij mij in de berging En toen ineens werd ik wakker geschud dat het album aan de site van MusicMeter was toegevoegd. En dan Jim Kirkwood die zijn muziek als een soort cadeau aan het internet toevertrouwde. Eerst va een eigen site die ddor de mooie illustraties een beleving was om er doorheen te grasduinen en later de wat zakelijker samenwerking met Last-FM. In beide gevallen was het downloaden geblazen en na het nodige plak en knipwerk was daar altijd de gezonde spanning wat zal nu weer opstaan. In de meeste gevallen was het zeer genietbare doordachte elekronische muziek en een enkele keer minder genietbaar, maar hoe luidt het gezegde ook alweer: “Een gegeven paard kijkt men niet in de mond.” En dan zit ik dit nu dit te tikken en bekruipt me daar toch en gevoel van weemoed door dat de beste man gestopt is met het maken van muziek en voor een religeus bestaan heeft gekozen wat gezien de heidense klanken van zijn muziek een vreemde gewaarwording is. Na deze inleiding de hoogste tijd het mooie cadeau van drie schijven eens uit te pakken en de oren aan het werk te zetten.

De opening van de eerste track voorspeld al veel goeds. Steam Flowers for Camellia start met het geluid van een stoomlocomotief die langzaam maar zeker opgang komt. Het geluid is zo levensecht dat de trein als het ware midden in mijn huiskamer staat op gang te komen.. Nadat de trein opgang is gekomen volgen er heerlijke klanken die aan reizen doen enken. Door dit gegeven wordt ik het album ingezogen en tegenstribbelen helpt geen snars. Na verloop van tijd is er een zekere rust te horen. Indrukwekende landschappen doemen op. Na verloop tijd komt de trein weer in beeld Nog even de beuk erin en vervolgens wordt ik na een bijzondere rit achtergelaten wordt op het station. Een indrukwekkende tocht komt hiermee te snel ten einde. In een duistere sfeer begint A Moment of Gethsemane het doet sterk denken aan Tangerine Dream ten tijden van Phaedra. Heerlijke muziek uit de zo geheten Berlijnse School. Even later komt er een subtiel ritme in het stuk wat de voorafgaande geschetste sfeer versterkt. In gedachte komen mooie beelden op van het leven Azië. Met andere woorden ik bevindt mij in een sfeer die me een gevoel in mijn donder geven wat is muziek luisteren een heerlijke bezigheid. Naarmate het stuk vordert wordt het subtiele ritme wat opgeschroefd het krijgt daardoor een Bolero effect. Na verloop sluit het stuk af met een slag op een gong. Het begin van The Sad Face of the Things We Do doet me regelrecht in de hel belaanden. De steer Is dreigend het is net alsof Jim Kirkwood zegt: “Doe een ander niet aan wat je zelf niet leuk vindt”. Even volgt er een moment van bezinning waarna een sfeer wordt cecreërd wat klinkt als een soort wederopbouw. Een positief gevoel van het komt goed. De muziek hierbij doet oosters aan. Bij het terugvinden van dit album op de oude XP-computer maakte er even wat paniek van mij meester. Bijna alle tracks kon ik vrij gemakkelijk teug vinden maar waar was track vier gebleven? Zou ik die niet hebben gedownload? Kwestie van even van het slaken van enkele oerkreten en in alle rust de opgeslagen bestenden van een inspectie te voorzien. Daar zat hij inderdaad tussen maar wel op een vreemde plek. Ding Dong Bell begint met kosmishe klanken ik waan me in een ander universum. Na verloop van tijd komt er leven in de brouwerij. Een vrolijk ritme en zweverig klanken. Met de ogen dicht waan ik me hier ver vandaan. Gaande het stuk wordt het ritme een tikje strakker het versterkt daarmee de eerder beschreven sfeer. Het stuk muziek is voor mij gevoelsmatig wat aan de korte kant. Daarentegen is het wel een mooie afsluiting van de eerste cd uit deze set van drie.

Plaat nummer twee begint erg kosmich ik waan me ver in het universum. Na verloop van tijd komt er rtme in het stuk zoals Tangerine Dream deze maakt midden jaren zeventig. Heerlijke muziek die je optilt van de aards materie. Tegen het einde van het stuk volgt er even een intermezzo van cello’s wat te mooi is voor woorden waarna het ritme terugkeert. Aan het einde van het stuk laat Jim Kirkwood me allen acher in de ruimte. En hoor ik vreemd genoeg daar niet af en toe het hinniken van een paard? Messengers of Deception is met andere woorden een goede binnenkomer te noemen van cd 2. The Difference Mare begint in een sfeer of vilegjes rondom een ding in de natuur vliegen. Langzaam komt op wandeltempo ritme in het stuk binnen. De sfeer doet wat middeleeuws aan. Later is er wat dreiging te horen, maar dat stelt niet veel voor. Door de wisselingen ins sferen is het stuk muziek eerder voorbij dan me lief is. It Is a Dance of One Short Life begint met veel laag het symboliseert daarmme mooi het begin van het leven. De sfeer blijft duister tot dat er gaandeweg ritme in stuk komt. Het doet wat denken aan de maatschappij die tot leven komt. Jim Kirkwood weet de spanning in het stuk goed vat te houden. Krijg de neiging de luidsprekers in te krupen om het shouwspel van dichtbjj te aanschouwen. Het is echt zo’n stuk muziek die je aan de luidsprekers doet kluisteren. Aan het eind van het stuk waan ik mij in het luchtledige. In de traditie van de Berlijnse School wordt er aan het stuk een mooi ende gemaakt. Klaus Schulze en Tangerine Dream kunnen er nog een puntje aan zuigen. Het is geneten pur sang. Met het geluid van klankschalen begint The Illusion of Falling Light lang van die sfeer kan niet worden genoten Jim Kirkwood start een ritme wat neit mistaan had op een album van Klaus Schulze midden jaren zeventig van de vorige eeuw. De sfeer van Klaus Schule miedden jaren zeventig wordt mooi doorgetroken op de track The Illusion of Falling Light. In een uiterst donkere sfeer begint deze. Het geluid van metalen voorwerpen op elkaar symboliseert mooi het beeld van licht dat valt. Daaronder is muziek te horen in de beste traditie van de Berlijse School. . Een heerlijke kosmische sfeer in het kwadraat. Lekker zweven en de gedachte even op nul zetten. Een meer dan fraaie afsluitng van album numer twee.

Zoals een goede maaltijd uit dire gangen bestaat: het voorafje, de hoofdmaaltijd en het toetje is daar cd nummer drie uit de set. Upon the Face of the Timeless Deep begint me duistere paukslagen. Deze dreiging is van korte duur er volgt een kort suken muziek in Jarre stijl. Dit wordt niet lang vastgehoden er volgt iets wat neit had mistaan op de albums die Tangerine Dream midden jaren zeventig heeft uitgevracht. Heerlijke muzuk met dito drive. Ruimtelije klanken die mooi over het stereobeeld zijn verdeeld. Oude muziektijden herleven. Het beeld van de grooe analoge bakken staan weldra op het netvlies. Na verloop van tijd vindt er een sfeerverandering in stuk plaats. Droeve cello klanken zijn te horen die me alleen acter laten. In een expeimentele Klaus Schulze stijl begint Even to the End of the Age. Lang kan ik niet van die sfeer geenien Jim Krikwood heeft een lekker ritme in petto waar het heerlijk op wegdrijven is. Weg uit deze tijd. opzoek naar betere. Hiebij heb ik het gevoel of ik in een vaciuum in wordt gezogen met de bekende Kirkwood arangementen. Even waan ik mij in het Midden Oosten de kamelen doemen op het netvlies. De muziek rockt aan alle kanten. Stil zitten is onmogelijk. When a Mother Falls the World Should Cry is qua titel al mooi. Deze track begitni in een sfeer of ik achtergelaten ben in een zonnestelsel ver weg. Het doet me deken aan de eersete platen uit de Berlijnse School wat niet verkeerd is. Na verlop van tijd wordt de sfeer wat vrolijker en ik het gevoel dat ik bij een merkwaarg expeditie ben terechtgekomen. De muziek doet me belanden in de binnelanden van Aftia, vogels en vreemde kikkers vergezellen me op mijn tocht. Het heeft iets gezelligs. Deze sfeer wordt in beginsel doorgetroken op die track A Dreaming in Ward net te bevaten beelden doemen op een soort van fata morgana alle opgedane indrukken komen nog een keer voorbij en langzaam maar zeker laat Jim Kirkwood me alleen achter in een ruimtelijke sfeer vermengd met het aadsse. Een mooi afsceid dus van een artiest die zijn leven over een andere boeg wil giooien. Hopelik heb je je ruste en roeping gevonden and thank you for the good music!!!

Wat gelijk opvalt is opnieuw een meer dan schitterend hoesontwerp van dit album. Zo’n mistige foto vind ik altijd wel wat hebben en ook in het echt heeft het iets. Zo fietste ik laatst naar mijn werk en onderweg dacht ik: Waarom heb ik mijn fototoestel thuis laten liggen? Onderweg zag ik namelijk de Amersfoortse Koppelpoort gehuld in mist wat het oude bouwwerk wat sprookjesachtig er uit liet zien. En ook buiten de stad kan mist erg mooi zijn, weilanden gehuld in nevelen roepen een romantische sfeer op. En zo zijn er meer plekken te bedenken die bij mist iets moois hebben. Echter mist blijft in het verkeer een verraderlijke iets zoals de slogan destijds luidde van Veilig Verkeer Nederland. Ja en zo heb je al een verhaal enkel door het hoesontwerp.

Voor de muziek op dit album liet Jim Kirkwood zich inspireren door een beeld verhaal van Neil Gaiman onder de gelijke naam van dit album. Verder vindt Jim Kirkwood de herfst waar dit album ook op gebaseerd is een mysterieus jaargetijde door de kleuren die in de natuur zijn te vinden. Daarbij speelt ook de mist die er vaak hangt en de paddestoelen waarvan iets magisch vanuit gaat een rol.

The Remains of the Summer Fire begint inderdaad wat mysterieus. Ik voel als het ware de mist uit de boxen stromen. Verder hoor ik wat natuurgeluiden waaronder vogels. Verder geeft het me een gevoel of het vroeg in de morgen is en ik voor dag en dauw in een donker bos ben beland. Het is fraaie sfeer die er te horen is. Het enige wat hier jammer is dat het stuk muziek wat aan de korte kant is. Gelukkig wordt de mooie rustige sfeer vast gehouden op The Seasons Wheel. Vogels zijn er te horen op langgerekte tonen uit de electronica winkel. Qua muziek doet het mij belanden in de Middeleeuwen van de electronische muziek. Met mijn ogen dicht waan ik me midden in een bos ver weg van de bewoonde wereld. Ondanks dat de zomer is afgelopen is nog wat warmte te voelen wat toe te schrijven valt aan een cello in het stuk. Een paar klappen onweer in het stuk brengen de rust niet uit balans. Verder ademt het stuk muziek uit dat de natuur zich aan het voorbereiden is op een periode van rust. De tijd mag even stilstaan en de winter is in aantocht. Het is muziek die qua sfeer prima op het album Mirage van Klaus Schulze zou kunnen passen. Mooie ietwat desolate muziek die toch iets warms heeft. Aan het einde van het stuk muziek is ook elke vorm van stress uit mijn donder verdwenen.

De track The Lantern King begint met veel lage tonen die een sfeer creëren of ik naar de horizon aan het turen ben waar zaken afspelen die niet meteen duidelijk zijn wat voor nut ze hebben. Het roept daardoor iets mysterieus en magisch op. Verder zijn er sfeervolle vocalen zonder woorden te horen die de voorgaande sfeer alleen maar versterken. Als deze track zachtjes wegsterft blijf ik met een vreemd leeg gevoel zitten. Met wat lage tonen gaat Rowanbery Red van start. Later zijn er wat harpklanken te horen op rustige sferische muziek. En of het daarmee de lijsterbes goed beschrijft is een vraag die door de luisteraar zelf moet worden beantwoord. Zelf vindt ik het stuk muziek iets keltisch hebben en waan me hierdoor in Schotland of Ierland. Het begin van The Gates of October heeft iets filmisch. In gedachte zie ik grootte stalen hekken opengaan waarachter een sombere duistere sfeer schuil gaat. Klanken die uit een gong afkomstig lijken te zijn geven iets spannends en dreigends aan het stuk. Verder roept het stuk muziek een gevoel van leegte op. De laatste bladeren zijn van de bomen gevallen en je kunt door de bomen eindelijk wel het bos zien. De natuur maakt zich op voor de winter lijkt de muziek wel te zeggen. Muziek die een rustige koude sfeer beschrijft.

Beneath the Falling Leaves straalt een en al rust uit. Rustige tonen schetsen een beeld van een haast stilstaand beeld in de natuur. Muziek die mooi zou passen onder filmbeelden die de kleuren van de herfst belichten. Mooie bassen op sfeervolle klanken uit de electroncia-winkel. Het stuk muziek is dan ook voorbij voordat ik er erg in heb. Met behoorlijk wat laag gaat The Slow Passing of Autumn van start. Later voegt daarbij zich een dwarsfluit aan toe die even is te horen en een paar keer terugkomt in de compositie. Verder blijft de lage toon in het stuk de rode draad. Voor mijn gevoel roept het een beeld op of een cameraman langzaam beelden maakt van de horizon die geen einde kent. De tijd gaat inderdaad langzaam en gevoelsmatig is de zomer ver weg en koning winter is in aantocht. De natuur is in diepe rust geen blad hangt meer aan een boom.

Met andere woorden A Season of Mists is hoe gek het ook mag klinken, een warm album te noemen die het jaargetijde de herfst op een meer dan prima manier beschrijft. Jim Kirkwood is er ruimschoots in geslaagd goede sferen te creëren waarbij je de veranderingen van zomer tot de winter haast uit de luidsprekers lijken te komen. De tropische cocktail wordt verruild voor een kop warme chocola met een scheut rum voor de liefhebber en al na buiten kijkend wordt de natuur steeds kaler en zoeken de dieren een veilige schuilplaats. En de Koppelpoort in Amersfoort is een blijft in de herfstzon een mooie bezienswaardigheid.

Nu ik me aan het verdiepen ben in het werk van Jim Kirkwood valt het mij op dat de beste man van doorwerken houdt. Gezien de discografie En dat laat soms zijn sporen na. Bij dit album is daar beslist geen sprake van, omdat ik er van A tot Z van genoten heb.

Het album begint gelijk goed. Middels gongklaken wordt een spannende sfeer gecreëerd het doet me wat denken aan Sorcerer van Tangerine Dream. Tot dat het stuk ineens een wending maakt. In gedachte zie ik de vlammen alle kanten opslaan. Het vuur grijpt om zich heen en er aan ontkomen heeft geen zijn, omdat het in zijn of haar woede iedere stap volgt die jezelf zet. Even houdt het op om daarna in alle hevigheid weer op te laaien. Langzaam ontstaat dan ook een beeld op mijn netvlies van vele hectares bos die door het vlammen geweld afbranden tot een kale vlakte. De dreiging wordt af en toe minder, maar waakzaamheid blijft wel geboden. Het is daarmee een goed binnenkomer op dit album geworden en de haren staan letterlijk overeind zo huiveringwekkend is als dit is gemaakt.

Het blijft een spannend album. Met zware industriële klanken begint If the Light in you is Darkness. Voor mijn gevoel sta ik in een grote lege hal waar je nog kunt merken dat er noeste arbeid is geleverd. Het gedreun van een machine galmt nog door terwijl de geesten van de vroegere arbeiders door de ruimte hun ronden maken. Naargeestig is het zeker, zelfs het zweet wat gestoomd heeft en het bloed wat gevloeid heeft kommen de speakers uit. Gaande het stuk lijkt de fabriekshal uit te groeien tot onmeterlijk proporties, terwijl het lijkt of de geesten je vetellen dat je banger bent dan de mensen die hier ooit zwoegend hun brood bij elkaar verdiende. De lopende band die er ooit stond lijkt maar geen einde te hebben. Tot dat deze toch tot een eind komt in het hiernamaals. Even is het sitl, waarna een heerlijke ritme wordt ingezet waardoor er ruimte ontstaat voor relatievering. Van alles flitst nog door het hoofd, maar het besef van het heden komt langzaam terug. Het donkere gevoel is gevonden van je eigen geest en het is nu zaak de demonen uit je systeem te bannen. Het gaat niet makelijk en de druk in het systeem loopt op. Tot dat daar de opluchting is. Vrij van de angsten de je ooit had.

Een opluchting van korte duur, want Ghost in the Machine begint erg duister, waardoor het lijkt of de mist aan het wegtreken is op een kerkhof. Aan de kleuren van de geesten is te zien wat voor leven de mensen hadden. Door de cirkels die ze maken raak ik wat in trance. Tot een zware bas een voorbode is van een machine die wordt opgestart. Traag lopen de tandwielen tot het moment dat ze vol aan de bak moeten. De spanning neemt toe en het geluid van een zingende zaag en een koor voeren deze nog eens op. Scheurende klanken uit de electronica-winkel versterken dit nog eens. Bombastishe geluiden houden me aan de stereo gekluisterd. Even een soort vacuüm om de boel op een rijtje te kunnen zetten, waarna het geweld van de muziek opnieuw door de kamer giert. Dit is toonkunst met de grootte K. Een warm aanvoelende lage toon zet me langzaam met beleid weer op de grond. Het wordt stil angstig stil. Dit is de overtreffende trap van mooi.

Dit album van Jim Kirkwood begint gelijk spannend. Cathari trekt me gelijk een avontuur in waar ik al snel een gevoel kan gaan krijgen of ik adem te kort ga komen. Het doet erg aan Tangerine Dream denken, maar dan een stuk donkerder. Het is in ieder geval huiveringwekkend. Na verloop van tijd is de grote dreiging weg, wat wel blijft is een gevoel van achter te zijn gelaten in een gangenselsel van een oud kasteel. Langzaam volgt een deel wat me aan reizen doet denken. Als daar iets bijkomt wat lijkt op een electrische gitaar wordt ik haast letterlijk uit mijn stoel gelicht. Al bij al dit album Corvis Christi begint heel behoorlijk. En ondertussen heeft Cathari een ontspannen wending genomen. Het is nog wat dreigend maar van de prettige soort. In gedachte zit ik in het spookhuis op de kermis, om op het laatst nog een stukje in de ruimte te mogen wandelen.

Al Zhara begint wat zoekend met lage tonen en doet daarnaast wat Oosters aan. Wat later volgt er een wending die mijn ogen voozichtig naar het Westen laten kijken. Door het herhalende ritme waar vioolklanken op zijn te horen en niet direct te plaatsen klanken raak ik zowat in trance. Zodra daar nog een soort klaagzang is op te horen in een taal die ik niet machtig ben krijg ik het gevoel of ik in het Irak van Saddam Hoessein ben beland. Heftig is het in ieder geval. Tot dat daar ineens een soort spirituele rust is die me het gevoel bezorgt heel ver van het aardse weg te zijn.

Tot nu ben ik nog niet in slaap gevallen en de begintonen van Tarot Revalation klinken als een wijzend vingertje op een bed van orkestrale klanken waar wat dreiging van uit gaat. Wat later wordt de muziek kosmisch en doet daar door denken aan de muziek die in de jaren zeventig van de vorige eeuw werd gemaakt. Hierna ontpopt de muziek zich even uit tot iets klassieks. In gedachte zie ik mensen die aan ballet doen. Waarna er iets volgt wat me aan reizen doet denken. Afwisselend is het in ieder geval. Even lijkt het een tikje saai te worden door een saai aanhoudend ritme, maar dan volgen met een zeker beleid diverse klanken die er toch iets spannends aan toevoegen. Door het aanhoudend rimte begint stil zitten met de armen over elkaar haast een onmogelijk opgave te worden. Ja, en dan een lekker duister eind tot besluit.

The Lychgate begint erg stil en zodra er wat te horen is heb ik het gevoel of ik aan de andere kant van de dampkring ben. Wijdse sferen omringen mij. Even wat vogels maar bovenal een heerlijk kosmisch klank tapijt. Tot dat er wat drums uit de diepte klinken die me een avontuurlijk universum intrekken. Op Oosters klinkende muziek lijken de brokken steen in de rumte nog groter dan ze daadwerkelijk zijn. En even voor de achtste minuut wordt de muziek wijdser en de kraan met spannende geluiden wordt langzaam stukje bij beetje opengedraaid. Wat volgt is iets wat me aan de Bolero van Ravel doet denken, maar dan anders. Even wat rust om adem te kunnen halen. Toch wordt ik hier naar veloop van tijd wel een tikje duizelig van en dan is daar ineens een moment van stilte en bezinning, waarna ik alleen achter blijf in een diepe stilte die er ineens is.

Waarmee dus een eind komt aan een heel behoorlijk album, met vooral spannende sferen en afwisseling die op de juiste tijden in de composities zijn verwerkt. Kortom: een heel behoorlijk album dus dit Corvis Christi van Jim Kirkwood.

Het hoesontwerp van dit album spreekt al boekdellen. Het zegt me dat er net een forse bosbrand is geweest is die het natuurgebeid met de grond gelijk heeft gemaakt. Op een tak zit een kraai die met lede ogen beziet wat er van zijn leefgebied nog over is. Tijd om een nieuw habitat op te zoeken of toch nog even blijven lijkt de vogel haast te zeggen op de tekening. Triest is het beeld in ieder geval en zet me aan het denken dat we heden ten dagen toch wel een zware belasting legen op het milieu.

Dit droeve beeld wordt doorgetrokken op Prolog to a Dying World. Mijn oren krijgen zware gregoriaanse klanken te horen waarbij het voelt of een lijkkist een aula wordt ingedragen. De organist van dienst speelt treurige muziek terwijl het koor stemmig meezingt. De aanwezigen in het gebouw kijken elkaar bedroeft aan. Na verloop van is er muziek die een tikje vrolijker is, maar ook hier is een droeve ondertoon merkbaar. In gedachte zie ik vlammen vrolijk dansen terwijl de ene hectare na de ander in de as wordt gelegd. Dieren proberen nog een veilig heenkomen te vinden. Tot dat na verloop van tijd de genade klap plaats vindt. Geluiden van hulpdiensten zijn er te horen die bezig lijken te zijn met het maken van een rapportage wat verloren is gegaan. Op het moment dat ze klaar zijn grijpt het vuur weer om zich heen de hulpdiensten kijken machteloos toe. Een niet al te vrolijke compositie dus en qua muziek doet het mij denken aan een mix van Klaus Schulze , Tangerine Dream met een vleugje Vangelis. Aan het einde van het stuk is mooi te horen dat de natuur zich niet uit veld laat slaan, maar of dit genoeg is...…

A Murder of Crows is ook niet zo’n lekker opbeurende titel. Gelijk bij aanvang van deze track zijn er desolate klanken te horen. Het verbeeld mooi hoe donkere wolken zich samenpakken. Een sfeer van dreiging is uit de luidsprekers te horen. In marstempo komt het gevaar dichterbij. Een niet zo vrolijke melodielijn klinkt als een klok die de laatste minuten tikt. De orkestratie van het stuk begint steeds meer te klinken alsof ieder moment een bom kan gaan exploderen. Duister naargeestige klanken vullen verder de ruimte de kraaien leggen het loodje en alles wat daar in de buurt bij staat is niet heilig. Een sfeer van verdoemenis pur sang. Naast dat voor het leven van de kraaien moet worden gevreesd lijkt ook het verdere aardse leven op de nominatie te staan in het onderspit te delven. De laatste dagen zijn geteld. Jim Kirkwood creërd hier een behoorlijk zwarte sfeer.

Niet heel vrolijk is het begin van Down the Crow Road. Geluiden die aan communicatie doen denken zijn te horen op desolate klanken die verbeelden dat er niets meer overeind staan. Een vrouwenstem verhaalt over een oorlogssituatie. Verder straald er alleen maar ellende uit de boxen wat behoorlijk aangrijpend is. Na verloop van tijd wordt een sequencer gestart wat wat lucht in de depri sfeer brengt. Maar wat blijft staan is de droeve uitzichtloze en beklemmende sfeer het houdt me danig aan de stereo gekluisterd. Het is zware muziek die een behoorlijk zwart beeld schetsen van oorlog en verdoemenis. Slechts hier en daar zijn wat lichtpuntjes te horen maar niet genoeg om het zwart grijs te krijgen. Even lijkt de muziek stil te staan waardoor er even adem kan worden gehaald, maar daarna wordt ik de volgende depri sfeer ingetrokken. Kerkklokken zijn even te horen, maar de zwarte sfeer van het stuk muziek slaat opnieuw toe. Dit maal schetst het landschappen die ooit mooi waren, maar waarvan nu niets meer over is. Aan het einde van het stuk is enige weerkracht te horen van wie de ramp hebben overleeft. Mensen die er nog wat van willen maken ondanks dat de wereld om hen heen zo er aan toe is dat erg geen beginnen aan is. Naast zware muziek is hier ook wat lichte muziek te horen die qua geluid uit de jaren zeventig van de vorige eeuw had kunnen komen. Het doet me wat denken aan Tangerine Dream ten tijde van Phaedra. Tegen het einde van het stuk gloort er wat hoop het hele zwarte is verdwenen en gevoelsmatig is er een begin gevonden om een nieuw bestaan op te bouwen. Met ander woorden Down the Crow Road is een meesterlijks stuk muziek te noemen, wat toe te schrijven valt aan de goede doordachte sferen die er zijn te horen en een goed en droevig verhaal hebben te vertellen.

The Girl From Crow Lane begint met lome bassen die wat in herhaling dreigen te vallen. Qua geluid moet ik wat denken aan Tangerine Dream eind jaren zeventig van de vorige eeuw. Verder kabbelt de compositie wat voort en met mijn ogen dicht zie ik een titelrol lopen van diegene de meegewerkt hebben aan de zware zwarte film die Down the Crow Road van Jim Kirkwood is. Niet de vrolijkste maar wel erg aangrijpend en zeker niet aan te raden om met de muziek van Jim Kirkwood kennis te maken. Als het album stopt na een dik uur heb ik even behoefte aan stilte om het voorgaande te verwerken. Muziek die behoorlijk zwaar op de hand is.

Qua vormgeving roept voor mij dit hoesontwerp de glas in loodramen van een moderne kerk die ik ooit bezocht in Duitsland. Naast de ramen was het verdere interieur van deze kerk ook behoorlijk modern te noemen. Een altaar bestaande uit een creatief bewerkt stuk beton en het verdere interieur bestaande uit strak grenen en verder geen tierelantijnen en zo. Karig als het maar kan, maar wel toegespitst op functionaliteit. Ja, en dat karige geldt ook voor de informatie die ik over dit album kan vinden op het net. Met andere woorden, ik kan hier dus niet schrijven wat de maker er mee heeft bedoeld, wat in de meeste gevallen een goed uitgangspunt is om aan een klus van een recensie te beginnen. Het voelt nu wat aan naar school te gaan zonder dat je je huiswerk hebt gemaakt.

Drone Archaeology begint een tikje mysterieus en zacht, waarbij ik mezelf de vraag moet stellen: Hoor in nu wel iets of niet? Het zit dus erg tegen de stilte aan en doet daarmee wat denken aan het album Zeit van Tangerine Dream. Wat ik wel hoor zijn subtiel golvende klanken. Na verloop is heel kort een stem te horen. Naarmate de muziek vordert voel ik dat ik aan het wegdrijven ben naar vreemde verten. Daarnaast heeft de muziek ook iets sacraals in verbeelding zie ik nonnen of priesters bezig zijn in een ruimte zonder iets tegen elkaar te zeggen. Als ik mijn ogen sluit krijg ik het gevoel of ik zweef. Ongeveer naar 13 minuten wordt de sfeer wat industrieel, klanken die aan metaal doen denken zijn er te horen. Daarna keert de rust weder en heb ik het gevoel verder te zweven naar weet waar naar toe.

Haast muisstil is het begin van The Shimmering Darkness te noemen. Het kost me wat moeite om te horen wat er muzikaal precies plaats vindt. Wat ik hoor zijn zachte kosmische klanken die maar door lijken te gaan. Verderop in het stuk komt er subtiel wat meer leven in de brouwerij. Er komt een melodietje opzetten wat me wat doet denken aan vlinders die voor het eerst vliegen. Muziek waar ik helemaal tot rust kom en als ik me zou laten gaan in een diepe trance zou kunnen geraken. Net als ik wat weg begin te dommelen komen er spannende klinkende tonen de huiskamer binnen. Het doet me wat aan sciencefiction denken, waarbij een ruimteschip even in beeld lijkt te komen. Hierna keert de rust weder, maar toch voel ik dat er nog wat zou kunnen komen. Dat laatste gebeurt niet waardoor ik me wat verloren begin te voelen in een donker wereld hier ver vandaan. Muziek die ideaal is om op te mediteren en steeds verder van jezelf af te raken. Het klinkt wat zweverig, maar het is wat deze subtiele muziek bij me oproept.

Dreaming in Amber begint heel zacht en ik hoor een licht grommende bastoon die niet gelijk te plaatsen is. De sfeervolle orkestratie heeft iets magisch en ongrijpbaars. Door dit sfeertje krijg ik het gevoel of ik diep in de kosmos zweef los van alles en nog wat. De muziek hier is wederom erg subiel te noemen wat een rode draad van dit album kan worden genoemd. Het ietwat dreigende en spannende einde aan het stuk muziek doet aan deze sfeer weinig af. Gevoelsmatig krijg ik het idee dat het de klanken zijn die behoren bij een ruimteschip. Het einde van het stuk muziek doet erg klassiek aan. Als het stuk zachtjes tot een eind komt krijg ik even het idee dat de dirigent met zijn stokje in de lucht blijft staan om het publiek te beletten direct in een massaal applaus los te barsten.

Het begin van Like Seeing Through Stained Glass is wederom subtiel te noemen. Daarmee roept het mooi de sfeer op van dun glas. De muziek zelf bestaat hier uit lange aangehouden tonen en af en toe is er een xylofoon te horen. Verder doet de compositie magisch en breekbaar aan. Voor mijn gevoel ben ik beland in een museum wat vol staat met zeer breekbaar glas wat niemand meer durft aan te raken waardoor er wat stof is op te vinden. Qua muziek is hier niet echt veel te horen, maar de wat de langgerekte tonen die er zijn te horen passen erg goed bij de eerder genoemde sfeer. Even zijn er wat belletjes te horen, waarna het stuk langzaam maar zeker eindigt.

Daarmee komt op een bijzondere manier een einde aan dit album. Een album waar het woord subtiel voor lijkt uitgevonden, want dat is wat de muziek op dit album bovenal is. Daarnaast doet het op sommige plaatsen wat breekbaar aan en als dit in een concertzaal zou worden gebracht zou het wenselijk zijn dat een ieder muisstil is, want een heel klein kuchje of een ander zacht geluid kan al funest zijn om de sfeer van deze muziek te breken of te verpesten. Kortom; Dreaming in Amber is een heel subtiel album te noemen van Jim Kirkwood en een tip voor mensen die houden van muziek die tegen de stilte aan zit.

Het is zoals CorvisChristi al aangaf jammer te noemen dat Jim Kirkwood geen live optredens geeft. Zijn muziek verdient het zeker om op aparte locaties te worden gebracht. Een oud kasteel bijvoorbeeld of een kathedraal die vol hangt met spinnenraggen. Aan de andere kant kan ik het ook wel begrijpen. Zelf heb ik een aantal keren Klaus Schulze zien optreden, en hoe mooi de muziek ook is, het blijft een vreemd gezicht om iemand te zien draaien aan knoppen als de moderne versie van een dirigent, in plaats van te zien zwoegen op een instrument. Ja, en zo zit er al een hele filosofie achter iets voordat de cd überhaupt de cd-speler heeft gezien.

En dan toch de muziek die op dit album is te vinden. Where the Plague Dogs Run is qua titel al erg mooi te noemen. Zodra het stuk begint met naargeestige geluiden van honden zit ik weldera in een spannende sfeer. Als daar later de orkerstratie bijkomt in een statige vorm met het geluid van een elektrische gitaar op de voorgrond heb ik al een gevoel er komt iets goeds aan. Zodra de kraan sequence wordt opengedraaid bekruip met een gevoel van op een grootte vlakte te zijn terecht gekomen. Honden rennen achter prooidieren terwijl de wind alle kanten op waait. Even een moment van rust, maar vooral heel veel dreiging, het strenge hoofd van Beethoven staat op mijn netvlies. Aan het eind van het stuk is er rust. In gedachte zie ik de zon achter de kim verdwijnen terwijl een kampvuur mij van warmte voorziet. Nog wat orkerstrale klanken en het verhaal is meer dan compleet. Of de crikel is ronder dan hij ooit is geweest. Een goede binnenkomer dus Where te Plague Dogs Rum.

In the Black Heart of Mary Woolnoth begint met mooie subtiele klanken die nodig zijn om het geweld van de vorige track een plaats te geven. Het is wat zoekend zonder experimenteel te zijn. Door de harp-klanken straalt het een prettige rust uit. Hierna volgt een wat kosmisch deel op een beat die me aan een hartslag in rust doet denken. Toch bekruipt me een gevoel dat er naar iets wordt toegewerkt. Het ritme wordt langzaam maar zeker opgeschroeft en er volgen wat gitaar-klanken. Even een melodietje die niet had mistaan op een House plaat, waarna een sfeer ontstaat of ik met een expeditie bezig ben En dan volgt een mooi uitzicht.

Met geluiden van klokken begint The Devils Architect, waarna een meer dan schitterende orkestratie volgt. En dan is daar een unheimisch sfeertje waarop het lijkt of de duivel met zijn ontwerpen bezig is. Hierna wordt de sfeer wat wijdser, waardoor het lijkt of een wijk haar vorm krijgt. Wel bijft staan een gevoel van hier is een addertje onder het gras. Niets lijkt op hoe het daadwerklijk is. Er is wat aan de hand met het ontwerp, maar wat? De wijk groeit wel gestaag tijdens de compositie. Er wordt geleefd tot dat er ineens een angstige stilte valt.

Behoorlijk onheilspellend begint Build Me a House of Shades. Even een klein deeltje wat me aan klassieke muziek doet denken, waarna een wat zenuwactig aandoend ritme volgt. Zodra dit wegebt krijg ik het gevoel of ik een vacuum wordt ingetrokken en zie nog net mijn woonplaats in de diepte verdwijnen. Waarmee een mooi einde komt aan een heerlijk album van Jim Kirkwood.

Als je even na de discografie van Jim Kirkwood kijkt, kan je maar tot één conclusie komen, de man houdt van doorwerken. Niets geen "gepiel" van een jaar aan een album, maar direct uitbrengen wat je op dat moment voelt. Dat is min of meer wat ik zie hoe deze man bezig is. Natuurlijk laat dit her en der sporen na en zijn er behoorlijk kwalitietsverschillen te horen.

Dit album begint ditect goed. Met filnk ogel geweld alla Tocata and Fuga van J.S Bach. Ik ben gelijk wakker om daarna even bij te komen op wat duistere en niet te plaatsen klanken. Hierna wordt de spanning langzaam opgebouwd. Als de remmen los gaan lijkt het wel of Jim Kirkwood me alle plekken van het kerkgebouw wil laten zien. Vooral het uitzicht van boven naar beneden is erg mooi. Kortom: Dark Ale Lane is een goede binnenkomer. En de rust aan het einde is nodig om even te mezelf te komen. In alle duisternis begint This Ae Night tot dat het ineens lijkt of je oog in oog staat met de duivel. Het is huiveringwekkend en ik ben gelijk wakker. Even wat rust waarbij ik aan Tangerine Dream moet denken van begin jaren tachtig van de vorige eeuw. En na al deze verwikkelingen is de geest wat uit de fles. De muziek kabbelt wat voort, hetgeen jammer is, want ik had best nog wel een dreun gehad willen hebben.

Haast klassiek is het begin van A Soul on the Bridge of Dread. In gedacht zie ik de orkestleden de eerste tonen uit hun instrumenten halen. Tot dat daar de duivel even is om even de sfeer naar zijn hand te zetten. De muziek gaat hierna aardig richting rock Het tempo van het ritme is goed gekozen en met de ogen dicht maak ik een reis door de tijd. Het einde van het stuk is mooi en subtiel. Hier laat Jim Kirkwood horen dat je met weinig veel efect kunt hebben.

En dan is er al het nodige voorbij gekomen en dan staat de echte maaltijd nog te wachten. Of ik ergens in een rustig deel van China ben beland begint Shadows on the Horizon. Jim Kirkwood laat me hier een tijdje heerlijk in zitten, tot dat hier ook de beuk er in gaat. Wat opzwepende tonen en dan vreemd genoeg intense rust. Zodra ik dreig in te doezelen is daar het monster weer om me alle hoeken en gaten te laten zien. Je moet niets aan je hart hebben, want dit vergt het nodige. Hierna lijkt het wel of ik bij een religieuze sekte tercht ben gekomen die net bezig zijn met een bijzonder ritueel. Na verloop van tijd komen ook hier de geesten uit de diverse flessen op een heerlijk ritme uit de sequencer. Tot dat het lijkt of het leger ingrijpt. Wat volgt is een goed stuk symfonische muziek om de oren bij af te likken. Gaande weg wordt de spanning opgebouwd, waardoor het lijkt of het leger winst boekt. Aan het einde van het stuk verdwijnt al het kwade en langzaam maar zeker wordt de horizon weer zichtbaar. De overwiinnig wordt gevierdt. en de herinnering aan de oorlog wordt voor eeuwig gewist.

In alle rust begint A Heartbeat of Mortality. Het geeft me een gevoel of de zon langzaam aan de kim verschijnt en ik mag genieten van het mooie wat het leven heeft gebracht. Het is een bijna een breekbare sfeer te noemen. Het blijf vrij lang onduidelijk of de zon wel of niet komt, maar als hij er is, is het gelijk goed. Het schijnsel doet haast pijn aan de ogen. Hierna pakt Jim Kirkwood gelijk goed uit. Fraaie sequencen vullen de kamer en als iedere dag zo zou beginnen kwam ik stukken makelijker mijn bed uit. Dit is heerlijk daar kan een met zorg gemaakt ontbijtje niet tegen op.

En dan wordt het angstig stil ineens als de cd stopt., het doet me beseffen dat de trommelvliezen een goede workout hebben gehad. Het was wel zweten geblazen maar er stond genoeg lekkers tegen over. Een mooi album dus dit Hecate Vol I.

Alleen al de naam van de eerste track is al erg mooi. A Butterfly in a Circle of Fire. Ik zie het arme beest al vliegen zonder dat zijn vleugels in de hens gaan. Heel in de verte begint de track. Wat ik voornamelijk hoor is veel laag en speelse klanken. Tot dat de beuk er in gaat. Veel ogelklanken vullen de kamer die wel wat hebben van vuur wat om zich heen slaat. De vlinder weet zich even geen raad en stressvol probeert hij een uitweg te zoeken. Het wordt angstig stil, waardoor het lijkt of het vuur na gloeit. Het is niet meteen duidelijk of de vlinder het wel heeft gehaald. Qua droefheid van de muziek krijg ik het gevoel hij is er geweest is. Maar even voor de achtste minuut lijk ik wel iets te horen wat me doet denken uit een benarde positie kruipen en voorzichtig kennis te maken met de nieuwe situatie. Lang van de rust kan er niet genoten worden, want het vuur laait opnieuw op en de vlinder moet voor de zoveelste keer een veilig heen komen zoeken. En hoe naar de situatie ook is, ik voel aan de vlinder dat hij vecht voor zijn leven. Toch moet hij uiteindelijk het lootje leggen en er blijf slecht wat as van hem over.

Met een klassiek geschoolde vrouwenstem op lage tonen begint I Remember the Dark Earth. De sfeer die hier na volgt doet niet prettig aan. Het doet met denken op een wereld zijn gekomen waar de zon voorgoed is opgehouden met schijnen. Toch is daar toch al snel de goede herinnering hoe het ooit was. Gedachten komen en gaan als een vloeiende stroom. Een sequence als gids. Na verloop van tijd stop die, waardoor het gevoel ontstaat van een periode voor de oerknal. Er is nog niets, één grootte lege ruimte. Wel is het tikken van een klok te horen, waardoor het lijkt of iets in ontwikkeling is. Heel langzaam lijkt er leven in de brouwerij te komen, waardoor de gedachtegang over een donkere periode afneemt. Wel is het jammer hier dat het niet verder wordt uitgebouwd, want het had voor mij best een compositie mogen zijn van een uur. Maar ja je kan niet alles hebben. Blijft wel staan dat het een mooi stuk muziek is.

When the Raven Came Home begint met geluiden die me wat doen denken aan een industriegebied erg vroeg in de morgen. Op een mooie zware bas lijkt het dan ook dat de vogels op de vreemdste plaatsen aan hun dag beginnen. Gaande het stuk wordt de sfeer wat opener waardoor het lijkt of de vogels de vrije natuur intrekken.

Met een zware bel begint Requiem for a Past Life. De sfeer doet gelijk desolaat aan en mannen en vrouwen in zwarte kledij verschijnen in beeld. Tot er dan vreemd genoeg een sequencer is te horen die me wat aan een tijdmachine doet denken. Hierdoor komen alle beelden uit het verleden naar boven. Het gaat in een behoorlijk tempo en met de ogen dicht wordt ik er duizelig van. Van alles gaat door het hoofd. De eerste stapjes, het vallen en opstaan op een fiets de eerste schooldag en ga zo maar door. In het midden van het stuk wordt het angstig stil. Voor mijn gevoel lig ik tussen zes plankjes onder de grond. De wormen hoor ik als het ware kruipen. Het blijf een behoorlijke tijd rustig tot dat er meer spanning in stuk komt. De geest komt los van het aardse en wordt ontvangen in de hel. Heidense personen voeren een ritueel uit, maar weten verder niet wat ze met me aan moeten. En zo kom ik uiteindelijk in een Middeleeuwse sfeer weer tot leven.

En zo kom je al luisterend na goede muziek alleen al bijna zeventig minuten verder in je leven en zit je lekker te tikken aan een bericht voor de MusicMeter en kom je er achter dat Hecate Vol II een meer dan prima album is van Jim Kirkwood.

Elders op deze pracht site schreef ik al dat Jim Kirkwood een erg productief man is die voornamelijk muziek maakt die op de Berlijnse School is gebaseerd en deze vervolgens aanvult met duistere spannende klanken waardoor er een dondkere deken vol onheilspellendheid ontstaat aan muziek en klanken. Daar doet deze In the House of the Crowman niet aan onder.

Direct na de start van Where the Nightjar Dreams zijn deze te horen. Voor mijn gevoel sta ik op een veld omringt door mist. Niet lang hierna zijn orkestrale klanken te horen die me een naargeestige wereld intrekken. Eenmaal op de bestemming wordt het er een geheimzinnige sfeer gecreëerd of iemand bezig plan wat het daglicht niet kan verdragen. Ja, en dan is er ineens een stuwende sequencer te horen. Het doet me denken aan een trein die haast heeft. Vele zaken flitsen voorbij tot dat daar even een rust moment is waar speelse geluiden zijn te horen. Op de een of ander manier moet ik aan mieren denken die een nest aan het bouwen zijn. Na verloop van tijd komt er opnieuw wat ritme in het stuk. Waarna het stuk in een tikje chaotische sfeer eindigt.

Het begin van Caught in a Dance of Light doet me denken of ik een oud laboratorium binnen kom van een dierentuin. De beelden zijn nog zwart wit. Tot daar ineens een dreigende dreun is te horen. Voor mij zie ik reageerbusjes die zich vulen met een vreemde substantie. Als de stoffen zich mengen ontstaat er steeds een kleine mutatie aangegeven door een toon die er plots lijkt te zijn. Gaande weg ontstaat zo een beeld van een dans gevangen in buisjes van licht. Ondanks dat het beeld best mooi is te noemen lijkt het wel of de muziek wat blijft hangen, wat jammer te noemen is, want meer leven daarin had een nog betere film in de fantasie kunnen hebben opgeroepen.

Behoorlijk zwaar begint Pentagram, het doet me denken aan een duistere film waar ieder moment een grootte schok valt te verwachten. Een lijk die ineens in een kamer hangt. Na verloop van tijd trekt die spanning wat weg. Qua muziek moet ik wat denken aan verkeer dat aan ritsen is. Tot dat er ineens een omslag komt. Het lijkt wel of de wind oplaait. Voor mijn gevoel wordt ik een duivels verhaal ingetrokken. Dreigende klanken een krachtig ritme trekken me een zwart gat in. Langzaam vallend reis ik door ruimte en tijd en het lijkt wel of ik uitspraken van weleer hoor.

Door de orgelklanken waarmee The Midnight Church begint zit ik ineens in het nu. Even zijn de orgelklanken weg waardoor er een kosmische sfeer overblijft. Ze komen even terug, waarna een sfeer volgt die wat zoekend overkomt waar ik niet veel van kan maken. Het kan mooi zijn bij een film over de sterren, maar als het er niet zou zijn zou het niet gemist worden. Ondanks dit euvel heb ik verder prima muziek voorbij horen komen, waarmee opnieuw een goed album van Jim Kirkwood tot een eind komt.

De zwarte kraai het blijf een terugkerend item op de hoezen van de albums van Jim Kirkwood. Voor mij spreekt er wel enige symboliek van uit. Die vogel stelt Jim Kirkwood zelf voor. Hij manifesteert zich laat een boodschap achter in de vorm van muziek en vliegt vervolgens terug naar zijn nest de studio om opnieuw een plan uit de broeden voor een volgend album. Het klinkt als een vreemd verhaal, maar wel met een kern van waarheid er in.

Na de filosofie tijd voor muziek. A Remembering of True Things Forgotten begint met een korte klank van een bel waarna al snel een beklemmende sfeer is te horen. Het roept voor mij een beeld op van in een kelder van een burcht te zijn beland. Een soort van hartslag is er te horen op een wat duistere muzieklijn die uit een viool lijkt te komen. Muzikaal gebeurt er niet zoveel, edoch de sfeer is dusdanig dat het me aan de stereo doet kleven. Gaandeweg zijn er stemmen te horen die afkomstig lijken te zijn van een koor. Na verloop van tijd wordt ook de subtiele beat een tikje anders. Wat blijft is een mystieke sfeer die niet gelijk te vatten is. Jim Kirkwood weet de spanning er goed in te houden. Hier en daar zijn nog wat koorklanken te horen op duistere muziek. Maar het belangrijkste is hier wel dat Jim Kirkwood de spanning er goed weet in te houden. Het roept op de een of andere manier op of iemand naarstig opzoek is naar een vroege herrinnering maar deze niet kan vinden. Even lijken de hersenen rust te krijgen. Fraaie muziek uit de Berlijnse School is er te horen vermengt met een vleugje klassiek. Naarmate de muziek vordert krijg ik steeds meer het idee dat hersenen een loge machine zijn die op een laag toerental draaien. Informatie druppelt binnen en komt op een trage lopende band binnen. Het stuk stopt vrij ineens en roept daar mooi mee op dat verder zoeken zonde van de tijd is, want waar naar gezocht wordt blijkt vergeten te zijn.

Al qua titel is The Bright Shadow of Hope erg positief te noemen. Het stuk muziek begint uiterst zacht en wat te horen is klinkt als geesten de langzaam ontwaken. Een duistere sfeer in de puurste vorm. Even is een stilte te horen, waarna een bas is te horen en geluiden die me doen denken aan dun glas. Het is behoorlijk subtiel muziek te noemen en het vergt de nodige moeite om het te volgen. Gaande het stuk wordt het volume langzaam maar zeker open gedraaid. Wat te horen is een bastoon vermengt met geluiden die lijken afkomstig te zijn van een xlofoon. Als ik mijn ogen sluit hoor ik pas goed wat er muzikaal gaande is, het zit bijzonder fraai in elkaar en als ik niet uitkijk raak ik zo in trance. Even lijkt het stuk stil te staan, er lijkt niets wezenlijks te gebeuren. Maar naar verloop van tijd is wel te horen dat Jim Kirkwood bezig is met een opbouw. Mijn gevoel geeft me in dat het een soort Bollero is, maar dan anders. Het is zeker geen straf om naar te luisteren, totdat daar ineens de genade klap er is. Kirkwood schudde me uit mijn trance en voor ik er erg in heb zit ik op de snelweg. Net als ik aan het jakkeren gewend ben is daar ineens rust in het stuk. Het lijkt hier of Jim Kirkwood hier een glooiend landschap schildert. Tot daar ineens de duistere spannende dreigende klanken er weer zijn. Het Houdt me danig aan de stereo gekluisterd. Langzaam maar zeker wordt de sfeer steeds broeieriger en krijg het gevoel of een vulkaan ieder moment op springen staat. En ineens is daar het einde waardoor ik een vacuüm in de woonkamer voel.

The Wrtitting Above the Door begint heel rustig. Door wat ik hoor krijg ik het idee of ik ergens in een berglandschap ben beland waar de zon voorzichtig aan de kim verschijnt. Naar verloop van tijd komt er meer leven in het stuk. Het lijkt of ik vlinders hoor vliegen en het leven op het punt staat te beginnen. Wat later hoor ik muziek wat een beeld oproept van rustige leven in de bergen. Heel rustig komt er wat tempo in stuk. Qua muziekstructuur moet ik op één of andere manier aan Klaus Schulze denken. Muziek die vrij eenvoudig klinkt, maar als je één noot mist ben je draad kwijt en is opnieuw beginnen de remedie. Tegen het einde van het stuk wordt de spanning mooi opgebouwd in de beste traditie van de Berlijnse School. Aan het instrumenten gebruik hoor ik dat Jim Kirkwood hier bezig is maar qua muziekstructuur zou het ook van Tangerine Dream kunnen zijn ten tijden van het album Polland. Als de dreiging aan het einde van het stuk ophoudt voelt dit aan of een pluisje wegwaait en zich een baan baant naar waar naar toe. Muzikaal bezien wordt het akelig stil in de kamer…

Ja, en het wordt een tikje saai, maar ook hier kan ik slechts concluderen dat Jim Kirkwood met Memories of an Angel in Amber een meer dan prima album heeft gemaakt dat opnieuw tot de verbeelding spreekt. Fraaie sferen en de nodige spanning ze wisselen elkaar mooi af waardoor het binnenleven van het oor aangenaam wordt geprikkeld.

Al qua titel doet dit album sprookjes-achtig aan of is het een voorspelling voor het weer die door te veel handen is geweest, waardoor er ruis in het verhaal is ontstaan. Hoe dan ook is het een titel die prima gebruikt kan worden bij een cursus creatief schrijven, waar dan de meest uiteenlopende verhalen in te lezen valt. Het is eigenlijk iets voor BoekMeter.nl dan voor MusicMeter.nl.

Maar alle gekheid op een stokje, het gaat hier terdege over muziek. Het album begint met And a Crown of Light. Na wat spannende lage tonen en iets wat lijkt op het kosmisch zoeken naar iets wordt er voorzichtig een begin gemaakt aan iets. Zodra er na twee minunten er een ritme bijkomt komt er meer structuur in het verhaal. Het doet me wat denken aan de muziek die Tangerine Dream in de jaren zeventig van de vorige eeuw maakte. Een heerlijke sequence waar van alles op plaats vindt. Tot dat er op het einde wat rust wordt gevonden, waardoor ik het gevoel krijg weg te zweven. Een mooi begin dus.

Een titel als The Indian Prince doet wel heel erg aan een sprookje denken. In een mystieke sfeer begint deze track dan ook. Op klanken die uit een tablas lijken te komen wordt een fraaie Oosterse sfeer neergezet. Als het tempo vervolgens beetje bij beetje wordt opgeschroeft op klanken uit een sitar is het beeld compleet. In gedachte zie ik stoet voorbij komen waarbij een prins voorbij komt gezeten op een olifant. Wel is het hier jammer te noemen dat Jim Kirkwood wat blijft hangen in een bepaalde sfeer, want voor mijn gevoel had er meer ingezeten. Het mystieke had een tandje meer mogen zijn.

Met ijle-klanken begint The Stars Under the Hill. Het doet me gelijk aan de andere kant van de dampkring belanden. Zware niet gelijk te plaatsen geluiden vullen de kamer. De muziek blijft in eerste instantie duister en voor mijn gevoel zit ik naar een documentaire te kijken over de ruimte. In een rustig tempo worden de hemelichamen belicht. Na ongever zeven minuten volgt er een lichte verandering die het zweverige gevoel nog eens versterkt. De muziek is duidelijk gebaseerd op de Berlijnse School. Na 13 minuten komt er versnelling in de muziek, hierdoor wordt de sfeer wat opener. Halverwege het stuk volgt er opnieuw een verandering eerst een met zorg bespeelde fluit en daarna muziek die tegen de stilte aan zit met getjilp van vogels een stem van een vrouw. In de 22ste minuut is het uit met dit sprookje en wordt het ritme opgeschroefd. Voor mijn gevoel ben ik onderweg naar huis, maar de weg er naar toe is nog lang. Het gebruikte ritme is erg aanstekelijk. Eenmaal met beide voeten op de grond is daar rust en een gevoel of een goede reis voorbij is.

Kortom; er is hier wederom sprake van een goed album van Jim Kirkwood Had er tweemaal een track opgestaan als The Stars Under the Hill, dan was er zonder meer sprake geweest van een waar meesterwerk, De eerste twee tracks zijn zeker niet slecht, maar drukken wel miijn uiteindelijk cijfer voor dit album.

Jim Kirkwood een weldoener, omdat zijn muziek zo van het net te plukken is, of een componist die goed heeft opgelet tijden de lessen op de Berlijnse School? Het zijn twee vragen die door mijn hoofd gaan bij het luisteren naar zijn muziek. En wat ik tot nu toe heb gehoord is goed bevallen. Het eerste wat bij dit album opvalt is de tracklist. Een track van dik een kwartier, maar ook een van goed drie kwartier.

Childeren Don't Play Here begint behoorlijk klassiek. Een klagerige cello is te horen op een orkestratie die bepaald niet vrolijk stemt. Gevoelsmatig roept het een beeld op van een droeve herfstdag. Het grijze wolkendek wil van geen wijken weten. Toch komt er wel wat leven in de brouwerij, maar ook hier spreekt wat zwarts uit. Waarmee ik wil zeggen dat het min of meer lijkt of een duivel over het spelterein van de kinderen vliegt in onzichtbare vorm. Daardoor zien de speeltoestellen er ongebruikt uit. Verlaten en alleen een druppel regen vloeit er op zijn tijd van de glijbaan af.

Alsof ik ergens ver achter de verste planet van het universum ben terecht gekomen begint Nightshade in Eden. Kort daarna komt een spannende orkerstratie op mars tempo uit de boxen rollen. Het geeft me een gevoel met zijn allen ergens heen te lopen. En dan ineens is het haast angstig stil. Wat ik hoor zijn zachte bassen en wat vogels. Na verloop van tijd is daar opnieuw de mars muziek. Na niet al te lange tijd weet ik al voor mijn gevoel dat Jim Kirkwood me mee neemt op een bijzonder reis. Even is het een paar minuten stil tot dat daar opeens een heerlijke sequencer is te horen. De gang zit er goed in even later komt daar de gitaar synthesizer bij. Plots valt dit weg, maar wat dan volgt is ook erg mooi te noemen. Een rollende sequencer die op een heerlijke drive staat ingesteld. Het lijkt of ik aan het laagvliegen ben boven het land. Steeds hoger en hoger, de lucht wordt ijler en ijler. Hier en daar wordt een landing ingezet, maar een voet op de aarde zetten lukt niet. De muziek neemt me steeds op een positieve manier op sleeptouw. En voordat ik er erg in heb is de aarde slechts een klein blauw stipje met wat witte vlekjes. Hier voel ik intense rust en zweef weg in mooie gedachten. Kirkwood geeft me alle tijd om er van te genieten. Hierdoor vallen de kleinste details op waar andes voorbij gelopen wordt. Warm klinkende bassen versterken dit gevoel nog eens. Dit is goed doordacht en subtiel aan de geluidsdrager toegevoegd. Aan het einde van het stuk komt er heel langzaam meer tempo bij waardoor het gevoel ontstaat dat er een tunnel wordt ingereden. Nog wat wijdse beelden flitsen door het hoofd, op weg naar het aardse met in het hoofd een herinnering die de mooiste vakantie overschrijft.

En dan na een dik uur komt er een eind aan een heerlijk album van Jim Kirkwood die het "normale leven" even helemaal doet vergeten. Zelfs bij het schrijven van deze tekst wilde ik nog eens wegdrijven en viel de concentratie dus even weg. Een hele dikke voldoende dus en wellicht een meesterwerk.

Al qua hoesontwerp ziet het er uit of Jim Kirkwood een bezoekje heeft gebracht in Drenthe om de hunebedden te bezichtigen. Maar dat is niet waar, op de foto staat het Kits Coty House wat te vinden is in de nabijheid van Kent. En een snelle blik in de Wikipedia leert me dat hunebedden niet typisch iets Drents zijn. Ze komen ook voor in onder andere Zuid Korea en Rusland. Verder dateren de Standing stones die in het Verenigd Koninkrijk zijn te vinden ook uit diezelfde periode. Kortom; de fraaie foto op de hoes geeft een aardig stukje geschiedenisles.

The Spirits of Windmill Hilll begint erg sfeervol. Het geeft me al snel een gevoel van hoog op een berg te zitten en ijle lucht op te snuiven. Verder roept het een koude sfeer op. Muzikaal bezien zijn het fraai golvende tonen uit de electronica winkel die ook in het begin van de jaren zeventig van de vorige eeuw gemaakt hadden kunnen worden. Het is dus een soort warme deken die over je heen valt. Daarnaast krijg ik het gevoel of het erg vroeg in de morgen is. Geluiden die uit een cello lijken te komen versterken dat beeld nog eens. Gaande het stuk voel ik me steeds meer op mijn gemak en moet denken aan het gevoel wat ik had toen ik albums als Pheadra, Rubycon van Tangerine Dream voor het eerst hoorde. Niet gelijk te plaatsen muziek, maar door de mysterieuze sfeer een genot om naar te luisteren. De combinatie van kosmische klanken en de warme tonen die lijken of ze van een cello afkomstige zijn pakken hier goed uit. De geesten van Windmill Hill lijken dus goed gestemd en willen geen vlieg kwaad doen. Als ik mijn ogen sluit waan ik me in een kathedraal waar subtiele muziek klinkt. Maar wat is dat jammer aan het einde van het stuk muziek. Het stopt erg abrupt waardoor ik het gevoel krijg of Jim Kirkwood met een stroomstoring te kampen had. Heel jammer dus dit euvel, want ik blijf nu wat zitten met een leegte die niet nodig had hoeven zijn. De geest is uit de fles zeg maar, terwijl je nog zin had in een afzakkertje.

De tweede track, Coldrum Longbarrow, is al qua naam er mooi. Het handelt hier over graftombes in de Medway Valley die er al vele eeuwen staan en waar onze oervaders een laatste rustplaats vonden. De muziek van Jim Kirkwood begint heel in de verte en ontwikkeld zich gaandeweg tot een sfeervol klanktapijt. Veel lijkt er compositorisch niet te gebeuren, wel roept het een gevoel op of de tijd is blijven stilstaan en je terugneemt naar een periode voor de jaartelling. Halverwege het stuk is er een subtiele verandering te horen, maar wat blijft is klanken cq sfeer die mee terugnemen naar het bestaan van de eerste mens die zijn eerste schreden op aarde zette en de dood met de nodige symboliek een plaats gaf. Het heeft iets tijdloos hoe vreemd het mag klinken. De zware bassen aan het eind van het stuk versteken deze sfeer nog eens. Het heeft iets beklemmends, maar geeft ook aan dat het leven wel doorgaat.

Monolith is een berg die er ineens is in een landschap. Zoiets als de Kilimanjaro zeg maar. Het muziekstuk begint met een donderklap waardoor het lijkt of de berg er ineens is. Daarna wordt de muziek al snel sferisch. Gevoelsmatig zie ik het grootte gesteente bloot staan aan alle weersinvloeden. De klanken die Kirkwood uit de electronica winkel tovert ademen een eenzame sfeer. Je voelt als het ware dat de berg het nodige in zijn bestaan heeft meegemaakt, maar deze informatie niet kan delen. En als de sfeervolle muziek aan het einde van het stuk langzaam maar zeker wegebt blijft het gesteente eenzaam achter om nog eeuwen en eeuwen te blijven staan en langzaam van vorm veranderd door de weersinvloeden die hem de baas worden en uiteindelijk tot zand laten verworden.

Ja en dan is daar al veel te snel de laatste track. The Giants of Baalbek begint met duistere klanken en de nodige spannende geluiden. Het roept bij mij iets op van getuige te zijn van de oerknal die het universum liet ontstaan. In het echt zijn de Giganten van Baalbek grootte mysterieuze bouwsels die in Libanon te vinden. Gebouwen die de vraag oproepen hoe ze zijn gebouwd zonder gebruik van een hijskraan bijvoorbeeld. En de wat minder leuke vraag: Hoeveel mensenlevens heeft de realisatie ervan gekost? De muziek van Jim Kirkwood is hier dan ook niet al te vrolijk te noemen. Van de desolate tonen die uit de boxen komen krijg ik dorst en zie onder bloedhete omstandigheden bouwvakkers uit lang vervlogen tijden ploeteren met grootte stenen die maar niet vooruit lijken te komen. Zodra een steen op zijn plaats staat is er even rust. Dit wordt mooi verbeeld door sferische muziek die is te horen. In gedacht zie ik de zonnestralen op de grootte steen schijnen en mogen de bouwvakkers even rusten na de gedane arbeid. Lang kunnen ze daar niet van genieten er wachten nog vele immens grootte stenen die op hun plaats moeten worden gebracht. In de muziek van Jim Kirkwood is de uitzichtloosheid goed te horen. Hoeveel mensenlevens zijn er nog nodig op deze Sisyphus arbeid te voltooien. Even is er wat hoop te horen in de muziek, maar de uitzichtloosheid voert hier wel de boventoon. Mentaal is The Giants of Baalbek letterlijk en figuurlijk niet de vrolijkste muziek die ik ooit heb gehoord. Edoch het vertelt op een zeer desolate manier hoe grootte bouwwerken zijn ontstaan in de oudheid die heden ten dagen nog de vraag oproepen: welke idioot was de opdrachtgever en hoeveel mensenlevens heeft het gekost?

Het is dus geen vrolijk album dit Playing in an Age of Stone van Jim Kirkwood, maar wel eentje die erg aangrijpend is door de verhalen die het uit de oudheid oproept. Dus de volgende keer als ik in Drenthe ben en een hunebed zie denk ik daar heel anders over. Volgens mij heb ik daar nog in mijn jonge jaren nog verstoppertje in gespeeld zonder daarbij na te denken hoeveel moeite het heeft moeten kosten om een dergelijk bouwsel te realiseren.

Het moet er vast heel mooi en groen zijn waar Jim Kirkwood woont. Ook nu een prachtige foto van een boomstronk met op de achtergrond de nodige beplanting. Iets wat ik in de nieuwbouwwijk waar ik woon niet kan vinden. Wel zijn er wat oude boerensloten in de wijk, maar of dat nou interessant is in vergelijking met echte natuur wat een bos is, daar kan ik kort en bondig op antwoorden: neen. Ja, en dan de muziek die achter mooie foto schuil gaat. Tijdens het maken van dit album kreeg Jim Kirkwood diep filosofische gedachten. Zo heeft ieder levend wezen een verhaal te vertellen of meerdere. Het is vaak moeilijk te accepteren dat het leven, wat het ook moge zijn, een diepzinnig mysterie is dat smeekt om ontdekt te worden om zo zijn herkomst te vertellen. De boom die symbool staat voor het leven wringt zich in bochten om zo tot de ontdekking te komen wat het mysterie is en doel van het bestaan is. Kortom; stof tot nadenken…

Regelmatig halen we een nat pak als we door de regen naar onze verplichting gaan. De ontwerper van die neerslag heeft daar wellicht niet goed over nagedacht, maar heeft er wel een doel mee gehad. Architects of Rain begint met vreemde lage tonen gevolgd door een klap onweer. Een grijze sfeer stroomt uit de boxen. Er spreekt ook een zekere weemoed uit. De zomer is voorbij en de sleur van alle dag staat opnieuw op het programma. Gaande het stuk muziek wordt de sfeer er niet vrolijker op het is droefheid alom en de bliksem slaat nog een paar keer in die dit alleen maar versterkt. Weer om binnen te zitten en door het raam het desolate weerverschijnsel te aanschouwen. Muzikaal gebeurt er niet gelijk iets wezenlijks, maar zoals ik al eerder schreef het is droefheid die de kamer vult met klanken die me aan vergane glorie doen denken. Seven Times Widdershines opent met wat laag waarna wat geluiden zijn te horen die aan de ruimte doen denken. Daarnaast is ook even een fluit te horen die voor een aardse sfeer zorgt. Desondanks overheerst de kosmische sfeer die zo met de jaren zeventig van de vorige was vervlochten. Tijden van de doorbraak albums van Tangerine Dream en Klaus Schulze herleven als het ware. Spannende niet direct te plaatsen klanken die van lichtjaren veraf schijnen te komen. De dikken zes minuten die het stuk duren vliegen letterlijk voorbij.

The Beautiful Voices (Beyond the Cemetary Wall) begint in een behoorlijke kosmische sfeer en veel bassen waarmee het laag van de speakers worden doorgrond. Lang van die sfeer kan ik niet genieten, omdat het stuk muziek gewoonweg te kort is. The Mist That Came in the Morning klinkt behoorlijk duister en voor mijn gevoel hangt er zeer dichte mist waar haast niet doorheen te kijken valt. Een behoorlijk duister klanktapijt vult mijn kamer en gevoelsmatig ben ik lichtjaren verwijderd van de aarde. Een kosmische sfeer alom.

Diary of a Ghost begint haast klassiek.. Traag aanzwellende tonen of ze van een orkest afkomstig zijn en een klassiek bespeelde fluit. Het roept daarmee filmische sfeer op. Het muziekstuk blijft gedurende lange tijd in de eerder genoemde sfeer hangen waardoor ik het gevoel krijg van een stilte voor de storm en een sciencefictionfilm waar. Ieder moment kan een kwade geest zijn gemene daad verrichten. Maar voor het zover is lijkt het wel of hij in zijn laboratorium bezig is zijn snode plannen te beramen. Zweverige niet te plaatsen klanken vullen mijn woonkamer die me een duister verhaal intrekken. Met een soort gongklank begint Midnight Tryst waarop kosmische muziek pur sang volgt. Een brommende bastoon op langgerekte niet gelijk te plaatsen klanken vullen mijn kamer. Muziek om de ogen bij te sluiten en je langzaam mee te lagen voeren naar vreemde werelden. Warme bassen en klanken die uit de ruimte lijken te komen vullen de ruimte. Muzikaal bezien een knipoog naar de elektronische muziek van de jaren zeventig van de vorige eeuw. Het zou zo tussen de eerste platen van Klaus Schulze en Tangerine Dream kunnen passen, zeg maar de Middeleeuwen van de electronische muziek. Langzaam evoluerende klanken vullen mijn kamer gedurende een dikke zeventien minuten.

Als het dan stil wordt in de kamer bekruipen mij de volgende stellingen. Wat ik heb gehoord is best mooie muziek, maar is dit niet eerder gedaan? Waar is de zoektocht naar het mysterie van het bestaan gebleven gedurende het album? Ik heb weliswaar wat spannende muziek gehoord hier en daar, maar nergens heb ik het gevoel gekregen dat ik bij de kladden werd gegrepen die me op me zoektocht begeleide. Het is wat vrijblijvend en dus niet pakkend genoeg. Jammer, want de eerder genoemde inspiratie bronnen van Jim Kirkwood roepen voor mij toch het gevoel van een ontdekkingstocht op. Het mag dus wel spiritueel zijn, maar daar verwacht ik dan wel wat passie bij. Die heb ik gemist hoe spannend de muziek hier en daar ook klonk. Die paar klappen onweer aan het begin waren niets anders dan een voorbode van brede opklaringen en verder niets aan de hand weer.

Het eerste wat opvalt aan dit album van Jim Kirkwood is naast de prachtige hoes het aantal tracks en de korte duur ervan. Over het algemeen maakt hij lange tracks waar je zo lekker in kan verzuipen als het ware. Even wennen dus en daarnaast roept het de sfeer op toen Tangerine Dream voor het eerst kwam met een album met korte tracks. Niet alle fans waren daar even enthousiast over. En nu Jim Kirkwood dus. Ook de titel van de album doet wat vreemd aan, The Cello Tree, maar is toch een mooie als je bedenkt dat niet alle hout geschikt is om een cello te bouwen en het maken van het instrument een behoorlijke tijd in beslag neemt. Zo is het op juiste “dikte” schuren van het materiaal tot een ware kunstvorm verheven. Ja, en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan met feiten omtrent het strijkinstrument, maar dat lijkt me niet de bedoeling hier. Voor de muziek op dit album liet Jim Kirkwoord zich inspireren door het werk van JRR Tolkien en met name de verhalen van Midden Aarde.

En na deze introductie is de hoogste tijd voor muziek. Out on the Brandywine River begint erg klassiek met orgelklanken. Niet lang hierna volgt een sprookjesachtige sfeer. Cello klanken zijn er te horen op weidse en ingetogen klanken uit de elektronica winkel. Ondanks dat het mooi klinkt roept het ook iets droevigs op. Iets van vergane glorie. Qua muziek doet het mij wat aan Enya denken. Dreaming in Crickhollow begint een tikje duister, maar al snel zijn er harpklanken te horen op een sfeervol klanktapijt. Rustgevende muziek op even lekker op weg te dromen. Daarnaast roept het sfeer op van New Age. Rustige harpklanken op subtiele muziek. Leaving Shire begint met het nodige laag en roept daarmee een beeld op van vroeg in de morgen. De verdere instrumentatie heeft wat statigs en ook iets wat een triest gevoel oproept. Verder is het haast klassiek te noemen wat als een warme deken uit de boxen straalt. Al qua titel is The Trollshaws mooi te noemen. In een ietwat spannende sfeer begint dit stuk. Het heeft daardoor iets filmisch. Als ik mijn ogen sluit zie ik op een groot witdoek een fantasie volk tot leven komen. Daarnaast roept het ook een sfeer op van een tijd ver voor de jaartelling als het ware. Kortom; het heeft wat mysterieus.The Long Road Home from the Havens begin eveneens in een klassieke sfeer waarbij ik een gevoel krijg of het erg vroeg in de morgen is. Qua muziek gebeurt er niet zo gek veel, maar de sfeer die het uitstaalt is bijzonder mooi te noemen. Ik krijg althans zin om een boek van Tolkien uit de kast te pakken. The Dark Hour of Gondolin begint met veel laag en de nodige niet direct te plaatsen klanken. Het roept daarmee een unheimische sfeer op. Ieder moment kan een kwade geest opdoemen om het leven flink zuur te maken. Muziek technische gesproken is het hier knap te noemen met hoe weinig Jim Kirkwood hier in staat is deze sfeer op te roepen.

The Sea Bell is een uiterst delicaat stukje muziek te noemen. Warme sfeervolle klanken uit een cello op muziek die wat aan de kosmische muziek van weleer doet denken doen mij wegdrijven op de golven van de zee. In een ietwat dromerige sfeer begint The Party Tree. Het blijft aan de rustige kant en het roept voor mij een beeld op of de zon stukje bij beetje aan de kim verschijnt. Verder is het dus een en al rust wat er te horen is. All Seems So Sad begint wat duister, maar eenmaal op gang is er rustige aan de treurige kant muziek te horen. Er spreekt voor mijn gevoel iets treurgis uit. Op de een of andere manier doet het mij denken aan een begrafenis. Met dreigende tonen begint A Moment of Light in a Dark Place het lijkt wel of donkere wolken samenpakken. Verder doet het mij denken of de aarde ieder moment kan vergaan. Gedurende de compositie wordt de sfeer wat opener en de muziek wat vriendelijker, maar de dreigende sfeer krijgt naar verloop van tijd weer de overhand. Met een paar vriendelijke fluittonen begint Gladden Fields waarna er uitgesponnen synthesizerklanken zijn te horen.. Verder roept het voor mij een beeld op of ik naar een sciencefiction film zit te kijken waar een droeve scène te zien is. Qua muziek gebeurt er niet zoveel, maar het voelt wel aan als een warme deken.

The Barrow Downs begint met zware bassen en verder wordt er mooi sfeerbeeld geschetst doormiddel van lange golvende tonen. Af en toe meen ik een uil te horen. Verder doet hij mij wat denken aan Mysterious Semblance at the Strand of Nightmares van Tangerine Dream. Mysterieuze muziek de niet gelijk te vatten is. Haast klassiek is het begin van Children of an Elder Age te noemen. Een fraaie dwarsfluit, vogels en harpklanken zijn te horen en de geur van de natuur komt als het ware de speakers uit. Met me ogen dicht waan ik me dan ook in een park waar het verhaal over de bloemetjes en de bijtjes prima zou passen. Verder hoor ik mooie golvende muziek die een en al rust uitstraalt. Behoorlijk desolaat is het begin van Flame of Udun te noemen. Qua geluiden die ik hoor moet ik aan een haven denken waar men bezig met zwaar staal. Dit alles op een zwaar bewolkte dag waar het noodweer ieder moment kan toeslaan. De vreemde geluiden die in het stuk zijn te horen versterken deze sfeer nog eens. Ja en dan is daar ineens de laatst track er. Osse trekt de sfeer mooi door van de vorige track. Hier dus ook geluiden die aan zware industrie doen denken en zeemeeuwen die de zee bevolken. Verder is Osse een sferisch stuk muziek te noemen met geluiden van de zee en een sfeer of er ieder moment het noodlot kan toeslaan. Jim Kirkwood ten voeten uit.

En daarmee komt er na een dik uur een fraai einde aan dit album. In het begin van dit bericht schreef ik nog dat ik het even wennen was die korte tracks op een album van Jim Kirkwood, maar daar heb ik tijdens het luisteren geen “last” van gehad, want dit album luistert als één verhaal en de stiltes die vallen tussen de tracks is niets meer dan dat een bladzijde even moet worden omgeslagen om vervolgens verder te gaan.

Jim Kirkwood houdt volgens mij van twee dingen het scheppen van duistere sferen en doorwerken. Dit album The Darkening Hour begint behoorlijk donker. Al snel zit ik middels de track Never Stay from the Path in de onderwereld. Vreemde creaturen zijn aan het communiceren op een zeer duistere sfeer uit de electronica-winkels. Later komt daar nog onweer bij, maar het is een en al duisternis wat er te horen is Gezellig is iets anders, qua sfeer doet het me denken aan de Muppets die bij Steven Spielberg op bezoek zijn geweest. Wat later rollen de sequencen door de kamer en geven me een gevoel of er een gevecht plaat vindt in het riool. Ratten kruisen de degens met ander gespuis. Wat later is er meer rust in het stuk maar het unheimische blijft.

Of de wind om de oren loeit op een poolvlakte begint Atropine Flight. Hierna is goed te zien en te voelen hoe onmetelijk groot het daar wel is. Wat later is er wat zenuwachtigs te horen wat een beetje doet denken of een alarm niet zuiver staat afgesteld. Maar dan is daar ineens een heerlijk ritme wat veel goed maakt. In gedachte ben ik los van de grond en zie de mooiste dingen onder mij verschijnen. Mede door het stuwende ritme ga ik steeds hoger, waardoor het eind van de dampkring in zicht komt. Daar buiten wacht me een bijzondere verrassing....

Het begin van By the Pale Moonlight de me wat denken of ik heel ver in de ruimte ben tercht gekomen. Tot een vreemde stem is te horen die van een overleden persoon kan zijn. Hieronder een vreemd sfeertje. Wat later is er iets in de compositie te horen wat me aan dreiging doet denken. Vreemd is het dan ook te horen dat er even een klassiek bespeelde fluit is te horen. Daarna wordt de muziek broeierig en mond uit in een onheilspellend geheel.

Spellbound begint met een mooie lage toon, waarna het lijkt of een kosmiche trein door de kamer gaat. Hierna volgt er rust die me het gevoel geeft of ik in ijle lucht tercht ben gekomen. Een rustgevende lage toon versterkt dit beeld nog eens. Heel subtiel is daar een verandering die een voorbode lijkt te zijn van iets waar je lekker op kunt wegdrijven. Tot dat Jim Kirkwood je langzaam uit je droom laat komen en je de wereld weer laat zien. Om je vervolgens alleen achter te laten.

Met niet direct te plaatsen geluiden begint Canewden Hill. Het doet daardoor duister aan wel roept het bij mij het beeld op van een grijze vlakte. Zodra de sequencer aan gaat is het gedaan met de rust. De contouren van de berg worden met de minuut duidelijker en de tocht naar boven wordt ingezet. En wat is dat grappig ineens, het is alsof ik even Kraftwerk hoor, het doet wat denken aan Autobahn. Hierna wordt de beklimming voortgezet in marstempo, waarna de top in alle stilte wordt bereikt. En daarmee komt een er een eind aan een heerlijk album van Jim Kirkwood.

Al qua plaatje op de hoes roept dit een verhaal op. Een agrariër heeft genoeg van zijn oude bus en zet hem ergens in het land. Hij heeft namelijk geen zin zijn oude bak naar de sloop te brengen en zo tegen een boom op zijn land heeft niemand er last van meent hij. De natuur kan zijn gang gaan en overwoekert het oude vehikel wel een keer met vers groen. En in de tussentijd droomt het oude voertuig van roest als teken van vergankelijkheid. Het is zomaar een verhaaltje wat bij mij opkomt bij het aanschouwen van het hoesontwerp. En dan het belangrijkste wat heeft Jim Kirkwood zelf willen zeggen met dit album. Dat is even een lastige opgave om dat te melden. Normaal is Jim Kirkwood daar heel duidelijk in op zijn internetsite, maar voor dit album is die informatie wat summier uitgevallen. Daarom hier van mijn zijde alleen een beschrijving van de muziek.

The Dreamtime of Rust begint met grommende bassen die een beeld oproepen of olifanten staan te communiceren. Daarnaast roept het ook een sfeer op van alleen te zijn achtergelaten op een afgedankt industrieterrein. Een lugubere sfeer die je in de praktijk liever zou mijden. Gaan de rit komt er tikje bij beetje wat licht in stuk, maar de spannende beklemende sfeer laat zich niet zo maar verjagen. De duisternis blijft als een zwaard van Damocles boven het stuk hangen. Naar verloop van tijd komt daar een orkestratie bij van repenterende strijkers die spanning doen toenemen en het gevoel van uitzichtloosheid versterken. Niet lang daarna ontstaat een sfeer van een ingetogen mars en in mijn gedachte zie ik militairen naar het front vertrekken. De sfeer stopt ineens en voor mijn gevoel sta ik op een groot leeg veld met een behoorlijk groot gevoel van verlatenheid. Tot dat daar heel subtiel een heerlijk oude sequencer wordt opgestart die me een sfeer intrekken die sterkt doet denken aan de jaren zeventig van de vorige eeuw. De periode dat een band als Tangerine Dream los kwam van de puur strikte vorm van het maken van kosmische muziek. Voor mijn gevoel is Jim Kirkwood hier bezig met zijn instrumentarium hier een fraai landschap aan het creëren middels klanken uit de elektronica winkel. Even valt de sequencer weg waardoor een gevoel ontstaat van in een vacuüm te zijn terechtgekomen. Tot dat na verloop wat percussie is te horen die me wat aan Zuid Amerika doet denken. Voor mijn gevoel ben ik daar ook in een oerwoud beland. Een toon uit een fluit versterkt dit beeld nog eens. Om me heen sluipende jagers in een inheemse sfeer lijkt het wel. Als daar uit de diepte een sequencer bijkomt bekruipt mij het gevoel los te komen van het aardoppervlak, waarna ik vervolgens een grootte diepte in wordt gegooid die niet pluis aanvoelt. Naar verloop valt die beklemmende sfeer weg en maakt ruimte voor een intense rust in een Zuid Amerikaans landschap. Het is hier knap te noemen dat Jim Kirkwood met een minimaal aan klanken een mooie sfeer weet neer te zetten die mijn aandacht weet vast te houden. Het geeft na verloop van tijd het gevoel van alleen te zijn in een landschap waar weinig lijkt te gebeuren. Toch komt er na verloop van tijd heel subtiel wat leven in de brouwerij die mee gevoel bezorgen van aan een aangename reis te zijn begonnen. Net naar dit ik dat gedachte heb houdt het stuk muziek ineens op. Hetgeen jammer is, want voor mijn gevoel was de reis die ik aan het maken was nog lang niet ten einde.

Het begin van de track Like the Shape of Things that Never Were brengt me wat dat betreft weer in de bewoonde wereld. Geritsel is er te horen in een sfeer die lijkt op een afgedankt industrieterrein te zijn beland. Holle geluiden die wat aan metaal doen denken, totdat er in de verte een kerkklok is te horen en een man en een vrouw in keurig Engels met elkaar aan het kletsen zijn. Een vreemde sfeer die niet gelijk te plaatsen is. Na verloop van tijd komt er een rustig ritme het stuk binnen. Met mijn ogen dicht is dit ritme instaat me in trance te brengen. Het geeft dus een rustgevend gevoel. Muzikaal vindt er niet gelijk iets wezenlijks plaats en is daardoor wat saai te noemen. Voor mijn gevoel zit ik naar een klok te kijken die braaf zijn minuten aan het wegtikken is. Even voor het einde zijn er nog even wat stemmen te horen, waarna er wat triest klinkende muziek is te horen. Door dit alles staat Like the Shape of Things that Never Were in schil contrast met The Dreamtime of Rust waarin van alles en nog wat viel te beleven. Hier door blijf ik met een leeg gevoel zitten.

De eerste track is erg boeiend te noemen en trekt dit album dus naar een ruime voldoende. Echter de tweede track doet precies het omgekeerde, waardoor het wat lastig wordt het aantal sterren te bepalen wat dit album waard is. Daarom blijf ik voor nu steken op drie en een halve ster voor het hele album. Meer kan ik er nu niet van maken…

Jim Kirkwood het blijft een bijzonder persoon binnen de electonische muziek. Naast het feit dat zijn muziek gratis te downloaden is beschikt de man ook nog eens over de nodige grafische kennis. Zo ziet dit hoesje er ogenschijnlijk eenvoudig uit, je klooit wat met de spullen uit de spirograaf set en voilà zie daar het resultaat. Niets is minder waar, want hoe ik ook aanpielde, ik kreeg altijd vlekken en de gaatjes waar de punaises hadden gezeten om het tekengereedschap op zijn plaats te houden maakten de creaties er niet mooier op. Kortom: als kleine Gerards Dream bleef ik na een tekensessie met de spirograaf met de nodige frustraties zitten. Daarbij komt nog eens dat ik op de middelbare school wiskunde een niet al te boeiend vak vond en er regelmatig bij in slaap viel.

Ja en dan wordt je na jaren er opnieuw mee geconfronteerd, nota bene bij je hobby muziek. Maar genoeg over mezelf en terug naar de muziek. Dit is het vierde album van Jim Kirkwood wat op het WFAV label is uitgekomen. Op dit label wat staat voor Without Form and Void wil Kirkwood meer de ambient-achtige kant opgaan. Muziek dus die de omgeving beschrijft.

Bij de eerste tonen van The Land Beyond the Horizon wordt dit gelijk duidelijk. In een duistere sfeer begint dit stuk muziek. Voor mijn gevoel ben ik beland in een veld omringt door dikke mist. Glooiende tonen uit de elektronica zijn er te horen die me weldra een wereld intrekken van een diepe rust. Enige vorm van ritme is er dan ook niet. Het is een en al rust wat er te horen is en zodra ik mijn ogen sluit voelen de klanken aan als golven die subtiel over me heen komen. Met de minuut voel ik dan ook dat de stess uit mijn donder verdwijnen en krijg het idee of ik een vacuüm wordt ingezogen om kennis te maken met een andere bestaansvorm dan de onze. Het eerste kwartier van dit album is dan ook sneller voorbij dan me lief is, want wat Jim Kirkwood hier neerzet aan een klanktapijt is erg mooi en goed gemaakt.

Listening to the Sky begint in een oosterse sfeer. Klankschalen zijn er te horen op uitgesponnen geluiden uit de elektronica winkel. Gaande het stuk waan ik me in Azië alwaar ik me waan in een landschap van rust en de drukke maatschappij even niet lijkt te bestaan. Verder doet het wat klassiek aan door een viool klank die is te horen. Verder is het erg sfeervolle muziek waar een en al rust vanuit gaat. Jim Krikwood weet deze sfeer gedurende het stuk goed vast te houden en als ik niet bezig was met deze tekst te tikken zou ik in een trance kunnen raken. Ja en die rust gaar verder. De track The Amonita Angels trekt deze mooi door. Even zijn er wat dreigende tonen te horen die bij beeld oproepen van onweer ver weg. Verder in de compositie zitten nog wat geluiden die me aan industrie doen denken, maar deze verstoren de serene sfeer die het stuk uitstraalt geenszins. Met de minuut wordt is steeds verder uit de aardse atmosfeer getrokken wat resulteert dat ik me aan het einde los van alle materie waan. Het bijzondere klanktapijt wat uit de boxen is te horen versterkt dit beeld nog eens. Het is kosmische muziek pur sang.

Great Voyages on Small Streams begint erg zacht slechts de klok op de display van de cd-speler verraad dat er iets gaande is. Na verloop van tijd zijn er natuurgeluiden te horen waaronder stromend water. Het roept daarmee een beeld op van ver weg te zijn van de bewoonde wereld. Gaande het stuk worden er heel subtiel klanken toegevoegd. Het eerder genoemde water blijft binnen dit geheel een rode draad van het stuk. Mijn gevoel geeft me in ver van de bewoonde wereld weg te zijn, waar een bron uitmondt in een kleine beek waar het leven begint. Het is hier wonderlijk te noemen met hoe weinig klanken Jim Kirkwood een haast betoverende sfeer wet neer te zetten. Een cello-achtige klank in het stuk versterkt deze sfeer nog eens. Muziek om te gebruiken om natuurbeelden een extra rustige dimensie te geven. Voordat ik er erg in heb is het afgelopen. Aan het einde hoor ik water zijn eigen gaan.

Met dreigende tonen gaat Touching the Clouds Kissing the Earth van start. Het roept daarmee een beeld op of het onweer op ieder moment kan gaan losbarsten. Dit dreigende is van korte duur. Toch blijft de sfeer van het stuk onheilspellend te noemen. Met mijn ogen dicht zie ik in mijn fantasie wolken samen klonten tot een haast zwart geheel. De verdere sfeer van het stuk roept bij mij een beeld op van een woestijn in de nacht waar alleen geluiden van ver en de sterren aan de hemel me laten weten dat ik nog leef.

En met dit gevoel kan ik slechts concluderen dat Jim Kirkwood me het afgelopen uur danig aan de stereo heeft doen kluisteren in een wat andere muziekstijl dan ik van hem gewend ben, maar het snakt zeker naar meer. Het nieuwe WFAV label van Jim Kirkwood heeft me al nieuwsgierig gemaakt wat komen gaat. Dit album heeft me al in een andere omgeving doen belanden wat denk ik ook de bedoeling is van het eerder genoemde label.