Dit album van Gandalf is niet vaak in mijn cd-speler te vinden. Waardoor dit komt is dus een groot raadsel. De openingstrack van bijna 20 minuten is wel stemmingsvol gedaan, maar lijkt niet echt op gang te komen. Het is voor mij net zoiets als op een boot zitten op zee waar af en toe een vogel voorbij komt. Daarmee dekt het wel de lading al wordt ik er kriebelig van en denk: "Man nu weten we het wel."

Track nummer twee begint hoopvol met wijdse klanken uit de 12-snaren tellende gitaar wat is opgenomen in Amsterdam. Volgens het boekje bij de cd is dit een improvistatie bij een concert wat op 3 november 1986 plaats vond. In dit stuk met de titel Sky, Sea And Me hoor ik aanzetten die op latere albums zijn te horen. Leuk zo'n kijkje in de keuken. Track 3 doet me in eerste instantie denken aan een ruimte waarin af en toe een druppel water na beneden valt. Langzaam maar zeker komt er meer leven in de brouwerij en is daar ineens de fijne sound zoals ik van Gandalf gewend ben. Lekkere dromerige muziek om heerlijk op te ontspannen. Dit is van het begin tot het eind een prima stuk muziek, waarop ook de fijne gitaar van Gandalf is te horen.

De laatste twee tracks zijn wel sfeervol te noemen, maar overtuigen mij niet. Het zal technisch wel kloppen en het klinkt wel mooi wijds, maar is aan mij niet besteed.

Wil dit bovenstaande nu zeggen dat hier sprake is van een slecht product. Nee het is een ander soortige album van Gandalf dan ik gewend ben, waardoor ik aan mezelf begin te twijfelen. daarom met de hakken over de sloot 3 sterren.

In het jaar dat de Oostenrijker Gandalf 10 jaar in het vak zat wilde hij zichzelf trackteren met iets bijzonders. Daartoe nam hij contact op met het Orchester der Vereinigten Bühnen Wein en haar dirigent Caspar Richter om zijn composities een klassieke tint te geven.

In de compositie die hij hiervoor maakte komen ook delen uit eerdere werken voor. Deze zijn zeer smaakvol op dit album verwerkt, en wel zo dat ze in het geheel passen zonder er afbreuk aan te doen. Daardoor is Symphonic Landscapes met recht totaalmuziek te noemen. Het is sfeervol, dynamisch en wonderwel past de elektrische gitaar van Gandalf bij het 142 koppige klassieke orkerst.

De diverse delen grijpen als puzzelstukken in elkaar en dat zorgt voor een prettige luistersessie in welke bui ik ook ben. Het laat dan ook zeer goed horen dat een moderne compositie net zo klassiek kan klinken als die van Beethoven bijvoorbeeld. De elektrisch versterkte gitaar van Gandalf doet daar wonderwel geen afbreuk aan. Het is muziek om volledig in op te gaan, het doet mij zweven of verlangen dat ik de dirigent mocht zijn. Dit laatste lijkt mij echt heerlijk om eens de macht te hebben over zoveel muzikanten. De verstilde delen zijn hierbij echt nodig om opnieuw naar energie te zoeken. En als die weer gevonden is, is daar weer zo'n moment van kopje onder en dan daarna een heerlijke teug frisse lucht.

Zoals jullie merken ben ik niet vies van dit album, nee, daarentegen groeit mijn liefde voor deze plaat constant en zou wel alle sterren van de hemel aan dit album willen geven. En dan na afloop lekker aan mijn oren likken, want de restjes zouden ook wel te lekker zijn om te laten liggen.

In het cd-boekje staat vermeld dat dit album gericht aan alle politici in de wereld, omdat ze niet goed met de aarde omgaan. De hoesfoto sluit zich daarbij prima aan. De onderste helft geeft aan wat voor rommel we er van maken, terwijl de bovenste helft laat zien hoe mooi het kan zijn.

De muziek op dit album sluit daarrbij naadloos op aan. Het bevat dromerige elementen, maar ook delen waarin te horen is hoe wij de aarde met al haar schoonheid naar de verdoemenis aan het helpen zijn. Het is daarmee het eerste album waarop we Gandalf enigszins kwaad op horen. Zijn gitaarspel is heftiger dan ooit te voren en rockt er somber op los. Daarnaast is als contrast ook rustige muziek te horen, die volgens mij symbool staat voor hoe mooi de wereld zou kunnen zijn als we meer en meer na elkaar zouden luisteren.

Ondanks de vrolijke noot her en der is het vooral een donker album geworden, die tot denken aanzet. Dus niet de hele dag op bank hangen, maar mee helpen de maatschappij en de wereld in balans te houden is de boodschap die Gandalf ons al gaf in 1982. Een thema dat helaas nog steeds geldt. Buiten deze boodschap om is dit één van de betere albums van Gandalf

De producten van het Webbed Hand label houden me de laatste tijd wel bezig. Mede omdat ze via te downloaden snel in huis zijn, maar ook wat erachter schuil gaat. Van sommige albums is de muziek niet al te goed, edoch er zijn ook producties bij de toch iets hebben. Eén ding staat als een paal boven het water en dat is de vormgeving van de virtuele hoesjes dik in orde zijn. Mooie ontwerpen die in het groot niet zouden misstaan als versiering aan de wand. Ook deze van Ghostheory mag er wezen. Mede door mijn katholieke opvoeding die ik genoten heb doet het me aan een religieus tafereel denken. Fraai is het in ieder geval en hoor het korengezang al op me af komen. Ghostheory is een project van ene A. Latham die ook actief is onder de naam Mayfairgrin. Verder is de informatie over deze persoon summier te noemen, want verder dan het voorafgaande is er tot nu niet te vinden op het internet.

In mijn inleiding had ik het al over een religieus tafereel wat de hoesfoto bij mij opriep en dat is ook het idee wat in de muziek is verwerkt als ik de informatie op de site van Webbed Hand goed heb begrepen. Daarnaast is Shekinah een figuur uit de Hebreeuwse mythologie. Ondanks deze informatie doet de muziek me denken aan diep onder de grond te zijn terecht te zijn gekomen. Het spookt wel, maar om dat mythologisch te noemen voert te ver. Voor mijn gevoel zit ik in een merkwaardig soort metro die me steeds verder de onderwereld in trekt. Af en toe zijn er een soort paterstemmen te horen en daarnaast mechanische klanken. Verder is het unheimisch en behoorlijk spookachtig. Gevoelsmatig doet het mij terugdenken aan de kermis in het spookhuis. Ieder moment denk ik dan ook waar blijft dat akelige natte touwtje wat aanvoelde of dat één of ander vreemd wezen je te grazen nam. Spannend is het in ieder geval en de subtiele beat die er onderzit is goed gekozen, het heeft op de één of andere manier een zuigende werking. Ik wil als het ware de boxen induiken om nog meer te voelen van de bijzondere klanken. De metaalachtige klanken die zijn te horen doen mij denken aan andere vehikels die zich onderaards begeven. Zodra ik mijn ogen sluit worden deze beelden intenser en wordt dus volledig gegrepen door de naargeestige sfeer. Met muziek heeft het niets te maken maar het is wel meesterlijk te noemen wat Ghosteory hier met klanken teweegbrengt. Halverwege de toonkunst lijk ik wel in een soort van vacuüm te zijn terecht te zijn gekomen. Even is er niet te horen, edoch daar is weldra de spannende sfeer opnieuw die me naar het onbekende gebieden van het universum lijkt te brengen. De mooie zware bassen die zijn te horen versterken de sfeer alleen maar die de luistertrip een extra dimensie geeft. Het voorafgaande wat ik geschreven heb kan wat vreemd overkomen, maar het is erg lastig om het stuk Shekinah te omschrijven. Er vliegt van alles door mijn hoofd tijdens het luisteren naar dit stuk muziek, want het is erg indrukwekkend een meeslepend. Het heeft min of meer dezelfde aantrekkingskracht als het album Timewind van Klaus Schulze. Het pakt je beet en tegenstribbelen heeft geen enkele zin en inmiddels zit je geestelijk niet meer in je lichaam, maar waar dan wel is een groot raadsel. Tot dat daar het geluid weer is wat me aan de metro doet denken. Het zet me wat beduusd met twee benen op aarde terwijl het lijkt of iemand aan het hyperventileren is. Een tikje absurd terwijl zware mooi uitgelijnde bassen een mooi einde aan het stuk breien.

De track Lisa Stands Still begint met het geritsel van bladeren op een donkere toon. Al snel volgt een unheimische sfeer die wat voortborduurt op de sfeer van de vorige track. Even lijkt er niets te gebeuren dan enkel een spannend geluidsbeeld uit de luidsprekers. Gesis en lang aanhoudende tonen die me als het ware de stuipen op het lijf aan het jagen zijn. Kortom een bijzonder klankgordijn vult de kamer wat zo uit de middeleeuwen had kunnen komen van de elektronische muziek. Gaande het stuk lijkt het wel of dat Ghostheory tandje bij tandje de sfeer spannender aan het maken is. Qua geluiden doet het mij denken op een groot industrie terrein alleen te zijn in het donker omringt door kolossale buizen die vreemd resoneren door de wind die er waait. Even is er rust te horen, maar een sfeer van onheil blijft wel hangen. De bassen en sferische geluiden die te horen zijn versterken dit beeld nog eens. Gevoelsmatig ben ik ver van de bewoonde maatschappij. Het is knap te noemen dat met heel weinig geluid een behoorlijke sfeer wordt neergezet. De dikke 19 minuten zijn voorbij voordat ik er erg in heb.

Met andere woorden dit is een heel behoorlijk album wat gratis van het net is te plukken en voor mij gevoel ook een exemplaar wat regelmatig de binnenkant van de cd-speler mag zien. Hier en daar heb ik in deze bespreking vreemde termen of beeldvorming gebruikt, die waren enkel nodig om iets wat nauwelijks te beschrijven viel toch van een duiding te voorzien.

Via nevenstaande link is dit album te downloaden.

Shekinah [Webbed Hand wh124] ? ghostheory ? Listen and discover music at Last.fm

Over wat te horen was op de voorganger, Shekinah, was ik al aardig enthousiast. Dat was pure klasse van de bovenste plank. Daarom begin ik met goede hoop aan de opvolger ervan. Eén ding moet me al van het hart, en dat is dat het virtuele hoesontwerp door een ringetje is te halen en in het groot niet zou misstaan aan de wand boven de bank. Een waar schilderij pur sang dus.

Lange tracks zijn voor zowel de luisteraar als de maker ervan een uitdaging. Weet de maker de luisteraar vast te houden zonder te verzanden in om het plat te zeggen in eindeloos gepiel. Daarentegen is het ook voor de luisteraar een uitdaging. Weet hij of zij gedurende de compositie de aandacht bij de muziek te houden zonder daarbij de neiging te hebben even door een tijdschrift te bladeren of te checken of er toevallig nog een ongelzeen e-mail in de computer staat. Kortom er staat een wederzijdse duel te wachten.

Swan Songs begint met geluiden die aan de branding doen denken. Het kost me geen enkele moeite rondvliegende zeemeeuwen voor te stellen. Hier en daar wat rennende honden en andere geluiden die aan strand doen denken. Tot dat deze ineens lijken te verdwijnen. Wat overblijft is een zwaar geluid wat aan een scheepsmotor doet denken. Voor mijn gevoel varen we de haven uit en kiezen het ruime sop. De zee lijkt een uitzichtloos grootte plas water en door de donkere klanken uit de boxen lijkt het wel diep in de nacht. Muzikaal vindt er niet al te veel plaats, maar wat er qua sfeer te horen is doet het mij wel enigszins aan de boxen kluisteren. Het brengt me ook terug naar één van mijn eerste nachtelijke tochten per boot naar Engeland. In de hut wat gesnurk van mede passagiers, maar daarnaast ook het gedreun van de zware motor op de achtergrond. En op het dek enkel de sterren die fonkelen en het geluid van water wat tegen het schip klotst. Halverwege het stuk heb ik dan ook het gevoel dat het leven op het land erg ver weg is. Alleen geluiden die me aan verdwaalde zeemeeuwen doen denken zijn te horen tot dat na verloop van tijd toch heel subtiel de scheepsmotor opnieuw in het geluidsbeeld verschijnt. De nachtelijke tocht geeft zo wat van haar geheimen prijs, al moet eerlijkheidshalve worden gemeld dat het wel de nodige concentratie vergt om het te volgen omdat de muziek erg tegen de stilte aan zit en de verandering subtiel zijn zoals ik eerder schreef. Knap is het in ieder geval dat Ghostheory met een minimum aan klanken een compleet verhaal weet neer te zetten wat doet denken aan op een groot schip bezig te zijn met een nachtelijke manoeuvre van enige importantie.

De kleine drie kwartier die het stuk lang is houden me dus aardig aan de stereo gekluisterd. Wel moet ik eerlijkheidshalve bekennen dat dit niet iets is om dagelijks in de cd-speler te doen, want mijn gevoel zegt dan dat het mooie er dan snel af kan zijn. Sporadisch gebruik valt dus aan te bevelen na een drukke dag bijvoorbeeld. Om je dan vervolgens te laven in een bijzondere sfeer.

Het album is niet te koop, maar via onderstaande link wel te downloaden:

http://www.last.fm/music/ghostheory/Swan+Songs+%5Bwh184%5D