Deze Amerikaanse componist van rustgevende instrumentale muziek vindt dat hij soundtracks maakt voor de fantasie. Een verdere tocht op internet vertelt mij dat David Arkenstone is beïnvloed door componisten als Kitaro en Yanni. Zijn muziek wordt ingedeeld bij het genre new age.

Op dit debut album Valley in the Clouds is inderdaad mooie rustgevende muziek te horen die zeer geschikt is om te draaien na een drukke dag. De klanken die ik hoor zijn niet van de kleffe soort new age. Daarvoor zijn de composities net te krachtig voor en er gebeurd het nodige. Op bepaalde momenten krijg ik een fijn gevoel in mijn "donder" wat ik over het algemeen niet krijg bij new age. Deze momenten zijn er vooral als de muziek even bombastisch overkomt.

De muziek op dit album zit een heel eind in de goede richting en de productie is van behoorlijk niveau te noemen. Toch blijf ik op 4 sterren steken, wat waarschijnlijk komt door dat het geen groei album voor mij is. Daarvoor geeft het na een paar luisterbeurten al te veel prijs. Ondanks het voorafgaande een heerlijk album voor wie houdt van rustige instrumentale muziek.

Het blijven lastige albums van artiesten die deel uitmaken van een grote band en die dan een solo project uitbrengen. Tijdens het beoordelen ervan trek je toch nog steeds de vergelijking met de band waarin ze zitten. Zo ook bij deze van David Gilmour.

Alhoewel ik een groot liefhebber van instrumentale muziek ben had die openingstrack niet gehoeven. Mihalis heeft voor mij een hoog tv-tune gehalte. Door dit gegeven denk ik al: Dit kan verder niks worden. Toch is dit een verkeerde gedachtegang. De vocale tracks zijn best aardig om te horen. Dus daar is opzich niets mis mee. Wat me wel wat tegenvalt is de gitaar van Gilmour. Het mist de magie die het bij Pink Floyd wel heeft. Of is het zo dat je ook hier geen appels met peren moet willen vergelijken.

Wie dat kan houdt een best leuk solo album van dhr. Gilmour over. Wat minder zwaar is dan het werk bij zijn andere werkgever. Voor mij is dit album een aardig tussendoortje, waar je niet te zwaar aan moet gaan tillen.

Dit is een lastig album om te beoordelen. Enerzijds is de sfeer wel goed te noemen maar anderzijds mist het dynamiek. Zoals de tracks nu zijn uitgewerkt doet het mij denken aan een Pink Floyd album wat nog op de tekentafel ligt. De composities zitten goed in elkaar nu nog de boel de juiste invulling geven. Dat laatste is niet helemaal goed gegaan, waardoor de vraag na peper bij mij naar boven komt.

Echt slecht is On an Island ook weer niet. Het is een album geworden van een oude rocker die nog geniet van wat er nog in het leven zit. Wandelen met zijn vrouw door het bos en 's avonds met iets lekkers voor de openhaard kruipen om een opnieuw mooie dag door te nemen. Zo komt dit album bij mij over en wellicht is dit ook de gedachte achter deze plaat. 's Avonds met een glas cognac in de hand nagenieten van wat de dag heeft gebracht..

Vorig jaar zag ik net op tijd dat er een concert van David Gilmour werd uitgezonden op tv-zender Arte. Dat bijna akoestische concert was indrukwekkend om te zien. Zelfs de Pink Floyd songs bleven in deze setting fier overeind staan. Hiermee bewees David Gilmour nog een goede muzikant te zijn.

Dit is een album wat al qua hoes al een prima indruk op me maakt, die mevrouw die het land aan het bewerken is terwijl er donkere wolken boven haar hangen. Daarnaast is de lp-versie mooi uitgevoerd met zo'n inlegvel waar de songteksten en overige informatie is op te vinden.

De sfeer van de buitenkant wordt mooi doorgetrokken in de songs die op dit album staan. In mijn oren begint de Depeche Mode vanaf dit album haar volwassengeluid te krijgen. De ietwat duistere songs met depri geluid zitten goed in elkaar. Hierdoor, hoe raar het ook is, luistert dit album heerlijk weg. Van een song als See You krijg ik een heerlijk gevoel in mijn buik. Mooie electronica met fijne zang. Dat het niet allemaal depri hoeft te zijn bewijst een song als The Meaning Of Love. Een heerlijk up tempo nummer waar ik met de ogen dicht het verhaal over de bloemetjes en bijtjes voorbij hoor komen. In een song als Shouldn't Have Done That hoor ik iets wat op oude muziek lijkt in de positieve zin van het woord. Dit is dus muziek die er al was voordat een componist als Bach actief werd. De lp-versie wordt afgesloten met het wonderschone The Sun and the Rainfall.

Al met al een heel redelijk album van de Depeche Mode, met mooie sfeervolle ietwat duistere songs.

Als er naast een rode lijn is voor goede muziek bij de Depeche Mode is het wel de vormgeving van de hoes. Ook zo bij deze. Kijk eens na de lichtval op die man die de berg afkomt. Dat is al kunst met de grote K. De binnenhoes van mijn lp trekt deze lijn op een prima wijze door.

Dan de muziek. Vanaf dit album krijgt de muziek van de Depeche Mode haar eigen smoel. Het begint al met het heerlijke Love in Itself. Naast pure electro is er ook een vlugje jazz op te horen. Daarnaast is het zo wijds als de hoes is. Wat de heren te vertellen hebben met More Than A Party blijft voor mij na al die jaren cryptisch. De muziek heeft wat plagerigs, waardoor ik het idee krijg als je niet uitkijkt dat je moet gaan vrezen voor je hoofd. Dat een werkdag lang kan duren is bekend. Vooral als deze in de brandende zon moet worden doorgebracht. Grote warme buizen ontsieren het landschap en bezweten werklui proberen ondanks de bare omstandigheden het beste er van te maken. Er lijkt maar geen einde aan te komen. Wat vrolijker begint Everything Counts, maar wie de tekst opzich laat inwerken zal al snel merken dat dat verre van ...... is.

Met een song als Two Minute Warning heb ik het idee dat ik gewezen wordt op het ouder worden en ik moet gaan opassen wat ik nog met mijn het leven wil. Shame heeft iets weg van een protestlied. Het geeft mij een gevoel: als we allemaal de handen in één slaan dan komen we er wel. Een song als The Landscape Is Changing doet mij denken aan een stad die aan het uitbreiden is met alle gevolgen van dien, en dat het uitkijken geblazen is wat we de natuur aan doen. Een track als Told You So is min of meer een bevestiging van de vorige track. Als we maar braaf zijn dan krijgen we wel op den duur een mooiere wereld. "Ik heb het nog zo verteld." Het behoorlijk donkere album sluit af met een klein lichtje hoop. Op de track And Then..., zie ik zoiets als alles weer opnieuw opbouwen en dan beter.

Ondanks de goede songs net geen meestewerk voor mij, want hier en daar laat de productie te wensen over, waardoor het net te scherp overkomt en dat is jammer te noemen.

Over dit album gingen destijds nogal wat verhaaltjes de ronde. Zo zou Martin Gore alleen in zijn zwembroek in de studio hebben gezetten bij de opname van de song Somebody om er zo meer gevoel in te kunnen leggen. Ook zou tijdens het persen van de lp's het nodige zijn misgegaan. De "master" was erg scherp en moest om de zoveel platen worden vervangen voor een nieuwe enzovoort, enzovoort.

Tot zo ver de techniek. De muziek op Some Great Reward is behoorlijk afwisselend te noemen. Songs met de bekende stemmen van de Depeche Mode, die wat vlaks uitstralen, edoch wel het nodige te vertellen hebben. Een track als Something to Do spat van meet af aan de luidsprekers uit. Mooi gedreven ritme er onder, heerlijk gewoon. Lie to Me lijkt op het eerste gehoor een makelijk liedje, maar daarvoor zit het te goed voor in elkaar. Wat minder ingetogen is People are People, waarmee je je spanning van de dag van je af zingen. Daarbij mooie geluiden uit industrie en heerlijke vocalen. Na die drukte een mooi dromerig liedje wat mij doet weg schommelen. Na die wel verdiende pauze een mooie gedreven song in de vorm Stories of Old. Bij goed luisteren heeft het iets uit de oudheid.

Kant B (2) begint met het wonderschone Somebody, het meest pure nummer wat ik van de Depeche Mode ken. Goede piano op een bedje van omgevingsgeluiden. Een heerlijk rustpunt dus. Nog net even op adem is daar Master and Servant. Hierbij moet ik denken aan een spel waarbij als je veliest een kledingstuk moet uittrekken. Aan het einde zie ik dan ook een vent weglopen alleen in zijn onderbroek. Dan volgt er voor mij een song die iets maatschappijkritisch heeft volgens mijn idee. Uit de tekst kom ik niet helemaal maar de instrumentatie is dik in orde. Hierna volgt mijn lievelingstrack van de Depeche Mode. Dit Blasphemous Rumours haalt voor mij zo veel naar boven van een verplichte gelovige opvoeding en dat dat niet goed is. Na zo'n les volgen er tonen waarop het voorafgaande op gewogen kan worden. Dit is echt nodig.

De vier elementen brengen mij terug naar één van de eerste natuurkunde lessen op de middelbare school waar een wat droog persoon mij wat bij probeerde te brengen. Al snel werd duidelijk dat lucht, water, vuur en aarde de bouwstenen waren die het leven vormde. Zo kon je van klei de mooiste zaken maken dan behalve die eeuwig asbak en als het uit de oven kwam kon het verder worden bewerkt met glazuur.

Behoorlijk statig en met geluiden die doen denken of de wind om het huis waait begint dit album ook. Na dat die zijn verdwenen krijg ik een gevoel of ik thuis kom. De familie zit me al op te wachten met koffie en andere prettige zaken. En dit wordt nog eens versterkt door de mooi rustgevende muziek van Detlef Keller Het straalt het goede van het leven uit. Het lijkt me wel te vertellen als je de zaken in het leven goed overweegt je er wel komt. Zonder dat het direct een preek wordt of iets dergelijks. Wat verder opvalt is de warme productie het voelt als een warme deken aan. En op die manier vliegt een klein kwartier behoorlijk snel om. Het element water klinkt en tikje dreigend of er zwarte wolken overdrijven.

Met wat getrommel begint Pause, het zit erg tegen de stilte aan. Het roept bij mij een beeld op of ik midden in India ben beland. Al zittend op een olifant kan ik genieten van de mooie omgeving die het land heeft te bieden. De palmbomen zorgen voor verkoeling en de drukke maatschappij lijkt even niet te bestaan. Een heerlijke ontspannen tocht die meer is dan een gewone pauze van een kwartier op het werk. Even niets en eindelijk tijd voor jezelf, terwijl de tocht door natuur in alle rust voorbij trekt.

Het element vuur brengt in die sfeer subtiel verandering. Hiermee roept het een sfeer op die wat desolaat aandoet. Of er iets in vlammen opgaat. Ende begint heel rustig met belletjs die doen beseffen dat het normale leven eerdaags op de proppen staat, maar eerst nog genieten van de vrijheid en een bijzondere cultuur. Fraaie basklanken stralen hier dan ook rust uit ook al klinken ze als countdown. Als deze wegvallen bekruipt mij een gevoel of ik alleen op de wereld ben en me niets kan gebeuren en volledig kan genieten van de rust. Gedurende het stuk drijf ik steeds verder van de materie af. Nog even of ik was weg geweest.

Met licht dreigende tonen komt met Erde een mooi einde aan dit bijzonder album van Detlef Keller. Het geluid van een kwetterende vogel doet me beseffen dat ik weer thuis ben en de volgende dag, na eerst de vuilnis buiten te hebben gezet, opnieuw fijn naar de baas mag. Een heerlijk album dus dit Masquerade van Detlef Keller om even in een heel andere sfeer te zijn.

Het verhaal van de wolken, het doet mij teruggrijpen naar in het veld liggen bij het zwembad of meer bijvoorbeeld. Daar lag je dan in het veld terwijl de wolken in diverse vreemde vormen voorbij kwamen. Om sommige moest je lachen want met een beetje fantasie zag je daar de buurvrouw in of een andere bekende en dat was lachen geblazen.

Zodra de eerste tonen van Cloud 1 klinken geeft me dit al een gevoel van heerlijk naar boven kijken, naar wolkenpartijen die steeds van vorm veranderen. De gebruikte muziek is niet al te zwaar van aard en leunt daardoor een tikje aan wat men New Age noemt. Wel is het jammer te noemen dat er een stem is te horen die wat woorden fluistert, want dit had mijns inziens niet gehoeven omdat de muziek me al wat laat zweven. Het begin van Cloud 2 is haast klassiek te noemen door die rustige klanken uit de piano. Gevoelsmatig is het dan ook een zondagmorgen van een zomerse dag. In de tuin zitten en we zien wel wat het wordt. In het midden van het stuk komt er wat leven in de brouwerij. Het roept bij mij een beeld op van kinderen die de wereld aan het ontdekken zijn. Echt heftig wordt het dus niet, en dat is jammer te noemen, want een tikje spanning had de eerder geschetste sfeer kunnen accentueren. Wat melancholisch is het begin van Cloud 3. Het doet me wat denken aan een regenachtige dag. Zodra er ritme bijkomt en de sfeer wat openner wordt zie ik in gedachte vlinders op mijn netvlies verschijnen. Daarnaast doet het mij aan vrijheid denken even lekker de boel de boel laten. Wel is het jammer dat het even te lang door gaat.

Behoorlijk stemmig is het begin van Cloud 4 het geeft me een gevoel onderweg te zijn naar een stemmige ceremonie. Het weer werkt aan alle kanten mee, de wolken houden zich gedeisd, maar wat blijft is wel een gevoel van het verlies van een dierbare. Op Cloud 5 wordt die sfeer doorgetroken en vindt de droeve ceremonie plaats. De aula bij de begraafplaats vult zich met nabestaande en er volgt een verhaal van wie er in de kist ligt. Vredig zoals dat moet zijn met inbegrip van de vrolijke kanten. Het begin van Cloud 6 is stemmig, heel in de verte komen de geluiden uit de electronica-winkel opgang of ze zeggen wiilen dat het leven "gewoon" doorgaat. Echt vrolijk is het dan ook niet, wel spreekt er iets van troost uit. Ondanks dit gevoel blijft Detlef Keller net even te lang in een bepaalde sfeer hangen.

Cloud 7 begint een tikje somber, wel is vrij snel iets te horen wat me aan hoop doet denken. Het is dan wel een beetje New Age, maar niet van de kleffe soort. Het heeft daardoor min of meer dezelfde functie als de muziek die te horen is aan het einde van een emotionele film, waarbij Detlef Keller productioneel werd bijgestaan door de Nederlander Bas Broekhuis. Door de ietwat droeve sfeer niet een album voor elke dag, desalniettemin wel eentje die met zorg is gemaakt.

Bij opruim werkzaamheden kom je zaken tegen waar van je zegt: "Heb ik dat ook in de collectie?" Zo'n geval is deze plaat van Diethelm en Famulari. Uit de hoes haal ik een lp zonder een enkel krasje waardoor ik tot de conclusie kom dat ik hem heb gekocht om niet te draaien. Vreemde motivatie om iets te kopen om het enkel in de kast te zetten denk ik nog.

Na al die jaren kom ik de naam van dit album tegen op de MusicMeter en dat verplichte mij althans het album te gaan draaien. Even stofhappen en weldra komen er klanken uit de boxen van de plaat die ik ergens weggestopt had. Slecht is de muziek niet echt, maar om naar huis te e-mailen is het ook weer niet.

Vrolijke muziek vult mijn woonkamer en ik krijg al snel het gevoel de muzikanten hebben lol in wat ze doen en qua techniek zit het wel snor. Nadat kant A is afgelopen, slof ik naar de stereo om de grote zwarte plaat om te draaien. Vol verwachting zoekt de naald het spoor van de groef en opnieuw klinkt er vrolijke ontspannende muziek, zei het wel wat rustiger, maar technisch zit het wel goed zover ik daar over kan oordelen. Die rust noopt mij om over het leven na te gaan denken. De heren hebben dit schijnbaar door en gooien er wat onverstaanbare zang aan toe, waardoor ik het idee krijg om een vrolijke dans te gaan aanvangen. Dit laatste doe ik maar niet, omdat er anders niets van dit stukje terecht zou komen. Na zo'n 10 minuten is het duidelijk tijd voor wat rust. Duistere niet te plaatsen klanken vullen mijn woonkamer, waardoor ik me rustig ga voelen. Even denk ik: er is wat mis met de pick-up, want ik hoor een hele tijd niets. Tot dat er ineens een geluid uit de boxen komt om u tegen te zeggen. Hierna volgt weldra een vrolijk up-tempo stuk muziek, waarop je helemaal uit je bol kan gaan. Dit houdt echter te snel op en had voor mij nog wel enige tijd mogen duren.

Al bij al een album voor wie van vrolijke muziek houdt met hier en daar ruimte voor zelfreflectie al klinkt dat wat zweverig...............

Bij een tocht over internet stuit je dan ineens op dit album van de Deen Dithmar die met dit album een soort van ode wil brengen aan de tijd dat in Berlijn een school ontstond op het gebied van de electronische muziek. Namen die mij gelijk te binnen schieten zijn dan ook Tangerine Dream, Ash Ra Tempel en Klaus Schulze. In het begin erg zoekend naar een richting, waaruit kosmische muziek is ontstaan tot iets wat space rock kan worden genoemd tot iets wat ineens New Age ging heten. Bij het doorspitten van diverse informatie bronnen komt het verhaal naar boven van de Zodiac ruimtes in Berlijn. Waar één zaal wit was en de andere zwart waar bands nachtenlang doorgingen met eindeloze improvisaties.

Door dit alles zit er al een verhaal in het hoofd waar iets van retro vanuit gaat. Je ziet maffe hippies met stikkies rondlopen terwijl Edgar Froese en zijn gitaar wel een persoon lijken te zijn. Daarnaast mensen die helemaal uit hun dak gaan: kortom de tijden rondom de flowerpower. Al met al zit het gevoel van het Polygoon-Journaal al behoorlijk in de boten.

Tot dat daar de eerste tonen zijn van Nassau Opening Het geeft me gelijk een gevoel van lounch. In gedachte loop ik door een zaal waar mensen aan het rusten zijn, na behoorlijk uit de bol te zijn geweest. Niets doet hier aan de Berlijnse School denken. Tabula Complex begint wat duister en roept daarmee wel het beeld op van de kosmisch muziek. Mooie uitgesponnen klanken op een heel subtiel bed aan tonen die me ietwat laten zweven. Jammer is wel dat er geen verdere opbouw plaats vindt. Er volgt wel een versnelling, maar die had voor mij niet gehoeven. Hierdoor klinkt het wat rommelig en hoor ik daar niet iets wat me aan House doet denken...

Met veel laag begint Relativity waar later een mannenstem bijkomt die wat wetenshappelijks heeft te melden. De muziek daaronder heeft wel iets spannends. Gevoelsmatig doet het me denken of ik op een missie ben in de ruimte. Toch blijft Dithmar hier wat te lang hangen in een bepaalde sfeer waardoor mijn aandacht wat verslapt. Krasnoyarsk begint wat droef. Het doet mij altans denken aan een grijze dag. Als er wat ritme bijkomt denk ik: Nu gaat het gebeuren. Qua orkestratie geeft het best een mooi beeld, maar ik mis hier wat spanning die me bij de les had kunnen houden.

Als één iemand heeft bewezen dat electronica een echte drums prima kunnen samen gaan is het wel Harald Grosskopf. Na een wat zoekend begin komt Moon 2047 langzaam op gang. Wel had de productie wat helderder mogen zijn, want het lijkt wel of ik de muziek van buren hoor in plaats van de mijne. Ritmisch zit het best in elkaar, maar de doffe productie gooit te veel roet in het eten om er echt van te genieten. Grosskopf had beter verdient.

Morgendis begint wat sprookjesachtig of de mist plaats maakt voor dauwdruppels, waarna de dag kan begiinnen. Het heeft iets ontspannends en geeft me een gevoel van niets hoeft. Heerlijk buiten ontbijten na een minder goed verlopen lente. Op de een of andere manier moet ik aan Johannes Schmoelling denken. Met vrij ingetogen klanken begint Insight Einzeit. Voor me gevoel zit ik een concert gebouw waar voorzichtig met muziek maken wordt begonnen. Dithmar weet die spanning mooi vast te houden en voor het eerst betrap ik mezelf erop dat ik echt aan het luisteren ben. Het is een fraai uitgerekt verhaal en door de piano-klanken doet het me een beetje denken aan Waiting for Cousteau van Jean Michel Jarre.

Ladaism trekt dat Jarre-sfeertje in eerste instantie een beetje door. Het zou een voorstudie voor het album Oxygene kunnen ziijn geweest. Het geeft ondanks de wat doffe productie toch wel een goed gevoel. Ja en dan de balans van dit album. De eerste 5 tracks zijn niet al te best te noemen, maar vanaf Morgendis is het ondanks de wat doffe productie best wel aardige muziek te noemen. Ja en dan de hamvraag heeft het met de begindagen van de electronische muziek te maken? Nee, wel met iemand die wat zoekend is volgens mij en daar houdt de gelijkenis mee op.

Wat kom je toch vreemde dingen tegen in muziekland. Zaken die al van de buitenkant of qua inhoud de wenkbrauwen doen fronzen. Dit kan niet waar zijn of de vraag oproept: Moeten we dit serieus nemen? Zo ook bij deze release die gelukkig te downloaden is en voor wie kosten wil maken op en cd is te branden. In de jaren tachtig van de vorige eeuw hadden we al een vreemde release onder de naam Trip into the Body van Johan Timman, maar deze netrelease doet daar dus duidelijk een schep bovenop. En nu de wenkbrauwen toch aan fronzen zijn doet de naam van de persoon achter Doki Doki ook nog de nodige vragen oproepen. Ene Ruben Snellaars. Op zich een normale naam, maar in combinatie met het voorafgaande geeft het wel te denken. Genoeg getwijfeld tot nu toe en op wat voor muziek moet door gaan.

Een titel als Eating My Legs doet me in eerste instantie denken aan het kluiven van een kippenpoot. Lekker mals vlees wat zo los van het bot afkomt. Maar als ik even doordenk moet ik er niet aan denken om een hap uit mijn eigen benen te nemen, hoe appetijtelijk ze er ook uit mogen zien. De klanken die uit de boxen schallen doen daarentegen experimenteel aan. Er valt geen enkele structuur te ontwarren. Vreemde geluiden uit de elektronica totdat daar toch iets te horen is wat enigszins aan kauwen doet denken. Wat later waan ik me dan ook in een slokdarm die last lijkt te hebben van stuiptrekkingen. Ja, een been is immers zware kost bedenk ik mij relativerend. Met muziek heeft dan ook weinig te doen. Dining on My Fingers begint met geluiden die me doen denken of de stereo het heeft begeven. Vreemde geluiden en geruis wat peuzelen aan de vingers moet voorstellen. Voor de zekerheid stop ik wat vingers in mijn mond om te horen hoe dat klinkt en kom er achter dat dat beter klinkt dan wat uit de boxen komt. Dat is namelijk erg onsamenhangend te noemen het klinkt namelijk als een slecht afgestelde radio bij de tandarts, waarbij de boor als het ware als muziek in de oren klinkt. En dat een kwartier lang dus waarbij de kramp spontaan in de kaak schiet. Je moet er van houden, edoch aan mijn oren is het niet besteedt. Als ik dan vervolgens de tandarts bedank voor deze bijzondere behandeling denk ik ook: daar ben ik het eerst komende half jaar van af.

Uiterst duister begint Sucking Dry My Eyeball. Een zware toon en wat ruis, meer is het niet. Dit negen minuten lang. Na de vorige track heeft het wel iets rustgevends. Het is dan niet gelijk te plaatsen maar irritant of zo is het niet. Het doet me wat denken aan met een autoraam open rijden langs het strand terwijl iemand bezig is een radiozender te zoeken met goede ontvangst die helaas niet wordt gevonden. Een gebakken ei gaat er bij mij wel in maar hoe zouden testikels smaken op de vroege morgen. Op Baking My Testicles wordt daarvan wel een aardige geluidsimpressie van gegeven. De muziek doet weliswaar experimenteel aan, maar wat uit de boxen klinkt doet wel vrolijk aan. Of het na het toevoegen van zout, peper en andere specerijen lekker gaat smaken blijft een vraag, maar op het geluid afgaand krijg ik wel lekkere trek. Het pruttelt er aangenaam op los en de zaadstaartjes bewegen vrolijk ondanks de hitte waaraan ze blootgesteld worden. Met het geluid of de stereo echt kaduuk is begint Autocannibalism. Na verloop doet het me dan ook denken of mijn maag van streek is door het nuttigen van mezelf. Een doosje Rennies is te weinig om de boel tot bedaren te brengen. Het maagzuur is hevig in protest om orde op zaken te stellen maar weet donders goed dat het al een gelopen race is. Als de “muziek” dan stopt is daar ineens een vreemde stilte. Even denk ik dat ik mijn oren heb opgegeten, maar een draai er omheen doet me beseffen dat ze er nog zitten. Een bijzonder album van Nederlandse bodem is tot bedaren gekomen.

Een album dus om spaarzaam mee om te gaan, dan blijft het nog een beetje genietbaar ondanks de vreemde geluiden. Met muziek heeft het echter niets van doen.

Voor wie belangstelling heeft gekregen voor dit album, hier een link waar de "muziek" te downloaden is: Autocannibalism : Doki Doki : Free Download & Streaming : Internet Archive

Dorian Przystalski zo als hij volledig heet kwam in 1978 op de wereld en is vanaf 1986 al bezig met muziek. Daarvoor luisterde hij vaak naar muziek van Manuel Göttsching, Mike Oldfield, Jean Michel Jarre, Klaus Schulze en Vangelis. Later kwam daar ook de muziek van Björk bij.

In 2003 debuteerde hij met dit album. Achter de mooie hoes ontworpen door Lothar Lubitz gaat een heerlijk album schuil met fijne electronische muziek. Met even wat zoeken begint Liquid Nitrogen, maar dit groeit al snel uit tot iet statigs wat een tikje doet denken aan de kosmische muziek. Al met al een mooie opener. Escape from Reality begint ook wat duister tot dat er tempo in het stuk komt. Wat dan volgt is erg lekker om met de ogen dicht te luisteren en je mee te laten slepen naar een andere dimensie. Ontspannen muziek op een prettige drive. In gedachte vlieg ik naar de bol die op hoes prijkt. Met geluiden die me aan glas doen denken begint Antimatter en vraagt daardoor het nodige van de tweaters Wat dan volgt doet me denken bij zee naar de horizon te kijken waar af en toe een vogel door heen vliegt.

Lost Labyrinth trekt dat vakantie gevoel mooi door. Het straalt daarmee goed uit dat we alle tijd van de wereld hebben. Rustig een boekje lezen of met de ogen dicht even helemaal van de wereld zijn. Een goed stuk voor de verwerking van Stress. Expedition on the Pole is daar het tegenovergestelde van. Op een heerlijke beat krijg ik het gevoel of ik op zoek ben naar een schat. Wel is het hier een tijke jammer dat er naast de prima drive niet meer spanning in deze track zit. Dat had het gevoel naar iets op zoek zijn versterkt. Dit min puntje wordt ruimschots goed gemaakt op Mysterious Forest. In alle vroegte loop ik gevoelsmatig door een bos waar het leven op gang komt.

Aurora Borealis begint met een gevoel of ik de snelweg op rij, maar al snel krijg ik daarna het gevoel of ik naar een bijzondere show van een natuurverschijnsel kijk. Bijzonder poollicht schept een mooi beeld in een dito landschap. Een fraai stukje muziek dus van deze Pool. Het begin van Hybird doet me wat aan Tangerine Dream denken. Het blijft daar ook een beetje in hangen zei het een beetje jazzy waardoor ik het gevoel krijg in de lounge te zitten om even bij te komen van de dagelijkse beslommeringen. En daarmee komt er dan een eind aan een heerlijke cd met ontspannen muziek uit Polen. Heerlijk om te luisteren bij een glas wijn of om gewoon lekker op de bank te gaan hangen. Een prettig album dus.

Zoals veel werk op het SynGate label gaat ook deze uitgave vergezeld van een fraai hoesontwerp. Het is niet gelijk duidelijk wat mijn ogen te zien krijgen. Zijn het kerstballen achter matglas of is het een voorstelling van het leven van atomen in de kern van een element. Hoe dan ook het is prettig om naar te kijken en erover te filosoferen wat het moet zijn. De muziek op dit album is een stuk minder vaag, daar later meer over. Eerst even kort wie Dorian is. Dorian Przystalski zoals hij volledig heet kwam in 1978 op de wereld en is vanaf 1986 al bezig met muziek. Daarvoor luisterde hij vaak naar muziek van Manuel Göttsching, Mike Oldfield, Jean Michel Jarre, Klaus Schulze en Vangelis. Later kwam daar ook de muziek van Björk bij.

Het album gaat van start met Blur Memory, wat begint met wat space geluiden die een buitenaardse sfeer oproepen. Een mooi tapijt aan geluiden vult de kamer. Na verloop van tijd lijkt alle contact met het aardse te zijn verbroken. Tot dat daar een statig ritme het stuk komt binnen wandelen, het doet wat denken aan een secondewijzer die zijn ronde doet over de wijzerplaat. Na verloop van tijd is er fraaie muziek te horden in de jaren tachtig sfeer van Tangerine Dream. Dit gedeelte is jammer genoeg wat aan de korte kant. Al snel daarna zijn de tonen te horen van de volgende track, Light Air. Deze track begint wat barokachtig waarna een ontspannen deun volgt. Even is daar een rust moment die daadwerkelijk doet denken aan hoog in de dampkring aanwezig te zijn, waarna de ontspannen deun terugkeert in het stuk prettig weg luisterend stuk muziek. Behoorlijk space-achtig start Autumn Trees. De zomer is voorbij de bladeren aan de bomen zijn aan het verkeuren. Je wilde nog vele dingen ondernemen, maar het weer is er niet altijd na. Hoewel het nummer zijn vrolijke kanten kent, mede toe te schrijven aan het gebruikte ritme, is er toch een ietwat droeve sfeer te horen. Iets in de trant van buiten mag het dan koud wezen, edoch in huis is daar de warmte.

Lost Lore begint in een sfeer die het midden houdt tussen iets sacraals of iets wat aan de ruimte doet denken. Het roept daarmee de kosmische muziek uit de jaren zeventig van de vorige eeuw terug. De tijd van de grootte analoge bakken waar muzikanten aan knoppen draaide om de juiste klank te vinden. Zweven in een brij van niet gelijk te plaatsen geluiden. Ogen dicht een ver van hier zijn. Jammer is wel dat het stuk ineens lijkt te eindigen, waardoor er een te abrupt slot aan zit. De eerste tonen van Choice of Life hoe mooi ze ook mogen zijn schudden me dan ook waker. Buiten dit feit om is het een uptempo nummer waarin het nodige plaats vindt. Lekkere ritmes en de nodige variaties houden me aan de speakers gekluisterd. Er is zang te horen en een goed bespeelde elektrische rockgitaar. Ook de algehele sfeer van deze track is goed te noemen. De track Rust is een pittig stuk muziek stuk wat mede toe te schrijven valt aan het drum and bass geluid wat te horen valt. Het is erg lastig om stil te blijven zitten. Door het stuwende ritme zijn lekkere klanken verweven die me aan de speakers doen kluisteren. In een ietwat melancholische sfeer begint de track White Clouds. Deze sfeer wordt mooi vastgehouden gedurende de track. Het roept een beeld op van een droeve film die ten einde is gekomenen. De aftiteling verschijnt op het grootte scherm, de bioscoop loopt langzaam leeg. Nog even de zonde overwegen en staren in het oneindig.

Kortom; de afgelopen vijf kwartier heb ik prettig onderhoudende elektronische muziek gehoord die het nodige opriep. Genoeg afwisseling van diverse sferen die met de nodige zorg in elkaar zijn gezet. Het is weliswaar geen meesterwerk, maar zeker een album dat naar meerdere draaibeurten niet snel gaat vervelen en blijft boeien.

Er zijn groepen of artiesten waaraan getwijfeld wordt of ze echt bestaan. Zo is dat ook met Double Fantasy het geval. Op papier zou het duo bestaan uit ene Charly Mc Lion op gitaar en synthesizer en een zekere Dreamstar op op drums en synthesizer. Vooral aan die tweede persoon wordt getwijfeld en gaan er verhalen de ronde dat het niemand anders is dan Robert Schroeder die op deze manier onder zijn contract uit kon komen bij de platenmaatschappij waar hij destijds werkzaam voor was. Andere tongen beweren juist iets anders dat hij nog een klusje moest doen voor Innovatieve Communication en dit niet onder zijn eigennaam meer kon doen en daarom en alias gebruikte.

Met andere worden al een vreemd verhaal wat waar of niet waar kan zijn. Dan de muziek, want het is hier geen privémeter. De track Heartbreaker begint met een mooi relaxte sfeer. Een rustig ritme wat functioneel gepiel op een gitaar en ietwat zeurderig keyboardje. Gaandeweg heb ik het gevoel of ik op het strand ben. Het einde ervan is helaas wat abrubt. Universal Avenue begint met een stem die Rusish aandoet of is het een bandje wat achterstevoren wordt gedraaid? Wat hierna volgt is ontspannen muziek. Hier daar een kleine onderbreking om wat op te mediteren en ook hier een abrupt einde. Endless Running begint fraai in de diepte met een klagende gitaar. Eenmaal op gang is het ritme zeer geschikt om in een rustige draf op te rennen. In wat ik tot nu toe gehoord heb hoor ik wel wat elementen uit de muziek van Robert Schroeder.

In een prettige ontspannen sfeer begint Food for Fantasy. Het doet op de een of andere manier zomers aan en de gitaar die er op is te horen is erg goed te noemen. Goede muziek dus om even je zorgen te doen vergeten. Met ruim klinkende klanken en een leuk ritme begint Lost Control. Als daar later uit een vocoder de woorden lost control te horen zijn doet het wat goedkoop aan. Desondanks wordt er wel een prettige sfeer neer gezet. Alleen wordt het op een gegeven moment wat saai. Heel in de verte en behoorlijk sfeervol begint Childeren of the Universe het geeft mij een gevoel op ik bij een zonsondergang aanwezig ben.

De laatste track, Stranger in Space, doet in het begin wat aan Neuronium denken. Even een moment van bezinnen met op de achtergrond een akoestische gitaar die wat hulp krijgt van zijn electrische collega, waarna er een mooie wijdse ontspannen sfeer ontstaat. Ideale muziek om op te onthaasten en te denken aan verre vakantiebestemmingen. Gedurende de track komt er wat meer spanning in wat heerlijk is. Alleen is het jammer dat het hierna te snel stopt. De heren hadden nog een tijdje mogen door gaan, maar ja je kunt niet alles hebben. Ondanks de foutjes hier een daar best een prettig album al kleeft er een vreemd verhaal aan.

Dweller at the Threshold was een electronische band die vanuit Portland USA werkte van 1993 tot 2005. De groep kende wat wisselingen in de samenstelling, maar de kern van de groep heeft altijd bestaan uit de heren Dave Fulton en Paul Ellis. Op dit tweede album worden de heren bijgestaan door Jeff Vasey en de gast muzikanten Jammie Haggersty op diverse electonische muziek instrumenten en Tom Geivett op gitaar en syntesizer. De muziek van Dweller at the Threshold wordt tot de Berlijnse School gerekend.

Zoals aan de tracklist is te zien bestaat dit album uit dire delen die opgesplist zijn in sub-delen. Het deel Generation begint met erg veel laag, waardoor ik het gevoel krijg van ver in de ruimte te zijn, Zonder er echt van bewust te zijn volgen de delen elkaar mooi op waardoor er een mooi verhaal ontstaat. Het belangrijkste hierbij te noemen is het heerlijk laag wat te horen is en dat de muziek niet had mis staan in het midden van de jaren zeventig van de vorige eeuw. Heerlijk weg zweven en dromen op kosmische klanken. En dat zeven delen lang, wat een straf? Wat blijven die analoge bakken toch goed klinken na al die jaren. De zeven delen van Generation vliegen daardoor te snel voorbij en geven min of meer hetzelfde gevoel van een kop warme chocolade die ik bij mijn oma graag mocht drinken als het buiten koud was. Prettige muziek dus die met liefde is gemaakt,. Even lekker los van de aardse materie. In het zesde deel lijkt het even of ik Vangelis voorbij hoor komen. Het laatse deel van Generation bereidt me als het ware voor op de volgende fase. Statige kosmische klanken vullen de kamer en de neiging is aanwezig om de stereo een tandje harder te zetten. Erg mooi dus.

En zo dient het eerste deel van Transmission zich al te snel aan. Het eerste daarvan begint met belletjes en geluiden die me doen denken of er autodeuren dicht gaan. Het tweede deel is erg speels van aard en geeft me een gevoel achter een fliperkast te staan waar alles mee zit. De bal blijft lang in het spel en de kast slaat nog net niet op tilt. Transmission Part 3 daarentegen is wat monotoon van aard een geeft ieder het gevoel acht een lopende band te staan, die in het volgende deel steeds sneller begint te lopen en het dus een grootte kunst wordt om niets te latten vallen. Deel vier is wat experimenteel, maar aan het einde is daar even die lopende band weer te horen, waardoor de stress opnieuw toeneemt.

Met twee verhalen achter de rug is daar het derde hoofdstuk. Illuminination begint haast sprookjesachtig. Met de ogen dicht zie ik elfjes vliegen in cirkels die steeds een andere vorm aannemen. Het tweede deel van Illumination is best desolaat te noemen. De elfjes zijn weg en wat overblijft lijkt wel een woestijn waar niets wil en kan leven. Part 3 trekt die lijn nog een stukje verder voor mijn gevoel ben ik in de ruimte waar ieder moment de Oerknal kan los barsten. Hetgeen op Part 4 ook plaats vindt, zei het subtiel. Langzaam krijg ik het idee dat het leven aan het ontstaan is.

Daarmee komt er een mooi eind aan een behoorlijk album waar heerlijke electronische muziek opstaat in de trant van de Berlijnse School. En als ik dan toch een minpuntje moet aanwijzen is het wel de duur van 53.00 minuten die dit album lang is, want naast de drie verhalen die er nu opstaan had er volgens mij een vierde nog wel opgepast, maar ja na een goede maaltijd moet je niet gaan zeuren dat je niet genoeg hebt gehad.

Door de jaren heen zijn er nogal wat platen uitgekomen die gaan over een aanval met nucleaire wapens en de gevolgen daarvan. Eén van die termen die daarbij worden gebruikt is "the second dawn." Vrij vertaald de tweede morgen. Het moment dus wanneer voor het eerst duidelijk wordt wat de schade is die is aangericht. Daarover gaat dit album van de heren Pertti Gröhholm en Ismo Virta die samen het Noorse Dystopia vormen.

Met behoorlijk desolate tonen begint dit album, het doet wat denken aan een dore vlakte waar niet meer overeind staat. Mannen in speciale pakken zoeken de omgeving af of er nog leven is. De tonen van Core Melt laten me op de een of andere manier horen dat er een ernomre krater is geslagen in het aadoppervlak. Aan het einde van de track lijkt het wel of de bom nog een keer inslaat. De muziek doet bombastisch aan. Op The Chamber is te horen dat degene die nog in leven zijn zich staande houden in speciale cilinders. Breaking News is een kort fragment van een nieuwuitzending. Hierna lijkt het of er een storm los barst op When te Wind Blows die het getroffen gebied nog verder naar de vernieling helpt.

De track Technocracy begint met een soort preek, waarop donkere muziek volgt die mij een idee geeft over machtsspelltjes binnen politieke systemen. In gedachte zie ik voertuigen voorbij rijden met zwaar oorlogsmaterieel, terwijl er donkere wolken aan het firmanent verschijnen. Aan het einde nog iemand die vertelt hoe mooi technologie is. Op The Dice zijn geluiden te horen die aan communcatie doen denken. Het zou zo uit een spannende film kunnen zijn geknipt. De track Shelters voelt aan als een lege vlakte waar niet meer wil leven. Three Seconds is een track met erg veel laag erin waardoor het aanvoelt als een dreiging. Gevoelsmatig kan het leven zo voorbij zijn, wat het geluid van een inslag laat horen.

Sands of Sinai begint erg desolaat. Na mijn idee proberen twee mensen contact met elkaar te zoeken wat niet lukt. Niet veel later in het stuk lijkt het wel of men op een zware expeditie is in de woestijn waar geen einde aan lijkt te komen. Het geeft daarmee goed aan dat alles met de grond gelijk is gemaakt. Aan het einde nog een kleine opleving, maar dat is van korte duur. De expeditie gaat door in het bare gebied. De korte track Dark Ages is niets anders dan een stem die niet iets vrolijks heeft te melden.

The Unforeseen is een stuk klankkunst bestaande uit heel veel laag wat de desolate sfeer van dit album nog eens versterkt.. Voor mijn gevoel er bijna geen leven meer. Into the Deep begint erg zacht, heel in de verte lijkt het wel of een huilende wind over het land gaat Af en toe lijkt het wel of er niets meer is. Daarnaast bekruipt me het idee dat er nog radioactieve straling bezig is om wat er nog leeft te doden. The Second Dawn begint met geluiden die doen denken of ze uit de ruimte komen. Vlug hierna zijn stemmen te horen, er is dus nog leven. Verder roept het een beeld op van mannen die gekleed zijn in speciale ruimtepakken die onderzoek verrichten of er nog te leven valt en wat er over is van het getroffen gebied. Niet veel....

Daarmee komt er een eind aan een album met een behoorlijk zwaar thema. Het is haast donkerder als zwart te noemen en is zeker geen album om te draaien om vrolijk van te worden, edoch wel om in een bijzonder verhaal terecht te komen. Hierdoor een zeer dikke voldoende waard.