menu

Hier kun je zien welke berichten Gerards Dream als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Lightwave - Bleue Comme une Orange (2002)

4,0
Dit album maakt al zonder één noot te hebben gehoord een bijzondere indruk. Nog voordat ik bij de cd ben vallen wat zaken op. Zo is de verpakking van karton en wordt dicht gehouden door twee magneetstrips. Eenmaal bij de cd zie ik rechts een gevouwen vel papier waar de benodigde informatie op staat. Na het uitvouwen lijkt het wel of ik na een Powerpoint presentatie kijk van een bedrijfstructuur. Zodra ik dit vel omdraai krijg ik kunst te zien in een moderne vorm.

De belangrijkste heren van Lightwave zijn Christoph Harbonnier en Christiaan Wittmann. Op dit album worden de heren bijgestaan door diverse muzikanten waarvan Paul Haslinger de bekendste is voor zijn werkzaamheden bij Tangerine Dream. Een hoop informatie voordat er maar één noot heeft geklonken. Dan de muziek. Het album begint behoorlijk klassiek met tonen uit strijkinstrumenten. Vrij vlot hierna wordt de muziek behoorlijk kosmisch en geeft mij het gevoel door ruimte en tijd te zweven. Voor bijna alle composities geldt min of meer dat ze behoorlijk uitgesponnen zijn en dat het de nodige concentratie vergt om ze te volgen.

Dit wil niet zeggen dat dit album saai is, wel is het een vereiste om al wat ervaring te hebben met verstilde muziek. Die zich uitstrekt van modern klassiek, kosmische tot een vorm wat ik jazz wil noemen. Door die factoren is Bleue Comme une Orange van Lightwave een interessant album te noemen om op bijzondere wijze bijvoorbeeld de dag af te sluiten. Anders gezegd een album wat maar langzaam haar geheimen prijs geeft.

Lightwave - Cantus Umbrarum (2000)

4,5
Dit is een bijzonder live-album van het Franse duo Lightwave. De heren Christian Wittman en Christoph Harbonnier hebben er namelijk voor gekozen dit in de groten van Choranche te laten plaats vinden. Het resultaat daarvan is op dit album terecht gekomen.

Aan het begin van het album hoor ik een man in het Frans het een en ander vertellen. Volgens mij heeft hij het over het ontstaan van de grotten. Daaronder zijn sferische geluiden te horen uit voornamelijk de electronica-winkel. Het roept daarmee een mooi beklemende sfeer op wat een grot ondanks de grootte ruimtes toch kan hebben. Aan de steeds donker wordende klanken krijg ik het gevoel dat we stapje bij stapje dichter bij de kern van de aarde komen. Gevoelsmatig is het contact met de maatschappij verbroken en ben ik geheel op de gids aangewezen.

De muziek daaronder loopt in lange donkere patronen van klanken. Als de muziek minder donker wordt heb ik het gevoel dat er met een lantaarn iets wordt uitgelicht wat de moeite waard is om te bezichtigen. Tijdens mijn bijzonder tocht verlies ik steeds meer het gevoel van tijd. Het normale dagelijks leven lijkt niet meer te bestaan. Uit kou en het licht uit de lantaarn bestaat mijn leven nu. De afdaling in de grot roept ook spanning op. Niet te plaatsen klanken roepen vragen op en doen mij beseffen hoe klein ik eigenlijk ben in deze onmeterlijke ruimte onder de grond. Het contact met de andere toeristen is intens.

Tijdens de tocht onder grond stort een deel van de grot in wat voor de nodige spanning zorgt. Hierna wordt de tocht voorzichtig hervat. en zijn er geluiden te horen die aan dieren doen denken. Daarna is de spannng van de grot opnieuw voelbaar. Zo tegen het einde aan heb ik het gevoel of ik in een tunnel zit die mij naar het normale leven moet brengen. In een mum van tijd flitsen alle verse indrukken door mijn hoofd. Waarna ik terugkeer in de maatschappij van alle dag. Een fraai duister album komt bijzonder tot een eind.

Op deze site zijn foto's en verdere informatie te vinden van de grot waar dit album is opgenomen. http://www.grottes-de-choranche.com/en/actualites/index.asp

Lightwave - Nachtmusik (1990)

3,5
Bij de eerste paar draaibeurten van dit album moest ik sterk denken aan het album Zeit van Tangerine Dream. Van die duistere haast tegen de stilte aan zittende muziek die in eerste instantie het gevoel oproepen om via de basreflex opening in de luidspreker te kruipen om wat meer van de muziek c.q klanken te horen.

Toch doe je met de bovenstaande omschrijving de muziek te kort. De heren Christoph Harbonnier en Christaan Wittmann weten met hun subtiele klanken een sfeer te schetsen die aan de nacht doet denken. Hier een daar nog wat geluiden die aan het leven doen denken, maar bovenal veel sfeer die doet denken aan het turen in het heelal. Steeds doemt er weer een nieuwe ster op of is het een planeet?

Door de rust die op Nachtmusik is geschapen heb ik het gevoel dat ik op de track Just Another Dream echt in de ruimte ben. Geluiden die van ver komen laten me merken hoe groot het daar moet zijn. Daarnaast is het vooral de rust die er nog te horen is. Het woord stress is een onbekend begrip en al wordt het een beetje spannend, dan is daar snel de rust weer.

Hiermee is Nachtmusik van Lightwave een heerlijk album om de dag te besluiten. Ogen dicht en aan niks anders denken dan wat de oren binnenkomt. Lekker wegzweven naar een ander universum.

Logic System - Orient Express (1982)

3,0
Dit is zo'n plaat die ik destijds kocht vanwege de mooie hoes en het thema over het reizen met de Orient Express wat voor mij althans romantische beelden oproept. Achter Logic System gaat de Japanner Hideki Matsutake schuil.

Al snel na het opzetten van het album is er een soort openingstune te horen. Daarna zijn spannende tonen te horen die mij doen denken aan een trein die opgang komt. Hierdoor zijn verschillende klanken te horen, zoals een stem die informatie verstrekt. Daarna kan de reis beginnen. Een track als Simoon doet me wat aan de dansschool denken. Zo eenvoudig deuntje in het kader van de voetjes van de vloer. Als daar nog zang van een dame bijkomt is de meligheid compleet. Daarna wordt het reizen hervat. Op wat Shadows-achtige gitaren trekken de landschappen aan me voorbij. Dit is best lekker om te horen. Met het wat oosters klinkende In a Persian Market sluit kant A af. Het roept bij mij af een toe het beeld op van buikdansende mensen. Verder doet het statig aan.

Na het omdraaien van de zwarte schijf hervat ik mijn reis. Opnieuw die Shadow-gitaren wat er wat gemoedelijks aangeeft met een tikje weemoed. Door al dat reizen begin je wel honger te krijgen. Daar is gelukkig aangedacht. In de Wagon-Lits staat een rijkelijk buffet opgesteld, met voor ieder wat wils. De sfeer is ongedwongen en er is een heerlijk muziekje op de achtergrond. Sofia is wel een heel flauw stukje muziek, waardoor mijn maag vreemd begint te doen. Classical Gas begint met wat vreemde klanken, maar zodra er beats bijkomen ontstaat er al een heerljke drive. Even een experimenteel gedeelte en daarna opnieuw die heerlijk beat. Zonder meer de beste track van dit album. George Nagelmackers is zo'n track om de gedachte op te verzetten. Alle denklast even opzij en genieten van her en der en tikje bombast.

Hierdoor komt er een mooi eind aan dit vreemde product uit het land van de reizende zon, maar zoals uit deze tekst mag blijken is dit album bij mij niet vak op de pick-up te vinden. Een leuke plaat voor tussendoor, meer niet.

Looking East Electronic East (1990)

Alternatieve titel: Synthesizer Music from Poland

4,0
Nog voor dat het IJzeren Gordijn open ging was Ulrich Rützel van de platenmaatschappij Erdenklang bezig met het in kaart brengen wat er op electronisch muziek gebied gebeurde in het voormalige Oostblok. Dit leidde er toe dat er een interesante serie van verzamel-albums uitkwam onder de naam Looking East.

Nog voordat de cd in de speler zit maakt het boekje wat erbij zit al een prima indruk. Boeiende informatie hoe dit project tot stand is gekomen en goed geschreven stukjes over de artiesten die er op te horen zijn. Tot zover de algemene informatie en op naar de muziek.

Het meest aparte is dat de productie een stuk ruwer is in vergelijking wat we destijds gewend waren in het Westen. Een oorzaak die toe te schrijven valt aan dat een synthesizer in het Oostblok een behoorlijke inverstering was in vergelijking met het Westen, waardoor er bezuinigt moest worden op het mengpaneel bijvoorbeeld. Mede hierdoor is het knap te noemen dat er op dit compilatie-album behoorlijke muziek is te horen, die er toe doet.

De gebruikte muziekstijlen lopen erg uiteen. Van experimenteel, via kosmisch en van symfonisch tot een tikje up-tempo. Hierdoor geeft het volgens mij wel een goed beeld hoe in 1990 de stand van zaken was met betrekking tot de electronische muziek in Polen. Al met al een interesant kijkje in de muzikale keuken voordat De Muur viel.

Lucifaere - Bloduewedd (2002)

4,0
Al bij het zien van het hoesontwerp bekruipt me al het nodige jeugdsentiment. In herinnering zit ik op zondag voor de tv en kijk na de spannende serie De Vloek van Woestenwolf. Een burgt die overdag een ruïne was, maar 's avonds opnieuw tot leven kwam en een vreemd volk aan het feesten was tijdens een dinerdansant of zoiets. Daarnaast doet het mij ook sterk aan de architectuur denken van de woning van Ti-ta Tovenaar. Een tijd dus dat ik het leven nog aan het ontdekken was dus.

En dan blijkt er achter die hoes nog een prima album schuil te gaan van Jim Kirkwood die zich hier Lucifaere noemt. Het album begint gelijk goed met The Owl Service, klanken ondersteund met een goed ritme rollen als het ware de kamer in. Het roept daarnaast een beeld op van een uil die aan het draaien is met zijn ogen opzoek naar prooi. Even wat rust voor een portie wijsheid op klanken die uit de Middeleeuwen hadden kunnen komen, waarna de spanning wordt opgevoerd, waarop het lijkt of de uil achter zijn prooi vliegt. Bloduewedd begint in kosmische sferen. Niet direct te plaatsen geluiden zijn te horen op laag aanhoudende tonen. Later zijn er wat dieren te horen, waardoor het gevoel ontstaat dat de natuur langzaam tot leven komt. Maar het is in eerste instantie rust wat er te horen is. Vanaf de vierde minuut komt er dreiging in het stuk. Het lijkt wel op bosarbeiders aan de horizon verschijnen om de natuur met fors geweld met de grond gelijk te maken. In gedachte zie ik grootte bulldozers het bos onveilig maken. De muziek gaat aardig richting rock. Aan het eind is er dan ook geen bos meer over, een groot bouwterrein ligt er braak bij. Waarna de bulldozers langzaam uit beeld verdwijnen.

Alsof er een belangrijk persoon binnenkomt begint Cear Side. Na zijn of haar binnenkomst is er rust die me het gevoel geeft dan men iets is aan het overwegen is. Dan lijkt het of een trein lang bezig is met remmen, waarna de bombast van het begin er opnieuw is. Hierna volgt een mooi stuk muziek wat zo uit de tijd had kunnen komen toen Tangerine Dream bijvoorbeeld Rubycon uitbracht. Niet lang hierna ontstaat er een broeierig sfeerte waaruit een duik genomen wordt richting kosmos. Tot daar opeens het einddoel van de reis er is. Grootte poorten staan me op te wachten, waar achter zich een enerverende wereld bevindt. Daar kom ik in een trein terecht die me verder brengt door een mooi landschap.

Wat spookachtig is het begin van On the Edge of Abredd. Zodra deze sfeer weg ebt kom ik een geheimzinnige ruimte in. Zodra de ruimte haar geheimen prijs geeft valt het wel mee. Het is er heerlijk toeven tussen de oude spullen die er staan. Met een soort alarmtoon begint The Breath of Nime. Even lijkt het er op of er iets in de rumte wordt gezocht, waarna verloop van tijd een heerlijk ritme bijkomt. Het voelt wat aan als een bolero tot dat daar klassieke zang is te horen van een vrouw. Even is er iets monotoons te horen, wat later mooi uitgroeit tot een statig eind. Het lijkt wel of militairen door de kamer marcheren, waarna een klassiek eind volgt.

Conclusie: het afgelopen uur heb ik prima muziek voorbij horen komen die me mee nam naar bijzondere werelden en sferen. Wel is het zaak volgens mij om tijdens het draaien van dit album niets anders te doen dan luisteren, want het vraagt wel de nodige aandacht. En dit is niet negatief bedoeld.

Lucifaere - Bones of the Earth (1999)

3,5
Het is tegenwoordig mooi dat er lange tracks op een cd passen, waardoor het mogelijk is om een track rustig op te bouwen. Dit moet haast de gedachte zijn geweest van Jim Kirkwood de man achter Lucifaere om dit album te herzien. Ik schreef het al eerder hier in een eerder bericht. Nu ik dit album in huis heb, hier mijn verslag over die herziene versie.

Het album begint met het dik een uur durende Sounding te Mirror. Zodra de laser begint met het aftasten van het plaatje zijn er onheilspellende klanken te horen. Vervormde stemmen, veel laag waar nog weinig structuur in zit waardoor het bij mij de gedachte oproept van een woestijn. Na verloop wordt de muziek wat speels klassiek en wordt er een breekbare sfeer gecreëerd. Nog wat later gaat de sequencer aan op een rustig tempo, waardoor ik het gevoel krijg of ik laag over de bodem vlieg. De uitvoerder en componist houdt dit een tijdje aan en als het ineens stopt heb ik het gevoel of ik ver van de bewoonde wereld ben. Later lijkt het wel te waaien en is daar een vrolijke figuur die me in de Afriakaanse woestijn gezelschap houdt. De wind laait verder op, even rust bij een inheemse stam die bezig is met een rituele dans. Waarna de reis verder gaat door onbekend gebied. Voor mijn gevoel heeft de woestijn plaats gemaakt voor de ruimte en fonkelen her en der wat sterren aan de hemel. De muziek is nu erg rustig en een begrip als tijd lijkt niet meer te bestaan. Na verloop van tijd gaat het tempo geleidelijk omhoog en heel langzaam komen de binnenlanden van Afrika in het zicht. Daar is op dat moment een kerkdienst gaande. De voorganger spreekt zacht woorden uit op haast gewijde muziek. Het is een mooie verstilde sfeer, waarna het aardse leven opnieuw vorm krijgt. Opnieuw is daar een stam bezig met een dans. De muziek hierbij is een tikje zenuwachtig waardoor het een beeld oproept van een onrustig knoppunt. Er bij stil zitten is moeilijk. Opeens stopt het en voor mijn gevoel zit ik opnieuw in de ruimte. Middels geluiden die uit een didgeridoo komen wordt er naar rockachtige klanken gewerkt. Hetgeen jammer is, want het past niet echt bij de sfeer van de track. Wat later wordt die "fout" hersteld, maar hierdoor is wel het vehaal uit het stuk. Hierna volgt ruimtelijk klinkende muziek die me een verlaten gevoel geeft. Het doet wat denken op een luchtbed in zee drijven terwijl het donker is. Na het einde toe gaan de sequencers opnieuw aan en wordt er op een fraaie wijze een eind aan deze weerspiegeling van sferen gemaakt. Voor mijn gevoel ben ik ver in de ruimte..

En na dit verhaal is het tijd om cd 2 in speler te doen. Deze begint met The Visons of Papa Legba. In het begin klinkt alsof iemand wat zenuwachtig op een accordeon bezig is. Wat later komen daar wat inheemse klanken bij, waardoor het gevoel er weer is van in Afrika te zijn. Op een gegeven moment gaat het ritme me op me zenuwen werken. Niet lang hierna komen er industriële klanken hiet stuk binnen, die later opnieuw door een Afrikaans ritme worden vervangen. Van enige samenhang is dus geen sprake waardoor het wel lijkt of Papa Legba aan het experimenteren is met verdovende drugs. Op een gegeven moment lijkt hij in een trip te blijven hangen en komt er een visioen van een lopende band naar boven. Even later wordt de "muziek" behoorlijk experimenteel en de klaagzang die te horen is maakt het er niet beter op. Wat later volgt er wel iets wat ik muziek zou willen noemen, maar een echt fraai muziekstuk zou ik The Visions of Papa Legba niet willen noemen. Wellicht tijd om een bezoekje te brengen aan een drugsdealer voor andere inzichten. Voor nu dus niet echt lekker om naar te luisteren. Gelukkig maakt In the Cauldrom of Kali-Ma wat goed. Heerlijke rustgevende lage tonen vullen de kamer en geven het gevoel weg te drijven naar het onbekende. Het zou daar door prima passen bij een meditatie sessie tijdens de yoga bijvoorbeeld. Gedurende de track komt het Oosten de kamer in. Relics of a Future Age Part 2 trekt die sfeer door. In het begin is er oosterse klaagzang te horen op een rustig ritme. Na een iets te lange aanloop begint de sfeer steeds wat opener te klinken. Wel is het jammer dat het ritme erg zenuwactig klinkt en dat er een citaat van Friends Are Electric van Gary Numan is te horen. Het wordt er echter niet beter door.

Het is dat het dik uur durende Sounding the Mirror heel wat heeft, waardoor ik nog relatief hoog zit met mijn waardering, want de laatste drie tracks van deze dubbellaar hadden echt niet gehoeven. Deze blijft dus na deze bespreking in het doosje zitten tot hij één is geworden is met de verpakking waarin hij zit.

Lucifaere - In the Shadow of Angels (2001)

Alternatieve titel: Alternative Histories Vol. III

3,5
Al qua hoesontwerp doet het denken aan de voorzijde van een sprookjesboek. Zodra die opengeslagen wordt staat er aan het begin van het verhaal: Er was eens....

En zodra de eerste tonen zijn te horen doet het gelijk spannend aan. Veel laag en industriele geluiden. Eenmaal op gang doet Owlflight gejaagd aan. In gedachte zie ik een uil vliegen achter zijn prooi terwijl het bloed zuivere loopings maakt in de lucht. Dit alles verbeeld door heerlijk draaiende sequencers die aangevuld worden met boeiende geluiden uit de electronica-winkel. Zodra de uil zijn prooi vangt is dit goed te horen. Hierna is de muziek behoorlijk vreemd het doet enerzijds denken aan de binnenlanden van Afrika, maar doet anderzijds denken aan de barrok. Hierna volgt muziek die aan de vrijheid doet denken. Na het einde toe komt de spanning er opnieuw in. En zijn de twaalf minuten voordat ik er erg in had voorbij gevlogen. Trial by Storm begint met wat klokken, waarna een soort kosmiche deken uit de luidsprekers klinkt. Het zit erg tegen de stilte aan. Heel voorzichtig gaat op een gegeven moment de sequencer aan, waardoor het lijkt of de dag aanbreekt. Hier een daar zijn wat zwate tonen te horen die je als het ware wakker schudden. Gaande het stuk wordt de spanning opgebouwd, waarbij ik het gevoel krijg of een mitrailleur stukje bij beetje wordt leeg geschoten. Vrolijke, volkse en spannende klanken komen hierna voorbij, het is wonderlijk om zoiets te horen. Wel is het jammer dat het einde wat te vrijblijvend aan doet. Dat had beter gekund.

Dit wordt mooi gecompenseerd door het spannene kosmische begin van Riding the Flood. Even is een fraai niemandsdalletje te horen, waarut met beleid langzaam naar iets toegewerkt wordt. Even is daar een intermezzo te horen, waarna de muzikale reis echt kan beginnen. De golven van vrijheid stromen de kamer in en door een goed gekozen ritme voel het goed aan. Even op de helf is er een omslag te horen. Het wordt behoorlijk rustig en er zijn vogels te horen waardoor de indruk ontstaat of ik in een bos ben terecht gekomen. Dit is echter van korte duur, want al snel wordt een sequencer op gang geholpen. Nog wat later is het gedaan met het mooie. Gevoelsmatig wordt ik de hel ingetrokken door spannende en dreigende klanken. Zwarte wolken verschijnen aan de horizon. Een tijd lang lijkt het alsof alles stit staat, maar naar verloop van tijd komt er opnieuw beweging in het geheel. Mede hier door is Riding the Flood een heerlijk stuk muziek geworden. Het einde ervan is adembenemend mooi.

Na deze dikke plak kaas volgt Our Lady of Thebes. Het begint met veel laag waar gaande weg wat vrolijke tonen op zijn te horen. Het doet daar door denken aan vliegende vlinders tegen een achtergrond waar ieder moment noodweer uit kan ontstaan. Met vreemd laag en vreemde dierengeluiden begint Still Waters Deep Space. Het doet me daar door denken of ik heel diep onder de grond zit in een grot. Zodra de verstilde muziek vordert krijg ik het idee of de normale maatschappij ver weg is. Na ongeveer 4 minuten volgt er een omslag. In wat ik nu te horen krijg moet ik wat denken aan het album Summer in Nagasaki van Tangerine Dream, vreemd terwijl dit album eerder is opgenomen. Zouden ze daar de spreekwoordelijk mostert vandaan hebben gehaald.....

Hoe dan ook, het afgelopen dikke uur heb ik prima muziek voorbij horen komen die best wat te vertellen heeft, al is het instrumentaal. Er zit voldoende variatie in en zit goed in elkaar. In een rapportcijfer een 7+ waard.

Lucifaere - The Dragon of Old Night (2001)

Alternatieve titel: Alternative Histories Vol. IV

4,0
Op zich is het heel mooi dat je de muziek van Lucifaere zo van het net kan plukken, maar zo bij het zien van de hoesontwerpen bekruipt er toch een gevoel, wat zonde dat het er nu niet bij zit. Fraaie beelden en wellicht dito informatie. Aan de andere kant schiet het gezegde door het hoofd, dat je een gegeven paard niet in de bek mag kiijken, ja en zo is het maar net.

De muziek is een ander verhaal. Het album The Dragon of Old Night begint gelijk spannend. Het lijkt wel of ik een vervallen riool in loop. Even wat zoekende tonen en Starfire kan echt beginnen. In de gedachte slaan de vlammen alle kanten op Het is dynamiek alom en het vuur maakt vele mooie loopings Door de heerlijke drive die in de zit is het zo voorbij. Ver in het duister begint The Naga Enigma. Gevoelsmatig loop ik langs een begraafplaats voor oude buizen. Vlot hierna is er wijdse en haast verstilde muziek te horen. Hierna wordt er heel langzaam naar iets dreigends toegewerkt. Voor mijn gevoel marcheren er militairen voorbij met een gemene missie. Aan het eind gaan de gasmaskers op en is er een veld te zien waar ooit bomen stonden.

Met zwate metalen geluiden gaat Angkor Wat van start. Hierna volgt een mooi stuk wijdse muziek, waarin het lijkt of je aarde ziet rollen onder je voeten. Als de sequencers langzaam aangaan wordt dit gevoel nog eens versterkt. Hierdoor kom ik in het luchtledige terecht en als een bijzonder projectiel verken ik nieuwe werelden. Hier en daar wat dreigend, maar vooral spannend in de goede zin van het woord. En dan is daar plots het eind.

Onheilspellend is het begin van Dragon Under Mountain. In mijn fantasie maak ik kennis met het een gevaarlijke vuurspuwend wezen. Daarna heb ik het idee of ik in een grootte grot terecht ben gekomen. De muziek is donker en voor mijn gevoel kan er ieder moment iets ergs gebeuren. Even wat rust die me het idee geeft of ik door een Chinese tuim loop. Mooie statige lanen met pracht en praal. Even is het stil, en dan is daar opnieuw het gevoel dat de draak opnieuw tot leven kan komen. De expeditie door het onherbergzame gebied gaat desondanks gewoon door.

Met wat gerommel begint Three Wisches Made van start waar geluiden onder zijn te horen die me aan het Midden Oosten doen denken. Even een ritme wat niet gelijk goed opgang komt en dan is daar een behoorlijke dikke stroperige klank uit een synthesizer te horen. Gelijk muziek er in herkennen doe ik niet, maar qua geluid is het heerlijk. Hierna kabbelt de compositie even in het luchtledige, maar dan is daar opnieuw dat stroperige geluid een voorteken van een fim die op een huiveringwekkende manier tot een einde komt.

Ja, en daarmee komt het album The Dragon of Old Night bijzonder tot een eind. In het afgelopen uur heb ik dan ook erg lekkere spannende muziek voorbij horen komen die je beet pakt en laat rillen alsof je naar een spannende film zit te kijken. Een hele dikke voldoende dus.

Lucifaere - This Temple of Strange Lights (2000)

Alternatieve titel: Forgotten Landscapes Vol. I

3,5
Zoals ik al eerder schreef bij een album wat door Jim Kirkwood is gemaakt, de man achter Lucifaere, zijn er nogal kwaliteitsverschillen te horen. Niet vreemd als je ziet wat de beste man in korte tijd heeft gemaakt. En daar maakt deze The Temple of Strange Lights onderdeel van uit.

Met spannende lage tonen begint Sandstorm, het doet onheilspellend aan en daarnaast is het ook erg duister. Als er langzaam wat meer tempo in stuk komt valt gelijk de matige productie op. Het is erg dof, waardoor het lijkt of naar de muziek van de buren aan het luisteren ben dan de mijne. Hetgeen jammer te noemen is, want Sandstorm is opzich wel een aardige compositie te noenmen, maar komt nu dus niet uit de verf. A Haze over Cairo begint met een soort oerknal waarna er geluiden zijn te horen die uit een laboratiorium afkomstig hadden kunnen zijn. Er volgen nog een paar knallen en langzaam maar zeker komt het gevoel naar boven of ik in het Midden Oosten terecht ben gekomen, alwaar een oolog gaande is. De projectielen vliegen letterlijk in het rond. Ondanks dit gaat het gewone leven door en in mijn verbeelding zie ik kamelen met hun berijders door de woestijn gaan. Ze zijn onderweg naar gebieden waar het nog rustig is. Deze tocht is niet zonder gevaar, en waakzaamheid blijft geboden. Hoe verder ze van de oorlog verwijderd zijn des te mysterieuzer wordt de sfeer. Tegen het eind lijkt het wel of ze een grootte logge stad in rijden. Tot dat ook daar een bom de boel plaat maakt.

Sirius Rising begint wat speels. Vrolijke geluiden zijn er te horen op zware bassen. Maar al snel gaat het de experimentele kant op. Gelukkig niet al te lang, want gevoelsmatig wordt er naar iets moois toegewerkt. Lage tonen zijn er te horen op een rustig ritme. Verder doet het atmosferisch aan. Even voor het einde gaat het tempo van het ritme langzaam om hoog, waardoor ik het gevoel krijg of een geest langzaam aan het opstijgen is. Bringer of Joy begint wat zoekend, maar eenmaal op gang lijkt het wel te zeggen: Gooi je zorgen aan de kant en geniet eens. Qua positief gevoel doet het me wat denken aan Gandalf. Toch is er aan het eind toch wat weemoed te horen.

Met geluiden die me aan een oosterse cultuur doen denken begint Isian Mode Na dit deel is er even wat rust te horen. Even wat zoeken tot dat er donkere bas is te horen die in de maag voelbaar is. Daarna is er langzame opbouw te horen naar iets. Het doet daar door denken aan onderweg te zijn. Diverse sferen komen en gaan. In het midden van het stuk doet de muziek behoorlijk rockachtig aan. Zodra dit ineens stopt ben ik vele kilometers verder. Dit is echter van korte duur, want een sequencer laat me al een voorbode horen wat komen gaat. Langzaam komt er meer tempo in het stuk. Wel is het jammer te noemen dat deze opbouw ineens ophoudt en de compositie wat experimenteel ten einde komt.

Wat ook jammer is is dat de productie erg dof is, wat ik in het begin al aangaf. Er zit te weinig hoog in en het laag is ook niet erg lekker te noemen, waardoor het allemaal wat achter in de boxen blijft hangen alsof iemand binnensmonds met je aan praten is. De composities hadden dus beter verdient, want die zijn behoorlijk.