Wat ik van de hoes moet vinden is nu een lastige kwestie. Dat hier papier is gebruikt wat me aan wiskunde doet denken doet wat afbreuk aan wat anders een mooie vormgeving zou zijn geweest. Een kameel op een hoes van Camel is wel toepasselijk te noemen.

De muziek op dit album is wel de hele softe c.q. brave kant van de symphonische rock te noemen. Uit een track als Breathles spreekt wel wat hoop, maar wel te braaf. Het bijna instrumentale Echoes is wel erg lekker te noemen. Goede muziek om snel en prettig in de stemming te komen om heel veel te gaan regelen. Wing and a Prayer heeft het geluk van leuke klanken van toetsinstrumenten, maar het overige doet mij niet zo veel. Down on the Farm begint krachtig met stevig gitaarwek, maar zakt veel te snel in en wordt daardoor een gewoon popliedje. Tussendoor komt die stevige gitaar wel even terug, maar het blijft een popliedje. Starlight Ride is een mooi klassiek aandoend stukje muziek. Het is alleen jammer dat er zang op te horen is.

Summer Lightning doet mij wat denken aan Alan Parsons, maar dan in disco-uitvoering en voorzien van gitaar. Een vreemde combinatie, wat wel swingend te noemen is. Het vreemde feit binnen de popmuziek blijft als er over lachen wordt gezongen dit eigenlijk niet opgaat. Zo ook hier met You Make Me Smile. Ondanks het up-tempo doet het mij niet aan lachen denken. The Sleeper doet mij denken aan in een wieg liggen in eerste instantie terwijl iemand aan het bellen blazen is. Helaas is dit beeld van korte duur, want al snel is er jazz-rock te horen, wat het eerste beeld wat ik had niet ten goede komt. Opzich technisch in orde, doch niet bij een titel als The Sleeper. Dit album zonder enige structuur sluit wel stemmig af met het schitterende en dromerige Rainbow's End. Hier is het wel zonde dat hiervoor Jon Anderson niet van de partij is, want zijn stem had deze track een meerwaarde hebben kunnen geven in plaats van de stem van Andy Latimer

Dit album van Camel begint al erg lekker met het hoopvolle First Light een combinate van jazz en rock. Metrognome trekt deze lijn aardig door met functioneel gepiel in de ruimte. Na die twee volgt Tell Me en dit geeft mij het gevoel dat ik naast de muzikanten om in een lege kerk zit. Highways of the Sun doet mij denken aan iets van Alan Parsons, maar wat? In Unevensong zit een heerlijk drive die aan het middennachtelijke doet denken. Mooie lichte symphonische muziek met voldoende spanning er in.

One of These Early Days I'll Get an Early. is alleen al om de titel mooi te noemen. De muziek daarentegen niet, want dat is jazz-rock en daar heb ik niet zoveel mee. De gitaar van Latimer houdt me desondanks hier wel bij de les. De track Elke is erg mooi en statig. Het doet mij aan iets droevigs denken, maar wel op de juiste manier. Skylines geeft een mooi bevrijdend gevoel, ik zie me zelf vliegen zonder hulp van welk toestel dan ook. Rain Dances is een mooi stukje instrumentale muziek wat mij doet denken aan muziek van Michael Hoenig die Tangerine Dream op een tour bijstond. En dan is daar al veel te snel de single versie van Highways of the Sun, waardoor dit album een abrupt einde krijgt.

Al met al een mooi album van Camel, misschien wat aan de rustige kant, maar daarom niet minder muzikaal te noemen. Heerlijk om na te luisteren of om er iets bij te gaan doen. Het heeft mij een goed gevoel gegeven.

Op de informatie afgaand op de achterkant van het cd-doosje zou dit ideale muziek moeten zijn voor autoritten, club hopping en om op te bewegen. Hoe dan ook is dit een best interesant album te noemen van Carlos Peron die jaren bij Yello actief is geweest, die vreemde jongens van I Love You en dergelijke.

Op de tien tracks die dit album rijk is wordt een mooie sfeer neer gezet die mij althans aan lange autoritten doet denken. Heerlijk schiet het asfalt onder mij vandaan op af en toe een toon die me nog aan Yello doet denken. Daarnaast ontstaan er in het hoofd mooie landschappen die de moeite waard zijn. Dit alles op een productie die dik in orde is. Door die feiten is dit Trance True Mental een heerlijk album om na een drukke dag het hoofd leeg te maken.

Naast het ontspannen karakter van de muziek zit er nog voldoende in om me bij de les te houden. In slaap dommelen is er dus niet bij. Ook is het mooi dat op sommige plaatsen de muziek iets Keltisch of iets werelds heeft. Kortom; een boeiend album om even van de wereld te zijn mentaal zonder dat het ergens verzand in flauwe New Age, daar is de muziek namelijk net te krachtig voor. Al met al een album om bij de les te blijven op welk niveau dan ook.

Begin jaren tachtig van de vorige eeuw was ik een behoorlijke fan van Ultravox en de mannen daar achter. Tijdens mijn verblijf in London in die dagen stuite ik op dit bijzondere album. De namen van Chris Cross en Midge Ure kwamen mij dus bekend voor. Maar de naam Maxwell Langdown zei me niets. Achteraf kwam ik er achter dat deze man tekstdichter is. Al bij al dit album toch gekocht al wist ik niet wat er op stond. Als fan koop je alles daar doe je niet moeilijk over.

De eerste keer dat dit album op de pick up lag viel het behoorlijk tegen. Dit door het moeilijke Engels wat werd gebruikt, want dit is behoorlijk in lijn van William Shakespeare. Daarnaast vond ik het vreemd dat de tekst niet werd gezongen maar werd opgezegd. In het Duits heet zoiets een sprechplatte. Hierdoor verdween het bij mij in de collectie en kwam pas in beweging bij een verhuizing.

Door de Ultravox-gekte de laatste paar weken hier op de site heeft dit album behoorlijk vaak op de pick-up gelegen. Hierdoor ben ik tot de conclusie gekomen dat dit een album is met een hoog theatraal karakter, waar met vlagen best wel meesterlijk muziek bij gecomponeerd is die het maken tot een hoorspel van niveau wat doet denken aan de Middeleeuwen maar waarbij wel de moderne middelen zijn gebruikt van de jaren tachtig van de vorige eeuw.

Door het bovenstaande is het niet de makeljkste plaat om na te luisteren. Het album is bij mij maar mondjesmaat op de pick-up te vinden. Daarnaast is de productie ervan een lange geweest. In 1979 werd er met de opname begonnen die pas in 1983 werden afgerond.

Voor wie denkt wat heeft dit album een vreemde titel zal ik eerst de naam uitlegen. KLEM is een stichting die zich jaren heeft bezig gehouden met de bevordering van electronische muziek. De letters KLEM staan dan ook voor Kontakt Liefhebbers Elektronische Muziek. Uit dank voor de werzaamheden van deze stichting is min of meer dit album tot stand gekomen. Christopher Franke was hier erg over te spreken.

Scattered Thougths of a Canon Flight begint met een fraai citaat uit Canyon Dreams van Tangerine Dream de band waar hij heel wat jaren in heeft gezeten. Hierna volgen snel opzwepende klanken die aan house doen denken. Eenmaal op gang heb ik dan ook het gevoel dat ik met een rotvaart tussen de bergen vlieg met onder mij het kolkende water van de rivier. Later in de compositie komt er meer rust. Hierdoor krijg ik het idee of ik in alle rust van een landschap mag genieten. Die rust wordt later uitgebouwd tot een mooi sferisch stuk muziek waar veel sfeer van uit gaat. Later is er ook nog wat rock te horen. Kortom: Franke weet hier een erg boeiende compositie neer te zetten met mooie en onverwachte wendingen.

En na zo'n indrukwekende eerste track volgt Inside the Morphing Space wat al door de naam mooi is te noemen. De muziek sluit daar mooi bij aan. Na even zoeken volgt een goed muzikaal verhaal waar het heerlijk op wegdrijven is. Het doet wat denken aan een expeditie. Later komt er wat meer ritme bij, even denk ik zonde, maar ook dat is goede muziek die me aan vrijheid doet denken. Later zijn er fraaie kosmische klanken te horen die me aan het toestel gekluisterd houden. Langzaam maar zeker wordt ik met rock-klanken op aarde gezet. Het einde van een bijzondere track.

Na zo veel lekkers volgt er nog een toetje die me met beide benen op aarde zetten. Silent Waves is echt zo'n track die nodig is al klinkt het heel simpel. Doeltreffend met een goede uitwerking. Een heerlijk en eerlijk album dus dit Klemania van Christopher Franke.

Na jaren lang lid te zijn geweest van Tangerine Dream stapt Christopher Franke in 1988 uit deze eerder genoemde band. Voornaamste reden is om na jaren intensieve arbeid eindelijk "rust" te gaan vinden. Op muzikaal vlak vindt hij deze rust, maar daarnaast is hij met de nodige activiteiten bezig. Zoals het inrichten van zijn studio, het opzetten van een orkest voor het uitvoeren van filmmuziek en nog meer zaken op muziekgebied.

Vandaar dat dit eerste solo-album even op zich laat wachten en verschijnt in 1991. In het boekje bij de cd schuift hij niet onder stoelen of banken bij welke band hij jaren lang was aangesloten. Daar is wel een klein foutje ingeslopen, want op het album Electronic Meditation was hij niet van de partij, maar dat even terzijde.

Op dit debut-album is mooie rustgevende muziek te horen die wel wat doet denken aan Tangerine Dream. Het roept een gevoel van hoop op. Naast dit gegeven is goed te horen dat Christopher Franke behoorlijk vingervlug met de toetsen kan omgaan. Daardoor doet het mij aan J.S. Bach denken. Pacific Coast Highway is daarmee een goed album geworden om op te onthaasten op muziek die technisch prima in orde is.

Een nadeeltje is echter wel dat er op één track na het album geen echte "stevige" tracks bevat. Dit is wel jammer te noemen van de man die bekend stond van het goede ritme werk bij Tangerine Dream. Aan de andere kant pleit dit voor hem, dat hij min of meer breekt met zijn oude werkgever en kiest voor een nieuwe richting. Dat maakt van Pacific Coast Highway een duidelijk debut-album, met muziek die heerlijk ontspannen kan werken op de late avond.

Samen met zijn collega's van Tangerine Dream is Christopher Franke nogal vaak betrokken geweest bij het maken van soundtrackmuziek. Deze muziek pakte over de hele lijn goed uit met muziek die ook zonder de beelden goed te pruimen was. Nu staat Franke er alleen voor en het is dus de vraag of hij die kwalitiet ook alleen in huis heeft.

Een voordeel heeft Franke al in huis, want de bijbehorende film heb ik tot nu toe niet gezien. Alleen op de muziek afgaand moet het wel een spannende film zijn geweest met in de hoofdrol onder andere Jean-Claude van Damme. Qua muziek zit het wel erg in de buurt van hoe Tangerine Dream klonk als het om filmmuziek gaat. Goed hier en daar is de door Franke opgerichte Berlin Symphonic Film Orchestra te horen die in principe een stukje meerwaarde zou moeten geven aan het geheel. Dit is niet altijd het geval en hadden de geluiden gerust uit de electronica-winkel mogen komen.

Qua draaibaarheid is dit mijn inziens een album om sporadisch te draaien. Leuk om af en toe iets ander te horen dan wat je normaal in de cd-speler doet. De muziek is best aardig te noemen en roept vodoende op waar de bijbehorende film zoal over ging. De productie is zondermeer goed te noemen en in de muziek zijn aardige aanzetten te horen, die wellicht beter uit de verf waren gekomen als ze niet strikt geschreven zouden zijn voor een film, maar meer voor een eigen productie. Met de hakken over de sloot nog net een voldoende.

Op mijn zoektochten binnen de electronische muziek kom ik zaken tegen die een goed gevoel naar boven halen. Ze doen sterk denken aan de jaren zeventig van de vorige eeuw. Zeg maar gerust de Middeleeuwen van de electronische muziek. De tijden dat acts als Tangerine Dream en Klaus Schulze voor het eerst de stekker van hum instrumenten in het stopcontact stopte, en daarmee het startsein gaven voor de Berlijnse School.

En wie met deze gedachtegang dit album van Chuck Van Zyl in de speler doet wacht een mooie dikke 72 minuten aan warme electronische muziek. De eerste paar noten van The Moment of Totality klnken alsof er warme roomboter uit de luidsprekers komen. Qua sfeer doet het mij wat denken aan Michael Garrison. En zodra Van Zyl opgang is gekomen volgt er heerlijke electronische muziek met een goed doordacht gevoel die aan de analoge bakken doet denken van weleer. Gevoelsmatig zit ik in de tijd dat Timewind en Stratosfear uitkwamen. Muziek dus waar nog enigzins wat kosmisch is in te horen. Hier en daar een paar mooie overgangen, waardoor 18 minuten wel heel erg kort lijken.

Callisto begint met geluiden die aan belletjes doen denken en komt hierdoor in de buurt van Crystal Lake van Klaus Schulze. Zodra er bassen bijkomen wordt deze sfeer nog eens versterkt. Bij Schulze heb krijg ik het gevoel of de winter is begonnen met al haar beslommeringen. Daarentegen is de composite van Van Zyl een stuk minder zwaar en voor mijn gevoel zit ik dan ook begin herfst dan midden in de winter. Ook krijg ik het idee dat ik opeens ver in de kosmos ben.

Behoorlijk ver in de ruimte begint Valhalla en bij de spellig van de titlel denk ik even er is een tikfout gemaakt, maar niets is minder waar, want Valhalla is een figuur uit de Noorse mythologie. Qau sfeer doet het mij wat denken aan Phaedra waar wat Rubycon doorheen is gevlochten wat ik toeschrijf aan het ritme gebruik. Na het ritmische deel volgt een haast stil deel, het doet mij wat denken aan de ijle lucht die hoog in de bergen is te vinden. Verder doet het denken aan dun glas. Een sfeer die haast breekbaar overkomt.

Met het geluid wat mij wat aan vallende druppels water doet denken begint Celestial Mechanics. Zodra daar wat hoge tonen bijkomen heb ik het gevoel of ik hoger ben dan een wolk die regen laat vallen. Naast dit alles zijn er ook warme donkere geluiden te horen uit de electronica. Het roept daarmee een sfeer op die wat doet denken aan het album Mirage van Klaus Schulze. Als daar later wat ritme bijkomt en de warme roomboter klanken uit de electronica-winkel bijkomen ontstaat er een heerlijke sfeer die zo lekker retro is, dat je haast begint te denken of de tijd even stil heeft gestaan.

Kortom: dit Celesial Mechanics is echt een album voor wie maar geen genoeg kan krijgen van synthesizer muziek uit de jaren zeventig van de vorige eeuw. Chuck Van Zyl is er na mijn idee in geslaagd een goede retro-sound neer te zetten met respect naar de pioniers toe.

Alleen bij het zien van de hoes komen allerlei ideeën naar boven. Natuurlijk is het een afbeelding van het binnen leven van een electronisch apparat, maar ik zie er ook een plan in voor de bouw van een industrie gebied waar dan buizen het landschap gaan ontsieren. Of het is toch een schets van een futuristische woonwijk, met linksboven het terrein voor de circustent. En zo is een album tot leven gekomen voordat de cd-speler überhaubt is aangezet.

Met een vreemd en spannend sfeertje begint het bijna half uur durende Sector Zero Zero One. Even lijkt de muziek weg te vallen, waarna een mooie duistere sfeer wordt gecreëerd. Gevoelsmatig gaat er computerdata door het systeem. Opnieuw wordt het behoorlijk stil en dit doet spookachtig aan. Wat volgt zijn intrigerende geluiden die zo uit de kosmische muziek hadden kunnen komen. Dan is het opnieuw stil, waardoor het idee bij me opkomt of ik in een stad loop waar net de stroom is uitgevallen en er geen hand voor ogen kan worden gezien. Langzaam lijkt er leven in de brouwerij te komen. Eerst subtiel en later met een duidelijke beat. Ondanks de beklemming die er in te horen is er ook iets aanwezig wat me aan vrijheid doet denken. Het gevoel van of je net plaats hebt genomen in een achtbaan. Eenmaal die hobbel achter de rug is daar de rust die wat kosmisch heeft. Muziek dus die zo zacht is dat ieder bijgeluid funest is. Nog even aan het einde van dit intrigerende stuk muziek wordt het nog spannend met veel laag. Hierna lijkt het of er een kosmisch fanfare corps het stuk tot een einde brengt. Dit doen zij bijzonder sfeer vol en erg delicaat.

Sub Space Fields begint heel stil, het lijkt wel of ik de wind hoor waaien uit de ruimte. Even denk ik dat de stereo kapot is, maar op dat moment hoor ik statige muziek met daar doorheen verweven wat metaal klanken. Daarna wordt de compositie wat duister wel zit er een mooie sfeer in die het vraagt om er aandachtig naar de te luisteren. Hierna lijkt het of ik een wereld wordt ingetroken die alleen uit bijzonder fraaie zaken bestaat. Zeer subtiel en met gevoel.
Met het geluid wat me aan een ufo doet denken gaat Shield Failure van start. Hierna volgen langgerkte tonen in een haast stille sfeer. Later volgen nog wat metaal klanken en in gedachte zie ik astronauten reparaties verichten aan hun ruimteschip. Zodra die achter de rug zijn vliegt het toestel weg. Hierna volgt er rustige muziek, die mij noopt het typen te staken, zo mooi als het is.

In diezelfde lijn begint The Automatons, een toestel als die eenmaal opgang is geholpen eeuwig zal doorlopen. Het starten ervan gaat wat zwaar, maar eenmaal op gang loopt die als een trein. De muziek hier onder is wat mars-achtig en wordt gaande weg de compositie vrolijker. Hij loopt als een veertje. Regenaration Mode begint wat depri, het doet me wat denken aan een regenachtige dag. Zodra dat achter de rug volgt er een fraai stuk electronische muziek wat doet denken aan begin jaren zeventig van de vorige eeuw. Met de ogen dicht heb ik het idee of ik ver in de ruimte zit.

En daarmee komt er een goed eind aan dit album wat teruggrijpt naar de begin periode van de Berlijnse School, maar dan wel met duidelijk eigen ideeën. Van Chuck van Zyl is in iedere geval bekend dat hij het vroegere werk van Tangerine Dream, Klaus Schulze en Ash Ra Tempel erg mocht. Voor mij zelf betekent dit album een prima aanvulling op mijn collectie van electronische muziek. Het is wellicht wat retro, maar wel op een goede manier gedaan.

Bij het doorspitten van de firma waar ik mijn cd's bestel kwam ik dit tegen en op één of andere manier trok het mijn aandacht, waardoor er maar één ding overbleef: bestellen maar. Eenmaal in huis bleek er prima electronische muziek op te staan. Via een speurtocht op internet kwam ik er achter dat dit in 1985 uitkwam als dubbel cassette en dat het sinds 2001 verkrijbaar is op cd bij Groove Unlimited.

Dan de belangrijkste figuur van het drietal, dat is Chuck van Zyl. Hij haalde naar eigen zeggen zijn inspiratie uit acts als Tangerine Dream, Klaus Schulze en Ash Ra Tempel. Naast het maken van muziek maakt hij een radioprogramma over electronische muziek met de naam Star's End. Daarnaast is hij één van de coördinatoren van The Gatherings een festival over electronische muziek in de Verenigde Staten

En dan nu over wat er op The Sound Museum is te horen. Het album begint met de track Shadow Chasers. Na een paar experimentele klanken zit ik gelijk in een prima drive die aan een achtervolging doen denken. Hier en daar een korte pauze en dan subtiel het gas er opnieuw op. Het is een vrolijk stuk muziek wat prima zou passen bij een tekenfilm. Hierna volgt een ingetogen deel wat me een gevoel geeft of de nacht is gevallen. Fraaie donkere en lange tonen vullen de kamer. Met een beetje fantasie zou het passen op het album Hyperborea van Tangerine Dream. Even zit de muziek behoorlijk tegen de stilte aan waar het langzaam maar zeker uitkruipt. Het is fraai om te horen dat weinig een grote impact kan hebben. Het einde van Shadow Chassers doet mij denken of ik alleen achtergelaten wordt op ee groot plein.

Aural Explorations is een stuk muziek wat gebaseerd is op het album Zeit van Tangerine Dream. Dit wil dus zeggen muziek die bestaat uit sferische klanken die erg tegen de stilte aan zitten. Het roept hier een sfeer op van een bos wat uit een diepe winterslaap komt en waar het leven weer opgang komt. In gedachte zie ik de bladeren aan de bomen groeien en jonge dieren verkennen de omgeving.

Shifting Sands begint met geluiden die aan de wind doen denken in de Woestijn. Hierdoor is het landschap steeds in beweging, waardoor je bijwijze van spreken stil kan blijven staan om iets anders te zien. De muziek hieronder is erg subtiel te noemen. Het beschrijft mooi dat het landschap heel langzaam aan verandering onderhevig is. Voor mijn gevoel zit ik op een kameel en zie bijna alleen zand. In mijn hoofd hoor ik nog de trompet van de slangenbeweerder. Door die sfeer vliegen de bijna 20 minuten als een komeet aan me voorbij.

Met behoorlijke statige tonen begint The Domain of Arnheim, hierdoor roept het bij mij beelden op van de Tweede Wereldoorlog. In gedachte zie ik een stad die er eigenlijk niet meer is. Het doet desolaat aan en de bassen die te horen zijn versterken dit beeld nog eens. Hierna zit de muziek behoorlijk tegen de stilte aan, waarin een droef bespeelde piano is te horen. Het geeft daarmee mooi de leegte aan. Langzaam wordt het normale leven hervat en is er fraaie haast klassieke muziek te horen. Het doet daarnaast een klein beetje denken aan het rustige werk van Tangerine Dream.

Een daarmee komt er een eind aan een heel behoorlijk album waarop mooie uiteenlopende verhalen zijn te horen. Hierdoor vliegen de vijf kwartier voorbij of dat het een minuut is. Ja en dan kom je er achter dat een gok soms goed kan uitpakken.

Dit vergelijken met het eerste album van Tangerine Dream is wat vreemd, want Electronic Meditation is toch zo als Klaus Schulze al zei in een interview toch min of meer een punk plaat. In vergelijking met dat album is dit pure rust.

Zodra de eerste klanken van de eerste track klinken ben ik ver weg in het universum. Het zijn de klanken die aan het begin hebben gestaan van de kosmische muziek. Nieuwe instrumenten waar nog niet echt duidelijk was wat er mee kon. Een wijze ingenieur zou het wel geweten hebben, maar dat is iets anders dan een muzikant die er mee moet werken. De heren Dieter Moebius en Hans-Joachim Roedelius weten ondanks dit gebrek een heerlijk sfeer neer te zetten die me weg laten zweven naar vreemde verten.

De tweede track begint zo zacht dat ik even denk dat een bezoek aan de KNO-arts noodzakelijk is. Maar dan komen uit de diepte subtiele klanken de kamer in. Zodra er wat laag is te horen roept dat in de verbeelding een groot ruimte schip bij me op. In mijn fantasie ben ik ver van alle levensvormen verwijderd. Naast een vrij gevoel roept het toch ook een beklemmend gevoel op in de positieve zin van het woord.

Track drie begint ook erg zacht en gevoelsmatig zit ik ver achter het Melkwegstelsel. Het is wonderlijk dat deze relatieve "oude" muziek dat beeld nog een keer kan oproepen. Het geeft daarmee gelijk wat tijdloosheid aan de muziek, al hoor je dat er oude electronica is gebruikt. De verdre track luistert als een bijzonder trip weg. Toonkunst om eigenlijk in het donker te luisteren, om zo helemaal los van jezelf en de aarde te komen.

Als het album dan na een kleine 45 minuten stopt, kan ik enkel tot de conclusie komen dat drie kwartier wel erg aan de korte kant is en de heren gerust weer bij het begin mogen beginnen. Kortom: een heerlijk album voor wie niet genoeg kan krijgen van de pure kosmische muziek.

Al bij het doornemen van de informatie bij dit album valt één naam in het bijzonder op. Die van Peter Baumann die op dit album mede voor de productie tekent. Baumann is geen vreemde in de wereld van de electronisch muziek, want hij heeft wat jaren bij Tangerine Dream gespeeld. Daarnaast valt het eenvoudig hoesontwerp op. Hoe teken je een Grosses Wasser? Je zet wat lijnen en vergeet daarbij de duikplank niet.

Dan de afdeling muziek. De heren Dieter Moebius en Hans-Joachim Roedelius maken rustige muziek die eenvoudig lijkt te zijn, maar met een dergelijke uitting ga je wel gelijk kort door de bocht, want mijn gevoel zegt wel dat over elk detail wel grondig is nagedacht. Zodra de eenvoudige klanken van Avanti klinken heb ik het idee of een dag langzaam begint. Alles komt uit een diepe slaap en in een relaxte sfeer wordt van het ontbijt genoten. Een titel als Prothese is wast vreemd en de muziek sluit zich daarbij aan. Op een ritme wat uit een kinderprogramma had kunnen komen zijn vreemde klanken en stemmen te horen. Het doet wat denken of iemand voor het eerst op stelten staat.

In een bijna klassieke sfeer begint Isodea. Voor mijn gevoel loop ik door een klein stadje waar wat straatmuzikanten staan te spelen om wat sfeer in het leven te brengen. En wat is het dan jammer dat het ineens stop om plaats te maken voor Breitengrad 20. Na wat zoekende geluiden is daar opnieuw en sfeertje wat heerlijk rustig overkomt waardoor je min of meer de tijd vergeet. Een vreemd "beest" probeert wat roet in het eten te gooie, maar krijgt geen grip op de zaak. Manchmal brengt me terug naar vakanties in Duitsland. Nog voordat de uitzendingen op de radio begonnen was daar een rustig muziekje te horen om te laten weten dat de zender in de lucht was. Daar doet dit Manchmal me aan denken.

En dan ten slotte het hoofdgerecht. In een behoorlijk klassieke sfeer begint Grosses Wasser. In gedachte zie ik een pianist alleen op een podium zitten die daarmee uitbeeld midden op zee te zitten op een eenvoudig bootje. Zodra daar het geluid van water bijkomt en ik mijn ogen sluit drijf ik weg. Later komen daarbij nog wat kosmisch klanken bij die de eerder geschetste sfeer alleen maar versterken. Net op het moment dat ik bijna van de wereld ben zijn daar ritmes te horen die aan Afrika doen denken. Hetgeen jammer is, want hierdoor krijg ik wel het gevoel of ik midden in een woestijn ben beland. Zodra die ritmes verdwijnen lijkt het wel of de heren een oerwoud aan het beschrijven zijn. Langzaam komt daar een klassiek aandoent thema in, waardoor ik het gevoel krijg dat ik na een lange reis thuis kom.

Al met al een bijzonder album dit Grosses Wasser van Cluster. Wel jammer dat hier en daar ineens een andere sfeer wordt neergezet, maar aan de andere kant best begrijpelijk, want het verhoogd daarmee wel het vakantie gevoel wat dit album uitstraalt. Een album dus voor even wat anders en de producite van Peter Baumann is uitstekend.

Aan de buitenkant maakt dit album een prima indruk. Plaats een microfoon in de buitenlucht en laat hem de atmosferen die in de natuur zijn te vinden opnemen. En dan de heren zelf, die staan bekend als klank kunstenaars. Brian Eno vooral als producer en de heren Hans-Joachim Roedelius en Dieter Moebius bekend van rustgevende muziek met inhoud.

En dan treffen de heren elkaar en blijkt het muzikaal ook te klikken wat op dit album met de eenvoudige titel Cluster & Eno is te horen. De eerste tonen van Ho Renomo zijn erg prettig rustig piano spel die al snel een beeld oproepen van een mooi dag in de natuur. Het doet een tikje oosters aan of ieder moment een farao uit zijn schulp kan kruipen. Schöne Hände begint met geluiden die me aan vliegen doen denken die nog wat na zoemen. Niet vervelend en als het een filmpje zou zijn prettig om na te kijken. Of ik een stap neem in kosmische kerk begint Steinsame. Het klinkt erg statig of er een ernstig mis aan de gang is. Daarnaast is ook een gevoelig bespeelde elektrisch gitaar te horen, die me wat kippevel bezorgt.

Für Luise begint met fraai piano spel en doet kwam naam denken een bekende klassieke compositie. Verder straalt het vooral rust uit. Het doet me wat denken aan iets in alle rust in de natuur observeren. Mit Simaen trekt die sfeer mooi door. Subtiel spel op de piano met hier en daar een belletje. Het zou een goed muziekje kunnen zijn als de radiozender in alle vroegte met de uizending begint. Selange klinkt voor mij als een stuk muziek voor bij een historische dans. In gedachte zie ik mensen in passende kledij een statig dans ten beste geven.

Met geluid wat me aan glas doet denken begint Die Bunge. Gaande het stuk doet het mij aan muziek voorbij een sprookje denken. In gedachte zie ik een figuur lopen in een wonderlijke wereld die zich vervolgens verbaasd wat er te zien is. Ondanks een tikje dreiging loopt hij vrolijk door. Of mens even bezig is met het stemmen van de instrumenten begint One. Hierna waan ik me in een woestijn waar de wind vreemd aan het zeuren is. Even lijkt er een stoet voorbij te komen bestaande uit kamelen, waarna klanken uit het Verre Oosten zijn te horen. Erg fraai en voor nu een soort vakantie in de huiskamer.

Wermut begint een tikje weemoedig het doet me denken aan het trieste eind van een film. Voor mijn gevoel nemen twee geliefden afscheid van elkaar. Wel een beetje vreemd, omdat wermut een alcoholisch drankje is. Laat ik het dan maar een afscheidsborrel noemen, waarmee dit album abrupt stopt. Erg jammer, want de heren hadden gerust nog een half uurtje door mogen gaan met muziek maken, want deze was erg onderhoudend van aard.

De laatste weken met enige regelmaat werk van Conrad Schnitzler in de cd-speler gehad en dan kom je er toch achter dat hij een soort laborant is van de electronische muziek. Waar Klaus Schulze en Tangerine Dream gelijk klaar staan met een duidelijk verhaal, moet je dat bij Schnitzler zelf zoeken. Je kan er een stempel opdrukken dat het prima muziek is bij een tekenfilm, maar dan is de kans groot dat je een keer te kort door de bocht gaat. En dat is niet goed.

Wat hou je dan over is dan de volgende vraag. Volgens mij heb ik dat bij een ander album van hem ook al geschreven. Hetgeen wat Conrad Schnitzler maakt zijn voorstudies wat met electronica kan. Daardoor is niet gelijk te plaatsen muziek of kunst. Je kunt er bijvoorbeeld geen eenduidig etiket op plakken en als het zou moeten dan wordt het dat van experimenteel.

Geen van de albums van Conrad Schnitzler zou ik dus adviseren om daarmee kennis te maken met electronische muziek. Toch is dit album Context niet zo'n heel vreemd album. Goed je moet er naar leren luisteren, omdat het zo anders is dan de gangbare paden. Na vele luistersessies heb ik dan ook het idee dat Conrad Schnitzler met zijn geluiden ruimtes akoestisch beschrijft. Ze dus in een context plaatst. Zo sta je in een lege fabriekshal en het andere moment in een rumite waar men bezig is met proefjes met elektriciteit. Dat is hetgeen de 13 composities bij mij oproepen. Verder is de productie dik in orde, want het lijkt wel of Conrad bij mij in de kamer staat.

Ja, ik schreef het al eerder maar voor de zekerheid nog een keer. Dit is absoluut geen album om kennis te maken met electronische muziek, want het vraagt de nodige aandacht en als dat er niet is kan ik me goed voorstellen dat je hier behoorlijk daaps van kan worden.

Het is niet de makelijkste muziek die Conrad Schnitzler aan de cd toe vertrouwt. Op het Internet circuleren dan ook filmpje waarin hij te zien als een jager naar geluiden. Gewapend met een grootte pluche microfoon gaat hij stad en land af op zoek naar geluiden dus. Het ziet er wat vreemd uit, maar als dit je invalshoek is hou ik je niet tegen.

De meeste platen die ik van hem heb gehoord zijn dus experimenteel van aard en zeker niet geschikt om op te ontspannen en in gedachten naar mooie werelden af te reizen. En daar sluit dit Convex zich wel bij aan. Muziek de prima zou passen bij experimenteel ballet bijvoorbeeld. In gedachte hoor ik de choreograaf zeggen dat je je moet verbeelden dat je een verwelkte bloem bent die wat staat na te hangen in de regen op een koude dag. Zo komt de muziek op dit album bij mij over.

Mede door het bovenstaande lijkt het album te duren en te duren, ondanks dat er soms wat grappige klanken zijn te horen. Maar het is bovenal de depri en desolate sfeer die dit album niet tot een waar luistergenot laten uitgroeien. Het pakt me niet ondanks de verbeelding die ik bij sommige geluiden heb. Wellicht leuk voor bij een tekenfilm die ook saai van aard is, meer kan ik er niet van maken.

Wat gelijk opvalt aan dit album is de sfeervolle verpakking. Zo'n oude locomotief in de mist roept toch snel een nostalgische sfeer op. Iets waar op ik een paar weken geleden nog op werd getrakteerd toen ik in Apeldoorn stond te wachten op de trein en ineens met veel bombast een dergelijk vehikel voorbij kwam. Heerlijk wat stoom over het perron en de geur van brandend kool.

Die gedachte heeft Conrad Schnitzler vast gehad op het moment dat hij de muziek bedacht voor dit album. Aan het begin lijkt het wel of een oude trein in gereedheid wordt gebracht voor een lange tocht. Experimentele klanken die aan mechanica doen denken zijn er te horen. Langzaam komt het gevaarte in beweging, de rails begint wat te trillen. Eenmaal opgang wordt duidelijk dat het oude beestje het nog prima doet. Wat volgt is een reis door een bijzonder gebied bestaande uit klanken die niet gelijk te plaatsen zijn. Mede hierdoor een album om in het donker te draaien om zo het onderste uit de kan mee te krijgen van deze bijzondere reis.

Conrad Schnitzler weet me met niet al te veel klanken aan het toestel te houden. Ondanks dat het wat experimenteel is roept het wel een duidelijk verhaal op. In mijn fantasie roept het zwart wit beelden op van treinreizen net na dat het vervoermiddel was uitgevonden. Het is hier echt knap te noemen met hoe weinig geluid Schnitzler dit weet te bereiken. Landschappen die aan verre gebieden doen denken komen voorbij en zo nu een dan wordt het aarde donker als er een tunnel in wordt gereden.

Hier en daar wat gesis van stoom en even lijkt het of de trein niet verder kan, omdat de helling net iets te stijl is. Milimeter voor milimeter komt het gevaarte naar boven en eenmaal daar is het uitzicht hemels. In alle rust gaat de reis verder. Af en toe wat spanning en een inheems volk wat voorbij trekt. Het is een mooi instrumentaal hoorspel wat aan me voorbij trekt. Even lijkt het of de normale maatschappij niet meer bestaat, zo ver van de bewoonde wereld klinken de klanken die mijn oren bereiken. Toch komt na verloop van tijd een maatschappij weer in beeld. Dit gaat gepaard met een gevoel van we hebben het gehaald, maar ook met enige weemoed, want de bizare tocht die nu achter de rug is was best spannend en boeiend te noemen.

Een mooi album dus dit Convition van Conrad Schnitzler. Alhoewel dit niet de makelijkste muziek is die er bestaat, wel een mooi document hoe electronica anders kan klinken dan de gangbare paden. Ik heb in ieder geval een mooi uur gehad aan bijzondere klanken die bovenstaand verhaal naar boven bracht.

Hebben acts als Tangerine Dream en Klaus Schulze een duidelijke ontwikkeling doorgemaakt heb ik dat bij Conrad Schnitzler niet. Hij is wat in het experimentele en het uitproberen van de dingen blijven hangen. Hierdoor is het muziek geworden die in een klein cultureel centrum tot zijn recht komt, maar in een groot stadion niet eens van de grond komt.

Het is daarmee gelijk duidelijk dit geen muziek is die je niet gelijk opzet om heerlijk op bij te komen naar een drukke werkdag. Daarvoor is het te veel gepiel om het hoofd op leeg te maken. Voor mijn gevoel heeft Conrad Schnitzler net zijn nieuwe instrumenten uit het karton gehaald en weet er al snel wat grappigs mee te maken. Geluiden die het midden houden tussen te zijn terecht gekomen in een vreemd gebouw of aan een cultureel verantwoorde tekenfilm.

Als ik eenmaal in dat sfeertje zit merk ik dat ik steeds geconcentreerder zit te luisteren, want ook al doet het wat experimenteel aan, er zit toch in bijna iedere compositie iets wat interesant is om te horen. Het geeft daarmee ook aan dat het muziek is om voor te gaan zitten. Ga je daarnaast iets anders doen kan ik me zo voorstellen dat je op een gegeven moment daaps in het hoofd wordt.

En dat is ook denk ik de crux binnen het Schnitzler verhaal het is muziek waar je na moet leren luisteren. Op het moment dat dit voor het eerst de cd-speler in ging dacht ik ook: wat heb ik aan mijn fietsbel hangen, maar langzaam maar zeker hoor ik er steeds meer in. Wel gebied me de eerlijkheid te vermelden dat dit geen makkelijke kost is, edoch wel één van de betere die ik van Conrad Schnitzler heb gehoord tot nu toe.

Bij een snelle blik na het hoesontwerp dacht ik eerst dat het een ouderwets cassettebandje voorstelden, maar toen ik beter ging kijken zag dat het electrische schakels zijn wat min of meer het thema is van dit album. Conrad Schnitzler stippelt op dit album de weg uit die elektriciteit aflegt van de centrale tot aan het stopcontact.

Qua tracklist lijkt het wel of het om vershillende tracks gaat maar deze lopen zo mooi in elkaar over dat er eigenlijk sprake is van één lange track. Dan de muziek. De composities die Conrad Schnitzler maakt zijn niet de meest toegankelijke te noemen. Het is een soort electronische muziek wat zich in een fase bevindt of het nog in een laboratorium is om nog verder te rijpen.

Desondanks is met enig voorstellingsvermogen op dit album te horen welk traject kleine stroompjes moeten aflegen om tot een eind product te komen. In gedachte zie ik een antenne die een signaal opvangt. Vervolgens komt dit terecht in een tuner die uit vele transistors bestaat waar het vervolgens een bewerking ondergaat. Deze procedure wordt een paar keer herhaald, waardoor het stukje bij beetje een andere vorm of spanning afgeeft. Een boel techniek dus.

Dat maakt het luisteren na dit Rektifikation van Conrad Schnitzler er niet makelijker op. Het is eerder klankkunst dan dat er sprake is van muziek die je ter ontspanning opzet. Het vergt moeite om het te volgen. Toch laat het goed horen dat electronische muziek niet gelijk hapklaar hoeft te zijn. Dit album geeft op die manier wat verdieping of een ander inzicht op wat electronische muziek ook kan zijn, een verbreding van het genre dus. Geen gemakkelijk album, wel interessant om het sporadisch te draaien en zeker niet voor beginners.

Conrad Schnitzler hij speelde ooit bij Tangerine Dream, maakte daar nog deel van uit op het eerste album en vertrok daarna. Was de muziek van de eerder genoemde band nog wat experimenteel, maar daar kwam later wel verandering in.

Conrad Schnitzler is daar wat in blijven hangen zijn muziek is experimenteel van karakter gebleven. Het is geen muziek die je op zet om de polka te gaan dansen, maar het zijn meer studies wat er zoal met de electronica winkel kan worden gemaakt. Daar is dit Triger Trilogy een goed voorbeeld van. Op de drie cd's die deze set rijk is staan dus 48 tracks die je dus gerust studies kunt noemen.

Het klinkt nergens fltsend, toch komen hier een daar beelden op mijn netvlies die aan film of animaties doen denken. De meeste daavan zijn zwart/wit omdat de muziek wat doet denken aan de prehistorie van de electronische muziek. Buiten rijden er nog stoomtreinen, terwijl er binnen met de eerste elektronenbuizen worden geëxperimenteerd. Daarnaast roept het ook beelden op of dat Tom and Jerry in een laboratorium zijn gekomen en zich verbazen wat er zoal staat.

Een rode draad binnen alle tracks is voor mij althans het gevoel te hebben in een trein te zitten die me door gebieden rijdt die bestaan uit minimalistische landshappen. Het is dus niet de makelijkste muziek die bestaat en zeker niet aan te raden om eens lekker kennis te maken met electronische muziek. Maar voor wie eens wat anders wil op de gebied wellicht een uidaging.

Ja, en dan tenslotte de hamvraag: Wanneer zet je dit op? In mijn geval is dat als ik eens wat wil horen wat niet aan de gangbare paden doet denken. Sporadisch dus eerlijkheidshalve, want het vergt wel de nodige concentrantie en na een dag vol met stress is dit zeker niet aan te raden. Ondanks dat is het zeker niet slecht te noemen, want ik zie in gedachte Conrad Schnitzler heerlijk bezig zijn in de studio en zich verbaast wat er met electronica allemaal mogelijk is. Kortom: een apart verhaal dus uit de wereld van de electronische muziek.

Al qua tracklist leest dit album als een inhoudsopgave van een boek. En dat klopt aardig met wat er op dit album staat. Naast de muziek van Conrad Schnitzler is er een PDF bestand te vinden op deze cd waar een stripverhaal is te vinden van Matt Howarth. Dit verhaal gaat over de Moon Mummy, een buitenaards wezen wat een spannend verhaal op aarde beleefd.

Het muziekgedeelte begint met klanken die min of meer uit spannende zwart wit film hadden kunnen komen. Experimentele klanken en bassen die hiet uiterste vragen van de luidsprekers. Een vreemds sfeertje wat volgens mij prima verbeeld hoe de Moon Mummy wakker wordt op aarde. Hij wrijft zijn ogen uit en begint aan een vreemde tocht. Op deze trip wordt hij goed begeleid door de muziek van Conrad Schnitzler die van zichzelf al een merkwaardig verhaal oproept. Daarnaast roepen de titels ook al het nodige op. In gedachte zie ik het buitenaards wezen voorzichtig de aarde ontdekken waarbij hij zich verbaasd wat op zijn weg komt.

Een bijzondere luistertrip waar alle aandacht bij nodig is, want de experimentele klanken vertellen een bijzonder verhaal waarbij ieder geluidje in detail is uitgedacht. Het is dus niet de makelijkste electronische muziek te noemen, maar wellicht een aardige kennismaking met het werk van Conrad Schnitzler dit mede door de strip van Matt Howarth die de klanken een smoel geeft.

Cosmic Hoffmann een vreemde naam in eerste instantie binnen de electronische muziek. Als liefhebber van dergelijke muziek ga je al snel denken heb ik wat gemist? Gelukkig is dat laatste niet zo, want de persoon die hier achter zit heb ik leren kennen via zijn band Mind Over Matter waar Klaus Hoffmann-Hoock later bekend mee werd. Uit de informatie bij dit album blijkt dat hij al vanaf 1974 bezig is met muziek en ervan droomde een gitarist te zijn van een progressieve rockband.

Na alle ontwikkelingen van de laatste jaren is dit album een stap terug in de tijd. Na de eerste paar noten zit ik opnieuw in de kosmische muziek zoals deze begin jaren zeventig werd gemaakt van de vorige eeuw. Beyond the Galaxy begint erg duister en haast tegen de stilte aan. Later is daar het bekende geluid van de ARP Sequencer en de gitaar van Hoffmann-Hoock heeft wat weg van Edgar Froese, maar dan wel een paar niveaus lager. Na dit rock gedeelte volgt opnieuw een stuk kosmische muziek. Het is heerlijk rustgevend.

The Gate of Lahore Part 1 begint erg zacht. Uit de diepte komen langzaam statige tonen die me een gevoel geven in de ruimte te zijn. De verdere klanken zijn wat experimenteel waardoor er niet direct sprake is van enige samenhang. Daarnaast is de muziek erg zacht wat de nodige concentratie vergt om het te volgen. Met wat vreemde geluiden begint Howling Wolves. Langzaam maar zeker komt er wat ritme bij en wordt er schijnbaar gewerkt naar een climax die niet echt komt. Echt verkeerd is de muziek niet, maar door het ontbreken van een climax is het niet af.

Het tweede deel van The Gate of Lahore begint met heerlijke lage tonen waardoor het kosmisch aandoet. In gedachte ben ik dan ook in een andere sterrenstelsel dan de onze. Hiermee is het een mooie flashback hoe ik met dergelijke muziek in contact kwam. Heel in de verte doet het denken aan Rubycon. Het begin van Wanderes of Time is wat experimenteel en kosmisch van aard. Gaandeweg blijft het kosmishe over, waardoor er gevoelsmatig een reis door de tijd wordt gemaakt. Hierdoor best een prima stuk muziek om de fantasie te gebruiken om een voorstelling te maken hoe het aan de andere kant van de dampkring zou zijn (iets anders mag ook). Wel is het jammer dat er niet wat meer spanning is op te horen. Het zit te veel tegen de stilte aan en dat vergt moeite om het te volgen.

Toch is dit album ondanks wat minpuntje hier een daar niet echt slecht te noemen. Het is met andere woorden wel een aardige aavulling wat al eerder op kosmisch muziekgebied is uitgebracht. Verder is de productie goed in orde. Wel gebied me de eerlijkheid te melden dat dit album bij mij niet al te veel in de cd-speler zal zitten. Saai en slecht is het niet, maar het is al eens eerder gedaan.....

Al bij het zien van het hoesontwerp bekruipt mij een gevoel van reizen door de ruimte. Mooie knoppunten waar je zo doorheen vliegt zonder maar één minuut in de file te hebben gestaan. Het gaat gewoon vliegensvlug. Ook is het erg mooi om als wallpaper te hebben op de computer, je blijft turen en de fantasie gaat maar door en door.

In een ietwat duistere sfeer gaat dit album van start. Ik hoor iets van orgel waarna iets ruimtelijks volgt. Al snel gaat het tempo omhoog waardoor Time Shift opgang lijkt te komen. Even valt de spanning weg, maar weldra zit ik opnieuw op de kosmische snelweg. En dan is daar een mooi rustig einde wat een gevoel oproept van weer thuis te zijn. The Gates of Bihar begint mooi statig met veel lage tonen. Het roept daarmee een beeld op van een groot zwaar hek waarachter vele bijzondere zaken zijn te zien. Qua sfeer doet het me denken aan Phaedra van Tangerine Dream. Sehr Mystisch trekt die lijn mooi door, maar dan met een knipoog richting Rubycon.

Indian Bliss begint even wat zoekend, maar weldra zijn er volle rollende tonen te horen waardoor geluiden uit het eerder genoemde land zijn te horen. Hierdoor zit ik in een heerlijke sfeer die me los laat komen van de aarde. Even een rustmoment met heerlijke ruimtelijke muziek, waar na enige tijd een mooi einde op volgt. Op Space Pioneers wordt Klaus Hoffmann-Hoock bijgestaan door de Nederlander Ron Boots. Dit begint met geluiden die uit een cockpit lijken te komen. Daarna heel veel laag en uitenidelijk de lift-off, het is meesterlijk gedaan. Hierna heerlijke kosmische muziek die me mentaal laat zweven.

In alle rust begint Floating in Time wat gezien de titel toepasselijk is. Heerlijk door de ruimte zweven op een luchtbed en genieten van wat er te zien is. Even tijd om het aardse te doen vergeten. Nebelwald geeft me het gevoel te zijn beland in het Melkwegstelsel. Hierbij wordt ik omgeven door rustgevende klanken. Ja en dan ben je al in gedacht ver van huis, maar dan is daar nog altijd de drang van Futher Beyond the Galaxy te willen zijn. Deze gedachtengang is mooi op muziek gezet. De gitaar van Hoffmann-Hoock geeft mooi de onmetelijkheid aan in eerste instantie, waarna een stuk space-rock volgt om door een ringetje te halen. In een mum van tijd zie ik de hele Galaxy als een film aan mij voorbij trekken.

En na zo veel goede electronische muziek wordt dit album waardig afgesloten met Carina Cygnus. Een heerlijk rustig stuk muziek wat me het gevoel geeft dat ik van een wonderschoon uitzicht mag genieten. Al met al heb ik lekker zitten tikken met deze muziek op en moeten constateren dat dit een prima album is om even weg te zijn van het aardse.

Altijd mooi een hoes met iets op de voorkant wat aan de ruitmte doet denken. Als dit ook nog een bijzonder hemellichaam is het feest compleet. De planeet Saturnus spreekt mij bijzonder aan door haar ringen. Daarnaast is ook de lijst van gebruikte instrumenten ook bijzonder te noemen, want dat zijn de bakken waarmee Tangerine Dream en Klaus Schulze groot mee ziijn geworden.

Al vanaf het begin weet Klaus Hoffmann-Hoock, de man achter Cosmic Hoffmann, me de ruimte in te trekken voor een boeiende excursie. Hierbij is het fraai te horen dat het oude instrumentarium nog erg lekker kan klinken. De sound die ook was te horen in het roemruchte verleden van de electronische muziek. Up to the Stars lijkt dan ook te kort, maar Megasum trekt die lijn mooi door met fraaie kosmische klanken. Cosmic ChaCha is qua titel al grappig te noemen. Het voorzichtige ritme waarmee het begint brengt me naar een dansschool in de ruimte. Voetjes van de vloer is daar een rekbaar begrip. Het jammere is wel dat het zo voorbij is. Galaxy Rising is erg mooi door de verstilling die er in zit. Met de ogen dicht krijg ik het gevoel onderdeel te zijn van het uitdijen van het universum.

Spacewards begint erg stil en geeft daarmee het gevoel erg ver van de aarde te zijn. Het geeft me opnieuw een bevestiging waarom ik destijds van kosmische muziek ben gaan houden. Zodra er wat meer leven in de brouwerij komt zie ik in gedachte alles ontstaan wat we nu weten. In het einde van deze track hoor ik een vleugje Schulze terug. Na zoveel moois is Magellanic Clouds nodig om het één en ander te verwerken. Fraaie kosmische geluiden die tegen de stilte aan zitten.

Na die verstilling is Attic Music een mooie track die me een gevoel geeft dat er een nieuwe dag aanbreekt, hoe duister dan ook. Cassini Division trekt die bijzondere duistere sfeer door. Gevoelsmatig zit ik dan ook ver achter het Melkwegstelsel. Hoe vreemd dan ook in combinatie met de titel wordt ik op Black Hole Magic weer netjes op aarde gezet. Fraaie klanken uit een gitaar op een mooi bed van klanken uit de electronica-winkel. Hierdoor komt er op een goede manier een einde aan dit bijzondere album. Geen meesterwerk, maar wel erg lekker om weer dat ouderwetse gevoel van een synthesizer album te voelen.

Als ik zo naar het hoesontwerp kijk bekruipt mij een idee van het circus is in de stad en Prince is van de partij voor een optreden. Maar dat is niet zo, want dit is een album van Klaus Hoffmann-Hoock uit zijn begin jaren.

Het is muziek die me terug brengt naar de kosmische jaren van de electronische muziek. Gelijk op de eerste track, Shiva Connection, zijn daar weer die geluiden van een sequencer geluiden te horen die aan de roemruchte jaren zeventig doen denken. Van die uitgesponnen kosmische klanken dus. Al snel waan ik me tussen de sterren. Interstellar Rollercoaster is een live-track die opgenomen is op 29 mei 1999. Het is kosmische muziek pur sang. In de eerste paar minuten heerlijk zoeken in de ruimte. Zodra er ritme bijkomt gaat de reis in de rollercoaster echt van start. Al snel zit ik hoog in de eerder genoemde attractie waar ik nog net een teug adem kan halen. Even is daar een sfeer die me aan ijle lucht doet denken, waarna ik in alle rust van het buitenaardse mag genieten.

Lightstar Rising begint heel zacht en eenmaal goed hoorbaar is daar een heerlijke deken aan kosmishe muziek. Rustig wijds en dus niet opdringend. Space Arbour is opnieuw een live-track. Ook opgenomen op 29 mei 1999. In het begin klinkt het dreigend of onweerswolken samen smelten. Als deze dreiging minder wordt ontstaat er een mooie kosmische sfeer. Het doet me terug denken aan de begindagen van de electronische muziek. Als ik de ogen dicht doe ben ik ver weg van hier.

Heel in de verte begint de track A Few Miles Beyond Infinity. Ergens in de verte hoor ik lage tonen en iets wat me aan het begin van het leven doet denken. Het zit behoorlijk tegen de stilte aan en het vergt wat moeite om het te volgen. Dit bijzondere album van Cosmic Hoffmann besluit met Hi-Flyin' Shiva. Zo'n track die heerlijk duister begint en die langzaam maar zeker wat meer prijs geeft. De rollende sequencer erop is erg lekker om te horen.

Al doet dit album wat denken aan de oude tijden van de electronische muziek, het is toch wel een mooi album voor erbij. De productie is hier een daar wat aan de doffe kant, maar de muziek is van prima kwaliteit. Even wat anders in de cd-speler dan een oude Tangerine Dream of Klaus Schulze, al heeft het wel raakvlakken.

De Cosmic Smokers was zoals dat heet een supergroep bestaande uit Adrian Beasley, John Christian, Grant Middelton, Pete Ruczynski en het geheel stond onder leiding van Paul Nagle. In 2004 gaven ze vier albums uit en was de koek schijnbaar op.

Op dit Live at the National Space Centre is best behoorlijke electronische muziek te horen in een stijl die tot de Berlijnse school gerekend mag worden van de jaren zeventig van de vorige eeuw. Subtiele sequencers met daar bovenop fraaie uitgesponnen lijnen uit de synthesizers. Het brengt daarmee een stuk nostalgie naar boven waarin de electronsche muziek tot bloei kwam.

Goed je kan zeggen dat dergelijke muziek al gedaan is. Toch weten de heren van de Cosmic Smokers een goede sfeer neer te zetten. Hier en daar is er een knipoog te horen richting Tangerine Dream van de jaren zeventig van de vorige eeuw, maar dat kan niet anders met dergelijke muziek. Het kleine uur wat dit album duurt vliegt dan ook letterlijk om en de overgangen tussen de delen is nauwelijks hoorbaar. Een heel behoorlijk album voor wie niet genoeg kan krijgen van het electronische geluid uit de jaren zeventig van de vorige eeuw.

Dit is opnieuw een bijzonder album van de Cosmic Smokers. Het album werd namelijk opgenomen voor het concert dat ze op 26 juni 2004 gaven in het National Space Centre in Leicester.

Het album begint gelijk krachtig met een heerlijk up-tempo stuk, waarin een hoofrol is voor de gitaarsynthesizer. Hierdoor zie ik in gedachte al de lasers alle kanten op gaan. Het is wat dat betreft meer een vorm van space rock te noemen. Na zo'n openingstrack zit ik althans gelijk in een goed verhaal. Part 2 is een stuk rustiger, het laat me daardoor mooi het wijdse van het universum zien. In die sfeer blijven de heren wat hangen. En dit gaat ze goed af. Heerlijke kosmische muziek met een duidelijke structuur.

Op Part 4 lijkt het wel of de heren bezig zijn met een zoektocht, wat me aan de luidsprekers gekluisterd houdt. Het is een mooi verhaal waardoor ik gevoelsmatig ver in de ruimte zit. Part 5 begint dan ook met tonen die aan ijle lucht doen denken. Hierna gaat het mooie verhaal verder. Langzaam komt er wat tempo bij en kom ik nog losser van de materie dan ik al was. Een heerlijk stuk muziek wat sterk doet denken aan de Berlijnse School.

Na zo'n sterk staaltje laten de delen 6 tot en met 8 me verder zweven tot ver achter het Melkwegstelsel. Op Part 9 komt er een klein beetje leven in de brouwerij, waardoor ik gevoelsmatig tussen Mars en de Aarde in zit. Met geluiden die aan per spoor reizen doen denken begint Part 10, waardoor ik het gevoel krijg dat ik netjes wordt thuisgebracht van een bijzondere vakantie. Kortom; een heel behoorlijk album dus van de Cosmic Smokers.

De albums van de Cosmic Smokers trokken mijn aandacht door het snuffelen door de lijsten bij een platenfirma op internet. Uit wat ze konden leveren van de Cosmic Smokers alles maar aangevinkt. Het boekje bij dit album is wat sumier maar een tocht op internet laat me weten dat de Cosmic Jokers een gelegenheidsband was onder leiding van Paul Nagle.

En dan het belangrijkste de muziek. Het album begint mooi met een ritme wat met beleid wordt ingezet. Hierna volgt al snel electronische muziek die zo uit de jaren zeventig van de vorige eeuw had kunnen komen. Sequencer klanken waarop een boeiend verhaal is te horen. Wel is het jammer dat dit verhaal niet goed over het voetlicht komt, wat toe te schrijven valt aan de matige productie. Hierdoor lijkt het wel of de band bij de buren aan spelen is. Door dit euvel heb ik het gevoel dat ik het nodige mis, want de opbouw van de composities is wel goed te noemen.

Het is van die muziek waarbij je van alles kunt voorstellen en zonder dat je er erg in hebt is daar het klikje dat de cd is afgelopen. Toch blijft het jammer van de productie. Hierdoor mis ik een bepaalde vonk die nodig is om een album in de buurt van de stereo te bewaren. Laat ik maar zeggen, leuk dat er in 2004 nog kosmische muziek werd gemaakt.

Al op papier ziet de samenstelling van de Cosmic Smokers er interesant uit. Zo kennen de heren Adrian Beasley, John Christian en Pete Ruczynski elkaar uit de groep Airsculpture, Grant Middelton is afkomstig uit de groep Under the Dome en is Paul Nalge betrokken geweest bij projecten van Binar, Joint Intelligence Comittee, Headshock en solo activiteiten.

Op dit album zijn opnamen te horen die werden gemaakt tijdens oefensessies voor een concert, maar daar nooit zijn gespeeld. Gelukkig is het wel op dit album terecht gekomen. Het album begint behoorlijk zacht, maar zodra er iets van ritme is te horen en wat sfeer geluiden zit ik in het midden van de jaren zeventig van de vorige eeuw. Mooie opbouwende kosmische muziek in een stijl die aan Tangerine Dream doet denken. Ook de klanken uit de gitaar doen aan Edgar Froese denken. En zo maakt het eerste deel op dit album al een prima indruk. Wel is het jammer dat de productie wat dof is.

De overige delen luisteren heerlijk weg ondanks het euvel met de productie. Fraaie tracks lopen mooi in elkaar over waardoor er in mijn hoofd een film ontstaat van de bol waarop we leven. Beekjes die uitgroeien tot een rivier, knoppen die bladeren worden en ga zo maar door. Daarnaast is er ook wat spanning te horen die mij het idee geven of dieren op de vlucht zijn of dat een vulkaan op springen staat. Maar bovenal zijn het de prettige momenten die de boventoon voeren. Landschappen die langzaam veranderen en een vrij uitzicht naar de horizon toe.

Zodra de muziek meer up-tempo gaat valt de matige productie extra op wat jammer is te noemen. Wat dat betreft is hadden ze beter kunnen blijven "hangen" in wat meer subtielere muziek. Daar zit volgens mij de kracht van de Cosmic Smokers. En die is in voldoende mate op dit album aanwezig. Kortom; een mooi album van de Cosmic Smokers om even van de wereld te zijn al gaat het er wel over.