Wat is het toch zonde dat bepaalde albums op deze site komen en er vervolgens niets mee wordt gedaan. Zelfs een stem lijkt te veel gevraagd. Hieraan moest ik denken op het moment dat de eerste tonen van Glaciation mijn oren bereikte. Ging Vangelis op zijn Antartica naar de Zuidpool nu reizen we met Patrick O'Hearn over de Noordpool.

Zodra er tonen klinken uit een gitaar voel ik gelijk veel ruimte om me heen. Als daar een orkestratie bijkomt voel ik de kou van de Noordpool. Al met al een mooie wijdse sfeer waar iets van dreiging uitgaat. En zo brengt de eerste track me al in een andere wereld Under Weigh doet me wat denken aan om een vuur te zitten en elkaar mooie verhalen vertellen. De sfeer van het koude continent komt goed naar voren. The Approaching Ice begint een tikje desolaat en laat daarmee horen hoe moeilijk het leven op de Noordpool is. De warm klinkenkde basgitaar brengt daar geen verandering in. Obilique Formations roept bij mij een sfeer op van gezamelijk op onderzoek te zijn in een vliegtuig om zo het leven wat erg schaars is in kaart te brengen. Forsaken Beauty is een mooi rustpunt te noemen. Daarnaast klinkt er ook wat weemoed in.

Our Temperale Host doet mij wat denken aan samen op een spannende expeditie te zijn met om je heen grootte ijsschotsen en het gevaar om een hongerige ijsbeer tegen te komen. De paar piano tonen die te horen zijn geven goed de ruimte weer die daar nog te vinden is. Met wat verstilling begint Resourceful Adaptation. Het blijft ook rustig en in mijn verbeelding zie ik een landschap bestaande uit ijspegels, ijspegels en nog eens ijspegels. Deze lijn wordt mooi opgepakt op de track Upon Solitary Expanse. Gevoelsmatig lijkt het erop dat er wat gevaar dreigt. De titeltrack Glaciation begint wat experimenteel en blijf dit ook in gedachte ben ik dan ook verdwaald en de communicatie met het thuisfront lijkt wel verbroken.

Gradual Understanding begint mooi zacht met belletjes en piano tonen. Zodra daar een donkere orkestratie bijkomt voel ik hoe ver weg ik ben van de drukke maatschappij. Better Times Ahead geeft me een gevoel van iemand die zijn arm op mijn schouder legt met de woorden: "Het komt allemaal wel goed." De basgitaar van O' Hearn versterkt dit gevoel alleen nog eens. Met ietwat droeve wijdse tonen begint A Safe Return. Het doet me denken aan van een goede vriend afscheid te nemen met in het achterhoofd dat je het thuis weer goed gaat hebben na het ontberen van de kou op de Noordpool. Beneath the Celestial Sphere is voor mij zoiets als het fotoboek wat meegaat in het geheugen van een tijd die gerust enerverend mag worden genoemd.

Met andere woorden dit Glaciation van Patrick O' Hearn is een mooi bijzonder album die de Noordpool een goed vehaal geeft van in een basiskamp terecht komen en van daaruit het nodige te gaan beleven waarbij ook de gevoelsmatige kant aanbod komt.

De naam Patrick O' Hearn is jaren verbonden geweest met die van Frank Zappa. In de band van laatst genoemde was hij verbonden als bassist, waarbij de fretless varriant zijn voorkeur had.

Op dit derde instrumentale album voor Private is dit instrument goed te horen. Het geeft dat warme gevoel aan de muziek die op dit album is te horen. Naast de gebruikte electronica op dit album is dat een prima combinatie. Heerlijke spannende klanken met een bass die zo lekker in de maag is te voelen. Naast het voorafgaande is het ook muziek waar hoop uitspreekt. Na een stressvolle dag even dit album de cd-speler in en je bent er zo weer bovenop.

Kortom; best een lekker album. Een minpunt is wel dat de afwerking ervan wat te kort schiet. De tracks houden te vaak ineens op, wat niet had gehoeven als men daar wat meer zorg aan had besteedt. En dat is best jammer te noemen, want de composities hebben dit wel in zich.

Al bij het zien van het plaatje van de hoes bekruipt mij al een plezierg idee voor muziekliefhebbers. Een mooi fraai vrijstaand huis en geen buren te bekennen, dus de stereo kan eens laten horen wat hij kan. Maar aan de andere kant denk ik dat de eenzaamheid behoorlijk hard kan toe slaan.

Aan het begin van dit album heb ik het idee dat ik heel vroeg een wandeling maak in een binnenstad. Iemand laat rustgevende muziek horen op een beiaard en hier door alleen al raak je in een bepaalde trance. Tijd lijkt even niet te bestaan, dat is volgens mij wat Patrick O' Hearn wil zeggen met Music for Three Vibraphones. De track Slow Time trekt die lijn mooi door. Het doet me een beetje denken aan de ambient van Brain Eno. Muziek dus voor dat het woord stress werd uitgevonden. Klanken die erg tegen de stilte aan zitten. Uiterst vriendelijk is het begin van Let's Move On. Het lijkt wel of iemand aan me vraagt of ik een stukje wil opschuiven op het bankje waarop ik zit, zodat hij of zij ook kan genieten van het landschap wat in de compositie is te horen. Nog lekker ruim en een uitzicht tot het oneindige.

I Could Live Here trekt die sfeer mooi door. Een mooi rustig begin die een beeld oproepen of iemand bezig is om een prettige leefomgeving voor zichzelf en andere aan het bedenken is. Hierbij draait het vooral om ruimte voor elkaar te creëren. subtiele piano-klanken versterken dit beeld. Where We Once Stood roept een gevoel van weemoed op. Gevoelsmatig loop ik langs de plek waar ooit mijn basisschool stond en waar nu een saai kantoorpand staat. Het roept emoties op van een verleden waar niets tastbaars van over is. Slechts de herinnering leeft voort.

I Remember Now begint met wat gongslagen de me min of meer tot de orde van de dag roepen. Hierna wordt een wijds beeld geschetst wat tot de horizon lijkt te lopen. In de muziek gebeurt niet veel, maar het is wel erg knap te noemen dat weinig zoveel kan betekennen. A Welcome Sight brengt wat leven in de brouwerij, zei het wel uiterst delicaat. In gedachte zie ik iemand naar buiten komen uit het huis op de hoes om te genieten van de rust om zich heen. En die rust blijft nog wel even. Still Standing begint heel zacht, maar langzaam maar zeker komt er een tikje leven in de compositie, waardoor het een gevoel oproept dat het heerlijk wonen is ver van de bewoonde wereld.

Door dit bovenstaande is Slow Time van Patrick O' Hearn een heerlijk album geworden om op te onthaasten en even alle drukte te doen vergeten. Een mooi verhaal voor het slapen gaan bijvoorbeeld.

Wat ik tot nu toe heb gehoord van Patrick O'Hearn komt warm over en de composities zitten goed in elkaar. Voordat O' Hearn solo ging speelde hij de bass in de begeleidingsband van Frank Zappa. Op dit album werkt O'Hearn samen met een vijftal andere muzikanten. Hetgeen steeds als een rode draad in de composites terugkomt zijn de warme klanken uit de bass-gitaar.

Met klanken die wat aan klagen doen denken begint Liberty. Het klinkt daardoor alsof iemand naar vrijheid snakt. Wat later komt die vrijheid er ook. De sfeer wordt wat openner toch is daar al snel het besef dat vrijheid een groot goed is waar je zuinig mee moet omspringen. Dit alles wordt mooi instrumentaal verwoord, waardoor de compositie relatief kort lijkt. Aan het begin van Two Continents vliegt bij mij even een beeld door mijn hoofd van de Berlijnse Muur. Twee werelden die erg dichtbij elkaar liggen, maar zo anders zijn. Ook moet ik wat denken aan Russians van Sting. Een goed verhaal dus. Equinox begint vrij donker en zoekend, maar snel heb ik het gevoel dat er subtiel naar een minder donkere sfeer wordt toegewerkt. Het is fraaie wijdse muziek die me aan fraaie landschappen doet denken waar het nodige in plaats waardoor het zeker niet saai is.

Trust begint in een ontspannen sfeer waar goed is te horen hoe laag een bas-gitaar kan klinken. Verder bestaat de compositie uit wat losse klanken die een ruimtelijk sfeer beeld creëeren. Het doet mij wat denken aan een heerlijk stuk wandelen door de natuur. Met ingehouden vrolijkheid begint Synergy. Later in het stuk lijkt het wel of ik mensen met plezier zie werken aan een lopende band waar ik me eigenlijk geen voorstelling van kan maken dat dat zo kan. Buiten dit om zit er ook iets in wat een tikje depri aandoet.

Met haast uitzichloze klanken begint The Lone Man. Als daar later de bass van O'Hearn bijkomt wordt dit nog eens versterkt. In gedachte zie ik een man op een groot plein staan waar niemand contact mee wil. Heel wat vrolijker is het begin van 3 Circels. Een prettig ritme vult de kamer en als ik in de auto zou zitten, zou ik al snel het gevoel hebben dat ik door een mooi glooiend landschap ga. Een lekker gevoel dus wat aan de vakantie doet denken. Met wat natuurklanken begint Farwell. De tonen die uit de bassgitaar komen doen me denken aan de lichtstralen van een vuurtoren. Hierdoor krijg ik het gevoel of ik in haven ben en afscheid neem van een goede kennis voor langere tijd. Een gevoel van weemoed en verlatenheid.

Een mooi album dus dit Trust van Patrick O'Hearn, met mooi uiteenlopende verhalen die toch één boek vormen om laat op de avond te lezen voor het slapen gaan.

Het blijft altijd spannend om een debuutalbum van iemand in de cd-speler te doen als je de desbetreffende persoon kent uit een band waar je fan van bent. In dit geval van Tangerine Dream. In een interview heb ik Edgar Froese horen zeggen dat hij blij was met Paul Haslinger omdat hij over dezelfde denkstructuur beschikte. Hierdoor verliep de samenwerking erg goed.

Op het moment dat dit album voor het eerst in de cd-speler had gezeten bleef ik zitten met een vraag: Wat heb ik eigenlijk voorbij horen komen? Opnieuw starten dan maar was al snel de beste optie. De muziek op dit album laat me al snel alle hoeken, gaten en culturen van de wereld zien. Hierdoor is het wel een album geworden om helemaal in op te gaan en er verder niets bij te doen als die opstaat. Door het wat experimentele karakter van de muziek is alle aandacht erbij wel vereist.

Na bijna vijftig minuten wordt ik na een bijzondere reis met beide voeten op aarde gezet. Echt na vertellen wat ik allemaal heb gezien lukt niet echt, daar was het namelijk net iets te veel voor. Al met al een goed album van deze Oostenrijker, die goed laat horen over een wijde blik te beschikken. Mooie wereldse muziek....

Het blijft verbazingwekkend hoe Paul Haslinger klinkt ten opzichte van de band waar hij een tijd heeft ingezeten. Tangerine Dream een band die met zijn tijd mee gaat en Edgar Froese die blij was met Haslinger omdat hij hetzelfde over bepaalde zaken dacht. Op dit album is daar niets van terug te horen. Goed het is electronische muziek, maar daar houdt iedere vergelijking wel mee op.

Op World Without Rules heb ik het idee dat Haslinger me meeneemt door diverse woonwijken in de wereld waar van alles te beleven valt. Wat varieert van een pittige vechtpartij tussen twee rivaliserende bendes tot een meditatieve sfeer in een park. Het knappe binnen de composities is wel dat er genoeg indicatie in zit waar de eerder genoemde zaken plaats vinden. Binnen het uur wordt er een indrukwekkende wereldreis gemaakt door diverse culturen.

Door de drukke en vol gearrangeerde composities is het wel een album om van A tot Z er helemaal voor te gaan tijdens het luisteren. Een telefoontje tussendoor is funest voor de bijzondere sfeer die Paul Haslinger op dit album schetst.van bendes die in spanning leven tot lange tochten door wijken waar te zien is dat er geleefd wordt. Kortom; een album wat behoorlijk werelds is.

Een leuk item elders op deze site is “hoesgelijkenissen” Muziek >> Algemeen >> Hoesgelijkenissen en daar hoort deze zeker thuis. Het kost me weinig moeite om de hoes van het album Epsilon in Malaysian Pale van Edgar Froese Edgar Froese - Epsilon in Malaysian Pale (1975) voor de geest te halen. Ook zo’n hoes met het blad van groene varens en verder een minimaal aanbod van tekst. Alleen het noodzakelijke. Ja en dan voor ik over ga tot het bespreken van de muziek, eerst even kort wie Paul Nagle is.

Paul Nagle is een Brit die in zijn jeugdjaren lid was van een koor. Met dat koor toerde hij door de Verenigde Staten van Amerika. Aan het einde van de jaren zeventig van de vorige eeuw begon hij met het maken van experimentele electronische muziek. Hij bracht deze in eerste instantie uit op cassette en later op cd. Daarnaast bezocht hij door de jaren heen diverse festivals op het gebied van de electronische muziek. Met andere woorden muziek is hem bijwijze van spreken met de paplepel toegediend.

Dit tweede soloalbum van Paul Nagle begint gelijk vrolijk. Bloodstone is echt zo’n nummer voor onder snelle beelden van de natuur. Verder zou het met wat airplay een hit kunnen worden. Wat later in de compositie zijn wat klanken van xylofoon te horen, maar bovenal is het een zorgeloos stukje muziekje om even de sleur van alle dag te doen vergeten zonder daarbij in het stramien te vallen van flauwe lottoballetjesmuziek. Daar is het namelijk te goed voor. Ietwat klassiek is het begin van Herne’s Tale. Het roept een middeleeuwse sfeer op. In gedachte zie ik een rustig tafereel op een pittoresk stadsplein van weleer. Een rustige volksdans bijvoorbeeld. Qua muziek doet het me wat denken aan de minder zware composities van Tangerine Dream. Going Grey begint met donkere tonen. Het stuk muziek wil niet gelijk goed op gang komen. Wat ik hoor zijn experimentele klanken die niet één twee drie zijn te plaatsen. Hier en daar doet het wat oosters aan. Na ongeveer twee minuten komt er meer verhaal in het stuk. Vreemd genoeg moet ik wat aan China denken. Met de ogen dicht zit ik bij de chinees en zie in de beelden en andere zaken een verhaal van een bijzonder volk voorbij komen. Als daar later klanken bij komen die lijken of ze uit een elektrische gitaar afkomstig zijn wordt deze sfeer nog eens versterkt. Door al deze factoren wordt Going Grey een erg prettig stuk muziek met diverse verhalen er in verwerkt. De dikke 15 minuten zijn hierdoor zo voorbij. Aan het einde klinken nog wat weemoedige tonen die deze nog eens versterken. De mooie film is voorbij en de sleur van alle dag staat opnieuw te wachten. Haast en verswinde spoed met af en toe toch een reflectie hoe het anders kan.

Retribution begint een heel klein tikje experimenteel, maar eenmaal opgang is een best spannend verhaal te horen. Het doet met wat denken aan in de bioscoop te zitten. Aan de ene kant het normale leven aan de andere kant de spanning. Zeg maar de wereld van achtervolgingen en liefdes scènes die elkaar binnen een bepaalde sequence opvolgen. Kortom erg filmisch en in no time vliegt een heel verhaal aan mij voorbij. De muziek is dus duidelijk en op vele plaatsen meeslepend te noemend. Een soundtrack voor de fantasie. Black Flowers heeft een dreigend haast klassiek begin. Klanken die uit een kerkorgel lijken te komen trekken me een duister verhaal in. Gaande de compositie komt er wat meer lucht in de zaak. Wat wel blijft is het klassieke wat me wat doet denken aan duistere ceremonies. Ook de niet gelijk te plaatsen klanken versterken de lugubere sfeer. Door al die factoren is Black Flowers voorbij voordat ik adem kan halen bijwijze van spreken. Het begin van Memory of a Day doet me denken aan het ontwaken in de natuur. Rustige muziek vermengt met natuurgeluiden stomen subtiel uit de boxen. Als daar later wat sferische muziek bijkomt doet het mij belanden in gebieden waar nog geen mens is geweest. Eén en al rust en de natuur lijkt haar gang te gaan. Muzikaal iets voor op de zondagmorgen. Iedereen slaapt uit en verder hoeft er niets. Lekker zitten en van de rust genieten. Als ik de muziek zou moeten toeschrijven aan iemand dan zou ik bij Kitaro uitkomen. Die rust staalt het uit.

En wat is zo’n uurtje toch kort als er van alles voorbij komt. In alle rust begint de titeltrack Earthshaper. Uit de boxen klinken Afrikaanse drums en natuurgeluiden. In eerste instantie lijkt het niet opgang te komen. Niet dat, dat erg is, want wat te horen is heeft wel iets rustgevends en laat me zodoende weg dobberen naar onbekende delen van de aarde. Het oerwoud bijvoorbeeld. Daarmee komt er op een fraaie wijze een einde aan dit album wat zoals ik al eerder schreef diverse sferen kent.

Mooi rood is niet lelijk hebben ze haast moeten denken bij het ontwerpen van de hoes van dit album. In het echt ziet het er nog mooier uit dan hier op de afbeelding. Tijdens het turen komt het Chinese tafereel langzaam maar zeker stukje bij beetje naar voren. Het heeft wel wat. Als ik het “boekje” vervolgens openvouw komt er een mooie blauwe kleur te voorschijn. Ja, en daarmee wordt duidelijk hoe dit album aan haar naam komt. Dit thema wordt ook doorgetrokken op de cd’s. Zo heeft een cd een rode opdruk en de ander een blauwe. Kortom de eerste indruk is een goede ondanks de wankele tray waarop de cd’s zijn bevestigd. Dat gaat een keer sneuvelen hoe voorzichtig je er ook mee omgaat.

Dan het belangrijkste de muziek. Multitude begint zacht, maar zodra er wat te horen doet het mij wat denken aan vliegen die zenuwachtig rond aan het vliegen zijn. Tot dat er een soort houseachtige beat het stuk inkomt. Even een kort intermezzo en daarna iets wat me aan chinees tafereel doet denken. Met andere woorden er gebeurt nogal wat muzikaal gesproken. Qua muziek een aardige binnenkomer. Wel is het jammer dat de productie wat dof is, waardoor ik soms het idee krijg of ik de muziek van de buren door de muren heen hoor. Iets meer hoog had hier dus wonderen gedaan. Verder geen klachten, want Multitude is een heerlijk stukje toonkunst in de Berlijnse stijl van het woord. Vooral de climax aan het einde is haast meesterlijk te noemen. Tomb in Darkness begint inderdaad in een duister sfeertje. Het roept daarmee echt het gevoel op in een tombe aanwezig te zijn. Tot daar ineens gewijde klanken zijn te horen. Het geeft het stuk een religieuze sfeer. In gedachte waan ik me in sfeer of men de overledenen in stijl aan het herdenken zijn. Toch komt er naar verloop van tijd wat vrolijkheid het stuk binnen wandelen. Het brengt wat lucht in het geheel en met de ogen dicht is de muziek dusdanig dat het me in trance kan brengen. Met subtiele gongslagen begint Sack of Money, Buddah. Het brengt me daardoor gelijk in een Chinese sfeer. De muziek lijkt niet gelijk op gang te komen. Het blijft wat hangen, maar gaande weg zijn er subtiele veranderingen te horen. Even is er een korte pauze, waarna de eerder genoemde sfeer opnieuw wordt opgepakt. Muziek om in eerste instantie te gebruiken achter te lopende band tot dat er een behoorlijk ritme in het stuk komt wat me een gevoel geeft op de snelweg te jakkeren. Aan het einde wordt het stuk een tikje zenuwachtig van aard. Dit is jammer, want voor mijn gevoel is Paul Nagle hier muzikaal bezien de weg kwijt. A Night at the Opera opent in een spannende sfeer. Voor mijn gevoel zijn we stiekem een operagebouw aan het insluipen. Later in de compositie lijkt het wel of men wat zenuwachtig wordt. Snel de code van kluis kraken lijkt het wel. Het zou zo uit een oude James Bond film kunnen komen. Prutsen in een donkere kelder. Verder wat vreemde geluiden, maar aan opera doet het mij niet denken. Aan het einde nog een verhoogde hartslag en wat vreemde geluiden. Chant & Deliver doet een tike zenuwachtig aan verder hoor ik muziek die uit de Berlijnse School had kunnen komen. En lekker ritme vult de kamer. Aan het einde van het stuk waan ik me bij een inheemse stam die net lijken bezig te zijn met een religieus ritueel. Zonder dat ik daar in eerst instantie erg in heb zit ik ineens het tweede deel van Tomb of Darkness. Een vrij lage toon vormt daar het begin van. Verder hoor ik stemmen van kinderen die het maar niet vinden. Daarnaast is het een rustig stuk muziek waar iets betoverends van uitgaat. Net als ik aan die sfeer begin te wennen stopt het stuk ineens. The Goddess of Democracy is niets meer dan oude vrouw die een soort oude rituele song lijkt voort te brengen. Strange Times begint in een vreemd sfeertje, niet samenhangende geluiden lopen enige tijd door elkaar heen. Het geeft daarmee een kijkje in de muziek keuken van Paul Nagle. Naar verloop van tijd komt er een sequencer het stuk binnen, maar echt lekker klinken doet het niet. Tegen het eind wordt het stuk wat statiger, qua muziek doet het me wat denken aan de muziek van Jean Michel Jarre. Dit maakt veel goed, want de eerst helft van Strange Times was bepaald niet om er over naar huis te mailen. In een ontspannen sfeer begint From Space. Na verloop van tijd roept het een gevoel op van in cirkels te zweven. Muzikaal stelt niet zo veel voor, maar de sfeer van te zweven is wel prettig te noemen. Nog enigszins in trance van het voorgaande zijn daar de beats van Shanghai Surprise me even te vroeg. Het stuk muziek zelf heeft wel iets vrolijks en straalt iet zorgeloos uit. Heerlijk ontspannen en we zien wel waar het schip strandt lijkt het wel te zeggen. Met andere woorden de eerste cd uit deze set sluit mooi af. Een cd vol afwisselde sferen en muziek die zeker een voldoende verdient. Wat kan een dik uur kort zijn.

Cd twee de cd-speler in dan maar. Zodra de cd met blauwe opdruk draait zijn er haast klassieke klanken te horen. Dit houdt even aan tot dat er een sequencer het stuk komt inwandelen. Van meet af is te horen dat Power Haus een heerlijk up-tempo stuk kan worden. Klanken die op violen lijken op een heerlijk ritme dus. Met andere woorden er is fraaie Berlijnse School te horen. Naar verloop komt daar het geluid van een trillend stuk metaal bij wat wel is grappigs heeft. Even is er een pauze te horen waarop dat stuk trillend metaal alleen achter blijf. Het is een soort stilte voor de storm langzaam maar zeker lijkt het wel of er naar een climax wordt toegewerkt. Maar dat lijkt een schijnbeweging te zijn. Wel zijn er mooie rollenden tonen te horen die eigenlijk beter uit de verf zouden komen in grootte zaal over een goede PA dan de stereo in de huiskamer. Een lekker ritme met leuke geluiden erop. Die lijn trekt het stuk Wassernixe in eerste instantie door. Dit is echter van korte duur, want er volgt iet wat ik wil omschrijven als kosmische muziek. Tot dat daar ineens een piano is te horen die klinkt uit de tijd dat Tangerine Dream bezig was met het album Stratosfear. Maar wat is dat nou jammer dat dit van korte duur is, want eenmaal opgang lijkt het wel abrupt te stoppen. Tijd om het mooi uit te bouwen wordt er niet genomen. Het stuk met de vreemde titel Xyzzy begint met een vrolijke tonen die me op een of andere manier aan de lente doen denken. Het is een fraai rustig stuk muziek die op één of ander manier me aanzet om te denken over het leven. Naarmate het vordert kom er langzaam wat ritme in het stuk wat me een gevoel van reizen geeft. Dit is echter van korte duur, want hierna is sfeervolle muziek te horen die later overgaat in iets met wat meer tempo waardoor het gevoel van reizen opnieuw naar bovenkomt. Ondanks de vreemde titel is Xyzzy een heerlijk stuk muziek. Met wat zware bassen en wat sferische geluiden begint Fügsamkeit, het doet me denken aan vroeg in de morgen. De dag staat nog op aanbreken. Zodra er ritme bijkomt is er gelijk een heerlijk drive te horen die stil zitten lastig maakt. Het is daardoor een soort ochtendgymnastiek en ontbijt in een geworden. De spieren met beleid losmaken en de inwendige mens verzorgen. Erg lekker dus een dergelijke start van de dag. Als de laatste tonen wegebben heb ik ook het gevoel klaar te zijn voor de dag. In een wat trieste toonsoort begint Abstimmen het geeft me een gevoel van een grijze dag de regen valt uit de lucht. Verder doet de muziek me denken aan de elektronische muziek van midden jaren zeventig van de vorige eeuw. Een heerlijke sequencer op langgerekte tonen die uit violen lijken te komen. Langzaam maar zeker gaat het tempo iets omhoog waardoor er een heerlijke ouderwetse drive in het stuk komt. Heerlijk om in op te gaan en zodoende het gevoel te krijgen van te zweven in onbekende gebieden van het universum. Tijden van de kosmische muziek van weleer herleven. Het voorafgaande stuk loopt mooi over in de track Erfrierung. Deze geeft vanaf het begin een droef gevoel, of het wil zeggen het feest is voorbij. Ondanks dat er een lekker ritme in zit geeft me het een gevoel afscheid te nemen van een mooie vakantiebestemming als het ware. Een ietwat statig ritme met geluiden die aan een elektrische gitaar doen denken begeleide me op de laatste trip van deze dubbel cd van Paul Nagle.

Conclusie; de afgelopen kleine twee uur heb ik heerlijke elektronische muziek voorbij horen komen in de stijl van de al oude Berlijnse school. Niet vernieuwend maar wat blijft het toch lekker om naar te luisteren. Wel heb ik ondanks dat wel een puntje van kritiek en dat is dat de productie niet echt lekker te noemen valt. Voor mijn gevoel hangt er een dikke deken voor de luidsprekers waardoor de muziek niet echt helder en dynamisch de kamer in komt. Hetgeen jammer is en mijn uiteindelijke waardering voor dit verder prima album naar beneden doet bij stellen. Daarom ook een tip aan Paul Nagle haal die dekens weg uit de studio, dat komt de sound ten goede.

Door het ontdekken van deze site ga je onbewust anders na je muziekcollectie luisteren. Of dit komt door de kritische gebruikers, dan wel dat jezelf eens van mening bent je muziek te beöordelen? is een lastige vraag. Hoe dan ook, opnieuw een cd van Peru de speler in.

De eerst track begint wat kinderlijk, maar naar enige tijd komt daar een volwassen ritme bij waardoor, Out Of Time uitgroeit tot een track die lekker in het gehoor ligt. Dit gegeven wordt op de volgende track prima doorgezet. Een heerlijk ritme met daar over heen wijdse klanken die inderdaad wat weg hebben van het oude Tangerine Dream. Hetgeen wat er op ontbreekt is de gitaar van Edgar Froese. Midden in de track vindt er een behoorlijke verandering plaats. Ruimtelijke klinkende beats vullen de woonkamer met wederom wijds klinkende electronica. Het is een utopie om te denken dat dit eeuwig aan houd. De volgende track begint behoorlijk up-tempo. Heerlijke metaalachtige klanken gaan langzaam over in zeer fraaie lage tonen, waarop ik bijna begin te zweven. Op de track Constellations gaan we letterlijk de ruimte in. Aan het ritme hoor ik dat het vuur onder het ruimtevaartuig behoorlijk heet moet zijn, ik zie als het ware de vlamen dansen. Hierna had nog wat mogen volgen, maar dit is denk ik vergeten.

Na al die spannende muziek is het even bijkomen op de track Spring. In mijn gedachte zie ik de jonge dieren hun leefomgeving verkennen. Het weer werkt aan alle kanten mee en ineens zit ik op een zomerse dag op het strand. Spelende kinderen om me heen en de ijscoboer doet prima zaken. Na in de ruimte en op het strand te zijn geweest is het tijd voor rust. Tommy is een track die me doet denken van in bed liggen en na de lucht kijken. Lekker langzaam in slaapvallen op rustgevende klanken.

Al bij al een prima album van deze Nederlandse band.

Van de Nederlandse band Peru wordt vaak gezegd dat het, het Hollandse antwoord is op het Duitse Tangerine Dream. Toch is het voorafgaande wat te hoog gegrepen of laat ik het anders zeggen; Peru maakt wel muziek die in straatje past van Tangerine Dream, edoch in een eigen stijl. Het is minder zwaar en de composities zijn overzichtelijker.

Wil dit zeggen dat hier sprake is ven slechte muziek? Nee, in mijn oren zijn de heren er prima in geslaagd een goed album te maken. De tracks op dit album klinken in vele gevallen zoals ze zijn getiteld. Daarmee hebben deze heren uit Nederland een heerlijk afwisselend album gemaakt, wat in mijn oren een prima reisverslag had kunnen zijn langs diverse zaken die op aarde aanwezig zijn. Zo met de reisgids op de bank en deze cd op, is het heerlijk om een besluit te nemen waar de vakantie dit jaar wordt gevierd. Kortom: een wereld-album zou je zeggen.

Dit laatste jammer genoeg net niet, want alhoewel de heren een heel eind in de goede richting zitten, staat er nog steeds een optreden van ze op mijn netvlies, waar nogal lange stiltes vielen tussen de tracks door, wat de heren de kans gaf hun instrumenten te programmeren en aan wat knoppen te draaien. Dit beeld komt bij nog steeds na boven als ik dit album draai en daarom 4 sterren.

Dit is voor mij voorlopig het laatste album wat ik van het Hollandse gezelschap Peru gekocht heb. Wel heb ik vernomen dat na het uitkomen van dit album de muziek heel anders werd.

Dit album begint al gelijk goed met het wijds klinkende Moon. Echt de maan er in terug horen doe ik niet. Daarentegen doet de track Jules Verne wel haar titel eer aan. Het doet mij wel denken aan die man die spannende ontdekkingen deed op natuurkundig gebied. Het speelgoed pianootje waar Nocturne mee begint doet mij aan mijn jeugd denken. Thuis hadden we ook zo'n geval. Een rooie als ik me niet vergis. Als deze uitgespeeld is volgt er een mooi stuk rustige muziek. Een track als Hunting laat zien dat Peru ook snelle muziek aan kan. Het heeft na mijn idee wel een lekkere drive. Een track als Tears begint best wel spannend tot dat er een gedragen ritme bij komt, op dat moment zie ik een eerste traan en later vloeien er meer. Het laat hiermee horen dat electronische muziek terdege gevoel kan hebben. Het is daarmee een van mijn lievelings tracks van Peru. Na dit droeve gedoe volgt China 2000 wat laat zien dat het leven nog zoveel te bieden heeft. Stampede is een heerlijke track om je geestelijk leeg te maken en op te dagdromen. Met mooie wijdse klanken steekt Peruvian van wal Als ik mijn ogen sluit begin ik te zweven na grote hoogte. Na al dat buitenaardse gewandel is het zaak weer in contact te komen met het aardse. Dit wordt op de track Valley geboden. Dit album sluit af met een live-versie van Hunting, wat werd gespeeld op 3 november 1990.

Conclusie: Met moon hebben de heren van Peru een behoorlijk goed album gemaakt met electronische muziek.

Wat is dit eigenlijk? Dat is helemaal geen gekke vraag. Twee heren die een serie albums maken met titels die erg doen denken aan Pink Floyd. En dan de heren zelf. Pete Namlook die meer uit de hoek komt van de techno en Klaus Schulze één van de uitvinders van de kosmische muziek in de jaren zeventg uit de vorige eeuw. Twee personen dus met een eigen invalshoek op wat muziek is.

Om eerlijk te zijn dacht ik bij de eerste luisterbeurten: Wat is dit dan? Daarna koste het nog de nodige tijd om aan de sound te wennen. In het begin moest ik denken aan een hip restaurant in mijn woonplaats waar hippe jazz was te horen op de achtergrond wat dit helemaal niet is. Het is meer rustige muziek op electronische basis die best aardig is om na te luisteren, mits mijn bui er na is.

Dit eerste deel uit de serie begint met een melding over het e-mailadres van Robert Moog. Vlug hierna volgen sferische klanken die mij het gevoel geven er komt iets erg lekkers aan. Edoch dit laat nog even op zich wachten waardoor ik toch even aan Wish You Were Here van Pink Floyd ga denken, dat begint ook gestaag. Wat later komt er ritme bij die duidelijk meer uit de techno hoek komt dan de kosmische al is het wel gedeisd te noemen. Het roept bij mij wel een beeld om van reizen met weing verkeer op de weg. Alhoewel dat wel prettig doorrijden is had er voor mij wel meer spanning in gemogen. Een rij vrachtwagens inhalen bijvoorbeeld geeft een bepaalde stress die wel lekker is. Dat mis ik hier.

De versilling die track vier brengt is erg mooi en is duidelijk van de hand van Klaus Schulze. Het heeft duidelijk de structuren van zijn kosmisch werk uit de begin jaren. Op track 5 hoor ik voor het eerst wat spanning al begint deze uiterst zacht. Vraag me niet waarom, maar het doet mij wat denken aan een ruimtewandeling. Die rust houdt echter iets te lang aan, waardoor het "gevaar" ontstaat weg te sukkelen. Wellicht mooi als je een paar nachten slecht geslapen hebt, maar voor muziekbeleving is het wat aan de lange kant.

Gelukkig komt er aan het begin van track 6 wat spanning in het verhaal Alleen wordt het hierna opnieuw erg rustig en denk we hebben tot nu genoeg verstilling gehad. Nu even los met de electronica. Niet dat ik wat heb tegen verstilling, maar even wat dynamiek had best gemogen. Het blijft nu te veel hangen in het kosmische en dat hebben we in de jaren zeventig van de vorige eeuw al gehad. Hierdoor ontstaat bij mij nu al de voorspelling dat dit album maar mondjesmaat de cd-speler van binnen zal zien. Jammer en nog net een kleine voldoende waard. De laatste paar wat snellere noten brengen daar weinig verandering in.

En de heren Namlook en Schulze werken door en zo kom ik terecht bij deel tien uit de serie The Dark Side of the Moog. Dit deel begint niet echt lekker. Wat ik hoor is iemand die saai een verhaal vertelt op een bed van klanken. Echt boeien doet dit dus niet en gaat bovendien veel te lang door. Het instrumentale gedeelte daarna wil niet echt op gang komen. Ik hoor wat natuurgeluiden op tonen die uit een gong lijken te komen. Daardoor ontstaat bij mij het idee dat de heren wat in de studio aan wat knoppen zitten te pielen. Pas als de cd tien minuten verder is hoor ik eindelijk wat op muziek lijkt. Rustge sferisch klanken die me laten drijven in een bijzondere wereld. Het begin van Part II doet me denken aan het ontwaken in een kosmische omgeving. Hierdoor ontstaat een mooi sferisch beeld op mijn netvlies.

Op Part III komt er wat leven in de brouwerij. Zei het voorzichtig. Het doet mij wat denken aan moderne architectuur. In gedachte hoor ik de ontwerper een verhaal vertellen wat er met het ontwerp allemaal kan. De bank kan daar en de kapstok komt links van de deur en zo valt alles vanzelf wel op zijn plek. Met een bekende riedel van Schulze begint Part IV. Het lijkt even saai te worden, omdat de compositie maar niet op gang lijkt te komen. Even is daar een stukje wat aan ambïent muziek doet denken, waarna er uit de diepte statige klanken komen die mij doen denken aan noeste arbeid in de haven. De mist trekt langzaam op en de schepen worden zichtbaar. Als er later wat ritme bijkomt ontstaat er een mooi wijds beeld op mijn netvlies, of de schepen het ruime sop kiezen.

Zeer statig is ook het begin van Part V. Het roept een beeld op of iemand voor goed van ons heen is gegaan. In gedachte wordt de kist de aula ingedragen. De emoties zijn voelbaar en de sfeer is intens. Het begin van Part VI trekt deze mooi door. De gitaar klanken die daar te horen zijn gaan door merg een been. Wel ontstaat een sfeer van het leven moet verder, maar het verdriet zit er nog.

Al bij al een behoorlijk album uit deze serie. Alleen erg jammer dat de eerste 16 minuten niet om door te komen waren, want dat drukt erg op mijn eindoordeel van dit album. Na die 16 minuten volgt immers een goed verhaal.

Met een heerlijke beat gaat dit deel van Dark Side of the Moog van start. Het doet mij denken aan zware industrie. Naast die zware geluiden roept het ook een beeld op van een landschap wat aan me voorbij trekt. Het doet me denken aan het rijden op de motorway in de omgeving van Birmingham in Engeland. Grote buizen ontsieren het landschap en het verkeer raast door. De grijze lucht maakt de sfeer desolaat. De buizen blijven maar komen en gaan er lijkt geen einde aan te komen.

Met geluiden die aan zee doen denken begint Part II. Als daar langzaam maar zeker wat ritme bijkomt lijkt het wel of er een hartstochtelijk verhaal wordt verteld. Dit wordt nog eens versterkt door de gitaar die er op is te horen. Het gaat in ieder geval door merg en been. Als de gitaar stopt blijt het erg aangename muziek om naar de luisteren. Ruimtelijke klanken, geluiden die aan zee doen denken en een mooi gedeisd ritme. Mede hierdoor prima muziek om het hoofd op leeg te maken. Als daar later de gitaar opnieuw bijkomt is het plaatje compleet.

Part III begint wat duister, maar weldra zijn er klassieke klanken te horen. Zodra er langzaam een beat bijkomt heb ik even een gevoel waar gaat dit heen, want naast die beat is weinig anders te horen. Zodra de beat een kleine wending maakt ben ik opnieuw aan het reizen. De kilometers vliegen onder mijn k.nt voorbij en alles verloopt voorspoedig. Toch is daar op een gegeven moment de gedachte: Nu weet ik het wel. Wat jammer is op iets wat wel goed begon.

Met niet te plaatsen klanken begint Part IV. Het doet daar door denken aan de kosmische muziek. Wel zwelt er even iets op, maar daarna zijn vooral natuurgeluiden te horen. Hiermee komt dit album met hele sterke punten, maar ook zwake kanten bijzonder ten einde.

Met het geluid of de cd-speler het niet doet begint dit tweede album van de heren Namlook en Schulze. Wat later hoor ik wat vogels tot daar ineens een klok naargeestig begint te luiden. Het schept een sfeer of de koster heel vroeg op weg is na zijn kerk en waar mijnheer pastoor de klokken probeert te luiden wat niet geheel lukt. Wat dat betreft zijn de titels van de tracks wel goed gekozen. A Saucerful of Ambience dat is in de notendop waar hier sprake van is.

Een dergelijk album zet je niet op om de stress uit je lijf te dansen, maar is er meer eentje om languit op de bank te gaan liggen om in een wondere wereld terecht te komen. Inmiddels is mijnheer pastoor opgehouden met het luiden van de klokken, waardoor de natuurgeluiden beter tot hun recht komen. Op een zeker moment zijn daar piepjes te horen die me doen denken of er onderzoekers bezig zijn in het bos. Als zij klaar zijn met hun onderzoek hoor ik heel in de verte iemand oefenen op zijn keyboard. Het doet sfeer vol aan en houdt mijn aandacht goed bij de les, want hoe stil deze ook is, ik wil geen komma missen. De bliepjes die aan een onderzeeër doen denken maken deze sfeer compleet.

Vanaf track 8 komt er iets meer vaart in het geheel en de bliepjes van de onderzeeër klinken nog even door. De subtiele beat hier onder is duidelijk van de hand van Namlook. Als daar later de toetsen van Schulze bijkomen ontstaat er haast een sfeer die aan een zeer grootte kerk doet denken. Een heerlijk rust moment op een toch al rustige cd hoe vreemd dat ook mag klinken. Even is daar een valse noot, maar een kniesoor die daar op let. Het blijft ondanks dat erg stemmingsvol.

Op track 11 zit wat meer ritme die echt nodig om me weer in het normale leven te brengen. Nog even mag ik terug kijken wat ik net beleefd hebt. Waar track 12 een duidelijke bevestiging is. Een fraaie sfeer volle trip is nu echt ten einde en de stress is ver te zoeken.

Dit derde album uit deze serie van Pete Namlook en Klaus Schulze begint erg zacht. Het doet me bijna de luidsprekers in kruipen. Wat ik wel hoor doet kosmisch aan. Muziek dus die erg tegen de stilte aan zit. Het geeft daardoor het gevoel in een uitdijend universum aanwezig te zijn. Op sommige plaatsen is de muziek zo zacht dat ik enkel op de display van de cd-speler zie dat er wat gaande is. Het doet daardoor denken aan het album Zeit van Tangerine Dream. Het begin van de tweede track is haast klassiek. Statige klanken vullen de ruimte en voel me steeds verder de ruimte ingetrokken worden. Erg stemmingsvol en met oor voor detail gemaakt.

Phantom Heart Brother Part III begint met bliepjes die aan communicatie doen denken. Als daar even later een lage toon bijkomt maakt dit mij erg nieuwsgierig wat komen gaat. Even wordt het wat stiller en de biepjes gaan vrolijk verder. Later krijg ik het gevoel er wordt naar iets toegewerkt waar de heren niet 1, 2, 3 weten naar wat eigenlijk. Hierdoor doet het wat experimenteel aan. Part IV maakt dit euvel meer dan goed. Een duidelijke beat. Even ademhalen en weer doorgaan met een fraai staaltje aan electronisch muziek. De oude garde vult de nieuwe prima aan een omgekeerd.

Met wat duistere klanken begint Part V. De echo die ik hoor doet me denken aan iemand die een microfoon aan het testen is. Hierna volgt een sfeer vol bed aan electronica met bijzondere klanken er doorheen geweven. Part VI is opnieuw kosmisch van aard waardoor dit een mooi einde is van dit bijzondere album.

Three Pipers at the Gates of Dawn is natuurlijk opnieuw een verwijzing naar het werk van Pink Floyd of een grapje. Als ik zo de tracklist bekijk doet het mij wat denken aan de oefeningen die stonden in het boek Flitsende Toetsen waarin uit de doeken werd gedaan hoe je moest typen.

En dat hebben de heren Pete Namlook en Klaus Schulze dan ook gedaan op de electronica-winkel Hier en daar kregen ze daarbij ook de steun van Bill Laswell. Dit vierde album uit deze reeks begint behoorlijk klassiek met het geluid van vele violen. Daarop zijn wat electronische experimenten te horen. Kortom; er staat wat te wachten op muziek gebied. Spannend is het in ieder geval. Part II begint gelijk goed met een heerlijk tempo wat me het gevoel geeft het gas gaat er op. Hierdoor zit ik alras in een prima sfeer en zie van alles en nog wat aan mij voorbij trekken. Echt zo'n track waar de volume knop in het paarse gebied hoort te staan. En als je net denkt "we weten het nu wel" gooien de heren er een verandering in waardoor je weer helemaal bij de les bent. De dikke twintig minuten vliegen dan als een komeet aan me voorbij. Na dit muzikale geweld valt Part III wat tegen. Wat ik hoor lijkt wel op of iemand een rioolbuis gebruikt als didgeridoo.

Part IV begint erg stil en blijft dat ook. Op part V lijkt het wel of de motor opnieuw wordt gestart. Zware bassen vullen de ruimte. Eenmaal op gang volgt er een best heerlijk ritme wat te vroeg stopt. Part VI doet een tikje Oosters aan en geeft me een gevoel in Azië te zijn bij een ondergaande zon. Een erg mooie verstilde track dus. Met het geluid van een zware gong begint Part VII. De bassen zijn zelfs voelbaar in mijn toetsenbord wat een bijzondere ervaring is. In die sfeer blijven de heren ook gedurende deze track. Op Part VIII gaat de beuk erin en stlzitten wordt wel heel erg moeilijk gemaakt. Veel up-tempo dus en het geluid van een gierende gitaar laten mij even los komen van de materie van alle dag.

Tja en dan is daar veel te snel Part IX waarmee een uur bijzondere muziek in stijl wordt afgesloten. Het begint wat experimenteel, maar is wel nodig om weer op aarde te komen. En dan als grapje die zware gong weer. En na precies een uur zit je dan in de stilte een eind te breien aan een stukje voor de MusicMeter met de vraag in het achterhoofd: "Wat heb ik toch allemaal gehoord?" Desalniettemin een heerlijk album uit de reeks The Dark Side of the Moog.

Bijna in stilte begint dit vijfde deel uit de serie The Dark Side of the Moog van Pete Namlook en Klaus Schulze. Voor deze delen heeft steeds gegolden dat ze echt moesten rijpen voordat ik ze kon plaatsen.

Dit geld dus ook voor dit deel. Na het stille begin zijn daar even experimentele klanken te horen die wel heel stil zijn opgenomen. De stilte of haast niet te plaatsen klanken lijkt wel een thema te gaan worden op dit album. Tot dat er op track 3 wat leven in de brouwerij wordt gebracht. Zij het subtiel. In de verte hoor ik iets wat aan een mondharmonica doet denken. Een sfeer vol tafereel wat aan vroeg in de morgen doet denken verschijnt op mijn netvlies. Al gaat dit album over iets wat tussen het ontbijt en de lunch in zit..

Het blijft een rustig album met hier een daar wat experimentele klanken die niet vervelend zijn om te horen. Soms doet het mij even denken aan achter de lopende band staan. Tot dat ik in einde van track 5 en in het begin van track 6 het gevoel krijg dat er naar iets toegewerkt wordt, maar dit wordt helaas niet afgemaakt. Track 6 begint erg zacht. Heel in de verte hoor ik wat, maar echt thuis brengen kan ik het niet. Track 7 is ook erg zacht, waardoor ik een gevoel krijg dat ik mijn tijd niet nuttig besteed. Het enige wat ik hoor is wat gerinkel en wat bass. Gelukkig is Part 8 wel hoorbaar wat wel iets goed maakt ten opzichte van de vorige track.

Kortom: dit is een wat minder deel uit de serie, en is het wellicht een kwestie van tijd tot dat hier het kwartje gaat vallen. En als dit het geval ik kom hier terug om het een en ander opnieuw te motiveren.

Met fraaie ingetogen tonen begint dit deel uit The Dark Side of the Moog. De eerste paar tonen doen denken of ik een grote kerk binnen ga en de organist het orgel opwarmt voor het grote werk. Op de achtergrond hoor ik iemand praten waardoor ik het gevoel krijg of ik uileg krijg over wat de organist doet. Het heeft wel een boeiende sfeer. Part II begint met eer rustig ritme wat me aan rustig wandelen doet denken. Best prettig dus en de lange lijnen uit de electronica-winkel luisteren goed weg. Dit alles loopt mooi door in part III tot dat er wat meer tempo inkomt en heerlijk verhalende tonen uit de toetsen zijn te horen. Later zijn er wat klanken te horen die aan de industrie doen denk, maar wel in de positieve zin van het woord. Hierdoor is deze track gevoelsmatig te kort.

Part IV begint wat zoekend en is op sommige plaatsen wat stil. Het ritme wat er op te horen is goed te noemen en het laag is om door een ringetje te halen. Wat later is op deze compositie een boodschap te horen op een heerlijk ritme. Een mooi afwisselend deel waar ook gitaar op te horen wat mij een beetje doet denken aan Manuel Göttsching. Het hoofdgerecht, part V, begint een tikje experimenteel, maar zodra de heren op gang zijn krijg ik het gevoel er gaat wat gebeuren. En dat is zo. In mijn fantasie zie ik een mooi landschap aan me voorbij treken. Even een moment van verstilling en dan opnieuw dat gevoel of een landschap aan me voorbij trekt. Dit is wat electronisch muziek zo fijn maakt om na de luisteren. Gevoelsmatig ben ik dan ook los van de grond, daarnaast doet het me denken aan een moderne versie van Timewind. En na zoiets moois moet wel iets goed volgen. Dit alles heeft Part VI zeker in huis. Een mooi statig begin, even iets zoekends en dan een beat die spannend in het gehoor ligt. Even is daar een moment om adem te halen, maar daar is opnieuw die opbouwende spanning. Erg lekker allemaal.

Met andere woorden dit zesde deel uit de serie is een heel behoorlijk album wat duidelijk laat horen dat de twee invalshoeken van Namlook en Schulze elkaar mooi kunnen aanvullen.

Hetgeen bij dit deel uit deze bijzondere serie opvalt zijn de namen van de delen. Zelf draai ik met een zekere regelmaat muziek van Klaus Schulze, maar om nu te zeggen dat ik Obscured by Klaus ben voert echter te ver.

En dan de muziek natuurlijk. Met veel laag gaat dit album van start, even bekruipt mij het gevoel of ik in een laboratorium ben beland. Dit is echter van korte duur, want er volgt mooie statige muziek de behoorlijk plechtig klinkt. Deel twee begint met een behoorlijk up-tempo ritme die ik toeschrijf aan Pete Namlook. Even later zijn er geluiden te horen die ook bij Kraftwerk hadden kunnen passen. Maar het is bovenal het ritme wat deze track zo lekker maakt om naar te luisteren. Op deze manier komen we bij het hoofdgerecht van dit album aan. Dit begint behoorlijk statig en komt behoorlijk in de buurt van Farscape. Hier heeft Klaus Schulze duidelijk de vinger in de muzikale pap. Het zit behoorlijk tegen de stilte aan, maar met de ogen dicht en de computer uit zit ik gevoelsmatig aan het einde van het universum.

Na deze fraaie kosmische trip wordt langzaam de landing ingezet en wordt het ruimtelijke met het aardse veruild. Door dit gegeven zit ik op een snelweg waar op lekker wordt doorgereden. Even een tussenstop en dan opnieuw de weg van het leven weer op. Part V begint met tonen die me aan de roemruchte kosmische muziek doen denken van begin jaren zeventig van de vorige eeuw. In gedachte ben ik dan ook bezig op welke plaat dit stuk muziek het beste zou passen in de begindagen van Schulze. Track 6 begint behoorlijk statig en zo is de cirkel weer rond. Heerlijk veel laag, met daar doorheen klassieke en sferische klanken.

Hiermee komt na een kleine vijftig minuten een mooi einde van dit deel uit de serie The Dark Side of the Moog. Waren de lesuren vroeger op de middelbare school zo interesant geweest, dan had ik vast beter opgelet en niet zo vaak uit het raam gekeken. Al met al een behoorlijk album uit deze serie.

Met een spannend ingetogen ritme begint dit deel uit The Dark Side of the Moog. Uit neem ik aan de vocoder hoor ik een boodschap. Al snel bekruipt me een gevoel of ik een bank ben ingeslopen op het middennachtelijke uur en op zoek ben naar de kluis. De alertheid is dus hoog om maar niet gepakt te worden. Erg spannend dus. Net op het moment dat ik denk nu weet ik het wel volgt er een kleine verandering waardoor ik bij de les wordt gehouden.

Door met zo'n hoofdgerecht te komen hebben de heren van meet af aan de lat hoog gelegd. Hierdoor valt het experimentele Part II wat tegen. Gelukkig is deze kort waardoor het sfeer volle Part III kan beginnen. Dit is een mooi sferisch stuk muziek mede door de warme klanken die er op zijn te horen. Part IV begint behoorlijk experimenteel maar eenmaal op gang volgt een tour door het snelle leven de stad. Even wordt er rust gevonden, waarna het gas er weer langzaam opgaat, maar snel wordt hiet niet meer

Part V begint erg stemmingsvolg met het geluid of iemand op een grote drum slaat, waarna ik het gevoel krijg op een plein te staan met een mooi uitzicht over de stad ergens in Azië. Het begin van Part VI vloeit daar mooi uit. Even lijkt de tijd stil te staan door de herhaling die in de muziek zit. Als de drive gevonden is volgt er iets waar het erg moeilijk is om stil te blijven zitten. Een heerlijk beat en vele loopjes uit andere instrumenten. Even een gevoel er gaat iets mis en dan genadeloos terug komen met geluiden uit de gitaar-synthesizer onder andere. Na zoiets lekkers denk ik de koek is op, maar dan volgen nog twee tracks die ook erg goed zijn. Part VII begint met een geheimzinnige boodschap, waarna een "ruig" dansbaar stuk muziek is te horen. Gaandeweg wordt er van alles uit de kast gehaald. Het noopt mij althans alles wat ik op mijn lever heb er uit te swingen. Na zoiets wilds is het zoekende begin van Part VIII echt nodig om weer bij zinnen te komen. Het geeft mij een gevoel om vanaf een hoog punt terug te kijken wat ik de afgelopen 1:16:49 uur beleeft hebt, en dat is erg veel. Het einde van een bijzonder album uit deze serie.

Dit deel uit de serie van The Dark Side of the Moog begint met geluiden die mij doen denken midden in de ruimte terecht te zijn gekomen. Mars en Pluto ik kan ze zo een hand geven. Later is daar een mooi verhalende toon te horen uit een keyboard. Maar wat ik vooral hoor is een bijzonder prettige sfeer. Met mijn ogen dicht zie ik daadwerklijk iemand de opdracht uitvoeren van Set the Controls for the Heart of the Mother. Verder voel ik de laatste druppel stress uit mijn lijf stromen. Hier is dus ernstig sprake van dat electronische muziek erg mooi kan zijn. In de laatste fase wordt er naar een mooi einde gewerkt van Part I. Het tweede deel begint erg statig en aan de sfeer geluiden te horen gaat de reis verder door gebieden van het heelal waar nog nooit iemand is geweest.

Met prachtige ruimtelijke klanken een heerlijke bass begint Part III. Als daar subtiel wat ritme bijkomt bekruipt mij een fijn gevoel in de onderbuik. Het klinkt op zich eenvoudig, maar iets geeft me in dat de heren hier grondig over hebben nagedacht. Het houdt me aan de stereo gekluisterd. Het korte Part IV is echt nodig om even bij zinnen te komen na dit schoons. Spacy geluiden vullen de woonkamer.

Zeer statig begint Part V het doet een tikje desolaat aan, maar zodra deze "hobbel" achter de rug is volgt er langzaam maar zeker een mooi wijds beeld waar wel iets van beklemming in blijf zitten. Erg mooi dus wat een paar tonen en klanken al niet kunnen betekenen. In Part VI wordt deze lijn opgepakt en daarnaast vindt er een kort durende versnelling plaats, Hierna keert rust terug, waarna een haast klassiek deel volgt.

Met andere woorden dit deel uit deze serie heeft me behoorlijk geraakt door de mooie en spannende sferen die er op te horen zijn en is zeker een van de betere uit de The Dark Side of the Moog reeks.

Mijn eerste indruk van dit album was "wat is dit breed opgezet." In het begin kon ik er dan ook geen vlees nog vis van maken. Het oude Genesis kende ik nog niet toen ik dit album kocht.

Zoals ik al eerder schreef is dit album erg breed van opzet en zou daarmee prima lesmateriaal kunnen zijn voor de muziekles op scholen. Na de eerste noot heb ik het idee dat ik bezig ben met een kroegentocht. Ieder café heeft zijn eigen sfeer, maar als ik dan even buiten ben merk ik dat ik nog steeds in dezelfde stad ben. Waarmee ik wil zeggen dat ik het knap vind van dhr. Gabriel dat hij al deze muziektalenten heeft.

Hiermee is dit debut van hem zeer goed te noemen. Toch geen meesterwerk voor mij, want ik mis net dat stukje opbouw wat daarbij nodig is. Dit had wellicht wel aanwezig kunnen zijn door de tracks in een andere (opbouwende) volgorde op de plaat te zetten.

Afrika een bijzonder werelddeel. Op het moment dat ik de wereld leerde kennen werd dit werelddeel als erg mooi aangeduid. Wilde dieren uitgestrekte gebieden waar het goed toeven is en waar je heerlijk kunt leven. Tijdens mijn periode op de middelbare school werd dit beeld ruw van tafel gehaald. Afrika had dan hier en daar mooie natuur, maar het was vooral de armoede die overheerste.

Ja, en zo lopen twee verhalen door het hoofd over het werelddeel wat maar economisch niet opgang lijkt te komen. En dan het verhaal wat Peter Mergner er over heeft te vertellen. Het komt bij mij over als een goed georganiseerde reis door het werelddeel met de nadruik op het genieten van de natuur. De track Voices begint met een leeg gevoel waardoor het lijkt of ik de woestijn kan voelen. Langzaam wordt en stam wakker en begint met een dagelijks ritueel. Het sfeertje is wat droef, maar er is nog hoop. De track Welcome begint vrolijk en een dame vertelt me wat over het werelddeel. Met me ogen dicht zit ik op een olifant die me door de binnenlanden van het continent voert. Een soort vakantie in de huiskamer zeg maar. Met geluiden van de zee begint Awakening in Diani Beach. Waar ik ook kijk er is ruimte, ruimte en nog eens ruimte. Langzaam komt het leven opgang. Dieren en mensen springen in de zee. Het is te mooi om waar te zijn. Toch is daar het gevoel ineens dat het opnieuw een lange hete dag kan gaan worden, maar op de lange termijn wint het positieve het van het negatieve. Muziek om helemaal in op te gaan.

Halleluja is gezongen gebed ik hoor een man in een onbekende taal zingen, het doet vrolijk aan waaronder wat lage tonen zitten uit de electronica-winkel. In the Woods begint met een gevoel van verlatenheid. Gaande deze compositie lijkt het wel of ik op expeditie ben in een dicht begroeit gebied. Door de elektrische gitaar die er in zit ontstaat er vreemd genoeg een gevoel van verlatenheid terwijl er daanaast genoeg te zien is. Het einde van het stuk doet me denken of de zon achter de kim verdwijnt. Mombase begint met geluiden of ik bij de een of andere stam op bezoek komt. Qua muziek lijkt het wel of ze bezig zijn met het maken van plannen. Zodra er meer tempo in het stuk komt lijkt het wel of ik los kom van de grond, waardoor ik zicht krijg op de dore vlaktes van Afrika waar men toch bezig is wat van het leven te maken. De track Christians is erg rustig in gedachte zie ik gelovigen om een kampvuur zitten om na elkaar te luistern.

Met even wat getrommel begint Massai, al snel sterft dit weg waardoor een gevoel ontstaat in een groot gebied te zijn terecht gekomen. Na verloop is het geluid van de bevolking te horen en lijkt het of de dag opgang is gekomen. Een ieder is bezig met waar hij bij bezig moet zijn. Er spreekt iets gezelligs vanuit en het gebruikte ritme is aanstekelijk. Africa Smile begint met het nodige laag en even lijkt het de desolate kant op te gaan. Als er even een gitaar is te horen moet ik even aan Pink Floyd denken. Gaande het stuk lijkt er meer lucht in de compositie te komen. Voor mijn gevoel beeld het uit dat een Afrikaan gelukkig is met het weinige wat hij of zij bezit. Als de gitaar er later bijkomt wordt dit nog eens versterkt.

Met spannende tonen gaat Electronic Voodoo Trance van start. Even is een Afrikaanse stam te horen die bezig zijn met een soort gebed of spreuk. Hierna volgt een monotoon ritme en met de ogen dicht zou ik zo in een trance kunnen raken. Echter dit is van korte duur wat volgt is een Afrikaans ritme wat me lijkt op te tillen naar een andere wereld. Diverse stammen zijn te horen op stemmig muziek het voelt daardoor aan als een soort afscheid van het verloren continent. Nog één keer vliegen boven het land om daarna terug te keren in de "normale" maatschappijj van alle dag.

De track Africa in Your Head voelt hierdoor aan als een soundtrack bij het inplakken van de foto's waardoor het verhaal van de bijzondere vakantie nog even aan blijft. Daarmee komt er een mooi eind aan een klein uur muziek over een bijzonder werelddeel. Een ruime voldoende zeker waard.

De Duitser Peter Mergner heeft jaren lang deel uitgemaakt van het duo Software. Door dat deze samenwerking niet meer liep verliet Mergner dit duo. Daarna ging hij solo en was het album Creatures het eerste wat van hem uit kwam.

Op het album Creatures spreekt Mergener zijn zorg uit hoe we met de wereld om gaan. In zijn ogen is dit niet al te best. Het album begint met God Said... waar in het Russisch het ontstaan van de aarde wordt verteld. Hierna komt het album echt op gang en is het genieten geblazen van mooie doordachte electronisch muziek, waarin de nodige omgevingsgeluiden in zijn verwerkt. Met de ogen dicht is het heerlijk om even van de wereld te zijn.

Zoals ik al eerder schreef gaat dit album over hoe wij met de aarde omgaan. Op de track People Want More And... is het even gedaan met de rust en klinkt er uit protest een elektrische gitaar als een soort wijzend vingertje. Als ieder protest zo mooi klonk, dan mogen die wel wat vaker plaats vinden. Hierna keert de rust weder en zijn er opnieuw mooie aan de natuur gerelateerde geluiden te horen. In de laatste track zit wat meer kracht en wordt er naar een mooi einde toegewerkt.

Al bij al een behoorlijk album en een aanrader voor wie wat anders in de cd-speler wil doen dan Tangerine Dream of Gandalf bijvoorbeeld.

Wat gelijk aan dit album opvalt is de meer dan schitterende vormgeving van het hoesontwerp. Zo'n beetje alle verhoudingen kloppen en het enige wat ik althans zou willen is de afbeelding op posterformaat om hem dan op een mooi plekje aan de muur te hangen. Kortom een zekere toon is al gezet. En dan even kort wie Peter Mergener is. Hij speelde jaren bij de formatie Software en is liefhebber van de muziek van Pink Floyd en Tangerine Dream.

Dit album begint met mooi lage tonen en klanken die wat kosmisch aandoen. Langzaam kom er leven in de brouwerij en op de achtergrond zijn stemmen te horen die van de NASA afkomstig lijken te zijn. Eenmaal opgang is Check Out een fraaie compositie waarin spanning en ontspannig hand in hand samengaan. Qua muziek zit het duidelijk in de hoek die aan Software doet denken. Prettig in het gehoor liggende electronische muziek. Met spannende tonen begint Mysterious Neighbours, het geeft me een gevoel in een onbekende deel van de ruimte te zijn beland. Als het muziekstuk opgang komt bekruipt me een gevoel van met een verrekijker in de ruimte te turen om er dan vervolgens achter te komen dat achter de dampkring best wel wat te beleven valt. Zweven door een uitgestrekt gebied bijvoorbeeld. Crussin' trekt die lijn fraai door in eerste instantie tot dat er wat tempo in het vehaal komt. Gevoelsmatig doet het mij aan werken denken. Even is er wat rust in de composite waarna het werktempo terug komt. Een heerlijk stuk muziek.

Backspace begint met een duidelijke kosmische tonen die me wat doen denken aan de electronische muziek zoals die in de jaren zeventig van de vorige eeuw werden gemaakt. Als er later tonen zijn te horen van belletjes brengt dit wat leven in de brouwerij, verder is de compositie ingetogen van aard. Muziek om eigenlijk met de ogen dicht te beluisteren. Met een zekere verstilling begint de track Iceland. Het geeft daarmee een gevoel van in een groot gebied met alleen ijs om me heen te zijn terecht gekomen. Gaandeweg komt er heerlijk ontspannen drive in het stuk Door deze factoren vliegt de track zo voorbij. Space Cruise begint met veel laag wat me een gevoel geeft naar een spannende film te kijken. Even lijkt het of ik bij een klassiek concert ben, waarna een heerlijke electronische drive is te horen die me bijna doet zweven. Het is daardoor voorbij voor dat ik er erg in heb.

Met geluiden die me een beetje aan onweer doen denken begint Passing Asteroids waarna een haast statig stuk muziek op volgt. Voor mijn gevoel kom ik een ruimte binnen waar een ernstige ceremonie plaats vindt. Gedurende deze ceremonie wordt de sfeer wat losser, waardoor er een gevoel van warmte ontstaat. Behoorlijk duister is het begin van Cosmic Landscapes en dat blijft gedurende track zo. Het brengt me zo naar het einde van het universum. Even zijn er spannende klanken te horen, maar het is vooral ruimte wat ik hoor. Met klanken die aan kerkklokken doen denken begint Sundial, even is een koor te horen, waarna een heerlijk drive volgt die me een gevoel geeft of ik bezig ben met een reis door de tijd of een achtbaan. Qua muziek doet het me een beetje denken aan Klaus Schulze.

Behind the Clouds begint met geluiden die me doen denken een grootte kerk binnen te gaan. Even wordt ik de kosmos ingetrokken om vervolgens in een bijna klassiek stuk muziek terecht te komen. Door die wisselingen in sferen lijkt het leven als een korte film voorbij te trekken. Daardoor zit ik veel te snel in de laatste track van dit album. Turn a Blue Corner een stuk muziek wat Peter Mergener samen met Ralf Heß componeerde. Een sfeervol stuk muziek wat door de stemmen die er in verwerkt zijn wat aanvoelt als een preek over waarom we hier zijn.

En daarmee komt er op een bijzondere wijze een einde aan een album met mooie buitenaardse sferen die het leven op aarde even doen vergeten. Fraaie muziek dus die een dikke voldoende waard is en de productie is prima in orde.

Qua titel doet het wat vreemd aan. Bij het zien van de woorden Lounge Control ontstaat bij mij al snel het idee van iemand die in diredelig grijs de wacht houdt in bijvoorbeeld een casino om te zien of alles wel ordentelijk verloopt. En zo zit er al een heel verhaal in het hoofd voordat er nog maar één noot heeft geklonken. Dan maar even kort wie Peter Mergener is. Hij speelde jaren in de band Software en is fan van onder andere Pink Floyd, Klaus Schulze en Tangerine Dream.

Electronic Lounge begint erg rustig wat een gevoel oproep van een onbekend gebouw in te lopen. Rustig kijk je rond waardoor je erachter komt dat iederen rustig bezig is. De muziek daaronder is op wandeltempo en luistert daardoor lekker ontspannen weg. Aan het eind nog wat spanning, waarna de rustige sfeer terugkomt. Die rust wordt in eerste instanite doorgetrokken op de track Lounge Countol. Op je gemak de omgeving verkennen. Midden in het stuk wordt de spanning even opgevoerd, maar wel stelt het niet voor. Daarna gaat het leven in een rustig tempo door. Alles onder controle. Electronic Billard Cafe begint met geluiden of je een kroeg in de ruimte binnenloopt, waarna een ontspannen sfeer je tegemoet komt. Heerlijk zweven rond de biljarttafel lijkt het wel, terwijl het ene naar het andere punt wordt gescoord.

Sky Lounge begint met het geluid of een straaljager door de geluidsbarrière gaat. Hierna heb ik echt het idee of ik los van de grond ben. Fraaie wijdse electronische muziek komt de kamer in en stukje bij beetje wordt de spanning opgevoerd. Al het goede ritme is gevonden krijg ik het gevoel of ik in een prettige kermisattractie zit. Heerlijke loopings en noem maar op. Aan het einde nog wat spanning maar het was vooral genieten geblazen. Met geluiden ver in het universum terecht te zijn gekomen begint Slowmotion Lounge. Voor mijn gevoel kijk ik naar een film waarin uitgestorven dieren zijn te zien. Een tikje desolaat wel, maar gaande de compositie wordt het wel wat vrolijker. Heel in de verte doet het mij wat aan House denken. Al bij al een prettig stuk muziek om naar te luisteren. En de stemmen aan het einde zijn erg mooi.

In een lome sfeer begint Casino Lounge, even is daar het geluid te horen van wat er in het casino is te horen, zoals het draaiende balletje in de roulette cilinder. Daarna komt er langzaam wat spanning in het stuk. Zware bassen verbeelden de hartslagen van de deelnemers aan het spel. Fiches komen en gaan op de speeltafel terwijl men probeert de rust te bewaren. Aan het eind nog wat stress, waarna de rust wederkeert. Orient Expresse Lounge begint met geluiden die aan per spoor reizen denken. Eenmaal opgang lijkt het wel of ik een fantastische wereld in wordt getrokken waarin alles lijkt te kunnen. Na buiten kijkend zie ik een wonderlijke wereld. Erg prettig dus en als aan het einde de remmen los lijken te gaan is het echt genieten geblazen.

En wat is zo'n uurtje toch kort waarin boeiende muziek voorbij komt. City Lounge begint erg rustig. Het lijkt wel of ik 's ochtends het casino uitloop terwijl andere mensen dan net naar het werk gaan. Het felle zonlicht doet nog wat pijn aan de ogen, maar de buit is binnen dus verder niet klagen. Hiermee komt dan op een prima wijze een einde aan een album met een ietwat vreemde titel. Geen meesterwerk, edoch prima muziek om iets bij te doen of om even de fantasie aan het werk te zetten.

Het blijft een grootte vraag van de mens hoe het leven is ontstaan. Middels telescopen gericht op het heelal hoopt men daar een antwoord op te vinden. Ieder geluid is in dat onderzoek meegenomen en wellicht zit daar nog een echo tussen van de oerknal. Dat is min of meer de gedachte die bij mij opkomt bij het aanschouwen van dit album.

En dan klinken daar de eerste tonen van Skylistenig die me aan de andere kant van de dampkring helpen. Een fraai bespeelde elektrische gitaar en een vrouwenstem brengen mij in een hemelse sfeer. Eenmaal aan de andere kant van de dampkring val ik in een groot gat, Into the Great Wide Open dus. Even is er nog rust, maar aan de drive van de muziek te horen kan het avontuur nu echt beginnen. Peter Mergener geeft dit prima vorm. Hier en daar wat spanning met daarnaast wijdse klanken om te laten horen hoe ruim het daar is. Alsof het een sprookje is lijkt het wel of de zwaartekraht niet meer bestaat. De track In Orbit trekt me een donker gebied van de ruimte in. Gaandeweg lijkt het wel of ik in en rustig rijdende achtbaan zit. Hier en daar wat spanning, maar het is vooral genieten van de vrijheid.

Touchdown begint met geluiden die aan communicatie doen denken en past daarmee mooi bij de draaischijf die op de hoes staat. Later is er een niet geheel lekker lopende drumpartij te horen wat de sfeer niet ten goede komt. Verder doet het wat experimenteel aan. In een duistere sfeer begint Another World. Het doet daardoor wat denken aan de kosmishe muziek zoals die midden jaren zeventig van de vorige eeuw werd gemaakt. Noises in the Sky begint met een klap omweer, waarna er een gitaar is te horen waardoor even een sfeer ontstaat die me aan Pink Floyd doet denken. Kort hierna vindt er even wisseling van sfeer plaats, waarna de Pink Floyd sfeer opnieuw terugkomt op een laag muziek die me een tikje aan Tangerine Dream doet denken. Door die factoren is Noises in the Sky een heerliijke track.

Cosmic Winds begint een tikje experimenteel, maar eenmaal op gang kan ik me een voorstelling maken wat een zuchtje wind in de ruimte kan aanrichten. Door het ontbreken van de zwaartekracht lijkt het maar door te gaan. Frozen Landscape begint erg zacht, maar met de ogen dicht zie ik zo de ijskristallen zo voor me. Mede door de wijdse tonen lijkt het landschap geen einde te kennen. En ondanks de koude naam van de compositie doet de muziek warm aan. In een ietwat desolate sfeef begint Celebration, het doet daardoor niet gelijk aan een feest denken. Het stuk groeit verder uit in iets statigs en als daar nog een vrouwelijke opera stem bijkomt krijg ik het gevoel dat het een hymn voor het leven is. De elektrische gitaar brengt daar weinig verandering in. Het is een haast klassiek compositie.

Met wat space geluiden begint Return Back, even wat geluiden die aan machine doen denken, waarna een drive wordt gestart die doet denken op een snelweg te zitten in het universum. Nog een keer schieten de fraaie beelden door het hoofd, waarna het veilige thuis komen is ondanks de vreemde geluiden die zijn te horen. Terug op aarde lijkt de ruimte er anders uit te zien dan voorheen. Een man vertelt nog eens wat er te zien is en later is nog een vrouw te horen. Hierna volgt nog een statig stuk muziek waar ik wat depri van wordt. De eerste tonen van Home Planet klinken daarentegen vrolijk en geven daarmee een gevoel of een mooi verhaal ten einde is en dat de geluiden in de rumte zo zijn functie hebben. Het is daarmee een mooie epiloog van dit album.

Een bijzonder album dus dit Noises in the Sky van Peter Mergener, fraaie sferen wisselen elkaar mooi af. Ondanks dat zitten er ook zaken tussen die wat beter hadden kunnen worden uitgewerkt waardoor het me meer had kunnen raken. Desondanks een ruime voldoende waard.

Zonder water geen leven op aarde, maar zonder water ook geen vreemde plekken op het plafond van een emmer die een etage hoger omviel. En soms kun je van water behoorlijk balen als bijvoorbeeld de regen met bakken uit de lucht komt en je met de fiets van A naar B moet. Kortom; waar zouden we zijn zonder water om ons heen is welicht de gedachte achter dit zevende album van Peter Mergener. De componist en uitvoerder die van muziek houdt zoals deze door onder andere Pink Floyd en Tangerine wordt gemaakt.

Met geluiden die aan het strand doen denken begint Aquasonic Spirit. Verder krijg ik het gevoel of de dag net begint. De zon verschijnt aan de kim. Verder zijn er stemmen te horen van mensen die kijken naar aangespoelde waar. De muziek daaronder is erg rustig van aard. Wet Places begint een tikje experimenteel. Als er later ritme in het stuk komt doet het wat denken aan Tangerine Dream van begin jaren negentig van de vorige eeuw. Zodra de muziek wijdser wordt krijg ik het gevoel of ik naar een landschap zit te kijken waar het nodige plaat vindt. Wel is hier jammer dat er even stemmetjes zijn te horen van Wuppies, dat had niet gehoeven. Het einde van deze track is om door een ringetje te halen. Fraaie statige klanken vullen de ruimte. Fountainhead begint met dromerige klanken uit een harp. Daardoor lijkt het of ik in een sprookje ben beland. Gedurende deze track blijf die sfeer hangen. Terwijl de fontein zijn werk doet vinden er subtiele zaken plaats. Insecten lopen door het gras.

Met geluiden uit een Afrikaans blaasinstrument begint Waterblister, in het Nederlands een waterbel. Langzaam maar zeker lijkt het of deze waterbel steeds hoger begint te vliegen. De muziek illustreert die mooi door softe rock-klanken, die toe te schijven zijn aan het gitaarspel van Achim Elsen. In een sfeer of een sprookjeboek wordt opengeslagen begint Cloudburst. Rustgevende geluiden uit gitaren vullen de kamer op een bed van keyboards. Later groeit deze compositie uit tot iets wat me aan Pink Floyd doet denken. Aan het einde komt er een vleugje Tangerine Dream voorbij.

Een plons water luidt het begin van Oceanic Sundown in. Na even zoeken volgt er een heerlijk stuk electronische muziek met een prettige drive. Het roept bij mij althans een feel good gevoel op van niets moet en alles mag. Door het voorgaande is deze track voorbij voordat ik er erg in heb. In een spannende sfeer begint Whispering Cave. Het geeft me een gevoel van in een bootje te zitten dat door een onbekende grot vaart. Druppels vallend water versterken deze sfeer nog eens. Gaande deze composite heb ik het gevoel dat de maatschappij ver weg is. Diep in de grot is er veel moois te zien. Zodra daar de gitaar er is Achim Elsen rockt het aan alle kanten.

En wat is dat jammer dat daar dan ineens de laatst track er is van dit prima album. Foam begint met subtiele rock-klanken, waarna het ruisen van de zee is te horen. Wit schuimig water spoelt aan, waarna het langzaam stil wordt. Ja, en dan kan ik slechts tot één conlusie komen, Peter Mergener had voor mij nog gerust een half uur door mogen gaan met dergelijke muziek. Mooie ontspannen electronische muziek die je haast de tijd doet vergeten. Een mooi album dus en de productie is dik in orde.

Het duo Peter Mergener en Michael Weisser hebben ook albums gemaakt onder de naam Software die me wat deden of die volledig langs me heen gingen. Van dit album, Phancyful-Fire heb ik de originele versie waar alleen de eerste drie tracks opstaan.

Dit album begint best wel mooi met Phancyful-Fire wat me een beetje doet denken aan de muziek van Kitaro. Maar in geen geval aan vuur. Sunny-ROM-Rise is wel een originele titel en gelijk de beste track op dit album. Een goed ritme waarop best wel aardige andere klanken op te horen zijn. Het einde is best spannend te noemen door wat duistere klanken.

Wind-Flute-Chromatics begint zo zacht dat ik denk dat er wat met de stereo aan de hand is. Hetgeen ik wel hoor zijn herhalende toontjes. Nadat die verdwenen zijn hoor ik iets wat uitgesponnen klanken waarmee heel langzaam naar een climax toe wordt gewerkt waar een fluit op te horen is. Maar echt opgang komen doet het niet. Vooral als het ritme stopt en de fluit alleen overblijft. Het is wellicht sfeervol onder een film over een regenwoud. Maar met alleen de muziek heb ik het idee of ik wat mis.

Door het bovenstaande zit dit album nauwelijks in de cd-speler, omdat het me niet echt raakt. Het is wel sfeervol gedaan, daar niet van, maar het doet bij mij geen vuurtje ontbranden.