Laat ik voordat ik mijn bevindingen geef over de muziek op dit album even kort aanhalen wat er op de hoes wordt gezegd wat Albedo is.

Albedo:
The reflecting power of a planet or other non-luminous body.
A perfect reflector would have an Albedo of 100%. The Earth's Albedo is 39 % or 0.39.

Tot zover de natuurkunde les zou je denken en nu even languit op de bank en lekker genieten van de muziek. Dat valt mee of tegen na gelang mijn bui is. Door het gepiel her een der is dit zeker niet een album wat je na een drukke dag moet gaan draaien. Ik wordt er in ieder geval niet rustig van.

Wil dit nu zeggen dat we hier te maken hebben met de zoveelste experimentele plaat van Vangelis. Ten dele zou ik zeggen. De ruimte is nu eenmaal zo breed begrip en nog lang niet alles is ontdekt. Zo is dat ook met dit album wat ik al zo'n 15 jaar heb, iedere keer als ik het beluister valt er weer wat nieuws op.

Het album begint met het ijzersterke Pulstar. Een ietwat zenuwachtig ritme met daarop schitterende wijdse muziek. Gaande weg wordt dit steeds beter. Het einde ervan brengt me altijd aan het lachen. Door die stem van telefonische tijdmelding. Hierna volgen drie experimentele tracks die mij het gevoel geven echt in de ruimte te zijn. Het is jazz, fusion en alles wat er tussen zit wat voorbij komt. Na die drie tracks is het rustige Sword Of Orion hard nodig om bij te komen. Mooie verstilde klanken die zo langzaam worden weggedraaid dat het wel lijkt of dat ze eeuwig doorgaan.

Na de laatste noot van deze track komt mijn favoriet van dit album. Het wonderschone Alpha wat zo stil begint en langzaam uitgroeit tot iets groots. Wat is dit goed gedaan. Het lijkt wel of het iedere keer beter wordt. Daarna heb ik het gevoel of ik een kerk binnen stap waar de bespeler van het orgel net uit een diepe slaap komt. Snel hierna neemt Vangelis de leiding over wat volgt is weidse muziek wat qua ritme goed in elkaar zit. Dit Nucleogenisis (part one and two) behoort zeker tot de betere stukken muziek van Vangelis. Alles wat deze Griek inzich heeft zit hier in, en hoe... Het album wordt op een wetenschappelijk verantwordelijke wijze afgesloten. In de track Albedo 0.39 volgen diverse wetenswaardigheden over de ruimte op sfeervolle klanken van Vangelis. Lekker wegdromen op wat de wetenschap heeft gebracht, wat wil een mens nog meer?

Het album Chariots of Fire begint al goed met de aanstekelijke hit van destijds Titles. Dit blijft na al die jaren tijdloos klinken. Hierna volgt het zeer gevoelige Five Circles waar ik altijd wat kippenvel van krijg. In een track als Abraham's Theme zie ik een wijze oude man zitten die de sporters de fijne kneepjes van het leven bijbrengt. Het is muziek die tegen de stilte aanzit. Na die rust is het tijd voor actie. In mijn gedacht zie ik een sporter die zich mentaal op de wedstrijd aan het voorbereiden is. Hij denkt al aan de groote overwinning, terwijl hij nog de baan op moet. In een track als 100 meters is goed de spanning te voelen die daarbij komt kijken. De zenuwen gieren door het lijf van de sporters, de hartslag is te voelen. Hierna volgt een kerklied wat voor mij niet had gehoeven.

Het dik twintig minuten durende Chariots Of Fire klinkt zoals de hoes er uit ziet. De golven van de zee zijn te horen terwijl de sporters hun ochtendtraining aan het doen zijn. Daaronder zijn haast klassieke piano klanken te horen. Het is op sommige plaatsen muziek die tegen de stilte aanzit. En dan ineens een heerlijke uithaal zoals Vangelis die maken kan. Op sommige plaatsen is de muziek zo zacht, dat ik zowat in luidsprekers wil kruipen. En dan zijn er ineens weer van die uithalen die me na al die jaren nog steeds verbazen.

Door alle bovenstaande factoren is dit een album wat in mijn oren tijdloos is te noemen en wat nog steeds mee kan komen met andere moderne instrumentale muziek.

Nog geen bericht bij deze plaat, het is een schande. China van Vangelis is een echt conceptalbum wat tot de punten op de "i" is uitgevoerd. Het is daarmee een plaat geworden met een duidelijke kop en staart.

In het begin vlieg je over het dak van de wereld. Eenmaal op de grond neemt Vangelis je mee naar het culturele leven in China met daarbij inbegreppen de filosofie van het volk. In de laatste track wacht je een zware beproeving. Stevige schoenen, touw en zekeringsmateriaal zijn je belangrijkste gereedschappen. Doel van de expeditie is het beklimmen van de hoogste berg van de aarde. Moe maar voldaan van de geleverde prestatie kijk je nog even naar beneden in de ijle lucht om afscheid te nemen van China.

Het bovenstaande korte verhaaltje speelt steeds door mijn hoofd als ik dit topalbum draai. Daarom verdient het album voor mij het predikaat, meesterwerk.

Al is het wat verwarend dat er van Vangelis twee albums zijn met dezelfde titel wil ik me hier beperken tot deze uitgave. Al voordat de cd in de speler zit maakt het al een goede indruk. Een mooi uitklapbaar karton geval en een boekje gevuld met prachtige foto's.

De cd zelf bevat prachtige soundtrack muziek zoals ik dat min of meer gewend ben van Vangelis. Hier en daar de nodige bombast, maar daar tegenover ook fraaie verstilde haast klassiek tracks. Al bladerend door het boekje ontstaat er een idee wat voor film hierbij heeft gezeten. Het doet mij denken aan iets uit de Middeleeuwen rondom de Middellandse Zee. Daarnaast waan ik mij ook in een grote kelder van een kathedraal.

Als ik daar buiten loop zijn er leuke zaken te zien, zoals straatmuzikanten op traditionele instrumenten. Soms is er ook even het gevoel van iets dreigends, maar dat is van korte duur. Het is vooral een prettige sfeer die ik voorbij hoor komen. Af en toe met een knipoog naar de oude muziek. Muziek dus voordat ene J.S. Bach de wereld muzikaal wat leuker trachtte te maken.

Kortom: er is hier sprake van een prima soundtrack die genoeg beelden van zichzelf oproept en de bijbehorende rolprent niet per se nodig heeft. De afgelopen dikke drie kwartier heb ik heerlijke muziek voorbij horen komen uit vervlogen tijden die daar door dichtbij leken te zijn.

Dit compilatie album van Vangelis geeft een prima overzicht wat hij in de jaren zeventige van de vorige eeuw heeft gemaakt. Het bevat uiteenlopende werken van deze Griek. Het bekende To the Unknow Man wat wel te vergelijken is met de Bolero van Ravel tot het verstilde Sword of Orion. Kortom een goede verzamelaar van deze autodidact uit de muziek.

Daarnaast heeft men lef gehad met het samenstellen er van. Een track als Beaubourg is bepaald geen makkelijke kost door het sterke experimentele karakter ervan. Verder is Ballad niet iets wat lekker weg luisterd op het eerste gehoor. Dit wordt ruimschoots gecompenseerd met al het bekende werk van de man wat hier op te vinden is.

Een song als So Long Ago, So Clear met Jon Anderson blijft na al die jaren een goed stuk muziek. Verder zijn Pulstar Spiraal en Alpha erg goede werken van Vangelis. En dan niet te vergeten het prachtige A Way dat zo'n fraaie fade out heeft of het lijkt dat het maar blijf doorgaan in het hoofd. Met andere woorden is dit een prima album om kennis te maken met Vangelis, omdat zo'n beetje alle stijlen die hij beheerst voorbij komen.

Heaven and Hell van Vangelis was mijn kennismaking met eerder genoemde multi-instrumentalist begin jaren tachtig van de vorige eeuw. Een eerste indruk is heel belangrijk, het schijnt dat de eerste drie seconden cruciaal zijn.

De eerste noten van Heaven and Hell maakte meteen een goede indruk in de platenzaak. Mooi rustig begin gevolgt door indrukwekkende bombastische uithalen. Zinvolle zangpartijen, waaronder die van Jon Anderson. Een compleet album dus bij eerste beluistering.

Eenmaal thuis gekomen gelijk de plaat op de pick-up van mijn ouders gelegd en wat volume erbij. Mijn vader, die dit van een afstand aanhoorde, snelde naar de woonkamer om te weten wat er aan de hand was. Nog een beetje buiten adem noemde hij een lijstje klassieke componisten op waar Heaven and Hell iets van had. Nadat mijn vader was bijgekomen besloten we het album opnieuw te starten. Met de hoes op de salontafel beluisterde we het hele album en spraken nauwelijks met elkaar. Nadat de laatste noten hadden geklonken keken we elkaar aan, waarop mijn vader zei: "Gerard, je hebt een goed stuk muziek in huis gehaald." En zo is het ook.

Heaven and Hell is typisch zo'n plaat waar over nagedacht is voordat men de studio indook. Alles klopt op dit album. Hemel en hel zijn in balans.

Dit is en blijft een lastig album om te beoordelen. De geheimzinnige sfeer maakt het in het begin best wel boeiend, maar dit is ook gelijk het zwakke punt. De hele tijd na en heks kijken die met een vreemde substantie bezig is gaat ook op den duur tegenstaan.

Toch hoeft dat niet zo te zijn bij dit album, als je tenminste bovenstaand gegeven uit je hoofd zet. En je houdt aan de titel van het album. In dat geval zie ik allemaal beestjes (ja, hoor) over de grond kruipen in het bos. Langzaam maar zeker zie ik in dat geval een mierenhoop ontstaan en meer van dergelike bouwsels. Wat dat aan gaat is de muziek best wel beeldend. Het nadeel is echter wel dat je hiervoor in de stemming voor moet zijn en dat is niet altijd het geval. Als dit dus niet het geval is heb ik de neiging om met de cd te gaan gooien om mijn zenuwen de baas te blijven. Maar als ik een rustige bui ben kan ik van dit album echt genieten. Vangelis weet me dan op een boeiende wijze kennis te laten maken met wat er nog meer leeft in het bos dan de roofdieren en de vogels. Op dat moment wordt mij duidelijk dat alles een functie heeft en dat Vangelis dit wel goed op plaat heeft gezet.

Toch moet ik voor dit album echt in de stemming zijn. Na een stressvolle dag krijg ik van dit album nog meer stress. Daarom draai ik dit album eigenlijk alleen als ik me goed in mijn vel voel en rust bij mezelf kan vinden. Dat maakt het voor mij ook zo moeilijk om dit album een cijfer te geven, want dat is sterk verbonden met hoe ik me op dat moment voel....

Violence in Eden is een EP gemaakt door Jim Kirkwood. En afgaand op het hoesontwerp geen positieve benadering op de wereld. Een kernexplosie en een fabrieksschoorsteen die zijn lagste tijd heeft gehad. Kant 1 bsltaat de track Windscale Onheilspelende klanken komen de stereo uit . De verdoeminis is nabij de tijd klinkt nog wel maar hoe lang nog… Kant 2 bevat de track Dounre. Na wat experimetle klanken wordt de equencer aangezet en er kinkt iets wat duidelijk neaast On the Run van Pink Foyd heeft gelegen het klinkt erg lekker. Het einde van de te korte ep is nabij nog wat staige tonen en gekraak van de naald in de groef…

Vreemd dat er bij dit album nog geen berichten zijn geplaatst. Alleen een bericht over dat dit één van de duurste hoesontwerpen was uit de jaren tachtig van de vorige eeuw was voldoende geweest. Hoe lang zou Steve Strange in deze moeilijke houding op die stoel hebben gezeten tot dat de fotograaf tevreden was? Het is maar een vraag.

Dan de muziek. Het eerste wat opvalt is de matige productie. Hetgeen ik met name mis zijn bassen die muziek warmte geeft. Waardoor al snel het idee ontstaat dat de bassen in het dure hoestontwerp zitten. In dat geval had de hoes helemaal zwart mogen zijn. Daarnaast zijn de composities niet je van het. Night Train is het eerste wat een beetje leuk klinkt. Een vreemde beat op iets wat tussen jazz en pop zit. Waarna de eerste helft er op zit.

Na het omdraaien van de oer-cd, kom ik er achter dat The Horseman me eerst het gevoel geeft van in de disco hangen, maar halverwege zit daar gelukkig nog een spannend stukje wat lijkt op een verslag naast de renbaan. Look What They've Done is het eerste wat ik tegenkom wat lekker weg luisterd. Een aardige beat waarop best iets aardigs is gemaakt. Alleen het einde is niet het einde. Met een spannende ritme begint Again We Love. Als ik platenbaas zou zijn, dan kwam dit uit op single. Wat waarschijnlijk komt door de drive die er in zit en de nodige experimenten. Wild Live heeft een vreemd ritme, maar daar naast weinig om het lijf. Het zal wel een briljante compositie zijn, edoch ik hoor het er niet in. Whispers is dan een mooi rustpunt voor dat de plaat ten einde is. Haast ambient-achtige klanken met daarop fluisterende dames stemmen.

Al met al een album die behoorlijk in de schaduw staat van het debut. Hier een daar zijn wel wat zaken die lekker wegluisteren, maar daar staan dan helaas zaken tegenover die tenenkromend werken. Daarom het voordeel van de twijfel voor mij, wat niet te maken heeft met het dure hoesontwerp waar die in zit.