menu

Hier kun je zien welke berichten Gerards Dream als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

E-Day 2009 (2009)

3,5
Het blijft leuk as je van een dag uit of een bezoek aan een cocert iets over houdt. Meestal is dat een bijzondere ervarinng. Enderlijk de muziek eens horen op een volume zonder dat de buren meteen komen klagen: Kan he wat zachter. Ook het contact wat een artiest maakt met zijn publiek ies iets wat blijf hangen in het geheugen. Helemaal mooi is dan ook dat het toegangskaarrje een speciale cd is met muziek er op die te horen is geeweest. Dat is het verhaal achter dit compilatiealbum wat uitgebracht is voor de E-Day 2009 die op 11 april 2009 plaats vond in Cultureel Centrum De Enk te Oirschot.

De cd opent met een track van de sympathieke Brit John Dydon. Deze man is naast goed muzikant ook een goede sfeermaker die niet vies is van humor. Deze track begint een tikje myserieus maar weldra is een mooi meeslepend verhaal te horen met een prettige ritmes met her en der wat rust momenten in een dosis die plezerig zijn om naar te luisteren. Posevalue is door al deze factoren afgelopen voordat je er erg in hebt De Hollander Gert Emmens tekent voor de tweede track. Mascarade begint in een duistere sfeer. Voor mijn gevoel ben ik ver weg van het aardse. Na verloop komt er leven in de brouwerij. Er is iets te horen wat doet denken aan de Berlijnse School van weleer. Wat later is er een gitaarsynthesizer te horen. Verder ademt het stuk een warme sfeer uit die aanvoelt als een deken. Er volgen nog wat veranderanderinegen in sferen die wonderwel bij elkaar passen. Het houdt me aan de speakers gekluisterd. De dkke dertien minuten die het stuk duurt zijn gevoelsmatig aan de korte kant. F.D. Project is het pseudoniem waaronder de Dutser Frank Dorittke muziek maakt. Zijn bijdrage voor deze cd, Polarstern, begint in sfeer die doet denken aan hemelichamen die die cyclish ten opzichte van elkaar bewegen. Langzaam maar zeker komen daar wijdse klanken bij. Met de ogen dicht waan ik mij ver van het aardse leven. Even is daar een rust moment waarna een meeslepende electriche gitaar is te horen. Langzaam maar zeker wordt ik aan het einge weer op aarde terug gezet.De tweeede track van John Dyson op dit album begint met een thema wat me aan een slaapliedje doet denken. De track Signals ontpopt zidh daarna aan iets wat me doet denen aan Tangerine Dream begin jaren tachtig van de vorigie eeuw. Het zou niet mistaan op het albm White Eagle. Cosmic Hweed van Human Metronome brengt me vanaf noot éé n aan de andere kant van de dampkring. Door het herhalenden subtiele ritme doet het mij denken aan de Bolero van Ravel. Verder zijn er sferiche klanken te hoten. De basssen die zijjn te horen geven het stuk warmte. Aan het einde van het stuk waan ik mij diep in de kosmos. De eerste tonen van Out of the Box van Stefan Whitlan sluten hier nooi bij aan. De trip aan de andere zijde van de dampkring wordt op een positieve manier voortgezet. Het doet me wat denken of ik naar het begin van een sciende fiction film aan het kijken ben. De denkbeelidge omgeving wordt in kaart gebracht. Hier en daar zijn wat verandering te horen, maar de heer Whitlan weet de spaningsboog gespannen te houden. Outpost van John Dyson doet me dan ook in eerste instantie denken aan muziek die te horen is aan het einde van een meeslepende filim. Het gebruik van de elektriche gitaar in het stuk vetsterkt dit gevoel nog eens. De namen van de hoofdrolspelers komen nog een keer in beeld en het legiooen van andere lui die aan de rolprent hebben meegewerkt volgen. Het geeft een gevoel van opluchting. Het is daan ook jammer dat het einde van dit stuk muziek te snel in beeld komt. Met geluiden die aan dun glsas doen denken begint 33 Tertagemmon aan het suk Divine Bliss het vormt daarmee een mooi rustpunt aan hetggeen wat eerder voorbij is gekomen op dit afwisslende album. Een soot zelfreflectie zeg maar..

Kortom dit verzamelalbum E-dy 2009 is een prettig alum om naar te luistern. Een mooi album voor erbij en ideaal om ‘s avonds na een druke werkdag even op bij te komen.

Eddie Jobson - Theme of Secrets (1985)

3,5
Je heb maar weinig albums die net zoals de hoes klinken. Dit is er zo één, maar dan in de goede zin van het woord. Had dit album maar gedraaid tijdens mijn wiskundelessen, dan had ik misschien wel een voldoende voor gehaald of er op zijn minst wat van gesnapt.

Op dit album zijn diverse geluiden te horen die mooi de vakken wiskunde en natuurkunde kunnen ondersteunen. Het vallende geluid van de balletjes doen mij denken aan de zwarte kracht. Daarnaast zijn er meer geluiden op dit album die me aan de wetenschap doen denken.

Daarnaast lijkt het allemaal erg eenvoudig wat er op dit album is te horen, maar hierbij denk ik dat ik dan iets te kort door de bocht ga, want iets zegt mij dat over ieder geluidje grondig is nagedacht. Zoals die kogeltjes door het geluidsbeeld rollen, daar zit een voorbedacht plan achter. Eddie Jobson en zijn makkers zijn hier wellicht maanden mee bezig geweest om dit laten klinken zoals het nu klinkt.

Door het bovenstaande moet ik wel 100 % in de stemming zijn en daarom komt er 3,5 op het rapport te staan voor dit album.

Edgar Froese - Aqua (1974)

4,5
Dat Edgar Froese van doorwerken houdt is met de jaren duidelijk geworden, maar dat hij naast zijn werkzaamheden voor Tangerine Dream nog een solocarrière ambiërde was nieuws in 1974. Op zijn eerst soloalbum Aqua wijkt de muziek niet veel af wat hij met zijn band maakte. Het is duister, ongrijpbaar en wijds.

Toch is Aqua in mijn ogen een een stukje meer experimenteler dan Phaedra en Rubycon. Dit heeft voornamelijk met wat men vroeger kant 2 van een lp noemde te maken. Daarop wordt namelijk gewerkt met een kunstmatig hoofd systeem wat ontwikkeld is door Gunther Brunschen. De opnamen die hiermee zijn gemaakt zijn meesterlijk. Zo is het geluid van een straaljager op de track NGC 891 zeer realistisch opgenomen. Verder klinken alle andere geluiden of je er zelf bij bent als je tenminste via een hoofdtelefoon luistert.

Daarmee is het album Aqua een goede start geworden van de solocarrière van Edgar Froese. Overigens maakte hij dit album niet helemaal alleen, want op de track NGC 891 werd hij bijgestaan door Christopher Franke.

Edgar Froese - Beyond the Storm (1995)

4,5
Normaal heb ik het niet zo op verzamelaars, maar dit is wel een bijzondere te noemen. Alles is opnieuw door de mixer gehaald en bovendien zijn er wat aanpassingen gepleegd aan de composities.

Door dit voorafgaande krijg ik althans het idee dat Edgar Froese op de vrije zondagmiddag de studio is ingedoken en zich de tijd heeft gegund om bepaalde zaken te heroverwegen. Dit alles heeft er toe geleidt dat de composities die al bekend zijn een hele frisse invalshoek hebben gekregen. Dit rechtvaardigdt ook de titel Beyond the Storm.

Filosofisch bezien heb ik dan ook het gevoel dat het hard waaide in het hoofd van Edgar Froese op het moment dat hij bezig was met de originele versies, en nadat deze brainstorm is gaan liggen er tijd is gekomen om zaken te herzien. Dit alles maakt dit album tot een interessante kijk in de keuken wat arrangeren met muziek kan doen. Een leuke aanvulling dus voor wie de composities van Edgar Froese in een andere context wil horen. Voor wie kennis wil maken met zijn muziek een prima instap.

Edgar Froese - Epsilon in Malaysian Pale (1975)

Alternatieve titel: Ypsilon in Malaysian Pale

5,0
Epsilon in Malaysian Pale van Edgar Froese is een typisch geval van een album dat moet rijpen. Bij de eerste paar luisterbeurten is het wellicht zware kost, maar naarmate je de plaat vaker draai wordt duidelijk waar het over gaat. Voorafgaande aan de opname van dit album had Froese een reis door Azië gemaakt. Dit is vooral in de eerste track goed te horen. Geluiden van per spoor reizen zijn hierin subtiel verwerkt. Bij het sluiten van mijn ogen zie ik rijstvelden met de daarbij behorende levensstijl. Track nummer twee is meer uit het oogpunt van te voet de omgeving te verkennen gemaakt. Al bij al een zeer beeldend album van een van origine zijnde beeldhouwer Edgar Froese.

Leuk detail van dit album is de bnnenhoes. Daar is Jerome Froese te zien op vier á vijfjarige leeftijd, niet wetende dat hij later deel uit zou gaan maken van het "circus" wat zijn vader met Tangerine Dream aan het maken was.

Al is het bovenstaand album wat aan de korte kant toch 5 sterren gegeven, want het is erg mooi.

Edgar Froese - Pinnacles (1983)

4,5
Edgar Froese is een man die me keer op keer verbaasd. Drukke opnamesessies met zijn band Tangerine Dream, tourschema's afwerken, de pers ter woord staan en dan nog tijd vinden voor het maken van een solo album. Dit moet wel getuigen van organisatorisch talent op vele vlakken.

Het mooie van het solowerk van Edgar Froese is dat het in feite de basiscompositiie is voor iets wat bij Tangerine Dream groot wordt gemaakt, maar solo klein wordt gehouden. Daar is Pinnacles opnieuw een voorbeeld van. Het zware geschut blijft in de kast staan waardoor er subtiele fijnzinnige klankpartijen ontstaan, waarin het prima toeven is. Heerlijke soundscapes en uitgesponnen klanken overgoten met een heerlijk ritme, je zou willen dat het niet ophield. Dat zijn allemaal argumenten die voor dit album opgaan.

Is er dan geen minpuntje? Ja die is er. De productie is niet erg helder, waardoor bepaalde zaken dof klinken. Of dit te wijten is aan overzetting van mastertape naar plaat is hierbij de vraag. Als dit het geval is, dan is dit reden dat dit net geen topalbum voor mij is. Sorry herr Froese.

Edgar Froese - Stuntman (1979)

4,0
Waar haald deze beste man toch zijn inspiratie iedere keer vandaan? De enige die daar echt antwoord op kan geven is Edgar Froese zelf. Met het album Stuntman zet hij zichzelf wat mij betreft weer goed op de kaart. Nog voor het luisteren vallen de merkwaardige namen van de tracks al op. Drunken Mozart in the Desert en Detroit Snackbar Dreamer onder andere roepen vragen op over wat daar achter schuil gaat.

Deze vragen worden al luisterend in ruime mate beantwoord en leveren het antwoord op dat ze de lading dekken. De verdere muziek op Stuntman is goed te noemen. Edgar Froese heeft opnieuw een perfecte mix gemaakt van subtiele sferen en ritmes. Hierdoor luistert het lekker weg, waarin ik van de ene verbazing in de andere val.

Toch is er bij dit album iets niet goed. En dat is de productie. Nergens klinkt het lekker sprankelend en dat ondanks het feit dat de composities dit wel in zich hebben. Is dit iets dat standaard plaats vindt bij Virgin of is hier iets anders in het spel. Voor mij ligt het in geen geval aan Edgar Froese. Een man die zo bevlogen met muziek bezig is let wel op de details tijdens de productie. Dit bovenstaande drukt nu te zwaar op mijn eindwaardering voor dit album. Vandaar een magere vier sterren.

Edgar W. Froese - Ages (2005)

5,0
Na een kort verblijf in de zwevende hemel ben ik weer terug op moeder aarde om mijn mening over dit album toe te vertrouwen aan de MusicMeter. Voordat ik verder ga het originele album uit 1978 ken ik niet, waardoor mijn mening alleen op dit album slaat. Daar gaat 'ie dan.

Al vanaf noot nummer één bekruipt mij het gevoel van dit is een heerlijk album met electronische muziek. De bezwerende tonen waar Ikarus mee opent grijpen mij gelijk goed vast. Het geeft mij het gevoel van opgepakt te worden om vanaf grote hoogte op de aarde neer te kijken. Als daar later de gitaar van Froese bijkomt is het feest compleet. Met mijn ogen dicht zit ik zo weer op mijn vakantie stek de zwevende hemel. De opening van Metropols doet me even aan het binnengaan van een kerk denken. Daarna waan ik me in een grote mystieke stad waar het nodig te zien en te beleven valt. Heel bijzonder dat een paar tonen dit beeld oproepen. Era of the Slaves roept bij mij gelijk een sfeer van dreiging op, maar dit idee kan ik snel los laten, want er volgt een fraai stuk sferische muziek om lekker los te komen van de materie. Alleen al om de titel verdient Nights of Automatic Woman een plaats in de ere galerij van de muziek. En dan de hemelse klanken waarmee het alleen opent doet erg goed aan. De verdere opbouw is geweldig. Daar zit voor mij de essentie in waarom ik ben gaan houden van electronische muziek. Een mooi tapijt aan hypnotiserende klanken.

Ode to Granny A doet klassiek aan met moderne middelen. In gedachte zie ik J.S. Bach kennismaken met de electronica-winkel. Erg grappig met gevoel voor sfeer. Goed dat we hier schrijven moeten om onze stem te laten horen, want de volgende titel zal hoogstwaarschijnlijk nooit goed uit mijn mond komen. Pizarro and Atahunalpa is ondanks de moeilijke titel een erg lekkere track die me aan heerlijk treinen doet denken door wijdse landschappen. Het is maar goed dat ik geen last heb van hyperventilatie, want alles wat ik tot nu toe heb gehoord is adembenemd mooi. Even aan het ingetogen begin van Tropic of Carpricoron is daar ruimte voor, edoch zit ik weldra in opnieuw een fraai stuk muziek om de oren bij af te likken als het ware. Later in de eerder genoemde track zit een haast klassiek gedeelte op de piano wat zo mooi is dat het mij kippevel van genot bezorgt. Ook de orkestratie er om heen mag er zeker zijn. Wat is dit goed. Als dit later uitgroeit tot iets statigs is het feest helemaal compleet. Dit is emotie wat toonkunst tot muziek maakt. Inmiddels is alle tijdsbesf uit mijn donder waardoor ik toch opnieuw in de zwevende hemel terecht kom. Ja, en dan toch alweer de laatste track. Golgtha and the Circle Closes is ook al zo goed en sfeervol stuk muziek, waardoor het verlangen ontstaat om typist te worden om meer van dergelijke zaken te maken als dit.

Daarom is dit Ages van Edgar W. Froese meer als een meesterwerk voor mij en ben ik ondanks mijn emotie die de muziek bij me opriep genoeg op de aarde gebleven om helder te kunnen blijven schrijven, al viel dat laatste niet geheel mee. De volle mep dus, dubbel en dwars....

Edgar W. Froese - Ambient Highway Vol. 1 (2003)

4,5
Wat is dit goede muziek van Edgar Froese en wat luisteren de vier delen lekker weg. Na de eerste noot krijg ik al het idee dat ik bij Froese in de auto stap om een heerlijke tocht door zijn muziek te maken. Het mooie daarbij is dat de verschillende stijlen die hij beheerst overkomen als landschappen waar je het fijne van wilt weten.

Het is duidelijk dat hij de grote man is van Tangerine Dream, toch is zijn solo-muziek wat subtieler. Het is net of je hoort dat hij alleen in de studio is. Wat eigenlijk niet zo is, zo lees ik dat na vele jaren Christiaan Gstetner opnieuw aanwezig was in de studio. Voor mij was hij het vijfde wiel aan de wagen van Tangerine Dream, maar zeer zeker niet overbodig. Het is iemand voor mij die er mede toe heeft bijgedragen aan de ontwikkeling van de muziek van Tangerine Dream.

Terug na dit album. Het is fijnzinnige electronische muziek met fraaie tekeningen van wijdse landschappen en de ritmes zijn erg aanstekellijk te noemen. Een heel fraai album dus van Edgar Froese en een behoorlijk eind opweg naar de titel meesterwerk.

Edgar W. Froese - Ambient Highway Vol. 2 (2003)

4,0
Dit is opnieuw zo'n lekker album uit de Ambient Highway serie van Edgar Froese. En wat blijft een track als Stuntman toch goed. Duidelijk een geval van Mozart en Bach in een blender doen met de gedachte van Froese erbij en dan genieten maar.

Het verdere album valt ook niet tegen, al zijn het bewerkingen van eerder uitgebracht werk. Het doet mij opnieuw denken aan lekker reizen in wonderbaarlijke landschappen. Even niet weten welk album van Tangerine Dream of Edgar Froese in de cd-speler, een album als dit doet wonderen. In gedachte lekker jakkeren op de snelweg waar de mooiste landschappen aan je voorbij trekken.

Daarnaast is de productie lekker robuust en helder te noemen, waardoor een gevoel ontstaat bij Froese in de stuidio te zitten terwijl hij bezig is met de nabewerking er van. Een heerlijk en eerlijk album dus.

Edgar W. Froese - Ambient Highway Vol. 3 (2003)

4,0
En die Edgar Froese blijft het gas er maar ophouden. Ook op dit derde deel uit de serie Ambient Highway. Het begint gelijk krachtig met Down to Barstow. Als ik de ogen sluit krijg ik het gevoel dat ik met mijn kleine auto tussen allemaal vrachtwagens rij. Een spannend gevoel dus. Als ik die vrachtwagens achter me heb gelaten krijg ik een zee van uitzicht.

De verdere muziek op dit album is wederom van goede kwaliteit, al is er sprake van herbewerkingen van oud materiaal. De term "je moet er maar opkomen" gaat hier zeker voor op. Het is muziek die een heerlijk gevoel bij me achter laat. Daarnaast zie ik iemand ploeteren en schaven om het zo te krijgen als het is. Hierdoor krijgt het wat ambachtelijks waardoor het iets raakt.

Verder is de productie om door een ringetje te halen. Alles klinkt kraak helder. En zo ben ik opnieuw een dik uur verder in mijn leven, waarvan ik van mening ben dat ik daar de juiste invulling aan heb gegeven.

Edgar W. Froese - Ambient Highway Vol. 4 (2003)

4,5
Na een boeiende reis over de Ambient Highway is dit al de laatste. Op dit vierde deel is opnieuw mooie muziek te horen van Edgar Froese. Dus de gordel maar weer eens om en lekker reizen in het hoofd.

Het gevoel zit er gelijk goed in op de track Colorado Dawn. De strepen op de weg schieten onder de auto voorbij. De vakantie is haast ten einde en er is nog zo veel te doen en te zien. De landschappen zijn in ieder geval erg mooi en de muziek vult dit erg goed aan. Spannend en wijds wisselen elkaar af of versterken elkaar. De drive is zo goed dat het moeite loont om het thuisfront dit te laten weten middels een kaartje.

Zo denkend over het reizen is daar de gedachte ineens: Waar is de oude bandrecorder gebleven? Deze serie cd's van Edgar Froese zou je eigenlijk non-stop achter elkaar moeten kunnen draaien. In dat geval zou je een dagdeel geestelijk even helemaal weg van de wereld kunnen zijn. Wat ondanks herbewerkingen van bekende stukken geen straf zou zijn. Al met al heb ik erg genoten van de vier delen van Ambient Highway. Een reeks die in waardering eerder gaat groeien dan dalen op dit moment.

Edgar W. Froese - Dalinetopia (2005)

5,0
Dit album maakt al aan de buitenkant een prima indruk. Dit is echt zo'n hoesontwerp waar je een hele tijd na kunt kijken en nog steeds nieuwe zaken tegenkomt. En als je dan bij de info leest dat dit van de hand is van Edgar Froese kan je niks anders concluderen dat er van alles door zijn hoofd moet gaan.

En dan de muziek. Deze is erg goed te noemen Fraaie stukken gitaar op sferische electronische klanen die al snel beklijven. Hierdoor heb ik het gevoel of er met klanken een schilderij wordt gemaakt waar zeer boeiende zaken op te zien zijn. Muziek dus die je snel uit de sleur van alle dag haalt, maar ook gelijk de vraag oproept: "Waar haalt Edgar Froese iedere keer zijn inspiratie vandaan? Een vraag de maar blijf opborrelen bij mij en de volgende stelling oproept. Laat een Euro voor zijn neus vallen en hij maakt van de klank alleen een mooi stuk muziek.

Terug na dit album. Het geeft na een paar draaibeurten al genoeg informatie dat hier sprake is van een top-product. De composities zijn goed en de productie is om door een ringetje te halen. Een album van de meester dus en daarom rechtop zitten, armen over elkaar en genieten maar van heerlijke muziek.

Elektric Music - Electric Music (1998)

4,0
Het blijft over het algemeen een vraag waar leden van bekende groepen meekomen als ze een solo-album maken. Zo ook dit Electric Music een project van Kraftwerkman Karl Bartos. Wat gelijk opvalt is de fijne open produtie die maakt dat het lijkt of Bartos en zijn collega Markus Flöhr, op gitaar, bij me in de kamer staat.

Al na de eerste paar noten van The Young Urban Professionel zit ik in een feel good stemming. de tekst sluit zich daarbij aan. Heerlijke electro-pop waar niets mis mee is. De songs die volgen hebben dit karakter ook en hebben daar door de kracht de meest depri stemming in een vrolijke te doen veranderen. Hier en daar moet ik dan ook denken aan het up tempo werk van The Beatles vermengt met New Musik. Ja, en dan de stem van Karl Bartos die is erg prettig om na te luisteren. Die is helder en voor zo ver ik kan nagaan haast accentloos.

Hierdoor vliegt het uur van de Europese persing zo aan me voorbij. Echter de Japanse is verijkt met vier interessante mixen. Hierop is te horen wat een beetje spelen met het mengpanel met muziek kan doen. Persoonlijk vind ik de akoestische mixen het interessantst, omdat die goed laten horen dat de composities van Bartos staan als een huis.

Elektronische Maschine - Das Netz (2003)

3,5
Het zou een mooi gegeven kunnen zijn dat ieder land zijn kloon zou hebben van een bekende band die over de hele wereld zijn sporen heeft verdient. Duitsland heeft zijn eigen Kraftwerk, Japan heeft een kloon in de vorm van het Yellow Magic Orchestra, de Zwitsers komen met Yello en voor Nederland zou je daar bijvoorbeeld Elektronische Maschine kunnen invullen.

Dit vrolijke album van Nederlandse bodem gaat van start met Das Netz in de Club/Radio versie. Tonen die het midden houden tussen disco en het strake werk van Krafwerk vullen de ruimte. Verder geeft het een gevoel of je de computer net op het internet hebt aangesloten. Veel stress tot dat alles werkt, maar dan ook de hele wereld in huis. The Pursut [Album Version] begint spannend, zodra er een beat bijkomt heb ik het gevoel of ik in een speeltuin in de ruimte ben beland. Lekker los van het aardse en het gevoel van vrijheid. Saai is het zeker niet. Electro Feelings begint een tikje experimenteel, maar eenmaal opgang lijkt het wel een hymn voor wat de electronica ons heeft gebracht. Een fraaie compositie om helemaal in op te gaan. Gevoelsmatig lijkt het wel een reis door de stereo.

Met geluiden die me aan een laboratorium doen denken begint Industrial. Dit is van korte duur, want al snel lijkt het wel of een lopende band in werking wordt gesteld. Even een korte pauze, waarna de productie in een prettig tempo verder gaat. Met me ogen dicht heb ik het gevoel of ik sfeef. Synthetic begint rustig, maar al snel heb ik het idee of ik in een disco ben beland waar een prettig up tempo stuk wordt gedraaid. Het doet in ieder geval een tikje futuristisch aan. Met het geluid of een glas vol wordt geschonken en een man die vertelt dat het diner is geserveerd begint D.J's Dinner even wat rust om de maaltijd naar binnen te werken, waarna de voetjes van de vloer kunnen. De verdere maaltijd bestaat uit wijdse tonen en een lichte knipoog richting House.

En tikje zenuwachtig is het begin van Groove Unlimited en een dame de me vertelt dat ik op de ademhaling moet letten. Daarna wordt het al snel een saai stuk disco muziek, waar ik weinig mee kan. Van een titel al Groove Unlimited had ik meer verwacht, iets wat bijvoorbeeld alle kant op vliegt. Daarentegen is het begin van Analog/Digital [Remake] best spannend te noemen en volgt er verder een stuk muziek waarop het lastig is om stil te blijven zitten. Een aanstekelijke beat waarop van alles en nog wat gebeurt.

Deze Netz [Album Version] klinkt voor mij net wat beter dan de Radio Version van het nummer. Het lijkt wel of er meer balans in zit waardoor de grapjes die er in zitten beter overkomen. Trance Machine begint met vrolijke futuristische klanken en een stem uit de vocoder, hierna groeit het naar iets uit in de trant van voetjes van de vloer. Even een spannend stukje muziek tussendoor en daarna terug naar het vrolijke thema. Statig is het begin van de laatste track op dit album The Pursuit [Club/Radio Version]. Even lijkt het of ik in een film ben beland, maar al snel is daar een drive te horen die me doet denken aan op een prettige snelheid over de autobahn te rijden. Alleen is het hier wel jammer te noemen dat het ineeens stopt.

Al met al is DasNetz van Elektronische Maschine en prima album om te draaien om daarnaast ook nog wat te doen in huis. Het heeft humor, hier en daar een vreemde wending en vele stijlen uit de electronic hoek komen er op samen. Daarnaast is de productie prima in orde, wel gebied me de eerlijkhied dat het wel een album is waarvoor je in de stemming moet zijn en daardoor niet bij mij op de dagelijkse playlist staat.

Elektronische Maschine - The Key to Compute (2001)

3,5
Elektronische Maschine zou je min of meer het Nederlandse antwoord kunnen noemen op een band als Kraftwerk. De band bestaat uit Richard de Boer, Jos Visser, Wilco Oome en Jaap van Woerkom allen op electronica. Daarnaast is Richard de Boer verantwoordelijk voor de vocalen.

Zoals ik al eerder schreef zou je Elektronische Maschine de Nederlandse Kraftwerk kunnen noemen, zei het dat hun muziek meer de dance kant uitgaat en er minder ruimte is voor humor. Niet dat dat erg is overigens. Het album begint met een dance versie van The Key to Compute. Na een Japaans aandoende stem volgt een beat die me in een disco doet belanden. Om me heen dansende mensen en af en toe lijkt of de Paus voorbij komt, later is er nog een stem van een dame te horen wat de humoristische sfeer versterkt. Behoorlijk spannend is het begin van Vitalo 2001, wat later groeit het uit tot een muziekje wat doet denken aan iets uit de sportschool. Even een klein stukje wat aan Tangerine Dream doet denken en dan opnieuw de sportschool in.

Met een dame die me vertelt dat een telfoonnummer is veranderd begint Economy hierna is een beat te horen die me doet denken of ik op de beurs ben beland. Stress alom, komen die aandelen wel in de goede handen en hoe verlopen de koersen? Na die stress is het tijd voor voetjes van de vloer. Dancefloor is een relaxte compositie waar het rustig op dansen is, met een knipoog naar de disco. Met het geluid of een kraan lekt begint Let's Feel the Groove en een man die vertelt dat ik de groove moet voelen. Echt lekker op gang komen doet het niet, voor mijn gevoel hang ik wat doelloos rond in een foute discotheek. Ja ieder zijn meug denk ik dan maar.

Het begin van Summer Electronics is spacy te noemen door zo'n vreemde stem uit de vocoder. Wat volgt is een ontspannen stuk muziek. Gevoelsmatig heb ik het idee of ik over een strand loop en iedereen heeft het wel naar zijn zin. Erg prettig dus en geheel passend bij de titel. Jammer is wel dat het ineens afgelopen is. Met speelse klanken begint Trance Metal, even lijkt het saai te worden, maar door de prettige beat doet het me aan vrijheid denken. Alles mag niets hoeft.

Ja, en dan is daar al veel te snel de normale versie van The Key to Compute, waarmee een vrolijk album met electronische muziek ten einde komt. Prettige muziek waar je niet te zwaar aan moet tillen. Wel heb ik het idee dat je dit album niet te vaak moet draaien, maar dat het wel leuk is om in de cd-speler te doen als je in een gekke bui bent of voor op een feestje. Daarnaast is de productie prima in orde van dit vrolijke album van Nederlandsche bodem.

Enya - A Day Without Rain (2000)

4,0
In algemeenheid lijken alle albums van Enya erg veel op elkaar. Het is in principe het recept met behulp van electronica een keltische sfeer scheppen en de stem naast stem ook te gebruiken als instrument. Op dit album is dit opnieuw op smakelijke wijze gelukt.

Met het ingetogen A Day Without Rain schept Enya ondanks de titel een iet wat desolate sfeer. Het roept een sfeer op van grijze wolken die zich een dagje gedeisd houden. Heel wat vrolijker is Wild Child in een gedachte zie ik een kind spelen die de gevaren van het leven nog niet kent. Het doet optimistisch aan. Uit een song als Only Time spreekt duidelijk een sfeer van vergankelijkheid. Het leven gaat door, maar hoelang nog? In een dreigende sfeer begint Tempus Vernum in gedachte zie ik de wolken samentrekken. Heel wat gemoedelijker is Deora Ar Mo Chroi het roept een gevoel op van alleen in een kerk te zijn. Een song als Flora's Secret roept een sfeer op van de lente is aantocht. De blaadjes komen weer aan de bomen en de jonge dieren mogen voor het eerst in hun leven de wei in.

Fallen Embers is opnieuw zo'n Enya song die me aan breekbaarhied doet denken. Silver Inches geeft mij het gevoel of ik kijk naar mensen die folkoristisch aan het dansen zijn. Pilgrim is daarna een mooi rustpunt te noemen. Het lijkt hier wel of Enya me een verhaal vertelt over zaken uit de geschiedenis. One by One is typisch zo'n liedje wat geschreven lijkt te zijn voor op de radio. The First of Autumn is een mooie en ietwat bombastisch stukje muziek. Lazy Days is daarop een mooi contrast, het is een stuk lichtvoetiger en op de een of andere manier spreekt er hoop uit. Ja, en hier stopt mijn versie van dit album van Enya, want de track Isobella staat er bij mij niet op.

Als de cd dan stopt denk ik dan ook. Het is Enya opnieuw gelukt een goed album te maken, waar genoeg variatie in zit om bij de les te blijven. Wel begin ik me zorgen te maken hoelang ze dit kan blijven volhouden, want een formule raakt een keer uitgewerkt, maar tot die tijd mag dit album nog regelmatig de binnenzijde van de cd-speler zien.

Enya - And Winter Came... (2008)

3,5
Nee, kitsh zou ik dit ook niet willen noemen daar voor zit er nog te veel gevoel in. Wel is het zo dat Enya wat in herhaling valt. Vergelijk het maar met de rockband Status Quo die naast de hits Pictures of Matchstick Men en You're in the Army Now min of meer hetzelfde heeft geklonken.

Dit zelfde geldt nu ook min of meer voor Enya op dit album And Winter Came.... Het is een bepaalde lijn die ook op haar voorganges heeft geklonken. "Is dat erg?" Is dan een logische vraag. Nee, in eerste instantie moet je niet ineens gaan verwachten dat Enya met House of zware rock op de proppen komt. Wel zou het allemaal wel wat minder braaf mogen. Of anders gesteld een andere vorm van instrumentatie.

Wel moet gezegd worden dat dit album een goed alternatief is voor het door de jaren heen grijs gedraaide White Christmas van Bing Crosby. Daar is dit album van Enya ook voor bedoeld heb ik zo het idee. Het is wellicht niet de beste die ze gemaakt heeft, maar om dat de muziek hier op seizoensgebonden is dat niet zo erg. Tijdens de kerst lekker veel draaien en daarna met de andere kerstspullen mee de zolder op, om het vervolgens een jaar later opnieuw in de cd-speler te stoppen. In de overige tijd zijn daar haar andere albums die voor mij meer te vertellen hebben.

Kortom; een best sfeer vol album van Enya dit And Winter Came..., maar dan echt alleen in de winter. En die gitaar op My! My! Time Flies! is echt een verassing die je alleen tijdens de kerstdagen onder de boom kan vinden.

Enya - Shepherd Moons (1991)

4,5
Als ik dit album opzet bekruipt mij al snel een gevoel wat aan Kerstmis doet denken. Zelfs nu, in de laatste helft van juni. In gedachte zie ik de sneeuw naar beneden dwarrelen en iedereen is in de weer met het in huis gezellig te maken. De kachel wordt nog eens opgestookt. De kinderen mogen later naar bed.

Mede door die sfeer klinkt de stem van Enya breekbaarder dan op de voorgangers, het doet mij aan zeer dun glas denken. Het sterkste voorbeeld daarvan is Marble Halls. Hier waan ik me in een museum waar de tentoongestelde waar wel erg dicht bij elkaar staat en het opassen geblazen is om niets om te stoten. Daarnaast versterken de traditionele Ierse instrumenten deze sfeer nog eens.

Door het bovenstaande is Shepherd Moons een mooi rustgevend album geworden om helemaal los te komen van het aardse en in sferen te geraken die op het moment "nu" niet gelden. Daardoor ideale muziek om op te onthaasten, al komt in juni de gedachte op dat het einde van het jaar in zicht is.

Enya - The Memory of Trees (1995)

4,0
Het moeilijke bij de muziek van Enya is voor mij in hoevere het nu kunst of kitsch is. Zolang ik haar heb gevolgd is het wel muziek die wat met me doet, maar dit houdt niet automatisch in dat ik al haar cd's achter elkaar kan draaien. Dit heeft denk ik te maken met een bepaalde truc die ze uit de kast haalt. Een sample van haar stem als instrument te gebruiken en daar overheen de echte vocalen ten gehore brengt. Dit alles op een bed van andere electronische klanken.

Als ik in de juiste stemmng ben kan ik echt van haar muziek genieten. Met mjn ogen dicht zie het mooie Ierse landschap aan me voorbij trekken. Mooie beekjes in een ietwat desolate sfeer, met in mijn achterhoofd het idee dat de open haard heerlijk brandt en daardoor voor een behaaglijke sfeer zorgt. Dat is wat er tot nu toe bij mij is opgekomen bij het draaien van The Memory of Trees. De stem van Enya maakt dit sfeervolle beeld compleet.

Hoe mooi dit album ook in eklaar zit, is het voor mij niet het beste wat ik van haar heb gehoord. De songs liggen denk ik te veel in een bepaalde stemming waardoor het de neiging heeft te verzanden in een behang aan muziek en klanken. Desalniettemin is The Memory of Trees zeer geschikt om te draaien op de late avond bij een stukje kaas en een heerlijk drankje om de dag stijlvol af te sluiten en daarvoor dan ook mijn betrekkelijke hoge waardering er voor.

Era - The Mass (2003)

4,5
Is dit nu kunst of kitsch of iets anders? Dat was een vraag die bij me opkwam na eerste beluistering van dit album. De openingtrack is in ieder geval machtig te noemen. Daarnaast doet het klassiek aan wat niet zo vreemd is want de muziek is gecomponeerd door Carl Orff die bekend is geworden met de Carmina Burana.

Na deze krachtige opening blijft de drive er goed inzitten. Looking for Something roept qua muziek landschappen op en de stem van de zangeres is behoorlijk te noemen. Als daar later paters bijkomen geeft het mij het gevoel van in een grote kerk zitten. Na wat gezang van de paters begint Don't Go Away. Als daar later de zangeres bijkomt voel ik een vorm van hoop. Qua instrumentatie zit het goed in elkaar. Don't You Forget begint sprookjesachtig als twee jongetjes elkaar een belofte doen. Hierna volgt een mierzoet stuk muziek op en gedragen ritme Het geeft mij een gevoel of ik mijn eigen leven aan bekijken ben op een video. If You Shout start opnieuw met religieus gezang. Waarna een song volgt die hoop geeft in bange dagen. Als je maar hard genoeg schreeuwt wordt hij wel gehoord.

Avemano Orchestral is haast klassiek te noemen. Het roept bij mij een beeld op van een bijzondere gebeurtenis. Als daar later die gitaar bijkomt is het feest compleet. En de diverse stemmen maken er een heerlijk stuk muziek van om even van de wereld te zijn. Dat de kracht er nog in zit bewijst Enea Volare een behoorlijke orkestratie in combinatie met indrukwekkende stemmen. Het doet mij althans vliegen boven mooie landschappen. Na deze bombast is er een fraai rustpunt in de vorm van Sombre Day. Het is behoorlijk klassiek en bij mij bekruipt een gevoel van veilig binnen zitten terwijl buiten de regen met bakken uit de lucht komt vallen. Lekker de kachel een streepje hoger en genieten maar. Op Voxifera zijn die orkestrale stemmen opnieuw van de partij dit keer op een bed van violen en pauken. En dan veel te snel het fraaie slot van dit album. The Champions geeft echt zo'n gevoel van: jongens de strijd is gestreden en nu gaan we de winst uitbundig vieren.

Conclusie The Mass van Era is een bijna meesterlijk album te noemen. Waarom bijna? Her en der is het net een tikje te veel van het goede. Blijft staan dat ik wel genoten heb van deze bijzondere muziek.

Erdenklang Music Vol. II (1990)

4,0
Het label Erdenklang van Ulrich Rützel maakt over het algemeen al een prima indruk nog voordat er een noot muziek geklonken heeft. Goed uitgevoerde boekjes bij de cd's die nuttige informatie bevatten over wat er op de uitgave te horen valt. Zo is dat bij deze uitgave ook.

Naast dit gegeven is deze verzamelaar Erdenklang Music Vol II een goede uitgave wat er in 1990 zoal uitkwam op dit label. Door dit gegeven is het een uitgave geworden met behoorlijk wat afwisseling die het gevoel geeft of je naar een radiostation zit te luisteren met de ideale mix van moderne instrumentale muziek. Mede hierdoor ben ik best wel enthousiast over dit compilatie-album. Daarnaast is de productie goed te noemen, waardoor het idee ontstaat of de artiest bij mij in de kamer staat te spelen.

Kortom; een aanrader voor wie zich wil verdiepen in dit bijzondere label. In de afgelopen kleine vijf kwartier heb ik mooie muziek gehoord die een alternatief kan zijn voor wie eens iets anders wil horen dan de muziek van de gevestigde orde. Wat voor mij loopt van Vangelis, tot Tangerine Dream en dan via Gandalf weer terug.