Van dit album circuleren waarschijnlijk diverse hoesontwerpen, want op mijn exemplaar prijkt een foto van een rood omgevallen blikje voor frisdrank of bier. En nu ik het toch over de vormgeving heb kan ik melden dat dit leuk is gedaan. Het thema van het drinkblikje komt terug op de cd en de tray waarop hij vastzit. Op de achterzijde is nog een fraai kunstwerkje te zien waarin het blikje een paar keer terugkomt. Kortom: de eerste indruk is dik in orde.

En dan de heren zelf. Thomas Fanger en Mario Schönwälder staan bekend om muziek die je voortzetting kunt noemen van de Berlijnse School, verder worden ze op drie track bijgestaan door Lutz Ulbrich die onder andere bekend is uit de groep Ashra van Manuel Göttsching.

Met behoorlijk veel laag gaat de eerste track, Analog Moods, van start. Achter het vele laag is haast wat klassieks te horen. Na verloop van tijd komt er leven in de brouwerij waardoor een sfeer ontstaat die doet denken of een dag opgang komt. Het is fraaie uitgesponnen muziek die een zekere rust uitstraalt en een mooi staaltje is van hoe Berlijnse School op moderne synthesizers kan klinken. De basklanken op de achtergrond geven het stuk warmte. Klanken die lijken of er op buizen worden geslagen vormen de basis voor de korte compositie EmanoN. Wat verder zijn wat geluiden te horen die aan kosmos doen denken, het levert een mooi sferisch beeld op. Vrolijke tonen luiden de track Und Wir Gehen in den Club.. aan. Qua sfeer die in deze track heb ik echt het gevoel of ik in een club ben. Barpersoneel komt voorbij terwijl bezoekers druk aan het kletsen zijn over het van alles en nog wat. De relaxt bespeelde gitaar van Lutz Ulbrich versterkt deze nog eens. Wel is het tikje jammer te noemen dat het stuk wat te lang doorgaat. Zeer stemmig gaat Sentimental Moods van start. Het geeft me een gevoel of het zojuist hard heeft geregend en er nog wat druppels van de dakgoot afdruppen. Verder is de sfeer grijs, maar gaandeweg lijkt de lucht te klaren, edoch een echt stralende dag wordt het niet. De muziek verbeeld dit goed, want echt vrolijk wordt de sfeer niet. Mooie muziek voor onder een grijze documentaire van de herfst bijvoorbeeld. Daarnaast ook heerlijk rustgevend.

Seilbahn zu den Sternen begint wat duister met het geluid wat doet denken aan een regelmatig draaiende wijzer. Door de regelmaat ervan raak ik in een soort trance die me een gevoel bezorgt van te vliegen aan een parachute in cirkels. Echo Gods begint in eerste instantie met zweverige geluiden, maar eenmaal opgang doet het mij wat aan rock denken. Wel is het hier jammer te noemen dat de productie wat dof is, waardoor het lijkt of de muziek bij de buren vandaan komt van in plaats van uit de eigen speakers. Ondanks dit euvel een prima track waar stilzitten erg moeilijk op is door de het aanstekelijke ritme en de wat repenterende klanken uit de gitaar. Als Lutz Ulbrich in de tweede helft van de compositie even los gaat op zijn gitaar is duidelijk te horen dat zijn collega Manuel Göttsching heet. Net op het moment dat ik denk: nu weet ik het wel stopt het stuk. In een wat mysterieuze sfeer gaat First Contact van start, waarna een rustig stukje muziek volgt, waarop is te horen dat Ulbrich mooie dingen kan doen met de zes snaren van zijn elektrische gitaar. De verdere muziek is wat minimaal te noemen, omdat het wat door lijkt te kabelen, maar aan de andere kant heeft het wel wat. De rustgevende elektronica enerzijds en de met passie bespeelde gitaar. Met me ogen dicht heb ik het gevoel of ik in een rustig draaiende zweefmolen zit en langzaam in trance raak. En als tegen het einde de gitaar van Ulbrich in het stuk komt lijkt het wel of er contact is gemaakt met leven uit een andere dimensie. Een bijzonder stuk muziek wat laat horen dat minimale middelen ook in staat zijn een boeiende sfeer neer te zetten.

En zo tikkend is daar de laatste track al. Een live versie van het stuk Analog Overdose wat is opgenomen in de Petrus kerk te Berlijn op 30 maart 2001. Van meet af aan brengt het mij terug na de tijden van de kosmische muziek, midden jaren zeventig van de vorige eeuw dus. De tijd dat elektronische muziek op de kaart werd gezet. Heel subtiel wordt een sfeer gemaakt die stukje bij beetje wordt veranderd en daardoor een gevoel bezorgt bezig te zijn met een lange reis naar weet niet waar. Steeds verschijnen er nieuwe beelden waar dan langzaam afscheid van wordt genomen en er vervolgens nieuwe voor in de plaats komen waarbij hetzelfde ritueel bij plaats vindt. Muziek voor mij althans om rustig op me in te laten werken om zodoende in een prettige wereld of een universum te raken. Berlijnse School in een perfecte vorm waar ik geen genoeg van kan krijgen.

Ja, en daarmee komt er op een prima wijze een einde aan dit album. Wel een tikje jammer dat de track Und Wir Gehen in den Club.. voor mijn gevoel een tikje wat aan de lange kant was en dat de productie van de track Echo Gods niet geheel in orde was, maar verder heb ik prima sfeervolle muziek voorbij horen komen.

Dit album begint al voor het oog leuk. Een band die uitgerold wordt in een conservenblik wat in het Duits een dose wordt genoemd. Die lijn wordt mooi doorgetrokken wanneer de kartonnen verpakking geheel openklapt wordt. Op de zijflappen staat de benodigde informatie en de cd’s die erin zijn te vinden zijn voorzien van een opdruk die me doet denken aan de banden voor een ouderwetse bandrecorder. Erg leuk dus, maar ook goed bedacht, want de heren gaan op dit album muzikaal terug naar het moment dat de bandrecorder nog een vast onderdeel uitmaakte van de stereo voordat de cassetterecorder haar intreden deed.

Thomas Fanger en Mario Schönwälder brengen namelijk muziek die tot de Berlijnse School van de jaren zeventig van de vorige eeuw kan worden genoemd. Kortom: een aangename kennismaking voordat er een noot heeft geklonken. En nadat het cadeautje is uitgepakt wordt het tijd voor de muziek.

The Art of Sequencing Part 1 begint erg zacht en zodra er wat te horen is doet het mij denken aan dun glas en kristalen die aan het fonkelen zijn. Een sprookjesachtige sfeer die bovendien wat breekbaar aan doet. Heel even lijkt de muziek wat weg te vallen, maar dat is slechts schijn omdat het sowieso erg tegen de stilte zit. Na verloop van tijd komt er stukje bij beetje meer leven in de compositie, het verbeeld voor mij althans mooi hoe het leven is ontstaan in de begin jaren van de aarde. Het repenterende toontje wat te horen is symboliseert hier mooi de banen die hemellichamen aflegen aan gene zijde van de dampkring. Daaronder is een mooi uitgesponnen verhaal te horen wat het voorafgaande alleen maar in positieve zin versterkt. Met mijn ogen dicht zou ik zo in een trance raken. Het is fraai te horen hoe met heel weinig al een prima kosmische sfeer kan worden gemaakt. Ideale muziek om te gebruiken om de dagelijkse stress kwijt te raken. Als ik daarnaast goed luister hoor ik een echo die me doet herinneren aan de jaren zeventig van de vorige eeuw. De heren hebben zeker een paar tonen van Tangerine Dream meegekregen tijdens hun muzikale zoektocht. Naarmate de track vordert krijg ik steeds meer het idee dat al het leven nog moet ontstaan en ik de enige ben die van dit wonderlijke schouwspel van sterren en planeten mag genieten. Heerlijke muziek die uit de Berlijnse School had kunnen komen vloeit subtiel uit de luidsprekers. Als deze track eindigt heb ik even het gevoel of ik in een vacuüm wordt gezogen en alleen achter blijf in een groot onbekend gebied. En haast wonderlijk gevoel wat zich moeilijk laat omschrijven.

Zwischenton begint met geluiden die zo uit de ruimte hadden kunnen komen, waarna er haast ijle klanken zijn te horen. Het brengt me in sfeer die er zou hebben kunnen zijn voordat de oerknal plaats heeft gevonden. Een universum wat nog in ontwikkeling is en tekenen van leven nog ver weg lijken te zijn, maar vreemd genoeg al hoorbaar zijn. Met andere woorden een track om in alle rust te beluisteren om te horen welke nuances geluiden tegen de stilte kunnen hebben. Aan het einde nog wat “speelse” tonen die uit een piano lijken te komen, maar wat blijft staan is de rust de track Zwischenton de hele tijd heeft uitgestraald.

Na zo’n heerlijk plakje kaas is daar al snel het tweede deel van The Art of Sequencing. In het begin doet het mij een beetje denken aan de eerste tonen van het album Ricochet van Tangerine Dream, maar naar verloop van tijd komt een eigen verhaal van Thomas Fanger en Mario Schönwälder naar voren. Klassieke tonen uit een piano op een mooie deken van klanken uit de elektronicawinkel. Totdat er langzaam een sequencer wordt opgestart waardoor een gevoel van reizen ontstaat. Verder is er fijne muziek te horen die uit het midden van de jaren zeventig van de vorige eeuw had kunnen komen. Heerlijke haast romige elektronische muziek die me donder en fijn gevoel bezorgen. Een stuk muziek waar een fijne opbouw is in te horen. Verder doet het mij denken aan het binnenwerk van klok waar binnen te zien is hoe kleine tandwieltjes met elkaar communiceren. Het is wonderlijk te noemen dat heel weinig me aan de stereo doen kluisteren. Heerlijke Berlijnse School die me het leven van alle dag doet vergeten. Naarmate de track vordert heb ik het gevoel of ik uit mijn stoel wordt gelicht en door een wonderlijke wereld aan het zweven ben. Prachtige kosmische muziek in het kwadraat. Tegen het einde van het stuk wordt de spanning beetje bij beetje opgevoerd hetgeen de prima drive ten goede komt. Dit is muziek om door een ringetje te halen. Al het goede van de elektronische muziek zit er in. Heerlijk zweven door de jaren zeventig van de vorige eeuw. Het lijkt wel of de oude analoge bakken herleven. Als het stuk na een goede dertig minuten eindigt heb ik gevoelsmatig het idee dat het aanstekelijke ritme nog helemaal in mijn lijf zit.

Tijd dus om de tweede cd uit deze in de speler te doen. Deze begint met het stuk Liquidrom Tape 1 wat live is opgenomen in de Liquidrom te Berlijn. Het stuk begint met spannende geluiden die me wat aan de ruimtevaart doen denken. Al snel zit ik dus in een heerlijke sfeer die me doet terug denken aan de jaren zeventig van de vorige eeuw. Fraaie subtiele kosmische klanken vullen de kamer. Hier en daar wat tegen de stilte aan waardoor de wens naar boven komt om in de luidsprekers te gaan zitten in plaats van er voor. Het doet naast het kosmische ook wat denken aan water wat heel rustig aan het golven is. Een wonderlijke wereld waar geen eind aan lijkt te komen. Ver weg van de dagelijkse maatschappij en het vallen van spelt zou bijwijze van spreken al tot geluidsoverlast kunnen worden gerekend. Een fraaie deken aan ingehouden klanken dus. Zo rustig dat ik haast me bloed hoor stromen in mijn kleine teen. Muziek om heerlijk op te onthaasten en het gevoel te hebben dat je alleen bent al lijkt of er een koor aan het zingen is. Meesterlijk subtiel….

De tweede track op de cd 2 is een live opname tijdens Futureworld Festival. Op de track Within A Real Dream.., worden de heren bijgestaan op gitaar die wordt bespeeld door Ed Kurtz. Deze track begint met niet gelijk te plaatsen klanken. Voor mijn gevoel ben ik in een druipsteengrot terechtgekomen. Verder zijn er geluiden te horen die afkomstig lijken te zijn van violen. Door die factoren lijkt het wel ik in een sciencefictionfilm ben terechtgekomen. Het is een bijzondere sfeer die me gekluisterd houdt aan de luidsprekers. Een mooi sfeertje wat doet denken aan de begindagen van de Berlijnse School. Na een dikke 7 minuten komt er langzaam wat ritme in het stuk en begin ik voor mijn gevoel aan een reis. Links en rechts, voor en achter me heerlijke klanken die me aan de Middeleeuwen van de elektronische muziek doen denken. Geluiden die doen denken aan albums uit de jaren zeventig van de vorige eeuw van Tangerine Dream. Als daar de gitaar van Ed Kurtz bijkomt is de sfeer kompleet en krijg ik kippenvel van genot. Oude tijden lijken te herleven en qua gevoel roept het een sfeer op van voor het eerst te luisteren na het album Encore van Tangerine Dream. Kortom: wederom een bevestiging voor mij waarom ik van dit soort muziek blijf houden. De dertig minuten vliegen dan ook om voordat ik er erg in heb. Prachtige elektronische muziek om door een ringetje te halen en wat had ik er graag live bij willen zijn, want in dat geval was er zeker nog een dimensie erbij geweest. Voor nu een heerlijke delicatesse voor de oren.

En na dit heerlijks gaan we nog even terug naar de Liquidrom voor het tweede deel van het concert aldaar. Deze track begint haast klassiek, met mijn ogen dicht heb ik het gevoel in een zaal te zitten voor een klassiek concert. Daarnaast roept het ook een beeld op van de grootte analoge bakken uit de jaren zeventig van de vorige eeuw. Qua sfeer doet het denken aan ver weg te zijn van het aardse bestaan. Gaande het stuk wordt dit nog eens versterkt. Muziek en klanken die niet gelijk te plaatsen zijn schilderen een wonderlijk beeld wat maar door lijkt te gaan. Het zit soms tegen de stilte aan waardoor het luister muziek pur sang is. Het roept daardoor een sfeer op van het uitdijen van het universum en het ontstaan van het leven. Dit is erg knap te noemen dat de heren met zo weinig een sfeer weten neer te zetten wat me haast in de luidsprekers doet kruipen om maar niets te hoeven missen.

En daarmee komt een heerlijk album met retro elektronische muziek ten einde, die volgens mij met liefde en detail voor het oor is gemaakt. Muziek om helemaal van het aardse los te komen en even de stress helemaal te doen vergeten. Een mooi album dus van de heren Thomas Fanger en Mario Schönwälder.

Al qua vormgeving roept dit album een oud beeld bij me op. Bij mijn eerste stereo stond een bakje met dergelijke snoeren als op de afbeelding, waarvan ik het zonde vond om ze weg te gooien, want je kon ze nog een keer nodig hebben. Uiteindelijk toch nog in het vierkante archief gegooid omdat een DIN-plug bijvoorbeeld niet de beste stekker was om audio aan elkaar te verbinden. Het wilde nog eens brommen of een kanaal viel weg.

Ja, en zo heb ik al een verhaal voordat er één noot van dit album heeft geklonken. Met andere woorden dus nu de muziek. Het eerste deel van Hall of the Bourbon Lilles begint wat duister, waarna ik even het idee krijg of de strijkers van een orkerst aan het stemmen zijn. Zodra dit wat naar de achtergrond verdwijnt krijg ik al snel het gevoel of de heren bezig zijn me te hynotiseren. Als er wat vrolijke tonen bijkomen kost het mij moeite om stil te blijven zitten. Het is erg aanstekelijk in de positeive zin van het woord. Daarnaast zit het volgens mij erg knap in elkaar, want het lijkt of je steeds hetzelfde hoort, maar dat is niet zo. Heel subtiel zitten er veranderingen in de me bij de les houden. Gedurende het stuk muziek begin ik dan ook in een fijne trance te komen. Het is wonderlijk wat een paar eenvoudig lijkende klanken met een mens kunnen doen.

Het tweede deel van Hall of the Bourbon Lilles begint in stilte, maar zodra er iets te horen is doet het wat jazzy aan. Voor mijn gevoel kom ik een bar in waar ik schijnbaar de eerste klant ben en het personeel nog bezig is de sfeer gemoedelijk te maken. Kortom; een heerlijk ontspannen sfeer waarin het heerlijk toeven is. Hier en daar lijkt het wel of er een deur open gaat naar een concertzaal, door geluiden die me aan en bak violen doen denken. Verder iets wat een tikje experimenteel overkomt, maar het is vooral de heerlijke rustige sfeer die overheerst.

En na die rustige sfeer komt er langzaam meer spanning in het verhaal. Hall of the Bourbon Lilles Part Three geeft me aan het begin het gevoel of iemand me voorzichtg aan het wakker aan het schudden is. Eenmaal de ogen open is daar het gevoel of er een boeiende enerverende dag is begonnen. Als daar later de gitaar van Klaus Hoffmann-Hoock bijkomt rockt het aan alle kanten en het hypnotiserende ritme lijken me wel op te tillen. Wel is het jammer te noemen dat deze opbouwende sfeer ineens tot een einde komt. Voor mijn gevoel had er meer in kunnen zitten. Wat volgt is haast verstilde rock, ook mooi, maar had voor mij wat later mogen komen.

En zoals ieder concert werd dit optreden wat werd gehouden in Satzvey Castle op 29 maart 2003 besloten met een toegift. Bar Liquid (Encore) begint wat zoekend, waardoor het lijkt of de heren nog even aan het bijkomen zijn. Als die "hobbel" achter de rug is volgt een heerlijk ritme wat me doet denken aan heerlijk op reis te zijn. Langzaam wordt de sfeer van het stuk wat opener en door de gitaar van Klaus Hoffmann-Hoock voel ik me zo vrij als een vogel. En daarmee komt er een eind aan een heel behoorlijk album. En o ja door de tulpstekkers van vandaag viel er geen kanaal uit.

Qua hoesontwerp roept dit album een vreemd smaakje op in de mond. Een blik zuurkool als voorgerecht, daarna een blik met witte bonen op tomatensaus en als toetje diverse vruchten in een niet gebonden siroop. Een snelle hap die waarschijnlijk niet goed gaat vallen. Tot zover de vormgeving van dit album van Thomas Fanger en Mario Schönwälder die beide zijn beïnvloed door muziek uit de Berlijnse School onder meer en hebben op andere projecten laten horen dat ze prima in staat zijn om muziek te maken die er toe doet. Kortom; tijd om de cd met de opdruk van witte bonen in tomatensaus in de cd-speler te doen en op start te drukken.

De track Berlin Breakfast begint rustig en stemmingsvol het geeft daarmee mooi aan dat de dag net aangebroken is. In een rustige sfeer maakt de nacht plaats voor de dag. Het doet qua muziek wat denken of een klassiek orkest bezig is met het stemmen van de instrumenten voordat de dirigent het podium bestijgt. Na verloop van tijd komt er subtiel wat ritme in het stuk. Niet veel, maar wel genoeg om me een gevoel te bezorgen van vroeg onderweg te zijn. De natuur komt langzaam tot leven terwijl daar onder muziek is te horen die aan de Berlijnse School van weleer doet denken. Verder lijkt het erop of de heren een fraai landschap aan het schilderen zijn waarin het lijkt of de dauw blijft hangen. Even lijkt het spannend te worden, maar dat is van korte duur. Het is vooral muziek die een ontspannen sfeer oproept van in alle rust de dag te beginnen. De rustige gitaarklanken die zijn te horen doen me een beetje denken of ze afkomstig zijn van Edgar Froese. Verder is het vooral een uitgesponnen compositie die een gevoel van vrijheid oproept. Als ik aandachtig naar het rustige ritme zit te luister raak ik zo in een hypnose. Prachtige muziek dus om de stress van je af te spoelen, want gaande het stuk lijkt het wel of de bewoonde wereld niet meer lijkt te bestaan.

Frankfurt Lunch begint in een sfeer die sterk doet terug denken aan de hoogtij dagen van de kosmische muziek. De sfeer van albums als Phaedra en Rubycon van Tangerine Dream staan zo weer op mijn trommelvliezen. Wat hier als een compliment opgevat dient te worden. Het blijft met de jaren een heerlijk genre om naar te luisteren. Duistere niet gelijk te plaatsen klanken die uit een andere dimensie lijken te komen dan de onze. Zodra er langzaam maar zeker een sequencer bijkomt is dit een mooie voorbode op een prettige reis die gevuld is met muziek de wel uit het midden van de jaren zeventig lijkt te komen van de vorige eeuw. Tijden van de doorbraak albums van Klaus Schulze en Tangerine Dream klinken er mooi in door, alleen het ritme gebruik verraadt hier dat Fanger en Schönwälder hier bezig zijn en niet hen. Een erg prettig stuk muziek dus en wat zijn twintig minuten kort al je aangenaam bezig wordt gehouden. Het is voorbij voordat ik er erg in had. En de laatste tonen zijn werkelijk om door een ringetje te halen. Adembenemende klanken van violen die maar door lijken te gaan ook al zijn ze feitelijk niet meer hoorbaar.

En na een heerlijke boterham en een plak kaas is daar het toetje al veel te snel. Met haast klassieke klanken gaat Berlin Dessert van start. Verder doet het mij ver in het universum belanden. De rustige klanken die uit violen lijken te komen schilderen fraaie beelden en stralen daarnaast een rust uit om met de ogen dicht weldra in een diepe trance te raken. Qua muziek gebeurt er niet wezenlijk veel, maar het is vooral een zijde deken aan klanken wat er te horen is. Halverwege het stuk komt er een tikje leven in de brouwerij. Het lijkt wel of een dag stukje bij beetje begint. De muziek daaronder is fraaie Berlijnse School. Door deze goede factoren vliegen de dikke 20 minuten die Berlin Dessert voorbij voordat ik er erg in heb. De vreemde klanken aan het einde halen me prettig uit de trance waarin ik was geraakt.

Met andere woorden, Analog Overdose 4, is een heerlijk album voor wie niet genoeg kan krijgen van de Berlijnse School. De heren Thomas Fanger en Mario Schönwälder zijn daar ruimschoots in geslaagd. Hier en daar wat tegen de meesters van het genre aan, maar daarnaast genoeg eigen inbreng om het toch origineel te houden, waardoor ik met plezier naar dit album heb zitten luisteren. Smaakvolle muziek ondanks de vreemde vormgeving van de hoes.

Wat ik tot nu toe heb gehoord van het duo Fanger & Schönwälder in de serie Analog Overdose is over het algemeen goed te noemen. Ja en dan is het best grappig te noemen dat een album uit deze serie daadwerkelijk in een dose op de markt komt. Hier en daar op het internet wordt het blikje vergeleken met de verpakking waar vroeger de banden in bewaard werden van de bandreccorder.

Hoe dan ook de toon is al gezet voordat er één noot heeft geklonken. Wat wel jammer is aan het blikje is dat de informatie voorziening wat summier is. Ja en zo heeft ieder voordeel zijn nadeel zou Johan Cruijff hebben gezegd. En dan de muziek op dit gelimiteerde album. Zodra er wat is te horen doet het in eerste instantie wat experimenteel aan. Of de heren even wat buizen verplaatsen, daarnaast is goed te horen dat er een mooie spanning wordt opgebouwd. In de diepte hoor iets wat me aan Epsilon in Malaysian Pale van Edgar Froese doet denken. Al snel zit ik dus in een heerlijke retro-sfeer waar ook wat nieuwe electronica op is gebruikt. Met de ogen dicht opnieuw dus reizen in ruimte en tijd. Het subtiel hypnotserende ritme versterken dit beeld nog eens. Zodra dit wegvalt heb ik het gevoel of in een vacuüm in wordt getroken waar zwaartekracht een vies woord is. Verder brengt het mij terug in de Middeleeuwen van de electronische muziek.

Berlin Lunch begint wat dreigend en geeft daarmee het gevoel of ik naar een spannende film zit te kijken. In mijn verbeelding ben ik op een strand beland waar het aarde donker is. Door die sfeer lijkt het wel te spoken. Zodra de zon aan de kim verschijnt voelt dit als een opluchting en opnieuw zijn er klanken te horen die op het album Epsilon in Malaysian Pale van Edgar Froese niet hadden misstaan. Verder is de sfeer wat mysterieus iets waaraan een kosmische compositie in mijn oren aan moet voldoen. Mooie uitgesponnen klanken die het gevoel van de jaren zeventig van de vorige eeuw naar boven halen. Wat verder opvalt is het heerlijke romige geluid of de oude analoge bakken opnieuw uit de mottenballen zijn gehaald.

Door het bovenstaande lijken drie kwartier wel erg kort te duren en is de neiging erg groot om weer op start te drukken. Met andere woorden een heerlijk album wat qua muziek eigenlijk al genoeg informatie geeft dat deze niet echt gemst wordt.

Wat doe je als je aan het touren bent door de Amerikaanse staat California en je hebt wat tijd over. Juist wat oefenen, zodat het op het podium niet mis kan gaan. Dat is min of meer de basis waaruit dit album van Thomas Fanger en Mario Schönwälder is ontstaan. Een mooi concept dus op papier, maar wat vinden de oren ervan?

Met klanken die uit een lege woestijn lijken te komen begint Wild Joe's, de bewoonde wereld lijkt haast niet te bestaan. Al rijdend wordt het oerwoud bereikt waar in alle rust van de natuur kan worden genoten op klanken die het midden houden tussen lounge en de kosmische muziek. Een vreemde combinatie maar gedurende de compositie voel ik heerlijk de stress uit mijn lijf stromen waardoor er een gevoel ontstaat van op vakantie te zijn. In alle rust begint de track Mojave, daarnaast lijkt het wel of de warmte van het zand uit de luidsprekers lijkt te komen. Verder is er weinig leven merkbaar wat een gevoel van eenzaamheid oproept. Erg fraai gedaan.

Yellow Stones trekt die lijn in eerste instantie door. Qua muziek moet ik wat denken aan de albums Rubycon en Phaedra van Tangerine Dream. Mooie kosmische klanken die iets van warmte een weemoed uitstralen. Later zijn er ook wat geluiden van dieren te horen die dat gevoel versterken. Na verloop van tijd komt er heel subtiel ritme in het stuk wat een sfeer schept van tussen de Yellow Stones te lopen en te genieten van wat er te zien is. Qua geluid komt er niet veel uit de boxen, maar het is wel dusdanig dat het mij in een positieve greep houdt.

Tot nu toe is er al mooie muziek voorbij gekomen en daar komt de ober aan met het hoofdgerecht met de titel See You Later in Bozeman. Dit begint met wat experimentele geluiden die wat doen denken of een UFO aan het landen is terwijl ook mensen door buizen lopen. Zodra dat wat naar de achtergrond verdwijnt heb ik het idee of ik aan een ruimte wandeling ben begonnen. Het is wonderlijke sfeer. Even is er wat dreiging, maar het is vooral rust wat me laat zweven tussen gebieden waar zwaartekracht niet lijkt te bestaan. Als er een rustige afgestelde sequencer in het stuk komt wordt de eerder beschreven sfeer versterkt. Muziek om eigenlijk in het donker te draaien om elk detail tot zijn recht te laten komen. Prachtige kosmische klanken die niet hadden mis staan in de jaren zeventig van de vorige eeuw. Dit is bijna de overtreffende trap van schitterend te noenen. De woorden See You Later in de titel staan er niet voor niets en geven goed aan dat je alle tijd hebt om van A naar B te gaan.

De eerste tonen van Gallatin Field maken me op een vriendelijke manier wakker. Nog even mag ik zweven in een wonderlijke wereld, maar daarna wordt mij wel verzocht langzaam met beide benen op aarde terug te keren. Daarvoor krijg ik al tijd en zodra het contact met de aarde is gemaakt mag ik genieten van de foto's van de reis in een prettige omgeving. En dan is er al het nodig moois voorbij gekomen en dan bezorgen de eerste tonen van Twintron me kippevel van genoot. Prachtige kosmische klanken en als er later tonen bijkomen die aan een kerkorgel doen denken krijg ik het gevoel of ik het eeuwige leven ben binnen gestapt. Waarna de muziek langzaam stopt.

Met andere woorden: de afgelopen 70 minuten ben ik muzikaal aardig in de greep geweest van schitterende klanken die de heren Thomas Fanger en Mario Schönwälder me brachten. Heerlijke muziek dus uit de Berlijnse School.

Als ik zo naar de hoes kijk, komt er gelijk een gevoel naar boven of dat kosmische muziek zoiets is als flink door roeien om aan de andere kant van de dampkring te komen om daar vervolgens te genieten van het uitzicht.

Het album Parallel World van de Far East Family Band begint erg zacht. Zodra ik wat getrommel hoor zie ik de heren op de maat roeien. Eenmaal los van de materie is daar de gewichtsloosheid. Heel in de verte hoor ik geluiden de me aan de branding doen denken. Daarna hoor ik iets wat mij gevoel geeft of ik naar een flessenorgel zit te luisteren die op Pluto wordt bespeeld. Later volgen wat dreigende tonen en is er een stem te horen die een paar "noodkreten" laat horen. Vrij vlot hierna wordt een fraai ritme ingezet. Hier een daar vliegen de hemellichamen aan me voorbij ondersteund door fraaie klanken van electonische en conventionele instrumenten. Aan het einde van het stuk heb ik het gevoel dat er een landing op een planeet plaats vindt, waarna een feest in stijl van de galaxy wordt gehouden.

Kokoro is een mooie song, het heeft qua sfeer wel wat weg van Us and Them van Pink Floyd. En als later de gitaar solo volgt, die zo lekker door merg en been gaat, heb ik het gevoel of ik middels een katapult een eind in de ruimte gelanceeerd wordt. Dit is de overtreffende trap van lekker. En dan is er al zoveel bijzondere muiziek de gehoorgang binnen gegaan, dat je er automatisch vanuit gaat nu hebben we het wel gehad. En dan volgt het hoofdgerecht nog. Iets wat inderdaad aan het betere werk van Ash Ra Tempel doet denken. In gedachte spring ik van het ene hemellichaam op het andere dit is hele fraaie kosmisch rock. Daarnaast zit er ook een mooie spanningsboog in en hier en daar heb ik het idee dat ik te maken heb met de Japanse evenknie van Timothy Leary als er gesproken woord is te horen.

Door het bovenstaande vliegt dit album als een komeet aan me voorbij, waardoor ik eigenlijk te snel terug ben in het nu dan me lief is. Met andere woorden hier is duidelijk sprake van een meesterwerk van de bovenste plank.

Het is me wat dat er in zo veel landen muziek wordt gemaakt. Hierdoor kwam bij mij de gedachte op dat het wellicht een idee is dat als je na dat je de middelbare school hebt doorlopen je een jaar van de staat krijgt waarin je de mogelijkheid krijgt om kennis te maken met muziek uit andere culturen. Bij terugkomst wacht dan een verplichting, je ervaring te delen met de gebruikers van de MusicMeter.

Dit idee kwam bij mij gelijk na boven bij beluistering van dit album voor de eerste keer. Als ik aan Japan denk hoor ik in gedachte folkoristische muziek waarbij een dito dans ten beste wordt gegeven. Maar niets van dit alles, dit is rock die zich prima met Pink Floyd kan meten. Aan het einde van de eerste track hoor ik iets wat best model had kunnen staan voor Comfortably Numb. Maar nu terug naar het begin. Met sfeer volle geluiden en gitaar gaat Too Many People van start. Later komt daar nog zang bij die wat klagerig klinkt. En dan de gitaarsolo die daarop volgt is om door een ringetje te halen. Het gaat op de positieve manier door merg en been. Een Gilmour kan hier nog een puntje aan zuigen. Dit is rock op hoog niveau. In de laatste minuten wordt het wat rustiger, maar de goede toon is wel gezet. Echoes, maar dan op zijn Japans.

De track Nihonjin begint wat zoekend kosmisch en doet wat aan het Midden Oosten denken in plaats aan het Verre Oosten. In gedachte zit ik dan ook op een kameel. Later wordt deze sfeer veruild voor passie volle rock. Mijn Japans is nooit wat het is geweest, maar alleen op de stem van zanger maak ik uit dat hij een bijzonder verhaal heeft te vertellen. En wat is diie gitaar toch heerlijk die er op te horen is. Japaners en rock wellicht een vreemde combinatie, maar net zoals vele dingen weten ze dit ook erg goed te kunnen maken. Even voor het einde lijkt de zanger voor te gaan in een bijzondere preek. Tijdens de stiltes die daarin vallen krijgt hij antwoord van de gitarist. Als een soort bolero wordt het steeds heftiger. Even een stilte en dan wat getrommel geven mij een gevoel of ik buiten op een plein sta.

En dan de derde helft door de bonustracks die er op staan. Birds Flying to the Cave is opnieuw zo'n track om helemaal uit de bol te gaan. Erg lekkere rock. Saying to the Land is meer filosofisch van aard. Een soort van klaagzang waar een mooi oosters fluitje op is te horen. Aan het einde is nog wat te horen wat me doet denken aan Kung Fu. En wat is die Japanse Gilmour toch goed bezig op ziijn gitaar. Het einde van deze song doet me denken aan de ondergaande zon. Moving, Looking, Trying, Jumping is een leuk intermezzo. Even zoiets als gooi het er uit. Wa Wa is de stilte voor de storm.

Op The Cave Down to the Earth wordt de heerlijke rocklijn weer opgepakt. Het is een tikje experimenteel, maar wel erg lekker en de toetsenist is wel erg goed in het beroeren van zijn instrument. Four Minds begint opnieuw erg stil. Heel gedeisd is zang te horen, hoe vreemd het ook moge kinken wat aan Per Spoor van Guus Meeuwis doet denken. Ja en dan de afsluiter in de vorm van Transmigation is ook weer zo'n heerlijk stuk muziek om de oren bij af te likken.

Kortom: dit Far Out is beslist geen Japansgrapje te noemen. Het is rock die op een positieve manier door merg en been gaat. Muziek om even alles om je heen te vergeten. En over de productie geen klachten die is van hoog niveau. Ja nu nog de minister van onderwijs zo gek krijgen om het eerder genoemde plan ten uitvoer te brengen.

Impulse is het debuut album van Free System Projekt een initiatief van Marcel Engels. Op dit album wordt hij bijgestaan door Ruud Heij en Frank van der Wel. De muziek van Free System Projekt zit duidelijk in het verlengde van de Berlijnse School waar onder andere Tangerine Dream en Klaus Schulze worden ingedeeld.

Met geluiden die aan de dierentuin doen denken begint The Closening waarna het even lijkt of een organist zijn vingers aan het warm spelen is. Daarna begint een mooi verhaal op analoge bakken. Romige klanken die aan het midden van de jaren zeventig doen denken van de vorige eeuw. Ondanks de retro sfeer zijn de heren er wel in geslaagd een eigen stijl neer te zetten. Heel in de verte doet het denken aan Peru, maar dan beter. Het einde van The Closenig is haast klassiek te noemen. Piano-klanken op een bed gedragen tonen uit de electronica-winkel. Behoorlijk gedragen is ook het begin van The Nightmare, waarna er iets volgt wat me een tikje doet denken aan Neuronium begin jaren tachtig, maar dan een heel stuk warmer geproduceerd Aan het einde van het stuk wordt duidelijk waarom het zo heet. The Chase begint behoorlijk zacht en eenmaal op gang klinken er warme vrolijke tonen in een gedragen stijl die aan Tangerine Dream doen denken. Hierna wordt er een spannende sfeer gemaakt de echt bij een achtervolging hoort. Het einde van het stuk bezorgt mij kippevel. In gedachte is de boef gepakt en even is zijn emotie te horen op het moment toen hij werd gepakt, waarna de achtervolging opnieuw op zijn netvlies verschijnt.

Met behoorlijk wat laag begint The Openig, waarna er piano-klanken zijn te horen die aan vroeg in morgen doen denken. In gedachte zie ik een stad tot leven komen. De kroegbaas is in de weer met stoelen op zijn terras terwijl de postbode zijn ronde doet. Wel is het jammer dat het een moment tegen het valse aan zit. Daarnaast is het wel mooi te horen hoe het leven in een stad omgezet is in muziek. The Relief begint met het geluid of de wind om het huis waait. Het verdere stuk heeft iets desolaats het wekt in eerste instantie het gevoel op van de zomer is geweest. Toch lijkt het of er genoeg ideeën naar boven borrelen hoe nu de tijd in te delen. Maar aan het einde van het stuk voel ik opnieuw iets droevigs.

Mijn versie van dit prima album sluit af met The Closening part 2. Het doet in het begin denken of je afscheid neemt van een goede vriend, maar al na huis lopend komen de herinneringen naar boven van een fijne tijd. En ach die dag met regen was ook nog erg leuk. En daarmee komt er een mooi einde aan dit debuut album van Free System Projekt. Heerlijke muziek in retro stijl.

Dit album maakt al een behoorlijke indruik door de ietwat groot uitgevallen bijenkorf die de voorkant siert. Ja en dan de muziek. Free System Projekt bestaat op dit album uit de heren Marcel Engels en Ruud Heij die allebei over een dosis electronische muziekinstrumenten beschikken, waarmee ze heerlijk retro muziek brengen die in de jaren zeventig van de vorige eeuw gemaakt had kunnen worden door Tangerine Dream bijvoorbeeld. Het vette analoge geluid uit de electronica-winkel.

Narrow Lane Part 1 begint wat duister en roept daarmee de tijd terug van Rybycon of Phaedra. Van die lekkere duistere en zoekende muziek of je door een oerwoud loopt waar je geen hand voor ogen ziet, maar daardoor des te meer hoor. Fraai lange lijnen aan klanken tot dat de sequencers aan gaan en met mij ogen dicht zie ik Christopher Franke midden op een podium druk in de weer om het geheel in toom te houden. In mijn onderbuik daar opnieuw het gevoel of ik los kom van de aarde. Al heb ik dergelijke klanken tig keer voorbij horen komen, het raakt me nog steeds. Dat gevoel van alles kan wel wachten, nu lekker genieten van doordachte electronische muziek. En wat ketsen die klanken lekker tegen elkaar. Na het wat druke deel volgt een stuk muziek wat niet had mistaan op Epsilon in Malaysian Pale van Edgar Froese, waarna een begin wordt gemaakt naar iets wat niet vreemd was geweest als het op Ricochet had gestaan. Kortom: ik waan me opnieuw in de Middeleeuwen van de electronische muziek en wat is een half uur dan aan de korte kant.

De heren van Free System Projekt hebben dit ongetwijfeld in de gaten gehad, want op Narrow Lane Part 2 wordt de goede lijn weer opgepakt. In het begin heb ik het gevoel of ik ver weg ben in het universum en de communcatie even is uitgevallen. Om me heen rust ondanks het eerder genoemde euvel. Langzaam komt er wat mystiek in het stuk waardoor het wat Oosters aandoet en op een of andere manier aan het album Phaedra van Tangerine Dream doet denken, wat niet verkeerd is. Zodra de sequencers erbij komen krijg ik het gevoel of ik op een prettige manier bedolven wordt onder een laag heerlijke slagroom. Dit is echt iets voor in een zaal met een behoorlijke installatie. Het gevoel van Ricochet zit opnieuw heerlijk in het lijf. Hierna is er even rust in het bijna 50 minuten durende stuk. Fraaie lange klanken doen mij loskomen van de materie en doen me belanden in een andere dimensie. Dit is niet van al te lange duur, want al snel is daar het gevoel of de heren langzaam maar zeker naar een nieuwe climax aan het toe werken zijn. Gevoelsmatig roept het album Stratosfear naar boven, waarna een duister deel volgt wat vervolgens aan Rubycon doet denken. Hierna zijn de heren wat zoekende, wat welicht niet had gehoeve, maar echt storend is het ook niet. Gelukkig volgt er snel een deel wat aan het oude Tangerine Dream doet denken. Rollende sequencers en iets wat een beetje doet denken aan de gitaar van Edgar Froese. Opnieuw dus een stuk muziek om in een grote zaal te horen, want het lijkt me heerlijk om dit echt in je donder te voelen. En naar het einde toe lijkt het wel of de heren moeite hebben met afscheid nemen, edoch de cd is vol en zo komt er wel een tikje abrupt een einde aan dit album van eigen bodem. Nog even wegvliegen dan maar....

Conlusie: dit Narrow Lane van Free System Projekt is een heerlijk album van Nederlandse makelij waarop muziek is te horen in de traditie van de oude Berlijnse School in meer dan prima kwaliteit. Een aanrader dus voor wie er geen genoeg van kan krijgen.

Een bijzondere afbeelding op de hoes maakte me nieuwsgierig wat hier achter zat. Je stopt een passagier met pyjama en al in het openbaar vervoer en maakt er vervolgens een foto van moet de gedachte zijn geweest van Robert Muda, de ontwerper ervan. En dan Free System Projeckt en Dweller at the Threshold zijn beide bands die zich bezig houden met het maken van muziek die op de Berlijnse School is gestoeld. Rest de vraag hebben ze wel een beetje opgelet tijdens de lessen?

Pre-Flight begint met een gevoel of een vliegtuig is neergestort. De rook die er vanaf komt is nog goed zichtbaar. Later wordt de muziek wat vrolijker waardoor ik het gevoel krijg of het vliegtuig mooie loopings aan het maken is. Het is zoals ik al eerder schreef muziek die op de Berlijnse School is gestoeld maar die heren geven er wel een eigen draai aan. En het blijft naar nog steeds lekker om die analoge bakken te horen. Hiermee is Pre-Flight een mooi begin van dit album. Met het geluid van golven begint Arrival, het doet me wat aan Oxygene Part 4 denken van Jean Michel Jarre in eerste instantie, maar wat volgt is een stuk experimenteler van aard. Gevoelsmatig doet het mij denken aan een stad die gebombardeerd is. Maar zodra de sequencer volgt er een heel wat vrolijker beeld. Het is een vreemde combi met elementen van Timewind van Klaus Schulze enerzijds en anderzijds Phaedra van Tangerine Dream. Muziek dus die midden jaren zeventig van de vorige eeuw gemaakt had kunnen zijn. Met de ogen dicht lekker zweven dus. Met wat experimentele klanken begint Meeting, maar al snel volgt een mooi stuk uitgesponnen muziek waar iets van verlatehneid uitspreekt. Wel is het jammer te noemen dat het ineens stopt.

Met haast kerkelijk klanken begint Passage, maar snel hierna volgt iets wat niet had mis staan op een solo album van Edgar Froese. En die lijn wordt mooi vastgehouden, met daarbij het geluid van de wind. Even lijkt het wel of ik even terug ben in de kerk, maar daarna is het toch opnieuw zweven naar onbekende wereldenden waar het gras groener lijkt te zijn dan normaal. Echt een stuk muziek om de stress uit je lichaam te laten vloeien. In het midden van het stuk even wat experimentele tonen en dan opnieuw los komen van de materie, tot dat er een heerlijke sequencer in het stuk komt. Het lijkt wel of iemand wat gas geeft waardoor mooie landschappen voorbij schieten. Qua structuur van de muziek moet ik hier sterk aan Tangerine Dream denken. Het zou op Encore niet mistaan hebben. Een heerlijk afgestelde sequencer waarop het nodige voorbij komt. Aan het lijkt het wel of ik alleen verder ga in de ruimte.

Het begin van Depature doet me denken aan vroeg in de morgen op een koude dag. De wind waait guur langs het huis. Gaande weg lijkt alles uit een diepe slaap te komen, maar erg veel leven volgt er niet in de compositie. Het blijft wat hangen en het einde is niet echt mooi te noemen. Met geluiden die aan de wind doen denken begint Memory, waarna er even een triest sfeertje ontstaat, wat ineens stopt waardoor het album wat vreemd tot een eind komt. Waardoor ik het gevoel nu heb: het is niet af. Wat best zonde is, want buiten dit om staat er op dit album prima muziek die zich aan de Berlijnse School kan meten. Het roept nu een beeld op of de stoom ineens is uitgevallen en men niet verder kon.

Al qua vormgeving roept dit album het nodige op. Zo'n laserstraal door het moeras je moet er maar opkomen. Dit zou je eigenlijk op posterformaat aan de wand willen hebben En dan het project zelf is een samenwerking tussen het Nederlandse Free System Project en het Britse Airsculpture twee acts de bekend staan dat ze het geluid van de Berlijnse School aanhangen. Daarbij worden ze geholpen door Dave Brewer en Bill Fox.

En dan het belangrijkste de muziek. Met het geluid of een beest aan snurken is begint Wildlife at the Okefenokee, waarbij langzaam electronische muziek in het stuk komt die aan het midden van jaren zeventig doet denken. Bijzonder is het zeker. Zodra er stemmen van mensen zijn te horen waan ik me in alle vroegte in bootje wat bezig is met een tocht door het moeras in alle vroegte. Voor mijn gevoel verschijnt de zon net aan de kim en kan de spannende expeditie beginnen. Gedurende het stuk wordt de sfeer stukje bij beetje openerer en zodra iemand de zes snaren van electrische gitaar beroerd hoor ik daarin een stuk ontladding van de spanning die de deelnemers moeten trotseren. Waarna de tocht over de tropische rivier verder gaat. Een zeer bijzonder stuk muziek en daarmee een goede start van dit album.

Five Sisters begint met veel laag waar een soort dreiging van uit gaat. Langzaam verdwijnt dit naar de achtergrond en blijft alleen de zware bass over, waarna verloop van tijd electronisch klanken zijn te horen die op Rubycon niet hadden mis staan. En als er later nog een gitaar bijkomt op klanken die aan violen doen denken verschijnt er een fraai beeld van vrijheid op mijn netvlies.

Na dit fraaie intermezzo gaat de tocht verder door het moeras. Voor mijn gevoel ben ik er ver verwijderd van de bewoonde wereld. De track Swamp Impasse geeft daar goed mee aan dat ik op mezelf ben aangewezen in dit deel van de wereld. Gedurende het stuk wordt de sfeer steeds spanender wat het gevoel versterkt van alleen op de wereld te zijn. Mede daardoor lijk het wel of de beelden van de natuur intenser worden beleefd. Hetgeen nog eens versterkt wordt door klanken die wel lijken of dat ze uit de oude analoge bakken komen. Zodra ik mijn ogen sluit zit ik ergens in Zuid Amerika. Alle geluiden die er bij komen versterken dit beeld en wat is de natuur mooi ondanks dat er een spannend klinkende sequencer het stuk inkomt. Het geeft een gevoel of een porsie adrenaline door het lijf stroomt die fijne gevoel kan geven de wereld aan te kunnen. Als ik nu niet zat te tikken zou ik mentaal al los zijn gekomen van de aarde.

Road te Nowhere begint met het nodige laag en zodra dat verdwijnt blijft een wijds landschap over waar je bijna in verzuipt. Daarin een weg die maar lijkt door te gaan maar waar na toe zal altijd een raadsel blijven. Zodra er gitaar-klanken zijn te horen wordt dit beeld nog eens versterkt. Dit wordt nog bijzonder fraai afgemaakt door haast klassieke klanken die me een warm gevoel in mijn donder bezorgen. Even heb ik het idee dat een UFO aan het landen is als Tannic Tonic begint. Verder volgt een spannend stuk muzikek wat het midden houdt tussen jazz en kosmische muziek, zeer bijzonder en volgens mij zeer geschikt om te draaien in een kroeg op Mars bijvoorbeeld. Het einde van dit stuk roept een gevoel van weemoed op, met kippevel tot gevolg.

Met klanken die aan een soort alarm doen denken begint Southern Sunset. Even is de zee te horen waarna het lijkt of men met een bijzonder voertuig de boel is aan het inspecteren. Filmisch is het in ieder geval. Als er later nog wat klanken uit een electronisch orgel zijn te horen wordt de sfeer nog ongrijpbaarder. Qua sfeer brengt het mij terug na het midden van de jaren zeventig van de vorige eeuw. Moet een heel klein beetje denken aan Phaedra. Voor dergelijke klanken mogen ze me altijd wel wakker maken. Hiermee komt er een eind aan de meer dan meesterlijke muziek die op dit album staat. De track Feedback is wat dat betreft zonde te noemen, want dat is niets anders dan in een microfoon vreemde dingen zeggen. Een beetje jammer dus, mar verder heb ik meesterlijke zaken voorbij horen komen zoals ik al eerder schreef.