Het uit de Verenigde Staten afkomstige Mannheim Steamroller is in feite niets meer dan een trio onder leiding van componist en slagwerker Chip Davis. Naast hem is Jackson Berkey actief op de toetsen en Eric Hansen op bass. Onder de naam Fresh Aire ontstond een serie albums waarop werd samengewerkt met het London Symphony Orchestra en de Cambridge Singers.

Op dit vijfde album uit de reeks is een kruising te horen van kerk-, klassiek-, en electronische muziek. De eerste track doet mij denken of dat ik in de kerk zit. Escape from the Atmosphere doet mij sterk denken aan de instrumentale muziek van het Alan Parsons Project, maar dan klassieker. Dancin' in the Stars trekt die lijn door, maar dan met minder bombast. Hierdoor luistert het lekker weg. Z-Row Gravity begint redelijk kosmisch, maar halverwege wordt het wat kinderlijk. Met mooie klassieke tonen op een fluit opent Creatures of Levania. Dit groeit verder uit tot iets groots wat ineens minder wordt. Wat best jammer is te noemen, want het begon zo lekker. Earthrise Returns doet erg klassiek aan. Bombast en fijnzinnigheid in perfecte balans. Het einde van deze track doet mij opnieuw aan Alan Parsons denken. Met The Storm komt veel te snel een einde aan dit mooie afwisselende album, wat best jammer is voor zoiets moois.

Naast de korte speelduur is dit album voorzien van een boekje dat best dik te noemen is, want het bevat welgeteld 18 bladzijden over het idee achter dit fraaie doch korte album

Dit is erg bijzondere muziek die Manuel Göttsching schreef bij de stomme film Schloss Vogelöd (The Haunted Castle) onder regie van F.W. Murnau. Deze film beleefde haar oorspronkelijke première in 1921. De muziek die te horen is op dit album staat behoorlijk los van het werk wat ik van Göttschning gewend ben.

Op dit album is Göttsching te vinden achter de electronische muziekinstrumenten. Hij wordt daarbij terzijde gestaan door Jozef Ziga op Viool, George Dudea op viool, Christian Bussman op Cello, Jens Köhli op horn en Margje Imandt op Horn. Deze muzikanten worden gedirigeerd door Marc Niemann.

En dan de muziek die is niet in één hokje is te vangen. Op vele plaatsen moet ik denken aan een moderne vorm van Barok. In gedachte zie ik dan ook Bach in de weer met hedendaagse muziekstructuren. Het doet zeker niet aan Göttsching denken zoals ik hem ken van Ashra of Ash Ra Tempel. Op vele plaatsen heeft de muziek wel iets treurigs. Het roept bij mij een beeld op van dat de regen met bakken uit de lucht valt en je eigenlijk naar buiten wilt. Op andere plaatsen heeft de muziek wel iets opbeurends, maar het is vooral de melancholie die de boventoon voert.

Na de 55.09 minuten heb ik dan ook de neiging om weer op start te drukken, want de film die dit bij mij in het hoofd oproept is wel heel bijzonder en de sfeer is erg aangrijpend. De hoogste tijd, voor mij althans, om de achter de film te gaan. Tot die tijd, hopen op veel regen en dan heerlijk van dit album genieten.

Manuel Göttsching het blijf een bijzonder begrip binnen de electronische muziek. Staan vele acts binnen dit genre met veel toeters en bellen op een podium, bij Göttschning past het allemaal op de keukentafel waar hij dan echter zit en wat draait aan knopjes en een enkele keer uitwijkt naar een normaal keyboard. Maar het feest wordt pas compleet als hij daar achter vandaan komt en met de gitaar aan de gang gaat. Kortom: het moet een bijzondere bijeenkomst zijn gewest toen hij een optreden gaf op 29 april 2006 tijdens het Anoyo Prism Festival bij de berg Fuji in Japan. Met andere woorden ik had er best bij willen zijn om de sfeer te voelen die daar gehangen heeft.

Goed dus dat er een tape heeft meegelopen om dit optreden vast te leggen. Het album begint met het feestlijk klinkende Sunrain. Schijnbaar eenvoudige loopjes vermengt met fijne electronica het roept een gezellige sfeer op. In gedacht zie ik mensen vrolijk dansen. Even is een korte pauze te horen waarna de muziek ontspannen verder gaat en er langzaam naar een soort climax wordt toegewerkt. Echt heftig wordt deze niet, maar het is wel een mooi spel te noemen van subtiele klanken. De stress is zo uit je lijf. Saint & Sinner begint mooi statig. In mijn verbeelding ben ik in een paleis terecht gekomen waar alles in vrede en rust plaats vindt. Als daar de gitaar van Göttsching bijkomt begin ik zo wat te zweven naar de zevende hemel. Zo subtiel en geraffineerd als dit gemaakt is.

Met geluiden die me doen denken door een gebeid met zware industrie te rijden begint Trunky Groove. Het verkeer rijdt goed door, net op het moment dat ik denk nu wordt het tikje saai volgt er een kleine verandering waardoor ik prettig bij de les wordt gehouden. Tegen het einde komt de gitaar erbij en dat roept een sfeer op dat de horizon erg ver weg is. Wel begint de monotone beat hier wat op mijn zenuwen te werken. Er had wat dat betreft meer leven in gemogen.

Haast klassiek is het begin van Die Mulde/Zerfluss te noemen. Voor me zie ik een bak met orkestleden die bezig zijn met stemmen. Even kan ik daarna genieten, waarna iets te horen is wat lijkt of vlinders door elkaar vliegen. Het doet wat sprookjesachtig aan en roept een beeld op of Hans en Grietje vrolijk door het bos lopen. Tijdens hun wandeling komen ze grootte buizen tegen waar ze heerlijk in kunnen spelen en zodoende niet bij de heks aankomen. Maar even alle gekheid op een stokje het is heerlijk ontspannen muziek en zodra de meer dan schitterende gitaar van Göttsching er bijkomt begin ik wat los te komen van de grond. De man is echt een meester op dit instrument. Wel is het een tikje jammer te noemen dat de verdere instrumentatie wat blijft hangen in hetzelfde patroon.

Shuttlecock begint gelijk met een goede drive en de prima gespeelde gitaar van Göttsching zit er gelijk bij. Met mijn ogen dicht heb ik het gevoel of ik vreemde werelden in wordt getroken. Verder roep het een beetje de tijd op van rondom Inventions for Electric Guitar van Ash Ra Tempel, maar dan wat moderner. Niet vreemd, want Göttschnig was daar de gitarist van.

En zo komt er op een prima manier een einde aan dit album. Hier en daar waren wat zaken de wat beter hadden gekund, maar die werden aan de andere kant gecompenseerd door wat wel goed ging. Kortom: een heerlijk album om even alle stess te doen vergeten.

Zoek de verschillen zou ik haast willen zeggen, want de cover van mijn exemplaar ziet er totaal anders uit. Daar staat namelijk een mooie foto van de Brandenburger Tor op die in het Oosterlijk deel van de stad Berlijn stond en voor het westen zichtbaar was achter De Muur die er nu niet meer is.

Met klanken die een beetje aan een alarm doen denken begint Let the Rhythm Comin' on You, waarna een ritme volgt die wat zoekend overkomt. Daarboven klanken die een verhaal te vertellen hebben, zodat ik bij de les blijf. Subtiel volgen wat veranderingen, maar het is vooral het goed uitgewerkte wandeltempo wat mijn aandacht vasthoudt. Les Yeux Sans Visage begint ergens in de verte en lijkt daardoor haast ongrijpbaar. Wel roept het een sferisch beeld op. Het verdere verloop van het stuk is erg rustig en kost wat concentratie om het te volgen. Heel stil is ook het begin van Sems U' Kanar. Even denk ik dat de stereo stuk is. Wel hoor ik een gong en daarna lijkt het wel of het leven langzaam opgang komt. Tot daar ineens het geluid is van een elektrische gitaar en een duidelijk ritme. Even is het plafond heel dichtbij. Wat volgt is een goed stuk bestaande uit heerlijk laag en boeiende percusie. Een vorm tussen rock en kosmische muziek en de productie is om door een ringetje te halen. Het lijkt wel of ik in de instrumenten zit.

Het begin van The Point of Impact is een tikje mysterieus en zodra er percussie bijkomt roept het een Oosterse sfeer op. In gedachte zit ik ergens in Azië waar een mooi ritueel plaats vindt. Eerst rustig, dan wat spanning, die voor de impact zorgt, en vervolgens een mystieke sfeer. Memories of Oz begint of er iets de lucht in moet. Toch is daar al snel een goede ontspannen sfeer, waar je zo heerlijk op kan wegdrijven. En die gitaar van Harald Gleisberg mag er wezen. Dit in combinatie met de electronica van Schönwälder gaat echt heerlijk door merg en been. Het doet mij zweven naar zeer groote hoogten.

Nog even bijkomen is er niet bij, want Close by My Distance begint met hemelse klanken. Die erg ruim en ijl overkomen. In de titel lees is zoiets van dichtbij en toch heel ver. Het past daar door wel bij het beeld van de Brandenburger Tor. Als er ritme in het stuk komt zie ik de heren van de veiligheidsdiensten marcheren en de boel in de gaten houden. Tussen hen en mij een stuk niemandsland waarin de nodige explosieven in verstopt zitten. De desolate sfeer van een verdeelde stad. Farewell from Heaven begint behoorlijk droef en de sfeer is om te snijden. Het voelt aan als een oerkreet die maar niet komen wil, daarnaast doet het me denken aan iemand die zijn frustraties niet kwijt kan.

Testsequence roept bij mij een beeld op van of een kist die in een kerk in wordt gedragen. In een vast omlijnt protocol wordt een programma afgewerkt en de nabestaande zien dit met bedroefde ogen aan. Met behoolijk laag begint Quiet Earth en geeft daarmee een warm gevoel. Daarnaast zijn er ruimtelijke klanken te horen op een laag klinkend ritme die lijkt of iemand een paar passen naar voren doet en steeds een korte pauze houdt.

Kortom: een heel behoorlijk album van Mario Schönwälder waar intrigerende verhalen op zijn te horen. De bijna tachtig minuten zijn voorbij gevlogen voordat ik het goed en wel in de gaten had.

Na twee zaken in eigen beheer (Le Mur & Force Down) was dit het eerste album van Mario Schönwälder wat op een echt label verscheen. Het betrof hier het label Musique intemporelle van Bernd Kistenmacher. In april 1992 richte Schönwäldner zijn eigen label Manikin op. In de wandelgangen wordt de in 1960 geboren musicus eerder een Berlijns klankontwerper genoemd dan een componist. Dit album werd opgenomen tussen oktober 1988 en mei 1989.

Een titel als Behind the Mentall Wall roept bij mij beelden op van De Muur. Het muziekstuk zelf begint met een ritme wat een tikje zenuwachtig overkomt. Verder is er goed uitgelijnde electronica te horen die me een gevoel van reizen bezorgen. Hierdoor zit ik vrij snel in een heerlijk stuk muziek de me een goede drive bezorgen. Mentaal zou ik zo door een muur kunnen lopen. Het einde is wat statig waardoor het lijkt of het doel is bereikt en daarbij wordt stil gestaan. Earthtime begint statig en roept daar door een droeve sfeer op Het doet me wat denken aan de aardbol die al vele jaren hetzelfde rondje om de zon maakt.

Een titel als The Eye of the Chameleon roept al het nodige op. Snel moet ik denen aan het beest met een zichthoek van 360 graden zonder dat hij zijn lichaam hoeft te bewegen. Het muziekstuk zelf begint heel zacht het is alsof een klassiek orkest aan het werk is. Als er later belletjes bijkomen is die sfeer weg, maar in de muziek hoor ik al dat er het nodige te wachten staat. De herhaling die er in zit zou je een moderne varriant van de Bolero kunnen noemen. Langzaam zie ik dan ook een kameleon van kleur verschieten zodat hij niet zichtbaar voor zijn omgeving is. Het beest baant zich zo een weg, waarbij zijn ogen alle kanten op draaien. Aan het einde lijkt het wel of zijn tong naar buiten komt voor een heerlijke snack uit de natuur.

The Voyage Set Two (... To the Earth) is een live opname die gemaakt is op 7 januari 1989 in het planetarium van Berlijn. Het stuk begint met het geluid of een metalen kniker heel rustig aan het stuiteren is terwijl er lange tonen zijn te horen uit de electronica-winkel. Het doet me daardoor aan een expeditie denken door één of ander gangenstelsel. Het water drupt en de stalenbuizen lijken wel te communiceren. Na die spanning is er ontspanning. Zorgeloze klanken vullen de kamer die duidelijk aan vrijheid doen denken. Het doet speels aan zonder dat dit er dik bovenop ligt. Daarnaast zorgt het electronische koor voor de punt op de "i". In gedachte ben ik heerlijk aan het zweven. Aan het einde van het stuk wordt ik netjes met beide voeten op de aarde gezet. Langzaam en voorzichtig

En dan is er al het nodige voorbij gekomen wat heerlijk in de oren lag, komt daar nog een smakelijke toetje aan in de vorm van Abstract Roof. Het begint met het geluid of iemand met stokken aan de binnenzijde van een grote buis slaat. Hieronder zitten mooie string klanken die mij een blik gunnen wat er aan de andere kant van de buis is te zien. Het geeft me een gevoel vanuit een hele diepe put naar boven te klimmen.

En daarmee komt er aan dit bijzondere album een heel mooi eind. De bijna tachtig minuten hebben me aan de stereo doen kleven. Het is goede electronische muziek uit de Berlijnse School die met zorg is gemaakt.

Al qua vormgeving maakt dit album een prima indruk. Het geeft een kijkje wat onder de glazen koepel van de Reichtstag is te zien. Het straalt daarmee mooi de openheid uit die de politiek eigenlijk moet hebben. Daarnaast erg mooi als bureaublad.

Dan de muziek. Een titel als Moogazyn is een leuke samensmelting van de Moog synthesizer en iets waar spullen worden bewaard, het magazijn. Naast deze filosofie is het vooral een heerlijk stuk muziek. Even wat klanken die aan de kindertijd doen denken op spannende atmosferische geluiden, zodra er langzaam een ritme bijkomt voel ik dat ik een mooie wereld wordt ingetroken door Mario Schönwälder. Het stuwende ritme doet me een beetje denken aan een lopende band, maar niet in de vervelende zin van het woord. Naarmate het stuk vordert moet ik ook even denken aan de Bolero van Ravel. Na deze min of meer industriële geluiden volgt een rustig einde, maar het ritme van de lopende band blijft nog even.

A Dream, Mereley a Dream begint zacht, maar al snel is daar al een goed en duidelijk ritme te horen. Even wat zoeken en met de ogen dicht krijg ik een gevoel of ik vlieg. Hier valt ook op dat Schönwälder prima muziek kan produceren, want het lijkt wel of hij bij mij in de kamer staat. Met wat statige bassen begint The Garden of Sans Souci. Even is daar wat gerommel en klinkt het wat experimenteel, waarna ik het gevoel krijg in een bijzondere tuin te zijn beland. Het ademt de grootsheid uit van tuinarchitectuur om een indruk achter te laten die men niet snel zal vergeten. Waar je ook kijkt er is pracht en praal te zien. Het einde van stuk doet me denken aan een feestje voor hoog geplaatste gasten.

Het is op zijn minst speciaal te noemen als je ineens een titel leest die gelijk duidelijk maakt waar het over gaat. Niemandsland is er zo'n eentje. Het begint behoorlijk stil en roept bij mij een beeld op in eerste instantie van de ruimte die tussen De Muur zat en het andere deel van Duitsland. Het roept daar door een gevoel van droefheid naar boven. Iets uitzichtloos. Met wat slagen op lege blikken begint de titeltrack Hypnotic Beats. Hierna volgt een wat ijle sfeer of je ver boven de aarde vliegt. Als daar iets bijkomt wat op een basgitaar lijkt wordt het even aards ook het ritme houdt me met beide benen op de grond. Zodra ik hier langer naar luister kom ik toch in een roes terecht en krijg het gevoel of ik langzaam de ruimte wordt ingetrokken. Ook doet het mij op een vreemde manier denken aan Afrika wat denk ik komt door de aparte drumstijl van Harald Grosskopf. In mijn fantasie zie ik donkere mensen om een vuur dansen. Gedurende het stuk kom ik losser van de aarde

Dit bijzondere album van Mario Schönwälder wordt sfeer vol afgesloten met het prachtige White Tower. Het doet me wederom zweven en plotseling is daar het besef dat er aan een boeiend album een einde is gekomen. De bijna tachtig minuten muziek zijn letterlijk voorbij gevlogen.

Als beginnend artiest probeer je eerst iets uit. Een schilder zet bijvoorbeeld een ezel in de kamer bind er een doek op en probeert een vaas met bloemen zo goed mogelijk na te schilderen. Een muzikant daarentegen pingeld er wat op los in eerste instantie, waaruit dan langzaam iets bruikbaars uitkomt. Zo is het volgens mij ook gegaan bij dit album van Mario Schönwälder dat de eerst probeersels op een plank zijn blijven liggen, die zeker niet slecht zijn te noemen.

Met spannende tonen begint Trance-Mission-Fluid, in gedachte zie ik een vloeistof door een kamer stromen. De muziek is een tikje jazzy en straalt zelfvertrouwen uit wat mij een gevoel geeft dat Mario Schönwälder weet waar mee hij bezig is. Al qua titel is De Drakenberg Part V al mooi. Als het dan vervolgens wat duister begint ontstaat al snel een beeld van in een kerker te zijn beland waar het aarde donker is en ieder moment wat kan gebeuren. De spanning is om te snijden. Schönwälder weet deze sfeer goed vast te houden. Een mooie soundtrack bij een film die jezelf mag bedenken.

Die spannende sfeer wordt in eerste instantie doorgetrokken op With Love from Us to You, maar gaande weg wordt de sfeer opener, waardoor het lijkt of de goede boodschap is overgekomen. Waarna in alle rust kan worden genoten van een mooie wijds landschap wat de muziek uitstraalt. In een kosmische sfeer begint Aus einer Anderen Zeit. Op één of andere manier moet ik hier denken aan de eerste platen van Tangerine Dream. Muziek die tegen de stilte aan zit waar een subtiel verhaal op is te horen van niet te plaatsen klanken. Met me ogen dicht begin ik haast te zweven na een andere wereld.

Solotrip de track begint met geluiden uit de ruimte, waarna een fraaie lage toon is te horen. Daarna zijn klanken te horen die me doen denken aan jong leven. Vogels die net uit een ei zijn gekropen of een lam wat op zijn poten probeert te blijven staan. Eenmaal op weg wordt er goed gekeken na wat er te zien is. Qua muziek doet het wat denken aan Johannes Schmoeling en Robert Schroeder in de positieve zin van het woord. Daarnaast is de track ideaal om na een drukke dag te draaien om weer op stoom te komen, zodra er wat tempo wordt gemaakt voelt dit aan als nieuwe energie. Een bijzonder goede track dus en goed dat ie alsnog op cd is verschenen. Een mooi hoofdgerecht dus.

Heerlijk duister is het begin van Thurst Of Fiction? Voor mijn gevoel zit ik op de planeet Pluto en zie vreemde voorwerpen voobij komen, terwijl ik geniet van de intense rust die daar heerst. Als het voorbij is denk ik dan ook: het had wat langer mogen duren. Goed is dan ook dat Sems U Kanar rustig begint. Zodra er meer geluid bijkomt is mooi te horen waar toe Schönwälder in staat is. Het klinkt als een vrolijk deuntje, maar door de drums die zijn te horen krijgt het iets strengs. Erg fraai en het laat zich moeilijk in woorden vangen. Daarnaast laat het goed de sound al horen waarmee Mario Schönwälder mee verder ging. Verder valt op hoe goed de productie is. Bepaalde geluiden lijken er wel een dimensie bij te krijgen.

En wat is een cd toch snel voorbij als er iets goeds opstaat. In een hele mooie sfeer begint Zerstückelte Freiheit Im Grosformat. Het roept een beeld op van iemand die gitaar aan het spelen is in een oerwoud en de dieren langzaam tot leven komen en er genoeg te zien is waardoor je al snel ogen te kort komt. Ja en dan kan je maar tot één conclusie komen dat het maar goed is dat deze muziek niet op een plank is blijven liggen en zijn weg heeft gevonden naar de cd. Het afgelopen dikke uur is erg snel voorbij gegaan waarin erg goede muziek was te horen.

Hoezen waar een muziek instrument opstaan stralen voor wat mij betreft iets direct uit. Niets wordt verbloemd waardoor het lijkt of de maker je gelijk te kennen geeft waar het op staat. Ja, en zo begint dit derde album van Maxxess ook. Het stof wat zich jaren in de conussen van de boxen hebben gezeten raakt gelijk los. Heerlijke instrumentale rock met vermengt met electronica schalt weldra door de kamer.

Elements begint even met een lichte twijfel maar zodra daar de elektricsch gitaar er is voel ik weldra een heerlijk drive of ik haast de eerder genoemde luidsprekers wordt ingezogen. Wat kan die Max Schiefele, de grootte man achter Maxxess, goed overweg met dit instrument. Dit vermengt met prettige electronica maakt je hoofd vrij van alle zorgen die er in zitten. Het rockt erg lekker en het ritme is erg lekker. Een goede biinnenkomer dus. Crypto begint met fraai getokkel uit de gitaar en langzaam vloeit daar een wall of sound uit, waarna er even rust is. Een dergelijk iets wordt gedurende track herhaalt waardoor ik althans op een prettiige wijze bij de les wordt gehouden. En dat valt ineens de perfecte productie op die voor het hele album geld. Het lijkt wel of de muzikant bij je thuis staat.

Authenticity begint een klein beetje experimenteel, maar al snel heb ik het gevoel dat er naar een verhaal wordt tegewerkt. Het is of een gordijn stukje bij beetje wordt opengetrokken waardoor de geheimen zichtbaar worden. Daarnaast wordt goed duidelijk dat Max Schiefele, de man achter Maxxess, erg goed met de gitaar overweg kan. Direct en erg meeslepend. Muziek die je eigenlijk live moet horen over een een goede P.A.. Met spannende geluiden begint Red Earth al snel is een mooie uitgebalanceerde lijn te horen die een voorbode is van een prettige drive. Voor mijn gevoel vlieg ik op eigen kracht over de aarde heen. Even wat experimentele klanken waarna het aan alle kanten de rock klanken de kamer binnen rollen. Dit is pure passie waarbij ik los kwam van mezelf.

Met niet direct te plaatsen klanken beging Spyrit, maar weldra volgt een aangenaam verhaal. Langzaam maar zeker wordt ik een mooi en tikje duister verhaal ingetrokken. Gaande weg wordt de compositie steeds een stukje opener tot rock-achtig waarbij goed opvalt dat Max Schiefele wel erg goed overweg kan met een gitaar. De neiging bestaat dan ook om het volume helemaal open te draaien. Een tikje dromerig is het begin van De-layed, maar al snel is daar de prettig gespeelde gitaar te horen op een ritme die wel lijkt of het iets verbergen wil. Daarnaast zit er weinig groei in deze track, wel ontstaat hierdoor bij het idee of ik me op een verlaten industrie-terrien ben.

En veel te snel is daar de laatste track dan. In het begin heb ik dan ook het gevoel of ik in een bioscoop zit waar de titelrol van de net vertooonde film in beeld komt. Het geeft daarme wat weemoedigs aan de track Trance-Lation. Dit is echter van beperkte duur, want naar verloop van tijd begint het heerlijk te rocken. Hier en daar even wat rust, maar echt een track om even alle zorgen te vergeten. En oh, wat is die gitaar toch goed gespeeld.

Als de cd dan stop kan ik niets anders concludren dat ik naar een goed geproduceerde cd heb zitten luisteren met passie volle instrumentale rock muziek, met nog een verassing op het eind. Opnieuw is goed album van Maxxess voorbij.

Maxxess is het muzikale project van Max Schiefele. Een Duitse gitarist en toetsenist die in 1962 geboren is. In eerste instantie was hij een grootte fan van AC/DC, maar door het luisteren na platen van Kraftwerk, Tangerine Dream en Klaus Schulze raakt hij ook geïnteresserd in elektronisch muziek. Zijn muziek is dan ook een combinatie van electronica en rock-gitaar.

Dit debuut album begint gelijk krachtig met het ijzersterke Running. Wat gelijk opvalt is de kristalheldere productie, het lijkt wel of Maxxess bij mij in de kamer staat. Zijn gitaarspel flitst aan alle kanten en de electronica zit daar goed door verweven. Een erg goede kennismaking dus waarbij de toon duidelijk is gezet. Dreadloxx zet die goede lijn door. Wat is dit lekkere muziek waarbij je de volume knop ver in het paarse gebeid wil draaien. In de eerste twee tracks heeft Maxxess me wel laten horen dat zijn muziek staat als een huis. Turkisch Tea lijkt in eerste instantie een grapje, maar daar is opnieuw de meeslepende gitaar en rockt het aan alle kanten. Het is mooi te horen hoe hij uit zijn elektrische gitaar een Turks thema weet te toveren.

Na drie stevige binnenkomers begint Electrixx erg rustig in verhouding het geeft me een vakantie gevoel tot de beuk er in gaat. Muziek om volledig uit de bol te gaan dan even wat rust om vervolgens opnieuw te worden meegezogen in het rock geweld. Heerlijk in de overtreffende trap. Een tikje experimenteel is het begin van Way to Mordor maar al snel breekt hier het rock geweld los. Even een adem pauze, waarbij een landschap op mijn netvlies verschijnt, en dan langzaam het gas er opnieuw op. Dit wordt op haast meesterlijke wijze een paar keer herhaald, stel je voor dat je bij zulke muziek in slaap val zal de maker wel hebben gedacht. Even wat vreemde klanken aan het begin van Interfearence, waarna het muziek fesst wordt voortgezet. Opnieuw heerlijke rock en in deze compositie hoor ik een vleugje Tangerine Dream. Na zoveel goede muziek begin ik haast te hyperventileren en de tweede helft moet nog komen.

Slowww is echt een rustpunt. Rustige muziek die aan Pink Floyd doet denken komt de kamer in en net als je er een beetje inzit is het al voorbij, een beetje jammer dus. Maar niet langer getreurd, want The Icetower maakt dit gemis meer dan goed. Langzaam wordt er van alles opgebouwd tot de beuk er opnieuw in gaat. Dan wat rust, het is daarmee een heerlijke work out voor het oor. Max Schiefele doet me haast de tijd vergeten. Over saaiheid of zoiets hier dan ook geen klachten over. Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat dit Electrixx op een koektrommel begint te lijken die maar niet leeg wil. Een track als Blueroad (2nd Gear) is wederom een heerlijke track die me aan het toestel doen kluisteren. Het rockt erg prettig, de electronica is goed en de productie om door een ringetje te halen.

Lifesign begint wat duister in vergelijking met de rest, maar eenmaal op gang loopt het als een trein en wordt ik de volgende maalstroom ingetrokken. Ook hier is sprake van prima rock muziek, alleen is het einde een tikje abrupt. Het begin van Sonic doet me denken of ik aan de andere kant van de dampkring ben beland. Heerlijk even wegzweven tot dat Vision me op statige wijze op aarde neer zet.

Een heel behoorlijk album komt daar mee tot een eind, met hier een daar wat steviger muziek dan ik in dit genre gewend ben, maar daar zeker niet minder om. Alleen jammer van hier en daar een klein afwerkfoutje of een compositie die wat langer had mogen duren, maar bovenal een heerlijk album. Laat dat duidelijk zijn.

Het is voor veel jongens of mannen een wens om met behulp van een terreinwagen de gangbare wegen te verlaten en het ruige veld of door het oerwoud te crossen. Hoe zoiets dergelijks er aan toe gaat is op een zender als Discovery Chanel te zien. Voor wie de eigen fantasie wil gebruiken is dit vierde album van Maxxess wellicht een alternatief.

Het album begint direct goed met rock-klanken op de track Pulse. Het verbeeld daarmee mooi de spanning die er is voor dat een dergelijk avontuur van start gaat. Gaande weg de compositie is er wat twijfel te horen, maar is ook een sterk gevoel te horen: "We gaan het hoe dan ook redden". Krachtige rock vermengt met een vleugje electronica. Wat speels is het begin van Miracle, zodra de gitaar in het stuk komt wordt er naar een wijdse sfeer toegewerkt. Het verbeeld daarmee de ruimte die er nog is. Qua instrumentatie is het een combinatie van Pink Floyd en Tangerine Dream. Meeslepend is het in ieder geval. Na verloop van tijd wordt het echt tijd dat de banden het vertrouwde asfalt inruilen voor de ruige grond. Het woeste leven kan beginnen. Van mens en machine wordt het nodige verwacht om onder bare omstandigheden van A naar B te komen. Tot de avond valt is het ploeteren geblazen. Dit komt wordt mooi verbeeld op de track Off Road.

Onderweg is naast de nodig ontberingen ook tijd om van het landschap te genieten en dan vreemde of merkwaardige dingen te zien. Iets wat de track Crazy Blue Thing voor mij uitstraalt. Relaxed de omgeving verkenen en je verbazen. Met mooi wijds spel op de gitaar begint Adrenaline even is er rust wat bij mij een beeld oproept van naar de horizon te kijken. Dit is echter van korte duur, want de tocht moet verder. Alles lijkt in het begin voorspoedig te verlopen, edoch langzaam neemt de spanning dan toch toe. Na een druke dag in het onbekende gaat het lichaam zich vreemd gedragen. De track Sleepwalk roept in eerste instantie een vreemd zweverig sfeertje op of iemand de weg kwijt is. Gaande weg wordt de track minder zweverig wel blijft daar een gevoel over van iemand die de weg kwijt is.

Q.E.D. is de Latijnse afkorting voor Quod Erat Demonstrandum wat staat voor hetgeen bewezen moet worden. Iets wat zeker van toepassing is als je je buiten de gangbare paden bevindt. De muziek verbeeld dit goed, er zit een drive in die aan werken doet denken. Met de ogen dicht zie ik de mannen de terreinwagen door het ruige gebied manoeuvreren en aan het eind is daar de voldoening van we hebben het gehaald. Avebury Henge straalt een en al rust uit. Een cirkel van stenen staan er al vele eeuwen en zullen dat in de toekomst nog vele jaren doen. Met dit beeld wordt afscheid genomen en keren de deelnemers aan de uitdaging terug naar huis als helden. De fraaie gitaar klanken van Max Schiefele versterken dit nog eens.

En dan staat er op mijn cd nog een bonus track, een live versie van het nummer Slow Motion. Daarop is passie vol gitaar te horen op een statig ritme het vomt daarmee een waardig slot van dit prima album.

Wat gelijk opvalt bij dit album van Maxxess is het meer dan schitterende hoesontwerp wat me doet terug verlangen naar de oude lp. In dat geval zou ik hem inlijsten en aan de muur hangen. Maar ja een klein cd hoesje wordt in dat geval een vlag op een modderschip.

En dan de cd zelf die is gemaakt door Max Schiefele, een gitarist en toetsenist, die in 1962 is geboren en werkt onder de naam Maxxess. Het album The Sequel begint gelijk krachtig. Geen flauwekul maar duidelijkheid. 7th Heaven geeft al snel het gevoel over vleugels te beschikken. Een heerlijke combinanite van rock en electronische muziek om echt uit het dak te gaan. De emotie spat er als het ware van af. Die dikke vijf minuten die het duurt vliegen zo om. In een mooie wijdse sfeer begint Borderliner. Gevoelsmatig sta ik op een berg en kijk uit over een mooi landschap. Als daar later de gitaar van Maxxess bijkomt ontstaat er een heerlijk gevoel die aan vrijheid doet denken. Erg mooi dus, even weg van alle aardse beslommeringen. Aan het einde nog wat rock die het eerder genoemde gevoel nog eens versterken. Ja, en zo zit je haast ongermerkt in track nummer drie. Gemini begint met fraai rockwerk, even een kleine pauze, waarna ik opnieuw in een fraaie combi van rock en electronic wordt ondergedompeld. En als ik het ergens mee moet vergelijken doet het mij denken aan het betere rock-werk van Tangerine Dream heel vervelend om naar te luisteren als zwate TD-fan.

De eerste drie tracks vliegen dat letterlijk voorbij. Dreamcatcher begint een tikje zenuwachtig, maar zodra die "hobbel" achter de rug is volgt heerlijk uitgelijnde electronische muziek waarop een gitaar en een goed ritme is op te horen. Het roept zodoende een beeld op van alles zijn gang te kunnen laten gaan. Niets hoeft en met mijn ogen dicht lijkt het wel of ik los kom van de stoel waarop ik zit. Wat een heerlijk muziek bereikt de oren. En die lijn wordt goed doorgetrokken op Hard Grit. Fraaie gitaar en tonen uit electronica vullen de ruimte die erg passievol klinken, het doet me zo wat de dampkring uitvliegen. Alleen is hier wel jammer dat einde er van niet erg mooi is.

Oracle is een soort van rustpunt in het begin maar gedurende de compositie gaat het gas er even op en wordt daarna snel los gelaten wat iets onbeschrijflijk oplevert. De verdere track vliegt voorbij wat toe te schrijven valt aan goed gitaarwerk, een fraai uitgeijnd rock ritme en een drive die me de speakers van binnen laat ziien. Het einde van Oracle is een schoolvoorbeeld hoe een einde dient te zijn. Perfect in balans alsof de zon langzaam achter de kim verdwijnt. Een tijkje mysterieus is het begin van Liquid Cave en als daar langzaam wat lijn inkomt wordt ik een mooi wereld ingezogen en kijk als het ware mijn ogen uit. Het is een wonderlijke grot en net als ik me er in verlies is houdt het ineens op, wat een tijke jammer is.

Met het passie volle Horizon komt er een goed eind aan een klein uur goede muziek die een combinatie is van goed rock werk op de electrische gitaar, fraaie geluiden uit de electronica winkel en goed gekozen ritmes. Een album dus wat voor mij aanvoelde als een comfortabele jas.

Peter Mergener en Klaus Hoffmann-Hoock twee mannen met een eigen visie op muziek, maar daarnaast ongeveer dezelfde interesse in het wereldeel Azië. Peter Mergener werd bekend door de groep Software en gning daarna solo en is bekend met het werk van Pink Floyd, Tangerine Dream en Klaus Schulze. Klaus Hoffmann-Hock werd bekend met de projecten Mind Over Matter en Cosmic Hoffmann en is geïnteresseerd Oosters georiënteerde muziek, rock en kosmische muziek. De heren kwamen elkaar voor het eerst tegen in 1986 voor een opname voor de groep Software van Mergener en Michael Weisser. Een heel verhaal dus.

Het album Visons of Asia begint erg rustig en voor mijn gevoel zit ik in China waar de zon net opkomt. Eenmaal opgang geeft de track Cinnamon het gevoel of ik in een trein zit en heerlijk kan genieten van een mooi landschap wat voorbij komt. Fraaie wijdse gebieden waar het leven lijkt stil te staan. Een goed begin dus en het is voorbij voordat ik er erg in had. Waterchimes begint erg subtiel met geluiden die me doen denken aan bij een sloot zitten vroeg in de morgen. Lekker rustig in het begin, maar langzamerhand komt er wel wat tempo in stuk wat me een gevoel van vrijheid geeft van in een bootje de rivier over te varen. Road to Mandalay begint wat rock-achtig wat toe te schrijven valt aan de gitaar van Hoffmann-Hoock. Niet lang daarna is een Chinees te horen die bezig is met een soort gebed te zingen. Hierna is heerlijk rustige muziek te horen die aan ontspannen reizen doet denken. Niet geen stress. Tegen het einde komt er heel wat rock bij en is goed te horen dat Klaus-Hoffmann-Hoock wel weet hoe je met een elektrische gitaar kunt omgaan. Een track om kippevel van te krijgen.

In een sfeer of men aan het mediteren is begint Dreams of Tibet. Hierna lijkt het wel of de geest los komt van het aardse en daardoor op plaatsen kan komen die normaal onbereikbaar zijn. Even zijn er klanken te horen die aan rituelen doen denken, waarna me een gevoel bekruip of ik in dromenland ben beland. Tegen het einde lijkt het wel of er een schilderij wordt geschilderd. Hier en daar een tikje spanning maar het is vooral de rust die overheerst. De track Deuda geeft me een gevoel in een bijzonder natuurgebied te zijn terecht gekomen. Een man vertelt wat over het gebied, wat het beeld oproept deelnemer te zijn van een bijzondere expeditie. In alle rust kan van deze excursie worden genoten.

Met een vrolijk ritme begint Shakti het geeft daarmee even het idee van een rituele dans. Even krijg ik het gevoel met een muziekje uit de dansschool te maken te hebben, maar vlug daarna ontstaat er een sfeer van in een oosterse achtbaan te zitten. Als deze tot stilstand komt volgt er nog iets meditatiefs. Visions of China begint met geluiden die me doen denken erg vroeg in een haven te zijn terecht gekomen. Grootte schepen om me heen en als de dag aanbreekt krijg ik het gevoel de vakantie zit er op. Nog één keer genieten van de Chinese sfeer om daarna terug te keren met enige weemoed naar de westerse maatschappij.

En als de laatste tonen dan wegebben heb ik dan ook het idee dat de heren Mergener en Hoffmann-Hoock een prima verhaal hebben neergezet hoe een vakantie in China er kan uitzien. Geen meesterwerk maar wel een dikke voldoende waard voor deze onderhoudende muziek.

Met Transfer Station Blue maakte Michael Shrieve zijn eerste album met electronische muziek. Hij wordt daarbij geholpen door Kevin Shirieve en niemand minder dan Klaus Schulze. Voor deze samenwerking heeft Michael Shrieve achter de drums gezetten bij onder andere Santana, Roger Hodgson, Andy Summers en Steve Roach. Daarnaast stond hij Klaus Schulze terzijde bij zijn albums onder de naam Richard Wahnfried.

De eerste track op dit album is dan ook een zeer lichte bewerking van het stuk Druck van Richard Wahnfried. Op zich niet vreemd als de componist ervan mee doet, maar wat meer eigen smoel had wel gemogen. Het volgt nu te veel het origineel. Nucleotide doet ook erg aan Schulze denken en bij het doorspitten van het informatie-velletje wordt niemand verantwoordelijk gehouden voor de composities.

Een track als Transfer Station Blue staat een stuk losser ten opzichte van het werk van Schulze. Toch zijn de gebruikte drums en electronica typisch Schulze te noemen. Waardoor de vraag over wie de componist is steeds luider wordt of al is beslecht. View from the Window is een mooi verstilde track waarop Schulze de minste invloed heeft gehad.

Door het bovenstaande is dit toch een "verborgen" Richard Wahnfried album geworden. Meer dan het eerste solo-album van Michael Shrieve. Desalniettemin een leuk album voor erbij met best wel aardige muziek.

Dit eerste solo-album van Michel Hugen begint best vrolijk met Montreal First stop. Het doet mij denken aan vele uren in de bus te hebben gezeten en dan eindelijk de benen kunnen strekken. Op de parkeerplaats heerst een prima sfeer. In een heel andere sfeer begint Absence of Reality. Het geeft mij een gevoel aan dodenherdenking door de gebruikte percussie. Daarna blijf het erg somber klinken. Lange tonen uit de synthesizer die een treurig beeld schetsen. Even voor het einde is er gelukkig nog iets te horen waar een statige sfeer vanuit gaat.

Paradises of the Sun opent met iets wat mij doet denken aan de kerk. De organist is bezig met een warming-up voor zijn handen, middels ingetogen muziek. Als daar later de gitaar van Santi Picó bijkomt moet ik heel in de verte denken aan Pink Floyd. Als de gitarist zijn partij heeft gespeeld pingeld Huygen verder door op zijn toetsinstrumenten. Wat later is daar de gitaar weer die echt nodig is om wat leven in de brouwerij brengen in dit stuk muziek waarvoor ik in de juiste stemming moet zijn.

Door al het voorafgaande is dit niet het sterkste album van Michel Huygen, maar wel eentje om te draaien als het bijvoorbeeld erg warm is en er niet al te drukke muziek is gewenst. Een middenmoter dus dit eerste solo-album van Michel Huygen.

Dit album kocht ik vlak voor dat mijn verstandskiezen werden getrokken, zodat ik nog een muzikaal doekje voor het bloeden had.

Als liefhebber van de muziek van Ultravox moest ik wel op bepaalde punten wennen aan de sound. Veel sounds deden me weliswaar aan Ultravox denken, maar tracks als EDO, Antilles en The Chieftain klonken zo anders dat ik daarom al dit album behoorljk grijs aan het maken was.

De overige tracks lagen meteen goed in het gehoor en riepen inderdaad het gevoel op om ze keihard mee te gaan zingen. In een interview in een Engels pop-tijdschrift vertelde Midge Ure dat hij met The Gift vooral een warm album wilde maken en dat hij eigenlijk van plan was geweest om een kant te laten bestaan uit gezongen tracks en de andere kant uit instrumentale werken. Dit leek de platenmaatschappij niet zo goed idee, maar stemde wel in met wat instrumentale tracks, wat uiteindelijk heeft geleidt tot dit afwisselende album uit de jaren tachtig van de vorige eeuw.

Mede door dit album heb ik nauwelijks wat van de ingreep in mijn mond gemerkt, wat veel zegt over de muziek op dit album. Daarom mijn hoge waardering voor dit album.

Nocturne volgens het boek muziekterminologie nachtmuziek van korte duur in een langzaam tempo en meestal gecomponeerd voor piano. Het tempo is laag en het stuik muziek is lyrisch van karakter. Bekende componisten uit de klassieke muziek van nocturnes zijn onder andere Fréderic Chopin, Robert Schumann en Claude Debussy. Des te opvallender is dan ook dat de term nocturne nu ook gebruikt is binnen de moderne elektronische muziek van vandaag. Eén ding klopt al niet aan de nocturne van Mika Björklund, zijn compositie is niet van korte duur, wat gebruikelijk is voor een nocturne, maar van behoorlijke lengte.

Voordat ik overga met de beschrijving van de muziek een introductie wie Mika Björklund is. Vanaf zijn jonge jaren luisterde hij samen met zijn vader naar opera muziek. Zijn broer daarentegen luisterde graag naar rock en heavy metal. Met de jaren ontwikkelde Mika Björklund zijn eigen muzieksmaak. Muziek van artiesten als Kraftwerk, Vangelis, Ennio Morricone, Merzbow en Brian Eno behoren tot zijn favorieten. De eerste schreden op het gebied van elektronische muziek maakte Mika Björkund op de Commodore 64 computer van zijn broer.

De inspiratie voor dit album werd gevonden op een simpele manier. Mika Björklund vond de basis voor zijn compositie door het raam open te doen ’s nachts en ving daardoor de geluiden op van rustig verkeer en andere geluiden die overdag nauwelijks zijn te horen. Een eenvoudig gegeven wat op dit album mooi is uitgewerkt. De lange compositie begint met wat ik wil noemen industriële geluiden en verder een sfeer ver weg te zijn van de maatschappij. Veel is er dan ook niet te horen dan wat sferische geluiden. Totdat er wat ruimtelijk klinken tonen de compositie binnen komen. Verder is het vooral sfeer wat er te horen is die daadwerkelijk aan de nacht doet denken. Af en toe zijn er hier en daar wat klanken te horen die aan een verlatten industrie terrein of haven doen denken. Het spookt wat en het na sissen van grootte machines komen op een fraai uitgespannen sfeerbed de luidsprekers uit. Het roept daardoor een gevoel van verlatenheid op van ver weg te zijn van het dagelijks leven. De muziek zit op sommige plaatsen erg tegen de stilte aan wat het gevoel van de nacht alleen maar versterkt. Boven me zie ik dan ook een hemel met fonkelende sterren. Het is erg rustgevend te noemen en houdt me dusdanig aan de boxen gekluisterd dat ik de tijd helemaal vergeet als het ware. De lage tonen voelen aan als een warme deken en de verdere geluiden roepen echt het gevoel op van een rustige nacht. Op bepaalde moment wordt de muziek wat voller van aard, zei het subtiel. Het symboliseert daarmee mooi een tafereel wat aan de andere zijde van dampkring zich afspeelt. Over de hele linie gesproken is het een fraai stuk sferische stuk muziek wat door de duistere sfeer me danig aan de stereo doet kluisteren. Het vele laag wat er in zit zal geen pretje zijn voor de buren, edoch symboliseert wel mooi de donkerheid van de nacht.

Als ik dan ook mijn ogen sluit tijdens de lange compositie en niets hoeft te doen ben ik zo het gevoel voor tijd kwijt. Uitgerekte tonen geven me een gevoel van ruimte en tijd die heden ten dagen moeilijk zijn te vinden in de jachtige maatschappij van alle dag. Daarvoor is de muziek op dit album zeer geschikt om op te onthaasten. Niet direct te plaatsen klanken op een lage toon die erg prettig aanvoelt in de maag. Daarnaast is het best knap te noemen met hoe weinig klanken Mika Björklund me weet te boeien. Niet de makkelijkste muziek, maar zo te horen wel met de nodige zorg gemaakt. De zware bassen doorgronden mooi het laag van mijn luidsprekers. Het is echt nacht geworden en enkel de sterren aan het firmament geven nog wat licht in de duisternis. Na een kleine vijf kwartier is het dan ook vreemd als de cd stopt. De nacht heeft inderdaad plaats gemaakt voor de dag, edoch door de indrukwekkende compositie van Mika Björklund lijkt het ochtenddauw niet te willen verdwijnen.

Een bijzonder album komt daarmee tot een goed eind. En tijdens iedere luistersessie beleef ik de klanken steeds intenser, waardoor er voor mij sprake is van een groeialbum die voor nu al een dikke voldoende verdient. Een fraaie uitgesponnen compositie die het daglicht niet schuwt maar wel beter uitkomt in de nacht zoals het een goede nocturne betaamt.

Het album is in de winkel niet te koop, maar hier wel te downloaden:

http://www.last.fm/music/Mika+Bj%C3%B6rklund/Nocturne+%5BWebbed+Hand+wh054%5D

Mike VanPortfleet maakte van 1988 tot en met 1999 deel uit van de rock electronic formatie Lycia. Na zijn vertrek uit deze band maakte hij tot nu slechts één solo album en dat is deze. Beyond the Horizon Line is een concept album over de groeiende angst van de lucht en het einde van de aarde binnen 24 uur. Mike VanPortfleet is fan van onder andere Brian Eno en de belangrijkste inspiratiebron voor dit album was de woestijn.

In alle rust begint dit album. Deep in the Morning Sun geeft het gevoel of de zon langzaam aan het opkomen is. Voor mijn gevoel zit ik in een uitgestrekt gebied waar weinig is te belven. Toch krijg ik al snel het gevoel dat het niet pluis is waar ik ben. Echoes of the Lost Sea trekt die sfeer door. Het doet wat denken een zee die is drooggevallen waardoor er een dore vlakte is ontstaan waar nog het leven is te zien wat er ooit was. Heel in de verte begint Towards the Blinding Glare. Voor mijn gevoel is ieder contact met de maatschappij verdwenen waardoor ik alleen op mezelf kan terugvallen. Hierdoor valt de grootsheid van de materie des te meer op. Het versterkt nog eens het gevoel van op jezelf te zijn aangewezen. The Call of the Horizon Line begint met geluiden die doen denken van ijle lucht bovenop een berg te zijn. Het maakt de stilte hoorbaar al blijf het zichtbare in nevelen verhuld.

Het begin van Stellar Buckshot Awaits is erg stil te noemen. Zodra er iets te horen is doet het mij denken aan ver in de ruimte te zijn. Als daar nog eens het geluid van een elektrische gitaar is te horen wordt dit beeld nog eens versterkt. Daarnaast zijn er mysterieuze stemmen te horen. Verder is het min of meer drijven tussen het hier en nu. Night Sky Illumination begint zo stil dat ik alleen op de display van de cd-speler ziet dat er wat gaande is. Zodra er wat te horen is doet het mij denken aan een landschap wat onder een laag dauw is verstopt. Het vergt daarom enige moeite om het te volgen, maar het loont de moeite. Dark Gateway begint in een sfeer of de oerknal tot bedaren is gekomen en het leven kan ontstaan. Wel is het hier jammer dat de track wat aan de korte kant is. De sfeer is erg mooi te noemen namelijk.

Strange Star Transmissions begint ook heel zacht, het geeft daarmee het gevoel aan het einde van het universum te zijn beland. Hier is duidelijk de invloed van Bian Eno te horen. Stellar Shower Begins doet me haast de luidsprekers in klimmen, want het begint wel heel erg zacht. Toch groeit het langzaam uit tot een statig haast klassiek stuk muziek waar ik mensen statig zie bewegen. En zoals al was aangekondigd is het einde van de aarde in zicht. Zware geluiden uit kerkkloken op een desolaat bed aan klanken. Het geeft een beeld van een leger dat zijn laatste kogels aan het afschieten is, waarmee alles naar de verdoemenis wordt geholpen. Unsettled New Day is daarmee niet het vrolijkste stuk muziek wat ik in mijn leven heb gehoord.

En als de cd dan stopt is het wel ineens erg stil in de kamer en kan ik enkel conlcuderen dat er iets bijzonders uit de luidsprekers is gekomen waar je bepaald niet vrolijk van wordt, maar wel is te horen dat er goed is over nagedacht. Een album wat je langzaam in een depri stemming brengt.

De grootste inspiratiebron tot het maken van dit album haalde Klaus Hofman-Hoock uit de geboorte van zijn zoon. Daarnaast haalde hij zijn inspiratie voor het maken van dit album uit Oostere wijsheden.

De grote man achter Mind Over Matter is multi-instrumentalist Klaus Hofman-Hoock. Naast de gitaar kan hij verder goed overweg met toetsen en diverse inheemse instrumenten. Daarnaast is ook een handje vol studio-muzikanten te horen. De belangrijkste sessie-muzikant voor Hofman-Hoock is echter zijn pas geboren zoon die even op de eerste track is te horen.

De muziek op dit album is over het algemeen rustig en meditatief te noemen. Naast de eerste geluiden van de baby van Hofman-Hoock is er een stem te horen in het Frans die wat over het leven heeft mee te delen. Verder mag de gitaar en de fraaie sferische muziek er wezen. Het is rustgevend en doet mij aanzetten tot het denken over het leven. Naast dit rustgevende is er ook ruimte voor een tikje meer up-tempo. Zo doet Bali Sunrise mij denken aan een goed begin van de dag op een eiland. De gebruikte drive is erg lekker te noemen. En oh wat is die gitaar meesterlijk te noemen hier. Ganga doet mij echt denken van in een eenvoudige boot zitten en rustig de rivier afvaren met oostelijke klanken. Her en der zijn olifanten te horen. Een mooi stuk meditatieve muziek. Mountains of Karma begint wijds met klanken die doen denken aan een panfluit. Als daar later piano en gitaar bijkomen wordt mij pas duidelijk hoe hoog die bergen eigenlijk zijn. De ijle lucht is merkbaar.

Being One begint heel zacht en start daarmee subtiel het vierluik over de elementen. Het gebruikte ritme doet me wederom denken dat ik een bootje zit lekker weg te dobberen. Wijdse muziek rondom een thema van iets wat mij doet denken aan een basgitaar. De rustige sfeer wordt even onderbroken op Changes in Being (Fire). Een elektriche gitaar is daar te horen op klanken van straaljagers. Mede hierdoor doet het denken aan vlammen die alle kanten uit slaan. Nadat de laatste vlam tot ontbranding is gekomen is daar het geluid van een kerkklok te horen. Die min of meer een voorteken is van de geboorte van een mens. Een eerder gebruikt themaatje komt terug, waardoor een gevoel van thuiskomen ontstaat.

Door dit alles een album met zeer doordachte rustgevende muziek voor in de kleine uurtjes of zomaar als de stress te groot geworden is en rust noodzakelijk is. Even helemaal van de wereld zijn met toch een vertrouwd gevoel.

Wat gelijk aan dit album opvalt is de bijzondere vormgeving. Het album is verpakt in een wit boekje waar de bladzije van leeg zijn. Het brengt me daardoor terug na de tijd dat de cassetterecorder- of deck nog bestond. Wilde je uitzoeken welke bandjes daar het best op werkte was er een vrij eenvoudige proef. Je nam de witte ruis op die te vinden was op de radio tussen twee zenders. Vervolgens vergelijk je dit met het origineel. Bandjes die dit vrij helder weergaven op je set waren geschikt. Tot zo ver de natuurkunde.

Het album gaat van start met Sentience en compositie van de heren Mark Pritchard en David Brinkworth. In het begin is het een tikje duister maar al snel weten de heren fraaie winterse sfeer neer te zetten. Warme klanken binnen terwijl de sneeuw buiten het landschap verandert. Wel is het een tikje jammer dat het zo kort is. Gelukkig trekt Karma met hun werkje Kon Tiki deze sfeer mooi door. In gedachte zie ik kinderen spelen Niet zo zeer in de sneeuw, maar ergens in Afrika. Door de mooie rust die in de compositie zit vliegen de tien minuten erg snel voorbij. Met speelse klanken begint Doldrums van Âme het doet me wat denken of het leven begint. Qua sfeer doet het eveneens aan Afrika denken. Een wijds landschap staat weldra op mijn netvlies. Dit is muziek om te draaien na een dag vol stress, de rust zit zo weer in je donder.

Klassiek en Oosters is het begin van Arthur van Hendrik Schwarz. Het geeft me een gevoel bezig te zijn met een wandeling in het Verre Oosten wat toe te schrijven valt aan de gebruikte percussie. Als later de piano daarbij komt doet het mij een tikje denken aan een nachtclub. Het begin van Nuées Ardentis van I:Cube is een tikje experimenteel, maar zodra dat achter de rug is volgt er een heerlijke drive die me haast doet zweven. Het geeft daarmee een gevoel van op vakantie te zijn. Aan het einde van deze track lijkt het wel of er een stad wordt binnen gereden.

Ver uit de diepte begint Kagura van Tokyo Black Star. Qua muziek doet het mij denken aan het vroegere werk van Ron Boots. Wat zoekende zonder in het experimentele te blijven hangen. Een heerlijk rust punt zeg maar. In sferen van in het Midden Oosten te zijn terecht gekomen te zijn begint Life After Death van Stefan Goldman. Voor mijn gevoel zit ik op een kameel die rond het middenachtelijke uur me langs piramides voert. Het is een bijzondere sfeer en lijkt wel of de doden contact zoeken met de aarde. Met spannende jazzy tonen begint Get in and Drive van Terre Thaemlitz. Heel subtiel komt er structuur in het verhaal wat me aan oosterse wijsheden doet denken aan het eind ervan voelt het of ik los ben van het aardse.

Als qua bandnaam is Kammerflimmer Kollektief al erg mooi te noemen. De song That's How the Light Gets In geeft me een gevoel in een nachtclub zijn te beland die ieder moment kan gaan sluiten. Het geeft daarmee een desolaat gevoel van weemoed en vergane glorie. Negai van Koss geeft me een gevoel door mooi landschappen heen te rijden en me mee te laten voeren op de schoonheid die voorbij komt. Qua muziek stelt het niet zoveel voor, maar de fraaie sfeer die ten gehore wordt gebracht raakt me wel. Weg van de stress en de vol gebouwde maatschappij.

En na zoveel moois, door voor mij onbekende artiesten, volgt voor er nog een heerlijk nagercht van een wel bekende artiest voor mij. Het stuk Invisible Musik van Klaus Schulze zou zeken niet hebben mistaan op zijn productie Farscape. Warme elektronische muziek die als een deken aanvoelt en daarnaast een mooi landschap op het netvlies doen ontstaan. Muziek om eigenlijk met de ogen dicht te luisteren om het uiterste uit het subtiele te halen.

Ja, een daarmee komt er een mooi eind aan dit bijzondere compilatie album en hebben de lege bladzijden van het boekje zich inmiddels gevuld met de beelden die de stukken muziek opriepen. Erg fraai dus dit Muting the Noise. Een mooie verzameling dus en de productie is om door een ringetje te halen, want van storende ruis is zeker geen sprake. . .

Composities helemaal uitwerken is een grootte kunst. Ben je als maker in staat de luisteraar voor een lange tijd vast te houden aan zijn geluidsinstallatie? Dat is gelijk een vraag de bij mij naar bovenkomt bij het zien van tracks van lange duur. Een uitdaging is het in ieder geval om het uit te zitten en om de klanken over je heen te laten komen. Of het wat is, is in dat geval plan b zou ik haast willen zeggen. Dus niet langer zwammen en op de startknop drukken maar…

De lange track SphereSlowChime begint in een haast breekbare sfeer. Wat ik hoor doet mij aan dun glas denken ondersteunt door een prettig aanvoelende bas. Het is een sfeer die ondanks dat het geluid voortbrengt om verstilling vraagt. Het tikken van deze tekst al haast een storende factor, want de langgerekte tonen vragen de nodige aandacht om ze te volgen. Voor mijn gevoel is het een ideale soundtrack voor in een museum waar uiterst kwetsbare zaken te zien zijn. Met een minimum aan geluid weet Mystified me aan de stereo gekluisterd te houden. Het geluid van het breekbare glas vergt het nodige van tweeters, maar wat is het aangenaam om naar te luisteren. Als ik me ogen sluit zit ik weldra in een sprookjesachtige omgeving die me alle kleuren van de regenboog laat zien. Daarnaast raak ik ook het gevoel voor tijd kwijt. Het is wonderlijk te noemen dat zo weinig aan geluid zo’n impact kan hebben. Zelfs geluiden van buitenaf lijken de breekbare sfeer niet te kunnen storen. Gevoelsmatig zit ik niet meer hier, maar in een ruimte de me alle fraaie facetten van een doorzichtige wereld laten zien. En met de minuut realiseer me steeds opnieuw wat Mystified aan het doen is, is pure magie aan toonkunst.

Zo het voorafgaande te hebben herlezen denk ik dat ik het belangrijkste wel heb gemeld over het fraaie stuk muziek SphereSlowChime. Muziek die stilte aanschouwelijk maakt en wat is een uur kort als er iets bijzonders voorbij komt. Ideaal om op te onthaasten.

Deze bijzondere track is hier te downloaden:

http://www.last.fm/music/Mystified/SphereSlowChime%2520%255BWebbed%2520Hand%2520wh120%255D?ac=mystified%20sph