Krautrock een term die de Britten bedachten om Duitse rockmuziek een plaats te geven. Sommige muzikanten voelde zich daardoor min of meer tweederangs muzikanten. Andere voelde daar meer de superioriteit uit van de Britten ten opzichte van de muziek die werd gemaakt in Duitsland. Hoe het ook zij het bracht duidelijkheid in de muziekwereld. Zelf heb ik het idee als bijvoorbeeld Pink Floyd een Duitse band was geweest, ook deze muziek zou zijn ingedeeld onder de Krautrock. De genoemde band heeft model gestaan voor de zogenaamde Krautrock, zo gebruikte een band als Tangerine Dream in hun begin jaren vaak het nummer Interstellar Overdrive om daar eindeloos op te improviseren.

En met dit in het achterhoofd is het een hele beleving om dit album van Scarcrew te beluisteren. Op Magical Mind is heerlijke psychedelica te beluisteren en roept snel een gevoel op dat muzikanten nog vrijelijk mochten experimenten in de studio zonder daarbij aan commerciële belangen te denken. Muziek uit het gevoel en volop ruimte voor het experiment. Uit de bezetting op dit album valt een naam in het bijzonder op. Het is die van John L(iving) op mondharp, zang, gong en percussie. Hij was al eerder betrokken bij het album Schwingunen van Ash Ra Tempel. Verder bestaat de band Scarecrew uit Marty op gitaar en zang, Steve A(quaian) op minimoog en orgel, Ramamuti Gresbek op VCS3 synthesizer en percussie, Rafeal Schutz op gitaar en percussie en Gene Gross op Gitaar. Verder wordt het gezelschap bijgestaan door ene Thomas en Chris Eller beiden op gitaar. Kortom; een behoorlijke bezetting. Vervolgens valt uit de informatie bij dit album te lezen dat de originele bezetting van Scarecrew in 1973 een historisch concert gaf in Berlijn en onderweg naar Londen uiteen viel. Daarnaast is ook te lezen dat de banden die gebruikt zijn voor de samenstelling van dit album zijn opgenomen in maart 1975 tijdens een huwelijksreis van Steve A(quaian) en zijn vrouw Janis in Berlijn.

Een heel verhaal dus voor maar een enkel album wat van Scarecrew mocht verschijnen. Daarom hier het belangrijkste: wat is er op het album te horen? De eerste tonen van Eingang doen me weldra belanden in een andere wereld. Het doet verder wat experimenteel aan. Voordat ik er erg in heb begint de volgende track. Der Wahn doet wat desolaat aan. Een mannenstem kraamt iets onverstaanbaars uit terwijl een gitarist melancholisch klanken laat horen. Prima muziek voor op een grijze dag. Heel wat vrolijker is het stuk Springtime. Op wat klanken die uit de ruimte lijken te komen is een gezellig ritme te horen en verder wordt er zorgeloos een mooie melodie gespeeld. Dronendom begint met klanken uit de mondharp. Zodra dit naar de achtergrond verdwijnt volgt er muziek de me sterk doet denken aan de eerste albums van Ash Ra Tempel. Wat dus niet verkeerd is, want die sound blijft er lekker om te horen. Die sfeer wordt mooi doorgetrokken in de track Mindflowers. Op heel weinig instrumentatie is een stem te horen die het over stardust heeft, daarnaast is ook een kinderstem te horen en het ademt een magisch rust uit. Lang duurt die rust overigens niet, want de beginklanken van Dreamrock doen inderdaad wat rockachtig aan. Wat later in stuk is een stem te horen die me een gevoel bezorgen over of de vocalist in een trance is geraakt en daar heel gelukkig mee is. Wat ik prima kan voorstellen, omdat het heerlijke muziek is in de beste traditie van de krautrock. Het is daarmee een mooie afsluiter van de eerste helft van dit bijzondere album.

De tweede helft van dit album begint met spacy klanken en wat zinvol gepiel op een basgitaar. Als ik mijn ogen dicht doe en me volledig op de muziek concentreer voel ik me langzaam maar zeker loskomen van het aardse. Net als ik dat gevoel heb bereikt houdt het stuk op. Een geluk bij een ongelijk, als daar sprake van was, is dat het de volgende track, The Mammoth die sfeer mooi doortrekt. Hierdoor blijf ik zweven in een merkwaardig wereld die het nodige oproept. Het einde van het stuk is me te abrupt, maar daar zal ik wel een kniesoor in zijn. Gelukkig begint de track Stardust in een fraai zweverige sfeer. Het is een combinatie van rustige rock op een bed aan kosmisch aandoende klanken. Een wat zeurderige stem lijkt in eerste instantie wat roet in het eten te gooien, maar gaande het stuk krijg ik de indruk dat het goed gekozen is, want in combinatie met de gitaarklanken krijg ik het gevoel dat de stem een soort gidsfunctie vervult in de ruimte die is te vinden aan de andere kant van de dampkring. Wel is het jammer dat er in het stuk een drop out is te horen wat waarschijnlijk is toe te schrijven aan de ouderdom van de gebruikte tape. Verder is Stardust een heerlijk rustig stuk muziek om geheel los te komen van het aardse zoals ik al eerder schreef. Aan het einde van het stuk heb ik dan ook het gevoel of ik ver weg in een of ander melkwegstelsel ben beland. Heel zacht is het begin van Ancient Lake te noemen. Wat te horen is, is en niet te gelijk te plaatsen bastoon en een stem die wat onverstaanbaars zingt. Gaande het stuk worden daar wat spacy klanken aan toegevoegd en komt er subtiel wat ritme in het stuk. Het is daarmee een prima stuk muziek om de dagelijkse beslommeringen te doen vergeten. Verder zijn er wat citaten te horen uit de ander tracks van dit album. Vlak voor het einde van het stuk is daar ineens wat piano te horen. Gevoelsmatig roept het een sfeer op van in een lege kroeg te zitten tegen sluitingstijd. De droom is voorbij en tijd om weer in het nu te komen. De track Ausgang laat nog even kort horen hoe het begon, waarna het stil wordt in de kamer.

Al met al een heel behoorlijk album dit Magical Mind van Scarecrew waarop prima is te horen hoe men in de jaren zeventig van de vorige eeuw bezig was met muziek in Duitsland. En of het nu krautrock heet of spacerock het doet er niet toe. Belangrijker is wat er gebracht wordt en daar is op dit album prima aan voldaan. Prettige muziek die wat raakvlakken heeft met Ash Ra Tempel als mij gevraagd zou worden er een label op te moeten plakken.

Als je een album al een ondertitel meegeeft als Tasty Tracks kan dit getuigen van een portie arrogantie of dat je daadwerkelijk smaak hebt. Als mensen nieuw zijn op deze site melden ze vaak dat ze aan hun smaak gaan werken en daar kan dit een hulpmiddel bij zijn. De koekjes op de hoes zien er in ieder geval lekker uit.

Met de vraag Are We Devils? begint dit album. Detlef Keller heeft een heerlijk ritme in petto waar op stil zitten haast niet mogelijk is. Gaande de compositie is er een mooi loopje te horen wat me wel wat aan een duivel doet denken. De oren worden lekker bezig gehouden. Aan het einde wordt het ook nog een beetje spannend. Od Ban Ryaah van Wave World begint lekker duister het doet daarmee sterk aan de kosmische muziek denken. Als deze track langzaam maar zeker wat van haar geheimen prijs geeft heb ik het idee dat er een smaakvol landschap aan me voorbij trekt. In gedachte zit ik in een woestijn waar dieren links en rechts op zoek zijn naar lekker eten.

Was Detlef Keller nog onzeker of we duivels zijn Mario Schönwälder is daar heel stellig in dat we dat zijn. Met belletjes en wat onsamenhangende geluiden begint zijn track. Eenmaal op gang blijft het wat rommelen, waardoor ik aardig bij de les wordt gehouden. Hierdoor ontstaat een mooi beeld van een rond vliegende duivel. Haast dreigend begint Conjunction van Ron Boots. Even is daar het geluid te horen van een versterkte druppende kraan, waarna een stuk muziek volgt wat me doet denken aan het rijden op de snelweg. Het verkeer rijdt goed door waardoor ik gevoelsmatig lekker op schiet.

Het hoofgercht op dit album komt van de hand van niemand minder dan Klaus Schulze. Hij laat je eerst voorzichtige kennismaken met het aroma, waarna de smaaksensatie in alle heftigheid kan losbarsten. Het stukt lijkt erg op Wotan van het album Rheingold. Het is opgebouwd uit een mooi ritme waarin hoorbaar is dat er vooruitgang wordt geboekt.

First Move van Bas Broekhuis begint heerlijk fris en helder. Wat tonen die aan belletjes doen denken zijn verwerkt op een mooi ritme. Hierdoor is een ietwat speelse compositie ontsaan die heel makelijk en smakelijk in het gehoor ligt. Ja en dan is daar veel te snel het heerlijk toetje van Arcanum met Penetrativeness. Het begint met wat speelse geluiden en zodra er wat ritme bijkomt ontstaat er toch iets wat aangenaam is om na te luisteren.

Ja en zo komt er naar een dik uur een einde aan een album waarop behoorlijke electronische muziek op is te horen. Het is zoals de heren zelf aangaven smakelijk te noemen. Als ik dit in een restaurant had gekregen had ik zeker overwogen de ober wat fooi te geven. Kortom: dit Schrittmacher is een leuk album voor erbij.

Wat is dit een biijzonder album. Sinds de aanschaf zit hij regelmatig in de cd-speler. De frequentie waarop is bijna een vraag voor de verslavingszorg. Het is een album wat me gelijk grijpt en me doet belanden in een wonderlijke wereld met zaken die niet te bevatten zijn. Hier en daar gaat het door merg een been van een schoonheid die wel eeuwig mag duren.

Links en rechts had ik al van bekende gehoord: "Gerard gezien je smaak kan dit iets voor je zijn?" Dergelijke tips neem ik niet zo maar ter harte, maar deze keer hadden ze wel gelijk. Zoals ik al eerder schreef werd ik door noot één al gegrepen door Sigur Rós. Het is volgens mij een mooi verhaal wat hier op te horen is. Dit in zo'n vorm dat het het overwegen waard is om een cursus IJslands te gaan volgen om er nog meer lagen in te gaan ontdekken.

Het hele album trekt als boeiend landschap aan me voorbij. Hier en daar meen ik de oervraag te horen waarom we hier zijn. En deze wordt op een meer dan voldoende wijze beantwoord. We zijn hier om van goede muziek te genieten in een mooie wereldse vorm die los staat van welk genre dan ook, ze komen hier simpelweg bij elkaar. Het is als een warme deken in de winter. Daar stel ik me ook niet vraag bij in welk land die is gemaakt. Als die maar functioneel is en me warmte geeft. Dat gevoel krijg ik dus van dit album. Het is een wereld waar ik altijd zou willen zijn.

De producten van het label Webbed Hand zijn van wisselde kwaliteit. Hier en daar denk ik geef mij een synthesizer of een computer en laat me wat pielen en we noemen het muziek terwijl er geen enkele structuur valt te ontwaren. Aan de andere kant zijn er ook pareltjes te vinden die dat fijne gevoel bezorgen wat het luisteren naar elektronische muziek tot een feest maken. Interessant is het zeker en het gezegde van een gegeven paard mag je niet in de bek kijken gaat zeker op bij het Webbed Hand label. Gratis en voor niets van het web te plukken en voor wie kosten wil maken even een blanco cd dte computer in om de muzikale verassing er op te branden. Zo ook deze van Sir Boy die bij de burgerlijke stand beter bekend is als Sam Hodge een voormalig lid van de groep spoonPhase.

Het doel van de albums Guided Sleep Symphony is de luisteraar los te maken van de dagelijkse beslommeringen en voor te bereiden op een vredige nachtrust aan de hand van rustgevende muziek. En inderdaad Sir Boy laat me keer op keer de sleur van alle dag vergeten en dompelt me in een bijzonder sfeer tussen nog waakzaam te zijn en een wereld van intense rust.

Introduction to Calm begint vrolijk en bezorgt me een gevoel van even de boel opruimen voor het slapen gaan. Het doet een tikje klassiek aan en doet me denkan aan fijne elektronische muziek zoals deze wordt gemaakt door bijvoorbeeld Suzanne Ciani of Johannes Schmoelling. Een tikje zorgeloos maar wel met een fijn muzikaal verhaal erin verweven. De donkere bassen op de achtergrond stralen iets van de nacht uit en het ritme geeft me een gevoel van een klok die de laatste minuten van de dag wegtikken. Al met al het brengt rust in de kamer. Met geluiden die me op een of andere manier aan dun glas doen denken begint Go to Peace. Verder doet het wat klassiek aan en roept een sfeer op van alleen op de wereld te zijn. Ver weg dus van wat de maatschappij dus in petto heeft. Ondanks dat het hier een daar een tikje triest klinkt brengt het wel rust. Qua muziek doet het mij wat denken aan Tangerine Dream vermengt met een vleugje Vangelis. Verder vallen de mooie bassen op die een rustgevend effect hebben op de compositie op, het voelt als het waren aan als een warme deken.

Met sferische geluiden begint Drifting Reflection niet veel later komen daar de geluiden van krekels bij. Het roept daardoor een sfeer op van in een natuurgebeid te zijn beland ver van de complexe wereld die maatschappij heet. Fraaie rustige golvende klanken uit de elektronica winkel versterken deze sfeer. Met mijn ogen dicht voel ik de stress uit mijn lichaam stromen en kom zodoende in een prettige staat van nog enige waakzaamheid en me te mogen overgeven aan een welverdiende portie intense rust. Natuurgeluiden en subtiele geluiden uit de elektronica zijn hier tot een warme deken samengevloeid. De zware bassen die zijn te horen verstekken dit gevoel nog eens het doet me beseffen dat een mens niet alleen op de wereld is gezet om te jagen, maak ook mag genieten van een diepe intense rust. Naarmate het stuk vordert lijken de bassen steeds lager van toon te worden en versterken daarmee het gevoel van rust. Wel hebben die eerder genoemde bassen voor de buren een minder gunstig effect die kunnen het idee krijgen of je met een zware klus bezig bent. Desalniettemin zijn de dikke 21 minuten van Driffting Refelction voorbij voordat ik er erg in heb en het wordt haast akelig stil in de kamer.

Heel in de verste begint Inwald Decend het roept daarmee een gevoel op van intense rust. De natuur is gaan slapen en enkel het spel van sterren en wolken aan de hemel doen me beseffen aan leven. Verder is het rust en nog eens rust wat uit de speakers te horen is. Het geeft hierdoor een mooi en ietwat desolaat beeld van een bijzonder deel van de nacht. Daarnaast doet het mij denken aan een symfonie orkest die erg subtiel een sfeer aan het scheppen is met louter de strijkinstrumenten. Door die bijzondere sfeer is het stuk voorbij voordat ik er erg in heb. Suspension begint in een haast trieste sfeer. Iets in mijn gevoel zegt de droom is voorbij. Ik mag als het ware nog genieten van de laatste uren van de donkere nacht. Nog even de deken over mee heen treken tot dat de dagelijkse plicht weer begint te roepen. Daarmee komt er op een bijzondere wijze een mooi eind aan dit fraaie album.

Albums die maar uit één lange track bestaan maken bij mij de indruk niet af te zijn. Het is net of dat de maker ervan in de studio heeft gezeten met het idee even wat proberen en vervolgens de tijd uit het oog is verloren. Dit kan een verklaring zijn enerzijds, maar anderzijds kan ik me erg goed voorstellen dat de maker ervan zichzelf streng doch rechtvaardig heeft toegesproken met de woorden: “Nu ga je een muzikaal thema helemaal uitwerken en geen gedonder!” Ja, voor beide invalshoeken valt wat te zeggen, niet waar. Persoonlijk ben ik wel iemand die houdt van lange stukken muziek, omdat je daar heerlijk in weg kunt dobberen zonder gelijk grenzen tegen te komen. En dat geldt zeker voor dit tweede deel uit de serie Guided Sleep Symphony van Sir-Boy. Muziek die is geschreven om het aardse te doen vergeten en de geest voor te bereiden op een goede en gezonde nachtrust.

De lange track begint met veel laag die een prettig gevoel bij me los maakt. Naar verloopt ebt die lage toon wat weg en wordt mij langzaam duidelijk welke kant Sir-Boy met zijn muziek wil uitgaan. In eerste instantie doet het mij muzikaal denken aan de eerste solo platen van Klaus Schulze. Langgerekte tonen uit de elektronica winkel die lijken op golven die maar door te lijken gaan. Rustgevend is het zeker en als ik me er aan overgeef voel ik dat een trance meester van me probeert te maken. Naar verloopt van tijd zit de muziek erg tegen de stilte aan en enkel een zware bas doet me beseffen dat de stereo aanstaat. Technisch gesproken vindt er niets wezenlijks plaats, maar het is knap te noemen dat Sir-Boy me met weinig en subtiel spel erg aan de boxen doet kleven. Oude tijden van kosmische muziek herleven als het ware. Warme elektronica die uit de jaren zeventig van de vorige eeuw had kunnen komen. Niet echt vernieuwend maar wat blijft dat toch lekker om naar te luistenen. Vooral ’s nachts als er geen storende geluiden zijn te horen van bijvoorbeeld auto’s door de straat. Muziek om letterlijk en figuurlijk de tijd helemaal te doen laten vergeten en rust brengt om van te genieten. Weg van het aardse en terechtgekomen in universum heel ver weg. Luisterend naar rustig golvende muziek uit de elektronica winkel die tegen de stilte aan zit. Fraaie donker tonen doorgronden fraai het laag van mijn luidsprekers met als gevolg dat ik geestelijk bezien me buiten de dampkring bevind. Erg lekker dus deze reünie naar kosmische muziek waarvan de productie overigens perfect van is. Sferisch is hier wellicht het juiste woord om deze muziek te duiden. Bassen die zo heerlijk in de maag zijn te voelen met daarnaast klanken die me aan sterren en een uitdijend universum doen denken. Tijdloos en zoals ik al eerder schreef erg rustgevend. Met andere woorden: wat blijven lang uitgesponnen composities heerlijk om naar te luistern.

Het kleine uur aan muziek gaat dan ook te snel aan me voorbij al is het tempo van de muziek laag. Voor mijn gevoel ben ik helemaal klaar voor een goede gezonde nachtrust zonder een grammetje stress in mijn donder. Sr-Boy is er wederom in geslaagd me even helemaal mentaal van de wereld te laten zijn in een bijzonder fraai lange compositie die de oude Berlijnse School even doet herleven. Met andere woorden: muziek die een dikke pluim verdient. Niet vernieuwend, maar met veel liefde en subtiliteit gemaakt.

Het werk wat het duo Peter Mergener en Michael Weisser hebben uitgebracht onder de naam Software is wisselend van kwaliteit te noemen. Waar dit door komt is en blijft een vraag die bij mij steeds naar bovenkomt.

Dit album begint alvast goed met Julias-Dream. Wat heerlijk kosmisch aandoet en later uitgroeit tot iets waar een fijn ritme onder zit. Hierdoor krijg ik het gevoel of ik de ruimte in wordt getrokken. Self Similarty Life begint behoorlijk experimenteel, Als daar een einde aankomt volgt iets wat erg mooi is. Een eenvoudig ritme wat vermengt met de andere klanken doet denken aan het ontstaan van het leven. De opening van Frontiers-Of-Chaos doet spannend aan, maar dit wordt te snel omgezet in een niemandalletje. Chip-Meditation doet mij in eerste instantie denken of ik in een druipsteengrot terecht ben gekomen. Door die rustige sfeer geeft het wel de ruimte om over de dingen des levens na te denken.

In dat geval mag Voice-Bit wel de preek van dit album worden genoemd. Daarin geeft Michael Wiesner zijn visie neer over de zoektocht van de mens naar zijn herkomst. Na zoiets filosofisch komt Byte-By-Byte vreemd over door wat in eerste instantie op gepiel lijkt. Winds-Of-Time maakt in dat geval veel goed. Geluiden die aan het golven van de zee doen denken op gedreven electronica is meestal een lekkere combinatie. In mijn oren is dit de beste track op dit album. Short-Wave geeft mij gelijk het gevoel of ik een radio op de juiste zender aan het zetten ben. Als dat eenmaal bereikt is houdt de cd op met spelen wat best jammer is, want Chip-Meditation is best wel een aardig album van Software al is net niet helemaal top te noemen.

De albums van dit Duitse duo bestaande uit Michael Weisser en Peter Mergener zijn erg wisselend van kwaliteit te noemen. In sommige gevallen lijkt het erop of ze wat doelloos in de studio rondhangen en in andere gevallen hebben ze er echt zin in.

Electronic Universe Part II is duidelijk een geval van het laatste te noemen. Op dit album is een breed universum aan electronische klanken te horen op een bed van meeslepende muziek. Het laat hierdoor goed horen hoe onmetelijk groot de ruimte is. Met geluiden van de NASA op mooie viool klanken uit de electronica winkel begint dit wonderlijke album. Langzaam kom ik mentaal los van de aarde en wordt op subtiele wijze de ruimte ingetrokken. Het doet echt aan een missie denken die in het luchtledige plaats vindt.

Alle tracks lopen mooi in elkaar over, wat het gevoel versterkt van een bijzondere reis te maken. Zo doet een track als Cosmic-Excursion echt denken aan met een team bezig te zijn aan een ruimte wandeling. Het is hiermee eigenlijk de korte versie van dit meesterwerk te noemen. Doordat alle tracks zo mooi in elkaar overlopen is het een ware space-trip te noemen die na vele luisterbeurten maar blijft groeien en groeien. Het is haast opmerkelijk te noemen dat dit album nog steeds nieuw overkomt na al die jaren.

De productie van dit album staat op een behoorlijk niveau, want de space-geluiden en de muziek klinken er erg helder op, wat dit album een belevenins maakt. Daarnaast is het cd-boekje mooi uitgegeven, al met al een album wat na jaren nog erg boeiend genoemd mag worden.

Dit album van het Duitse Software begint met het geluid van omweer en regen van waaruit heel rustig op de tonen van een panfluit een wonderlijke wereld wordt geschilderd. Vanaf track drie komt er meer spanning in het geheel, zei het subtiel, maar het blijft bovenal rustig. Het mooie aan Syn-Jungle is dat je regen hoort vallen terwijl er ook apen zijn te horen. Verder blijft de muziek erg rustig. Op Syn-Emotion wordt er heel voorzicht naar iets toegewerkt.

Code -Ocean begint zo rustig dat ik haast in de luidsprekers wil kruipen. Ook hier is gekozen voor een rustige opbouw met oor voor detail. Code-Thunder begint dan niet met het geluid van bliksem, maar eenmaal opgang rockt het aan alle kanten. De elektrische gitaar hierop is goed gekozen. Het einde doet aan omweer denken. De saxofoon op Code-Visions geeft mij het gevoel op een heel groot schilderij te staan met weinig om me heen. Code-Life begint met hele rustige tonen waarop een vrouwenstem een kort gedicht opleest. Hierna volgen enigszins klassieke klanken. Vlak voordat track twaalf begint is daar geklap te horen, wat niet goed is voor sfeer waarin ik zat. Syn-Code Sunset heeft wat vreemde klanken in het begin, maar wordt al snel een heerlijk stuk rustig muziek. Wat een mooie afsluiter is van dit album waarop een verhaal wordt verteld over natuurkundige zaken. Daarna volgt een stemmig slot.

Dit album is met name geschikt om voor het slapen te draaien, om zo in een andere sfeer te komen dan de dagelijkse. Het bevat mooie uitgesponnen muziek die tussen kosmisch en ambiënt in zit.

Voor wie tot de gelukkige eerste kopers van dit album behoorde wachte er een aangename verassing, want de hoes was in dat geval een hologram waarin het binnenleven is te zien van een electronisch apparaat en als je goed keek kon je twee integrated circuits zien waarin de chip zit. Zeer toepasselijk dus bij een album met electronische muziek.

Alhoewel dit een live-album is van Software, denk ik wel dat er in de studio wat aangesleuteld is, want bijvoorbeeld het geluid van het applaus klinkt wat kunstmatig, maar dit terzijde. Daarnaast ben ik niet te spreken over het begin van dit verder goede album. Zo'n overdreven Engels pratende mijnheer ter introductie. Zodra die "hobbel" achter de rug is volgt er zeer behoorlijke muziek. Aanstekelijke ritmes, wijdse klanken en wat dies meer zij. Hierdoor krijg ik al snel het gevoel of dat ik in de ruimte zweef. Naast de gebruikte electronica mogen de gitaar van Holger Marquenie en de saxofoon en fluit van Toni Schneider er zeker zijn. Dit geeft iets extra's aan de muziek. De afzonderljk sferen van de tracks is goed gekozen, want de oren blijven gespitst. Door alle eerder genoemde factoren is dit een behoorlijk goed album van het Duitse Software te noemen.

Buiten het bovenstaande om is dit het laatste Software album waarop Peter Mergener is horen, die vanaf het begin erbij was. Daarnaast is de binnenkant van het "cd-boekje" erg rommelig te noemen met al die verschillende lettertypes uit het lay-outprogramma. Dit doet toch een beetje afbreuk aan de fraaie muziek en de bijzondere hoes van de hologram-versie.

Al zijn de albums van Webbed Hand niet te koop in de winkel moet wel gezegd worden dat ze desondanks zorg besteden aan de vormgeving van hun producten. Ook dit album heeft een virtueel hoesontwerp om door een ringetje te halen. Zonder moeite kan ik me een boeiend en spannend verhaal bij bedenken die leidraad kan zijn voor angstige droom die gepaard gaat met enige transpiratie. Kortom de presentatie van dit album is dik in orde. De informatie over de mensen achter spoonPhase is daarentegen summier te noemen. Eén naam achter dit project is Sam Hodge die ook werkt onder de naam Sir-Boy.

Dan de praktijk, oftewel, wat is er te horen op dit album. Direct naar de start zijn er angstige lage tonen te horen die aan angst en verderf doen denken. Die klanken zijn voor de buren wellicht minder prettig omdat ze gepaard gaan met zeer lage bassen. Ondanks dit punt van zorg zit ik weldra in een unheimische sfeer. De wind waait om het huis en roept daarmee een gevoel op van een onstuimige herfstnacht. De toon is dus al snel gezet in deze merkwaardige compositie. Het blijft maar naargeestig en gevoelsmatig zit ik op een hutje op de hei ver weg van de bewoonde wereld. Net op de momenten dat de desolate storm is uitgeloeid wakkert hij opnieuw aan. Gedurende de compositie krijg ik het steeds kouder en naar mijn idee trotseer ik het weerspektakel in mijn eentje in een uitzichtloze omgeving. Prettig is de sfeer allerminst en roept daarmee een bijzonder fraai beeld op van een nachtmerrie en een rusteloze nacht waarbij de slaap niet wordt gevonden. Van echte muziek is hier dan ook geen sprake het is meer een angstig sfeerbeeld wat uit de luidsprekers komt. Een ideale soundtrack om op te griezelen dus en de meest desolate gevoelens naar boven te laten komen. Net op de momenten dat ik denk de rust is wedergekeerd, wordt er opnieuw een blik aan angstige klanken geopend, waardoor spoonPhase me danig aan de stereo gekluisterd houdt. Geen muziek dus om gezellig op te zetten als je wilt dat je bezoekt blijft. Nee, het is meer een soundtrack om je terug te trekken in je schulp om dan vervolgens te huiveren in iets waar een horrorfilmmaker nog een puntje aan kan zuigen. Zoals ik al eerder schreef heeft het niets met pure muziek te maken, maar het is wel verdomde interessant om naar te luisteren. De vijfkwartier vliegen door de eerde genoemde factoren voorbij als het of net niets is, edoch het maakt wel de nodige angstgevoelens bij me los.

Met andere woorden dit album van spoonPhase bevat niet de makkelijkste muziek, maar geeft daarentegen een mooi beeld van een nachtmerrie. In gedachte zie ik dan ook een persoon woelen in zijn of haar bed om zo duiding te geven dat er angstige momenten meester van de persoon proberen te maken. Nadat de cd is gestopt heb ik behoefte om even naar het nieuws te luisteren om zeker te weten of de wereld nog draait en of er nog leven is. Een bijzonder album dus voor wie wil huiveren en luisteren. Met de nodige zorg gemaakt, al is dat wat vreemd omdat in deze context te melden.

Het album is hier te downloaden:

http://www.last.fm/music/spoonPhase/Nightmare+[Webbed+Hand+wh049]

Het blijft een mooie ontdekking de solo muziek van Steve Jollife, waarvan ik voor het eerst hoorde op het album Cyclone van Tangerine Dream waar hij de nodige frustratie er uit leek te gooien middels zang en fluitspel.

Heel anders is dan ook het begin van dit album. Voor mijn gevoel ben ik in een buiten gebied beland waar de mist aan het optekken is. Fraai statige klassieke klanken verbeelden dit erg mooi. Exórdiri is daarmee een goede eerste indruk. Verus versterkt dit gevoel. Qua geluiden uit de piano doet het een beetje denken aan Vangelis Gaande weg wordt ik een mooi en rustige landschap ingetrokken tot daar even behoorlijk klassieke violen zijn te horen die voor mijn min of meer het leven symboliseren. Wat hierna volgt had niet mis staan in het Concert Gebouw. En zodra er een zware bastoon is te horen roept dit het gevoel op van een warme deken. Even lijkt de track ineens te stoppen, maar dat is schijn. De bastoon komt terug en naar mijn idee zit ik midden in de natuur ver weg uit de drukte van de waan van de dag. Het einde van deze track is behoorlijk klassiek, waar Beethoven nog een puntje aan kan zuigen.

Libére begint ook met een gevoel van niets hoeft en ver van de maatschappij te zijn. Rustig wakker worden en de omgeving bekijken, want het landschap heeft veel te bieden. Rond de vierde minut komt er wat meer leven in de brouwrij, waar door het likt of de zon langzaam aan de hemel verschint. Tot daar tromels te horen zijn die een heerlijk ritme aan de dag geven. Heerlijke muziek om helemaal in op te gaan. Het lijkt haast een thema van dit album te worden. Gnosis begint ook in een klassieke sfeer en zodra er een rustig ritme in het stuk komt lijkt het wel of ik begin te zweven. En als het ritme dan vervolgens wegvalt voel ik ijle lucht mijn longen binnen gaan. Slechts het tikken van de klok houdt mij nog een beetje bij de les. Een meer dan prima compositie dus dit Gnosis. Bij het begin van Seola zie ik opnieuw een orkest voor me die bezig zijn met een statig stuk muziek. Het zit wat tegen de stilte aan en dat is denk ik ook de kracht van het stuk. Hierdoor kruip je als het ware de boxen in om naar een meer dan schitterend stuk verstilde muziek te luisteren.

En na al die bijzondere voorgerechten volgt nog het hoofdgercht. Infinity begint behoorlijk klassiek met piano, maar na twee minuten komt de electronica erbij. Eerst wat speels, het doet me wat denken aan vlinders die vrolijk rond vliegen. Zodra die weg zijn is daar opnieuw de klassiek bespeelde piano. Hierna volgt een ietwat duister stuk muziek, wat me haast aan de stereo doen kleven, want al zit het tegen de stilte aan er is het nodige te horen. Ook hier wordt langzaam uitgeklommen en lijkt het even of ik aan een ruimte reis ben begonnen. Dit wordt zo een paar keer tijdens het stuk herhaald, steeds in een andere setting waarmee het mooi de oneindiheid uitstraalt van het bestaan. Is iets opgestart dan gaat het nog wel even door. Tegen het einde van het stuk is een bijzonder fraai bespeeld piano te horen waar een gevoel van weemoed is in te horen. Dit in combinatie met de verdere orkestratie levert een moment op om kippenvel te krijgen van genot en blijde emotie.

Daarmee komt er na een kleine zeventig minuten een mooi eind aan een album wat muzikaal erg goed in elkaar zit. Het is voor mij een album wat nog steeds bij iedere draaibeurt een stukje groeit, omdat er nog steeds dingen blijven opvallen of erbij komen, maar een zeer ruime voldoende is hij nu al waard.

Wat bij dit album gelijk opvalt is de mooie vormgeving door Leigha Anderson, het is alleen jammer dat de cd zo klein is, want dit zou op lp-formaat veel beter zijn uit de verf zijn gekomen. Dan de muziek op dit zesde solo album van Steve Jolliffe is gebaseerd op zijn innerlijke gevoelens van droefheid, plezier, het leren van pijn en het houden van jezelf en dat van anderen. Kortom: een reis door het gevoelsleven.

Het begin van Journeys Begin doet erg klassiek aan na mijn idee zit iemand van een klassiek orkest alleen op het podium zijn deuntje te spelen op een blaasinstrument. Naast hem zijn ook anderen bezig. De sfeer is bepaald niet vrolijk het doet grijs aan. Na drie minuten wordt het ineens angstig stil. Even zijn wat golven te horen, waarna ver uit de diepte wat ontstaat. Het is ingetogen en doet wat jazzy en melancholisch aan. Een sfeervol eind dus van de eerste track. Land Unknown trekt die bijzonder sfeer door. Voor mijn gevoel zit ik op een kameel die me op reis neemt door de woestijn. Het is geen vrolijke tocht, de droefheid drupt er als het ware van af. Ik moet denken aan een circus artiest die zijn dag niet heeft.

Red Witch begint eveneens klassiek en in een desolate sfeer. Het roept daarmee een gevoel op van een dag dat het maar blijft regenen. Echt vrolijk is het dan niet, maar wel erg sfeer vol uitgevoerd. Tegen het einde lijkt het wel of er licht in de duisternis komt, het voelt aan uit een lang tunnel te komen. Desire begint een tikje Chinees, maar al snel zit ik gewoon in het Westen. Nou gewoon, ook in deze track zit een droeve ondertoon. Ondanks dit zit er ook een toon van hoop in Alleen is het heel jammer te noemen dat het einde wel heel erg abrubt is, er had nog een goed verhaal kunnen volgen.

De track Diver brengt me in eerste instantie terug naar de kosmische muziek uit de jaren zeventig van de vorige eeuw. Dit is echter van korte duur, want daarna volgt iets wat behoorlijk klassiek aan doet. Na verloop van tijd komt er meer tempo in het stuk, wat erg mooi is gedaan. Voor mijn gevoel ben ik zo vrij als een vis in het water. Kort daarna wordt het stil, maar heel zacht hoor ik fraai piano spel waar iets melancholisch in zit. Niet lang daarna volgt een deel muziek wat tegen de stilte aan zit. Het kost me moeite om het te volgen, maar het geeft wel aan met hoe weinig geluid je al muziek kunt maken.

Free Passage begint met opgewekt spel op een akoestische gitaar. Het roept daarmee een bevrijdend gevoel op. Even los komen van jezelf een heerlijk genieten van het leven. Daarmee komt op een bijzonder manier een einde aan een boeiend album van Steve Jolliffe. Of zijn gevoelsleven goed tot uiting is gebracht weet hij zelf het beste, edoch mijn gevoel zegt dat dit een heel behoorlijk album is van de man die een blauwe maandag ooit deel uitmaakte van Tangerine Dream.

Het idee achter dit album is erg bizar te noemen, want het ontstond nadat Steve Jolliffe het gevoel kreeg dat hij zijn eigen lichaam aan het verlaten was. Hierdoor kwam hij in een andere werklijkheid, waarover hij in zijn dagboek schreef. Daarop is dit album gebaseerd. Daarop is ook de vormgeving van dit album aangepast. Jolliffe maakte dit album niet alleen, want hij werd bijgestaan door de gitaristen Rich Brunton en Tony Duhig. Steve Jolliffe is mede bekend door het album Cyclone van Tangerine Dream.

Met een fraai klassiek klinkende piano begint Second Reality, wat later komt daar fluit bij waardoor er een sprookjesachtige sfeer ontstaat. Wat later is er een gebed te horen, waarna de muziek wat zweverigs krijgt. of het lijkt dat zwaartekracht niet meer bestaat. Aan het einde van deze track zijn er klanken te horen die aan ijle lucht doen denken. Tot dat daar de klassieke piano bijkomt, waarna het geheel wegebt. Met geluiden die uit een harp lijken te komen begint Middle Dream State. Even lijkt er niets te bestaan, daarna zijn even experimentele klanken te horen, waarna een soort jazzy muziek volgt op een vreemd ritme. Dat ritme valt ineens weg en wat overblijft had niet mistaan op het album Phaedra van Tangerine Dream. Heerlijke kosmische klanken. Af en toe wat vreemde klanken of een ontstemde gitaar, maar het is vooral zweven tussen het hier en nu. Zodra daar fluit bijkomt wordt dit nog eens versterkt. Later is er ook nog een saxofoon te horen wat het helemaal bijzonder maakt. Aan het einde van deze track lijkt de geest zomaar in het niet te verdwijnen.

Dark Lady begint met rustige piano en saxofoon, het roept daarmee een beeld op of het vroeg in de morgen is in een oosters land. De dauwdruppels glinsteren wat in de zon terwijl de mist langzaam wegtrekt. Later is daar een stem te horen die voor mijn gevoel een gebed uitspreekt. Die oosterse sfeer wordt mooi doorgetroken op Experiencing Flight and Returning to the Body. Ook hier is het voor mijn gevoel vroeg in de morgen en is er vrij uitzicht tot aan de horizon. Even is daat het geluid te horen van de wind en fraai ruimtelijk spel op de fluit. Later zijn er geluiden te horen de me wat aan een cardogram doen denken of het hart langzaam maar zeker weer gaat kloppen. Een mensenleven gaat verder naar een bizare ervaring.

En daarmee komt op een mooie manier een einde aan dit bijzondere album van Steve Jolliffe, wat volgens mij echt bedeold is om na te luisteren, want tijdens het schrijven van dit bericht had ik moeite mijn concentratie op zowel de tekst als de muziek te hebben. Een prima album om met de ogen dicht te beleven en de ervaring te voelen die Steve Jolliffe geestelijk heeft gehad.

Net als zijn ex-werkgever, Tangerine Dream, bezocht ook Steve Jolliffe Polen. Op 11 september 2004 gaf hij een concert tijdens Jelenia Góra viering een internationaal straattheaterfestival. De stad Jelenia Góra was oorspronkelijk Duits.

Al bij het bekijken van de informatie valt op hoe eenvoudig Steve Jolliffe achter zijn piano zit. Geen schoenen aan en verder niet al te veel poes pas. Na wat applaus klinken klassieke piano tonen door de kamer. Wel is het jammer dat het even lijk of iemand en klap op de microfoon geeft wat voor een storend geluid zorgt. Maar wat dan volgt doet wat denken aan de electronische muziek wat midden jaren zeventig van de vorige eeuw werd gemaakt. Kosmische geluiden vullen de kamer tot er later gitaar is te horen. Die wordt bespeeld vanaf een tape door Edgar Froese en is in 1967 opgenomen. Het verdere stuk blijft in kosmische sferen gehuld en had zo midden jaren zeventig van de vorige gemaakt kunnen zijn. Een heerlijk stuk muziek dus om even helemaal los te komen van het aardse. In het midden iets wat doet denken dat het leven weer begint na de winter. Daarnaast is mooi fluitspel te horen van Steve Jolliffe. Een heel stuk rustiger dan op Cyclone dat vreemde album van Tangerine Dream. Na verloop van tijd komt er meer spanning in het stuk, waardoor het lijkt of alles echt opnieuw tot leven komt. Iets waar je volgens mij echt live erbij had moeten zijn om de ware spanning te voelen, iets wat me stereo niet kan bieden. Aan het einde zijn nog wat vrolijke natuur geluiden te horen en is het kleine half uur letterlijk voorbij gevlogen voordat ik er erg in had. Waarna een verdient applaus klinkt.

In een soort kosmisch nachtclub sfeertje begint Meadow Run, maar al snel is daar een Oosters getint opzwepend geheel wat me aan de bolero doet denken. Later is er nog iets te horen wat zo uit de soundtrack van de film Jaws had kunnen komen. Kortom; er gebeurd het nodige. En zodra de dwarsfluit erbij komt is het beeld compleet. Na al deze "drukte" volgt nog een haast klassiek einde, waarbij van alles door het hoofd flitst. Het is haast niet voor te stellen dat iemand zoiets in zijn eentje kan maken en live kan uitvoeren.

Met Oosterse percusie begint Komarno, het doet mij althans ergens in China belanden. Een mooi rustpunt na de vorige track dus. Langzaam wordt ik hierna een betovernde wereld ingetrokken waarin veel oosterse wijsheid is te horen. Na ongeveer zes minuten lijkt het wel of ik uit een diepe slaap kom en als ik uit het raam kijk zie ik vele mensen vrolijk in de weer zijn. Heel apart. Na verloop van tijd is daar opnieuw een sfeer verandering in het stuk. Het doet me vreemd genoeg denken aan een lopende band in het klooster. Ik denk dat dit toe te schrijven aan stem die te horen waarbij ik aan non moet denken. Wat daarna volgt is wat experimenteel te noemen en roept een gevoel op van door de tijd te reizen. Als er tegen het einde de dwarsfluit bijkomt wordt de sfeef haast broeierig alsof een vulkan op uitbarsten staat. Hierna volgt een verdient applaus.

En daarmee komt een bijzonder eind aan een album waar ik met enige verbazing naar heb zitten luisteren, want het is haast niet voor te stellen dat iemand dit in zijn eentje live kan brengen. Erg jammer dus van die klap op de microfoon aan het begin wat me even deed schrikken, maar verder een heel behoorlijk live album van Steve Jolliffe.

Steve Jolliffe hij speelde ooit een blauwe maandag bij Tangerine Dream, maar wat hij daarna solo heeft gemaakt mag er zeker zijn. Hier en daar zijn uit die tijd nog wat elementen te horen, edoch is het over het algemeen heel eigen te noemen.

Dit album Space begint haast klassiek met Expandere. Het roept een beeld op midden in Spanje te zijn aangekomen. Voor mijn gevoel zit ik in een stadion waar ieder moment het stierenvechten kan losbarsten. Alles wordt in gereedhied gebracht om het tot een geslaagd spektakel te maken. Af en toe is ook wat te horen wat uit de soundtrack van Jaws had kunnen komen. Maar het is bovenal ingehouden spanning wat te horen is. Een soort bolero, maar dan anders. Een mooie binnenkomer die behoorlijk klassiek tot een einde komt. Axioum begint klassiek met enige bombast, waardoor ik althans snel wordt gegrepen. Later wordt het wat experimenteler, waardoor het lijkt of het uit een bijzondere film komt. Naarmate het stuk vordert wordt het steeds klassieker van aard. In gedachte sta ik voor een groot orkest.

Ermite begint best vrolijk of er een eenvoudige dans ten beste wordt gegeven. In cirkelvormige patronnen bewegen de dansers zich over het podium. Even wordt het spannend, waarna het lijk of ze in hiets verdwijnen. Euclidean begint behoorlijk ingetogen of er iets belangrijks staat te gebeuren. Later wordt de muziek wat jazzy van aard, waardoor ik het idee krijg in een nachtclub te zijn beland waar pure rust heerst. Later groeit dit uit tot iets wat wederom behoorlijk klassiek overkomt. Even is er niets te horen, waarna uit de diepte een bas naar boven komt die me een gevoel geeft of ik door een tunnel rij. Door genoemde factoren is Eucildean een fraaie afwisselende compositie te noemen die behoorlijk klassiek ten einde lijkt te komen tot daar het geluid is te horen wat me deed denken door een tunnel te rijden.

Met het geluid van een duik begint Cislunar, snel daarna is wat vrolijks te horen wat me doet denken aan de muziek van Johannes Schmoelling die toevallig ook bij Tangerine Dream heeft gespeeld. Even lijkt de muziek stil te staan maar dat is slecht een voorbode van een sprookjesachtig verhaal wat er muzikaal komen gaat. Speelse klanken die min of meer verbeelden of iemand een onbezorde wandeling aan het maken is. Hier en daar een tikje jazzy en zeer geschikt om de stress te doen vergeten. Aan het einde even wat gitaar, waarna ik weer langzaam op de wereld wordt gezet en me haast herboren voel. Ook hier moet ik wat denken aan de muziek van Johannes Schmoelling. Een mooi rustig stuk muziek om even lekker op weg te dromen.

En dan is Eros al veel te snel. Het begint een tikje experimenteel tot dat ik een haast klassieke uitvoering begin te horen van het Tangerine Dream stuk 220 Volt Live. Vervelend is het allerminst. Of Edgar Froese en Steve Jolliffe even aan de bar hebben gezeten om wat muziek door te nemen. Later groeit dit stuk behoorlijk uit tot iets klassieks. In gedachte zie ik menig violist het uiterste van zijn instrument vragen op klanken die uit het Midden Oosten lijken te komen. Langzaam wordt de muziek behoorlijk orkestraal waarna het in het niets lijkt te verdwijnen.

Daarmee komt op een behoorlijk mooie manier een einde aan dit meer dan behoorlijke album. Geen meesterwerk, maar wel een eind in die richting. Muziek de me aardig aan de luidsprekers deed kleven.

Met Steve Jollife maakte ik kennis op het album Cyclone van Tangerine Dream. Daarop gilde hij de teksten op en floot niet altijd even zuiver. Daardoor werd dat eerder genoemde album wel een vreemde eend in de bijt. Hoe dan ook de samenwerking met de Duitsers was van korte duur. En dan ben je lijsten aan het doorspitten met albums en daar duikt zijn naam op. Daardoor werd ik wel nieuwsgierig en wat albums van hem in gehaald en dat bevalt prima.

Door de Latijnse titels op dit album kreeg ik al snel het gevoel van door een grootte kerk te lopen en naar schilderijen te kijken waar boordjes hangen in het Latijn met uitleg wat er op is te zien. Laat dit ook het uitganspunt zijn waaronder deze muziek is ontstaan. De inspiratie deed Steve Jollife dan ook op toen hij alleen in een kerk verbleef in Bruton. Hij raakte daar bevangen door de sfeer die daar hing en vertaalde dit in muziek.

Bij het luisteren na dit album moet ik eerder denken aan klassieke muziek dan pop of electronische muziek. Het is is duidelijk iets gemaakt met muziek van Bach en Mozart in het hoofd. Gevoelsmatig brengt het me dan ook eeuwen terug in de tijd. Daarnaast doet het mij denken rondom kerst door de kerk te lopen. Alles is mooi versierd en wat is die kerstboom hoog die daar op het altaar staat. Onderweg naar huis is de sfeer bijzonder goed en ondanks de kou buiten is de sfeer in huis erg behaaglijk.

Het zijn zo maar gedachten die naar boven komen als dit album opstaat, gewijde feest muziek zou ik het haast willen noemen. Van het geschreeuw en vreemd fluitspel bij Tangerine Dream is niets meer over en heeft dus plaats gemaakt voor haast klassieke muziek zoals ik al eerder schreef. Kortom laat de winter maar komen met een dergelijk album kom ik hem zeker door.

Het is voor mij althans een spannend gegeven als ik zie dat een track behoorlijk van lengte is. Het roept gelijk een vraag op van zou de componist c.q. muzikant mijn aandacht weten vast te houden? Of denk ik na een paar minuten nu weten we het wel?

Het bijna uur durende Zanzi begint met klanken die me wat aan Manuel Göttsching doen denken, maar dat is van korte duur. Wel is goed te horen dat Steve Jolliffe weet van hem te doen staat. In alle rust wordt er iets opgebouwd. Voorzichtig wordt het boek dus geopend en lijkt het in eerste instantie erop of ik in een bijzondere fabriekshal ben terecht gekomen. Even is wat rust te horen, waarna er heel rustig naar iets wordt toegewerkt. Voor mijn gevoel ben ik in een oerwoud en voetje voor voetje raken we steeds verder af van de normale maatschappij. Eenmaal op de plaats van bestemming lijkt het wel of één of andere stam in alle rust wakker wordt. Vanuit de verte wordt een ritme gestart die ingetogen blijft, maar wel een gevoel geeft er komt wat. Jolliffe weet deze sfeer goed vast te houden, in principe vindt er niet al te veel plaats, maar het is wel dusdanig gemaakt dat het mijn aandacht volledig weet vast te houden. Even wordt het weggedraaid, maar als het terugkomt heb ik het idee dat Steve Jolliffe bezig is met een overwogen opbouw. Langzaam bekruipt me een gevoel uit een donker bos te komen en even de zon te kunnen zien, waarna ik opnieuw de duisternis in wordt getrokken. Niet lang er na komt er echt leven in de brouwerij. Qua muziek moet ik even denken aan Johannes Schmoelling een mooi speels stukje muziek wat naast iets klassieks heeft gelegen. Hierna lijkt het wel of er met een oosterste stam kennis wordt gemaakt. Geluiden die aan klankschalen doen denken op een tikje zenuwactig rittme. In gedachte zie ik langzaam de zon achter de horizon verdwijnen. Lang lijkt deze pauze niet te duren, want de expeditie in den vreemden gaat door. Hier en daar een korte pauze, maar het is vooral genieten wat er te zien is. Even een sprankje geluk dus. Op het laatst nog een beetje afzien, waarna een goed gevoel naar boven komt van: We hebben het gehaald.

En na een track van bijna een uur volgt nog een toetje in de vorm van Coda. Een fraai stuk muziek wat me in eerste instantie het gevoel geeft in de woestijn te zijn, maar al snel wordt ik het leven van alle dag ingetrokken. De stad komt steeds dichterbij een de droom van de bijzondere tocht lijkt ineens ver achter me. Al met al een behoorlijk album van deze Steve Jolliffe die mij althans de tijd even deed vergeten.

Al qua hoes maakt dit album een goede indruk. Een mooi stuk rots midden in een woestijn wat dan vervolgens twee gedachten oproept. 1. Als we niet uitkijken ziet de wereld er over een paar zo uit. 2. Ooit was de aarde een ruwe bol van steen en water, waar door de tijden heen het leven is ontstaan. Ja, en met zo'n dubbele gedachte kan je alle kanten op waardoor er steeds meer zaken op tafel komen. Genoeg voer om heerlijk op te filosoferen dus.

En dan de drie heren zelf Steve Roach en Michael Stearns staan al jaren garant voor subtiele electronische muziek en sinds een paar weken weet ik dat ook Kevin Braheny hier kan worden ingedeeld. Het is muziek die tegen de stilte aan zit waarvan het album Zeit van Tangerine Dream die inspiratiebron is geweest.

Dan het belangrijkste de toonkunst opzich. Het album begint vrij open, het geeft mij een gevoel te zijn aangekomen op een drukke luchthaven op het Zuidelijkhalfrond. In de hal is al merkbaar dat de droogte en de warmte de komende dagen een grote rol gaan spelen. Van het vliegveld is het maar een kleine stap om in de woestijn te komen. Om me heen een grote uitgestrekte vlakte tot aan de horizon en de zinderende hitte die op me af komt. Leven lijkt er haast niet te zijn wat het gevoel oproept of iets als een goed draaiende maatschappij van mensen nog moet worden uitgevonden. Het gevoel van tijd is er niet meer. Goed het wordt wel donker en licht, maar iets er tussen is er niet meer.

De droogte en de verzengende hitte vallen de eerste paar dagen niet mee. Het eist een nieuwe manier van leven en met iedere druppel vocht die nog uit een dorre cactus komt moet je je gelukkig prijzen. Gevoelsmatig ben je nog de enige die nog wat waard is in dit gebeid. Voor alles wat je hier vindt wat nog te drnken of te eten is ben je zo blij als een klein kind wat van oma een dubbeltje kreeg.

Als er dan eindelijk de regen begint te vallen voelt dit aan als het grootste feest op aarde. Toch is daar al snel het besef dat het maar van tijdelijke aard is en dat het weken kan gaan duren totdat er opnieuw iets goddelijks uit de lucht komt vallen. Naast die gedachte heb je steeds meer last van zaken te zien die er niet zijn. Het geeft een machteloos gevoel, maar je weet dat je in deze joekel van een zandbak alleen stand houdt door het gevecht met jezelf aan te gaan. Op de één of andere manier ontstaat er rust in je systeem en komen mechanismen opgang om te overleven in deze verre van comfortabele wereld. Groot is dan ook de voldoening dat maanden na vele ontberingen er een dorp wordt gevonden waar een paar mensen leven. Hier kan je een paar dagen op je zelf komen voordat je terug gaat naar de westerse maatschappij. Een ervaring rijker die maar door blijft malen.

Dit bovenstaande is wat dit album bij mij naar boven brengt. Weliswaar niet iedere keer in dezelfde vorm, maar het zit er iedere keer erg dichtbij. Hierdoor lijkt het op de woestijn. Een groot gebied van zand, edoch altijd in beweging, meesterlijk en subtiel.

Het eerste wat opvalt bij dit album is de briljante vormgeving van de hoes. Zo'n vleugel onder de sneeuw op een berg. Dat heeft wel de nodige centen gekost om dat ding daar te krijgen.

Het album start met het vrolijke Give a Little Bit. Een song waar hoop uitspreekt en waar een prima drive in zit die mij weldra vrolijk stemt. Het geeft een gevoel van op vakantie te zijn. Daarna worden we gewezen op de duistere praktijken van een lover boy. De typische Supertramp sound vult de ruimte en met de ogen dicht zweef ik. Toch zijn daar ineens van die kinderstemmetjes die mijn tenen doen krommen. Maar daarna gaat het de goede kant op met heerlijke wijdse muziek die de gedachten prima verzetten. Met het geluid van vogeltjes begint Even in the Quietest Moments. Als daar de gitaar bijkomt bekruipt mij het idee dat het heel vroeg in de morgen is waar de elementen me staan op te wachten. Jammer is wel dat stemmen wat afbreuk doen op iets wat qua instrumentatie prima in orde is. Downstream doet me denken met me lief bij de zee te zitten en elkaar lieve woorden vertellen. De mooi bespeelde piano versterkt dit beeld.

Babaji begint erg hoopvol en haast klassiek. Als daar later de zang bijkomt wordt het wat minder. Daarentegen is de instrumentatie wel goed, maar de zeurderige zang werkt op een gegeven moment op de zenuwen. Met klanken die aan in een bar zitten doen denken begint From Now On. Een heerlijke song in de traditie van deze band. Vooral van de verstlde gedeeltes kan ik erg genieten. Hiermee is het een goede opwarmer voor wat komen gaat. Het begin van Fool's Overture brengt me gelijk in hogere sferen. Dit valt toe te schrijven aan de meesterlijk piano die al voorzichtig laat horen dat er wat groots aankomt. Als die langzaam verdwijnt zijn daar fraaie stadsgeluiden te horen waarin een filosofisch tekst wordt uitgesproken. Als daar later een stuwende orkestratie uit voortvloeit ben ik even terug op de Veronica-vrijdag op Hilversum 3. In gedachte hoor ik Kees Baars de concertagenda oplezen. Na dit gedeelte volgt fijne zang die perfect bij de hoes past. Daarnaast doet het theatraal aan. Daarna zit ik al snel in een mooi stuk muziek wat bijzonder wegebt. In een flits komt mijn Rooms Katholieke opvoeding voorbij, waarna een boeiende orkestraite volgt om helemaal in op te gaan. Het is te mooi voor woorden.

Ondanks al het moois wat hier op te vinden is voor mij verre van een meesterwerk. Songs als Lover Boy en Babaji halen het niveau omlaag, wat jammer is, omdat het verdere album prima te pruimen is. Ondanks dit euvel wel een lekker album laat ik daarin duidelijk zijn.

Qua titel doet dit album wat denken aan één van de gastheren van deze site, maar dat zal wel op enige toeval berusten. Maar even alle gekheid op een stokje. Achter het project Synth.nl gaat de Nederlander Michel Osenbruggen schuil die in 1969 is geboren. Hij studeerde electronica en werkte wat jaren voor een computer firma. In 2005 begon hij aan dit album. Daarnaast was hij werkzaam in het leger en was daar verantwoordelijk voor het onderhoud van de F-16 gevechtstoestelen. Daar is ook de naam AeroDynamics aan ontleend.

Met het geluid van racewagens begint dit album, wat een mooi vervolg is op het hoesontwerp. Daarna volgt prima onderhoudende electronische muziek. Qua toegankelijkheid moet ik wat denken aan Jean Michel Jarre. Heerlijk niets aan de hand muziek, maar je hoort wel dat er over is nagedacht. Hierdoor is de track Scuderia erg snel voorbij. Sfeervol is het begin van Downforce, het doet me wat denken of de dag net begint. Later volgt wat ik wil noemen feel good music. Muziek om wat bij te doen of om er gewoon na te luisteren, en voordat je het weet is het voorbij. Maranello begint spannend en een tikje experimenteel, even zijn de racewagens weer te horen, waarna het stuk echt begint. Het doet wat speels aan een geeft daarmee een gevoel van heerlijk autorijden.

Het begin van Supersonic doet een heel klein beetje aan House denken, maar al snel is ontspannen muziek te horen. Het roept een beeld op van straaljagers die loopings aan het maken zijn. Het publiek ziet de show aan in een prima sfeer terwijl de piloten zich in het zweet aan het werken ziijn. In een sfeer van in een hangar te zijn beland begint Drag. In gedachte zie ik de monteurs bezig met banden verwisselen en andere werkzaamheden om de wagens in top conditie te brengen. In een sfeer los te zijn van de materie begint Turbulence. Door een geluidje dat zichzelf herhaald krijg ik het gevoel of ik rondjes draai, dit wordt later mooi overgenomen door een prima ritme. Af en toe wat spanning, maar het is bovenal het zwevende gevoel wat me erg aanspreekt.

Stall is een ontspannend stuk muziek. In gedachte loop ik door een hal waar mooie bolides staan te glimmen. Mooie auto's, een heerlijke drankje en nog veel meer. Net als ik in deze sfeer zit stopt het ineens, een tikje jammer. Al vanaf het begin is te horen dat Modena een fraaie stad is met een rustige sfeer. Het leven lijkt er wel stil te staan en af en toe een racewagen moet kunnen. In een mooie wijdse sfeer begint Aero Dynamics. Even wat zoeken, waarna een heerlijke drive in stuk komt. Het geeft ongeveer hetzelfde gevoel als invoegen op de snelweg. Even wat grootte jongens voor je, maar dan toch dat bevrijdende gevoel of je los van de aarde bent. Een prettig stuk muziek dus.

In een sfeer van in een straaljager te zitten begint Falcon. Nog wat contact met de grond en dan de goede spanning van los te zijn van het aardse. Het voelt daarnaast aan als een roofvogel die opzoek ik naar prooi. Net als ik in dit verhaal zit stopt het, maar wat vogt mag er ook zijn. Met huilende tonen begint Airflow, maar daarna schieten wel mooie beelden door het hoofd. In gedachte zie ik een cameraman bezig te stunten om een mooi shot van een straaljager te krijgen in actie. En wat kan een zeer dik uur toch kort zijn, want zodra daar de spacy tonen zijn van Lift groeit het besef dat een goed product van eigen bodem bijna ten einde is. Nog even geniet dus op fraaie klanken uit de electronica-winkel. Los van de aarde met het gevoel zo vrij te zijn als een vogel.

Een heerlijk album dus en kan me prima voorstellen dat je je als user van deze pracht site hierna hebt vernoemt. Daar hoef je je niet voor wat mij betreft voor te schamen. En o ja de productie is in orde.