Al bij het zien van de kleur van de hoes en het woord Wolfsburg moet ik terug denken aan mijn jeugd. Eind jaren zestig begin jaren zeventig kochten mijn ouders een Volswagen Kever in de kleur van de hoes. En ja, Kevers komen van origine uit Wolfsburg.

Dan de muziek op dit album. Het is in eerste instantie wel vreemd te zien dat een Nederlander samenwerkt met twee Duitsers, maar aan de andere kant de muziek is instrumentaal dus wat maakt het uit. Op de eerste track, Come in and Chill Out, wordt in het begin een haast klassieke sfeer neer gezet. In het begin waan ik me dan ook in een kerkje waar een organist en cellist aan het oefenen zijn. Als dit achter de rug is volgt een mooi kosmisch deel waarna verloop van tijd meer ritme bijkomt die duidelijk afkomstig is van Bas Broekhuis. Het doet me enigzins zweven wat denk ik ook de opzet is van de heren. Een nadeeltje is echter wel dat het wat te lang doorgaat ondanks de subtiele wendingen die er op te horen zijn. Het einde is haast klassiek te noemen.

Al qua titel stemt There Are Colours in the Darkness me al hoopvol. Het begin hiervan is best klassiek te noemen. Mooie pauken uit de diepte op iets van het midden houdt tussen experimenteel en kosmisch. Een fraai zoekend begin wat in een concertzaal beter uit de verf zou komen dan in een woonkamer. Zodra er voorzichtig wat ritme bijkomt verhoogt dit de mysterieuze sfeer. Het roept bij mij een gevoel op iets te zoeken in een donker bos. Als daar pianoklanken bijkomen geeft dit een gevoel of ik op de goede weg ben. De verdere compositie is mooi rustig. Als daar later een panfluit bijkomt waan ik me even in Zuid Amerika. Na dit deel volgt iets waar geen duidelijke lijn in zit. Anders geformuleerd het is erg rommelig. Toch is het einde wel erg mooi met in de hoofrol een piano.

Met wat herhalende tonen begint Wolfsburg het geeft me een gevoel of ik hier te maken heb met een moderne versie van de Bolero. Dit wordt het niet, wel volgt een mooi verhaal om heerlijk naar te luisteren. Het vormt daarmee een mooi einde aan dit album wat redelijk tot goed in elkaar zit. Hier en daar had het beter gekund. Wat dat de betreft is de vergelijking met de Volkswagen Kever niet zo'n gekke, een prima wagen voor van A naar B, maar verwacht geen wonderen.

Als ik zo het aanbod zie van het Green Tree label is dit wel iets om in de gaten te houden. Het eerst bewijs daarvan heb ik nu in huis. Dit Berlin Live '85 van Bernd Kistenmacher is een verslag van het eerste concert wat hij gaf.

De muziek op dit album is welliswaar niet helemaal top, maar geeft wel een mooi beeld hoe Kistenmacher aan het zoeken was naar zijn richting. Met geluiden die aan een alarm doen denken begint Hardcore, Als dit ophoudt volgt een mooi stuk kosmische muziek. Het maakt me gelijk duidelijk dat Kistenmacher zijn inspiratie haalde uit het betere werk van Klaus Schulze midden jaren zeventig van de vorige eeuw. Daarnaast is goed te horen dat Kistenmacher ook bezig is om een eigen smoel te ontwikkelen. Hierdoor is een mooi uitgesponnen stuk muziek ontstaan, waarop subtiele wendingen zijn te horen. Het is dan misschien niet helemaal top te noemen, wel spreekt er een vorm van gedrevenheid uit. Vooral als het tempo omhoog gaat ontstaat er een lekkere drive. Jammer is dan ook dat men in 1985 niet meer tijd in de producte had gestoken. Qua muziek is het top, maar het geluid is zo zo. Blijft wel staan dat de eerste dikke 50 minuten voorbij vliegen voor je er erg in hebt.

En dan het toetje in de vorm van Hardcore Encore. Het begint met mooi laag en groeit langzaam uit tot een mooi verhaal wat een fraaie voorstudie is voor later werk. Heerlijke kosmische muziek op een duidelijk bed aan klanken. En als het tempo wat omhoog gaat begin ik zowat te zweven richting de ruimte en het uitdijende melkwegstelsel. Wel is jammer dat er hier een daar een valse noot valt te betreuren, maar door de bank genomen een prima stuk muziek.

Hiermee komt een prima eind aan dit interessante album van Bernd Kistenmacher. Hier laat hij al horen een goed alternatief te kunnen zijn voor de gevestige orde. Met andere woorden: het moet een feest zijn geweest om er live bij aanwezig te kunnen zijn daar in Berlijn in het jaar 1985.

Op het album Best of Best is een concertregistratie te horen die Bernd Kistenmacher op 3 september 1988 gaf op de KLEMdag die werd gehouden in zalencentrum Prinsenhof te Best in Nederland. Door dit feit alleen al is dit een bijzonder album te noemen.

Het album begint met lage zoekende tonen die doen denken aan ver in de kosmos te zijn beland. Hier en daar zijn stemmen te horen die de eerder genoemde sfeer versterken. Verder roept het een beeld op van het uitdijend universum. Mede daardoor is hier sprake van kosmische muziek pur sang. Rond de tiende minuut komt er wat tempo in de compositie waardoor een gevoel van reizen ontstaat. Gaande het stuk muziek volgen er subtiele wendingen die een gevoel oproepen van een ander uitzicht. Hier en daar blijft Kistenmacher wat te lang hangen in een bepaalde sfeer en dat is jammer. Hierdoor ontbreekt er wat spanning.

Best of Best Part 2 begint vanuit de diepte en vergt de nodige inspanning om het te volgen. Zachte klanken die aan violen doen denken zetten een sferisch beeld neer. Na een minuut of vijf krijg ik het gevoel of het leven begint. Net als ik goed in het stuk zit is er een drop-out te horen wat even hinderlijk is. Daarna wordt de goede sfeer opnieuw voortgezet. Kistenmacher is hier duidelijk bezig de bezoekers van de KLEMdag 1988 een mooie reis door tijd en ruimte voor te spiegelen. Op een gegeven moment heb ik echter wel het gevoel dat ik ergens blijf hangen wat denk ik toe te schrijven valt dat er in de muziek weing wezenlijks plaats vindt. Gelukkig komt er even oven de helft van het stuk leven in de brouwerij, maar na een tijdje ben ik opnieuw aan het hangen in een sfeer die wat stuurloos is.

Ja en dan kan ik voor mezelf bedenken dat je bij dit optreden aanwezig had moeten zijn om het te waarderen. In dat geval had je Bernd Kistenmacher zien werken aan zijn muziek. Op 3 september 1988 was ik daar niet bij in de Prinsenhof, waardoor dit album een tikje saai overkomt. Echt slecht is het niet, maar het doet me nu althans niet veel. Er staat nu een muurtje tussen Bernd Kistenmacher en mij.....

Dit is opnieuw een bijzonder live album van Bernd Kistenmacher waar mooie muziek opstaat. Im Abendlicht begint min of meer zoals de hoes er uit ziet. Van uit de kosmos komen langzaam de eerste geluiden de oren binnen. De aarde is nog niet te zien of is nog in de ontwikkelingsfase.

Tot dat daar ineens de tonen zijn van Ferne Zielen. Omdat het live is is het geluid niet je van het, maar de inpact is er niet minder om. De compositie blijft staan als een huis. Daarnaast is ook te horen dat Kistenmacher naast compositie talent ook erg boeiend kan improviseren. De dikke drie kwartier die Im Abendlicht duurt vliegen dan ook als een komeet aan me voorbij. Wel is het jammer dat er wel een paar valse nootjes zijn te horen die me even uit de prettige sfeer halen. Verder is er ook een goede drumsolo te horen waarvan ik bijna ga hyperventileren. Hierna volgt een mooi rustig stuk muziek om weer bij te komen en van het fraaie uitzicht te kunnen genieten.

Music Für 7000 Träumer wordt naar een terecht applaus ingezet het is mooie bewerking van Escape from Reality. Iets wat voor mij tussen barrok en kosmische muziek inzit. Hiermee komt er op een bijzondere manier een einde aan dit bijzondere live-album van Bernd Kistenmacher. Van een concert waar ik best bij aanwezig had willen zijn.

Het is over het algemeen wel vreemd te noemen als er op een album maar één track staat. Zo is dat ook op de album. Het is een bijna uur durende versie van Ferne Ziele wat in de normale uitvoering één van de mooiste tracks van Bernd Kistenmacher is te noemen.

Het begin is niet veel anders dan het origineel op Kaleidoscope uit 1989. Zei het dat ik wat meer gitaar klanken hoor in het begin. Hiena volgt dat mooie meeslepende deel van een uitgesponnen verhaal. Toch meen ik na ongeveer de twaalfde minuut wat verschillen te horen. De ruwe kantjes zijn er wat af waardoor overgangen beter in elkaar overlopen. Rond de 18de minuut volgt een wat experimenteel gedeelte. Dit had Kistenmacher beter kunnen laten, want het komt de sfeer niet ten goede.

Gelukkig is dit van korte duur en volgt er een mooi gedeeltje met muziek die me aan de kosmos doet denken. Na verloop van tijd komt er meer ritme bij wat me een gevoel van reizen geeft. En als daar die gitaarklanken er weer zijn is het gevoel van vrijheid er opnieuw. Wel is het jammer dat het in het begin niet helemaal zuiver klonk. Maar niet lang over kniezen, want de hemelse muziek gaat verder. Iets in mijn donder geeft me aan dat ik mijn doel heb bereikt en dat hetgeen wat nu komt een flink dot slagroom is op een heerlijke stuk gebak. De klok op de cd-speler is even over de 30 minuten heen. Heerlijke gitaarklanken op een fijn ritme vullen de kamer. En de wijdse geluiden uit de electronica vertellen een bijzonder goed verhaal.

Even rond de veertigste minuut is daar een deel wat me op één of andere manier aan zoeken doet denken. Daarnaast doet het wat zenuwachtig aan waardoor de gedachte opkomt of Kistenmacher naarstig op zoek is naar de partituur. Ja, en dat is jammer te noemen. En als die gevonden is zie ik Kistenmacher badend in het zweet zijn weg vervolgen, waardoor er toch nog een mooi einde aan Ferne Ziele komt.

In voetbal termen. Een sterke eerste helft, een tweede helft die sterk begon, maar al snel verzande in matig spel en dan ten slotte nog met de winst naar huis gaan.

Mijn eerste reactie bij het zien van het hoestontwerp was: dit is iemand die niets meer met de maatschappij te maken wil hebben. Maar niets is minder waar. De creatie van klei is op zoek naar mooie beelden in zijn fantasie. Ja en zo is er al een verhaal ontstaan voordat er maar één noot heeft geklonken. De verdere informatie bij dit album is sumier, maar er is wel te lezen dat W. Batzdorfer de maker is van het beeldje.

De muziek van Bernd Kistenmacher wordt gerekend tot de Berlijnse School, zei het een paar generaties verder. Dit album Head-Visions is het vierde wat van Kistenmacher uitkomt. Kistenmacher begon zijn carrière overigens met de oude spullen van Klaus Schulze. Met wat zoekende tonen gaat Rücksturz van start. Hierna volgt al snel een deel wat klassiek aandoet. In gedachte zit ik in een concertzaal waar iets staat te gebeuren. Even is daar wat rust, maar dat is min of meer de stilte voor de storm. Na een tijdje zit ik dan ook in een mooi stuk meeslepende muziek, waar subtiele zaken in zijn te horen. Het houdt mij op een prettige wijze bij de les. Toch komt aan deze mooi film een eind en dat doet Kistenmacher in stijl.

Quitting Time begint wat zenuwachtig, het doet mij wat denken aan een bandje acherstevoren draaien. Zodra het ritme er bij komt ontstaat een mooi stuk muziek waar eigenlijk niets experimenteels op te horen is. Wel is het jammer dat het ritme wat zenuwachtig blijft. Gevoelsmatig zit ik dan ook in een trein die nog probeert op tijd te zijn. Ondanks dit euvel zit het wel goed in elkaar en zijn er nog genoeg mooie zaken te horen. Het einde doet mij een beetje denken aan de zon die onder gaat.

Met wat experimentele klanken gaat La Tendresse van start. Het roept bij mij een gevoel op bij de NASA aanwezig te zijn. Hierna valt er veel regen op fraaie sferische klanken, die blijven als het later droog wordt. Het schept daarmee een mooie sfeer die aan veilig binnen zitten doen denken. Het is een heerlijk stuk kosmische muziek wat mooi in de ruimte eindigt. Dreamdance zet me daarentegen weer met beide voeten op de grond. Het ritme lijkt een tikje mank te lopen, maar wat er verder te horen is is van prima kwaliteit. Het doet me zowat zweven op een dromerige dans in het universum.

Ja, en zo komt er een mooi eind aan een heel behoorlijk album van Bernd Kistenmacher. Hier en daar zijn wat zaken die minder goed uit de verf kwamen, maar een kniesoor die daar op let. De houding van het beeldje snap ik in ieder geval nu een stuk beter.

Als ik zo de hoes van dit album bekijk kruipt bij mij het idee op of Bernd Kistenmacher het orkerst naar huis heeft gestuurd met de woorden: "Ik red het wel in mijn eentje!" Ja en dan de combinatie van live- en studiowerk op één album is een mooi idee op papier, maar de praktijk is vaak weerbarstig.

Just an Idea Part I is een studio opname. Het begint in de verte en eenmaal op gang onstaat er een heerlijk stuk electronische muziek, wat in eerste instantie rustig is te noemen. Zodra er heel subtiel de kraan richting ritme wordt geopend ontpopt deze track in een goed stuk electronische muziek. Encore at the Lake is het eerst stuk live muziek op dit album. Net zoals eerste track begint dit ook heel zacht. Eenmaal goed hoorbaar laat Kistenmacher een mooi wijdse compositie horen. Het ritme wat er later bijkomt gooit beslist geen roet in het eten, maar versterkt de sfeer juist. In de zaal zal het vast een feestje zijn geweest. Vooral het einde is erg mooi door de open gedragenheid die er uit spreekt.

Just an Idea Part II is een studio opname die heel subtiel begint. Na verloop lijkt het even of een paal de grond in moet. Tijdens dit gebonk is hele fijne muziek te horen. Op de een of andere manier roept het bij mij een beeld op van een architect die zijn plannen toelicht van een nog te bouwen wijk. Het wordt volgens zijn visie en wijk waar het fijn wonen en werken is met alle faciliteiten in de buurt. Het heien gaat dan weliswaar nog een tijdje door, maar het doel is duidelijk waardoor de pijn dragelijk wordt. Als de wijk dan af is wordt meteen duidelijk dat de plannen van de architect goed bedacht waren. Het is een pracht wijk geworden en alle voorzieningen werken na behoren.

Beautiful Momemts is opnieuw een live-track die met mooie kosmische klanken begint. Zodra er wat getrommel is te horen is dit een voorbode op wat anders. Er volgt een mooie wijdse sfeer waar een heerlijke ritme onder zit. Met mijn ogen dicht vlieg ik over de pas gebouwde wijk die in de vorige track werd bedacht. Het is echt een plek geworden waar ik mooie momenten wil beleven.

Na nog geen uur komt er dan een eind aan dit bijzondere album van Bernd Kistenmacher wat erg goed in elkaar zit. Het kleine uur is voorbij gevlogen voordat ik er erg in had. Bravo voor Kistenmacher dus.

Het jaar 1999 was een erg productieve periode voor Berend Kistenmacher, want het leek wel of de albums van de lopende band kwamen. Dit Music from Outer Space begint gelijk al erg kosmisch Veel laag die mij het gevoel geven ver de aarde te zijn. In het begin is er dus nog geen sprake van veel variatie. Toch is het een prima sfeer om het hoofd op leeg te maken na een drukke dag. Vanaf de twaalfde minuut komt er wat leven in de brouwerij niet veel maar wel wat. Alleen is het jammer hier dat bepaalde tonen wat vals lijken te klinken Pas rond de zeventiende minuut lijkt Kistenmacher zijn drive te hebben gevonden. Qua compositie zit het goed in elkaar, maar de productie valt wat tegen. Het doet me wat denken aan een cassettebandje wat niet goed over de weergave kop loopt. Niet echt jofel dus. Hetgeen echt jammer is, want als de geluidskwaliteit beter was geweest dan had ik me beter op de muziek kunnen concentreren, die gaandeweg beter wordt.

Part 2 van Music from Outer Space begint heel stil wat toepasselijk is. Zodra er wat te horen is doet me dat wat denken aan de oude muziek. In gedachte zie ik een onbekend gebleven componist aan zijn creatie sleutelen. Als hij of zij klaar is zet Kistenmacher in met zijn compositie. Hij begint rustig met klanken die aan violen doen denken rondom een toon die steeds herhaald wordt. Even een kleine verandering en een sfeer die wat aan de Middeleeuwen doet denken. Daarna begint Kistenmacher aan zijn verhaal die sterk doet danken aan de glorie dagen van de kosmische muziek. Hiermee maakt hij veel goed ten opzichte van Part 1. Wel is het jammer hier dat niet iedere noot even zuiver het slakkenhuis bereikt. Wel is goed te horen dat er een hoop enthousiasme van de maker er in is terug te horen.

Conclussie: dit album moet het mijn inziens sterk hebben van de tweede track die zit ondanks een kleine hapering toch wel goed in elkaar. Track één is niet echt slecht maar komt pas laat opgang, waardoor de neigiing bestaat het cd-rek te gaan opruimen in plaats van geboeid te zitten luisteren.

Uit deze serie van Bernd Kistenmacher live of bijzondere opnamen is dit Romantic Times lang niet zo spannend of geenszins bombastisch te noemen. Het is dus wat aan de kalme kant.

Dit album begint dan ook erg rustig met iets wat van ver komt en het ruizen van de zee. Het geeft me een gevoel van alleen achter te zijn gebleven op een strand. Op Wake Up in the Sun wordt die rust doorgetrokken. Het is wel mooi, maar het doet me niet denken aan opstaan. Het roept eerder een beeld op van op een luchtbed wat rond te dobberen op het water. Na en plons water begint Harmonic waarna iets statigs volgt. In gedachte zit ik alleen op een eiland waar nauwelijks iets plaats vindt. Ideaal om op te onthaasten.

Op Harmoic Rhythm is wat meer leven te horen, zei het wel in een gedeisde vorm. Ook al is het best mooi te noemen, op een bepaald moment weet ik het wel. Een paar kleine veranderingen aan het eind doen me dan ook niets. April is aan het begin ook aan de rustige kant, het roept op de een of andere manier een meditatieve sfeer op wat wellicht valt toe te schrijven valt aan een zingende toon die klinkt of hij cirkels aan het beschrijven is.

In de buurt van de Evenaar zijn er geen schaduwen zoals we ze hier kennen. Dus op weg daar heen worden ze dus korter. Deze compositie is net als de vorige tracks aan de rustige kant. Op Summergate komt er een tikje leven in de brouwerij en heb ik voor het eerst een gevoel dat Kistenmacher bezig is me een verhaal te vertellen hoe het er rondom de zon aan toegaat.

Hiermee komt op een rustige manier een einde aan een album wat niet echt tot leven kwam. Wel lijkt mij dit een prima album om na een snikhete dag te draaien en daarbij naar de sterren te kijken met iets lekkers binnen handbereik. Voor nu had iets meer dynamiek best gemogen.

Bernd Kistenmacher had in 1999 behoorlijk wat noten op zijn zang als je de lijst doorneemt wat er allemaal uitkwam. Het is natuurlijk niet allemaal even goed, maar het getuigt wel van doorwerken.

Zoals ik al elders op deze site heb vermeld is Rückkehr von Fernen Zielen één van zijn fraaiste composities van Kistenmacher. Dit omdat er het nodige in plaats vindt en het me dus bij de les houdt. Een stuk muziek waar over nagedacht is. De normale lengte van dit stuk is een half uur en nu komt daar een kleine 20 minuten bij. Na mijn idee begint Rückkehr von Frenen Zielen op dit album een stuk klassieker. De klanken die aan violen doen denken klinken statiger. Voor mijn gevoel zit ik dan ook in een zaal waar zo juist de dirigent zijn stokje heeft opgepakt. Kistenmacher kijkt even op en begint aan zijn epos. Als luisteraar begin je zowat te zweven op een veld aan goed doordachte klanken. Op een subtiele manier komen er veranderingen in het stuk waardoor een denkbeeldig buitenaardse wereld haar geheimen prijs geeft. Goed een kwartier later is goed te voelen wat ruimte eigenlijk is in muzikaal opzicht.

Kort hierna komen er subtiele beats het stuk binnen geslopen waardoor er een prettig gevoel van reizen ontstaat. Iets in de trant van: halen we het vandaag niet dan is er morgen nog een dag. Ondertussen vliegen de fraaie landschappen voorbij waar gaande weg een goed verhaal in zit. Gevoelsmatig ben ik de planeet Mars voorbij en alle emoties die bij het aardse horen lijken uit mijn donder te zijn verdwenen. Afstanden tussen de diverse hemellichamen zijn op papier inmens groot, maar hier gaan die wetten niet meer op. Naast die ontspanning is er ook veel te zien en doemen vragen op of die kometen niet in botsing komen en of de reis ineens is afgelopen doordat een zwartgat roet in het eten gooit? Gelukkig niets van dit alles en dus gaat de expeditie door het buitenaardse op een indringende wijze verder.

Even rond de veertigeste minuut blijkt dat er in het universum ook zoiets aards bestaat als filevorming. Op verkeersplein Saturnus is het erg druk. Eenmaal van dit plein af is daar de rust en het fraaie uitzicht komt mooier terug dan het ooit is geweest. De ijle lucht geeft een gevoel of denk last nooit heeft bestaan. Als het stuk dan in alle stilte eindigt bekruipt mij een gevoel: ik kom nooit meer terug.

Weit Drausesen versterkt dit gevoel nog eens. De zwaartekracht staat hier nog niet eens in de kinderschoenen. Het Melkwegstelsel valt als een warme deken om me heen. Even aan het einde is wat spanning waarneembaar, maar het vooral de leegte die zich meester van me maakt.

Na vele luisterbeurten en het schrijven van dit bericht kan ik niets anders vaststellen dat The Treasure Box van Bernd Kistenmacher een waar meesterwerk is van onschatbare waarde.

Als een artiest in één jaar tijd veel albums uitgeeft, hetzij door soundtracks, live platen of gewoon werk dan vraag je je af: "Waar gaat dit heen en is er nog sprake van enige kwaliteit? " Dat zijn de basisvragen die steeds gespeeld hebben bij deze serie album van Bernd Kistenmacher waarop zijn hoofd is te zien tussen de sterren.

Dit album begint al wat rommelig. Gevoelsmatig doe ik een deur open van een kamer waarin van alles plaats vindt. Mede hierdoor is het moeilijk om hierin thuis te raken. Een bonkig ritme wat geluiden die aan blaas instrumenten doen denken. Een soort van free avantgarde waar je toevallig van moet houden. Ik dus niet. Gelukkig is het einde van Forget the Past wel mooi door de statige tonen. Nachtflug 2 begint heel zacht. In het begin lijkt het wel of iemand een kraan heeft op laten staan. Wat later zijn lage statige tonen te horen. Dit is best prettig om naar te luisteren als kost het wat moeite omdat het zo zacht is opgenomen. Desondanks ontstaat er een best aardig sfeertje om bijvoorbeeld over ruimte reizen te fantaseren. Wel is het jammer dat het nergens spannend klinkt.

De track Vivid begint met wat geluiden uit de kosmos. Als daar later wat vrolijke tonen klinken bekruipt mij het idee of er in het universum ook vlinders zijn. Hierna komt er wat meer tempo in het stuk. Echt hoog is het tempo niet voor mijn gevoel zit het in de buurt van een auto die stationair staat te draaien. Toch komt er gedurende het stuk er meer structuur in. Wel wordt me duidelijk dat Kistenmacher vaak naar de jaren zeventig platen van Klaus Schulze heeft geluisterd. De wendingen komen behoorlijk overeen. Lange lijnen waar dan subtiel een verandering in komt. Opzich een prima stuk muziek, maar wat ik het meest mis is spanning.

Where Is Your Friend (When You Need Him Most) begint erg kosmisch en zodra er wat tempo bijkomt denk ik nu gaan we het beleven. Dit blijft in echter te lang hangen, waardoor ik het gevoel krijg op een rustige weg te rijden waar bovendien weinig is te zien dan de koeien van Brigitte Kaandorp.

De afgelopen zeventig minuten heb ik dan ook weinig goeds gehoord. Wel waren er een paar aanzetten die me even lieten zweven, maar veel te weing. Dit is volgens mij een kweste van te veel albums in eens willen maken, dan gaat er vast eentje de mist in. Gelukkig zijn er ook goede albums van Bernd Kistenmacher en kan deze veilig blijven staan in de kast.

Dit album maakte Bernd Kistenmacher nadat hij in 2000 voor drie vershillende redenen in Italië was geweest. Hij had daarbij het geluk om een paar dagen te verblijven in Rome, Bologna en het Noordelijk deel van het land. Daarna volgde nog een uitnodiging voor het bijwonen van een bijeenkomst van een fanclubdag van liefhebbers van electronische muziek.

Na zware werken als Kaleidoscope en Outlines is dit een heel stuk toegankelijker. Dit wil niet automatisch zeggen dat het nu voetjes van de vloer muziek is. Daarvoor in de plaats roept de muziek wel een sfeer op van op reis te zijn en aardige mensen te ontmoeten op heerlijke sferische electronische muziek. Daarnaast wordt ook duidelijk door wie Kistenmacher is beïnvloed en dat is Klaus Schulze. Niet dat ik daar erg mee zit, want de benadering van Kistenmacher is heel wat graden zonniger. Minder "schwerton" op zijn Duits.

Een track als Sogni Di B bijvoobeeld is ronduit klassiek te noemen. Mooi piano-werk om de rillingen van te krijgen. Ja en de beide delen van Un Viaggio Attraverso L'Itallia mogen er ook zijn. Heerlijke uitgesponnen muziek die fraaie landschappen oproepen. Heerlijke klanken dus. Als er in het tweede deel ietsje tempo wordt gemaakt doet het mij even denken aan Inventions for Electric Guitar van Ash Ra Tempel, maar dat is van korte duur. Hierna volgt namelijk iets wat meer jazzy is dan het eerder genoemde stuk. Later is in Parte 2 iets te horen wat mij doet denken aan lekker touren op de snelweg. Op het laatst nog een druk knoppunt en dan opnieuw verder met de rit na rustige gebieden.

En dan is op Rittorno a Casa, op weg naar huis dus, klinkt wel vrolijk ondanks dat de vakantie er op zit. Het gevoel van nog even in Italië te zijn zit nog in het lijf, maar het normale leven is al geestelijk in de maak. Hiermee komt een prima eind aan dit bijzondere album van Bernd Kistenmacher die minder zwaar is dan ik van hem gewend ben.

Wake Up in the Sun is het vijfde album van Bernd Kistenmacher een telg uit de derde generatie van muzikanten die met electronica werkt. Het eerste wat opvalt is de mooie hoes. Bliksem blijft fraai om te zien zolang je geen gevaar loopt. Daarnaast is de hoes summier met informatie, wel wordt duidelijk de muziek officieel is uitgegeven door P.O.E.M. Musikverlag dezelfde maatschappij waar ook Klaus Schulze onder contract staat.

Cassandra's Dance begint in alle stilte, gevoelsmatig heb ik dan ook het idee dat het leven langzaam maar zeker op gang komt. Zodra er leven in de brouwerij is blijft het in eerste instantie rustig. Een goed in het gehoor liggend riedeltje met mooie ruimtelijke klanken. Het doet daardoor een beetje aan als Timewind van Klaus Schulze, maar wel in een eigen stijl. Kortom: echt zo'n stuk muziek wat met beleid om je hand vraagt en je meeneemt naar een heerlijke kosmische wereld. Echt zweven doe ik er niet op, maar mijn trommelvliezen beleven wel een goede tijd. Ook het einde is mooi het geeft een gevoel van terug kijken naar wat is geweest.

Joie de Vivre begint met klanken die me aan een kerkorgel doen denken. Snel daarna volgt al snel een vrolijke doordachte melodie lijn. Echt ideaal om te draaien als je wat depri bent om de positieve drive van het leven terug te vinden. Het doet me ook wat denken aan oude muziek die werd gemaakt voordat J.S. Bach de aarde bevolkte. Berührung trekt die lijn erg mooi door. Fraaie klanken die aan de oudheid doen denken vertellen een boeiend en triest verhaal over hoe zwaar het leven destijds was. Aan de andere kant is ook nog het laatste sprankje hoop te horen. Ongeveer midden in de composite is daar even rust. Tijd om het leven te overwegen en het kwade te doen vergeten op haast ijle tonen uit de electronica-winkel. Erg mooi om te horen. Hierna vangt het leven opnieuw aan en krijgen de opgedane emoties een plaats. Mooie haast barokke klanken vullen de kamer. En mede door het klassieke eind is daar het gevoel van morgen nieuwe kansen.

La Tendresse is een bonustrack op dit album. Het begin ervan is duister en kosmisch, het zit erg tegen de stilte aan. Hierdoor is het best spannend te noemen en als er dan ook nog een klap onweer is te horen is de sfeer compleet. Het kost daarna de nodige moeite om het te volgen, maar het is het waard. Hierdoor komt op een fraai wijze een eind aan dit vijfde album van Bernd Kistenmacher.

Achteraf bezien is het jammer dat deze band niet de groei heeft kunnen maken als U2 bijvoorbeeld. Het geluid van Big Country is voor wat mij betreft een stuk origineler. En dit schrijf ik zeker niet om de doodsoorzaak van zanger en gitarist Stuart Adamson. Nee, ik schrijf dit omdat in de muziek van Big Country duidelijk Schotland in te horen is. De gitaar van Adamson doet mij namelijk vaak denken aan de doedelzak. Deze keltische geluiden geven dit album een zekere meerwaarde, die ik zeer kan waarderen.

Naast dit alles is dit heerijk recht toe recht aan rock waar de nodige passie in zit. Na een dag noeste arbeid wil de Schot immers ook zijn frustraties kwijt. Hierbij komen ook gevoelige zaken aanbod zoals in een song als Come Back to Me. Dit doet mij denken aan een relatie die op klippen is gelopen.

Zo hebben alle songs op dit album best wel een sterk thema waardoor Steeltown een mooi afwisselend album is geworden. Het doet mij hierdoor verlangen na een regenachtige dag in Schotland en dan aan het einde van de dag sterke verhalen aan elkaar vertellen al hangend aan de bar.

Als je mij zou vragen: Hoe ben je het Bjórk-verhaal binnen gekomen?" zou ik zeggen, "Ze was er ineens." Het is bepaald geen muziek die direct te maken heeft met waar ik normaal naar luister. Toch heeft ze een snaar bij mij geraakt, wat wellicht toe te schrijven is aan een documentaire die ik van haar heb gezien. Sfeervolle beelden van IJsland en de bijzondere muziek van Björk.

Dit "debutalbum" begint gelijk goed met het het mooie Human Behaviour. Een heerlijk ritme en de bijzondere stem van Björk. Op een track als Crying lijken haar stembanden op elastiek. Het ritme op Venus as a Boy doet mij denken aan ruitenwissers en als daar de andere geluiden zijn bijgekomen is het helemaal feest Een bijzonderheid is There's More to Life Than This wat op een toilet is opgenomen. Met een dromerige harp begint Like Someone in Love wat mij doet verlangen om voor de openhaard te kruipen. Wat is dit gevoelig. Na deze rust is tijd om met de voetjes van de vloer te gaan op het zeer dansbare Big Time Sensuality. Het is jammer te noemen dat dit niet op gang lijkt te komen. One Day heeft dit ook.

Maar dit wordt helemaal goed gemaakt door het bijzondere begin van Aeroplane. Dit is jazz, pop en electronische muziek ineen met klanken die aan het oude Pink Floyd doen denken vreemd genoeg. Met een heerlijk spannend ritme begint Come to Me. Met me ogen dicht kom ik los van moeder aarde. Dit is in één woord heerlijk. Violently Happy is voor mij te veel "disco" waar ik niets mee heb. Maar The Anchor Song maakt dit door al haar eenvoud meer dan goed. Het doet mij denken aan op het water zijn heel vroeg in de ochtend. Hierna wordt ik wakker gemaakt door Play Dead, want Atlantic staat niet op mijn cd. Play Dead is voor mij de staalkaart van Björk. Alles wat deze IJslandse kan is hierop te horen. Het jammere is wel dat dit te kort is. Een bijna volmaakt album is daarna ten einde.

Het voordeel voor de muziek in mijn geval is dat ik haast nooit de film zie. Dit album begint behoorlijk klassiek in al haar fijnheid en bombast. Het doet me daardoor niet gelijk aan Björk denken. Track twee begint in ieder geval lekker experimenteel. Hier en daar zijn geluiden te horen die aan een musical doen denken. Wonderwel past de stem van Björk hier erg goed op. Track drie doet sprookjesachtig aan. Het doet mij denken aan een stel dat wakker wordt in een loods bij een haven. De instrumentatie versterkt dit gevoel. Scatterheart doet me in het begin terug denken dat ik nog in de wieg lig, terwijl de naald van een pick-up zich door de groeven van plaat baant. Dit gegeven is mooi uitgewerkt in een stemmige track.

In the Musicals begint met het geluid wat me doet denken aan het stuiteren met een bal in een gymzaal. Dit groeit uit in een sfeer die me aan een grote show doet denken. Ik zie Björk midden op een podium staan terwijl er van alles om haar heen gebeurd. Uiterst spannend begint 107 Steps. Op een klassiek-bed aangevuld met electronica hoor ik Björk tellen. Net als ik er in zit is het al weer opgehouden. Maar dit wordt ruimschoots goed gemaakt met New World. De bijzondere stem van de IJslandse op een klassiekbed waar een goede opbouw in zit. Als de cd daarna stopt bekruipt mij het gevoel: "Zijn we nu al klaar".

Dat laatste is echt jammer te noemen, want ze hadden voor mij nog een half uur door mogen gaan met dergelijke afwisselende muziek die me zo wat de luidsprekers van binnen laten zien. Daardoor 4 sterren voor dit product wat niet af is.

Al bij het zien van de muziek combinatie van electronic en metal moet ik terugdenken aan het album Encore van Tangerine Dream. Op één track op dat album nam Edgar Froese de elektrisch gitaar ter hand. Dit op een dusdanige wijze dat dit leidde tot de term elektronische hardrock. Nu bij dit album zie ik jaren na dato opnieuw dat deze termen gebruikt zijn om de muziek te plaatsen in een genre. Het maakte me daarom al nieuwsgierig waarmee de oren aan het werk worden gezet. De eerste paar luisterbeurten moest ik hier en daar aan de sound wennen, metal is geen dagelijkse kost voor mij.

Veil begint naar electronic maatstaven erg vriendelijk het doet me wat denken aan Force Majeure van Tangerine Dream. Fraai langgerekte tonen uit de elektronicawinkel. Gemoedelijk dus tot dat op een gegeven moment de sfeer wat broeierig begint te worden. Een zware bastoon luidt een duidelijke verandering in. Het roept daarmee een desolate sfeer op. De stemming wordt donkerder en donkerder het lijkt wel of wolken samensmelten en er zwaar weer op komst is. Prettig is anders, met zeer veel laag komt het stuk muziek uiteindelijk tot een plotseling eind. Behoorlijk heavy is het begin van The Church of Apprehension. Een sfeer van verdoemenis vult de kamer, nadat er eerst wat vrome klanken waren te horen. Voor de buren wellicht niet al te prettig, maar het roept wel een sfeer op van een behoorlijke donderpreek in een zwartgallig kerkgebouw waar een sterveling niet voor zijn plezier naar toegaat. Duistere muziek in een niet al te opbeurende sfeer. Angstig en het lijkt er op of dat de duivel ieder moment zijn slag wil gaan slaan. Aan het einde nog wat klokken die de vreemde kerkdienst unheimisch afsluiten.

De track Sepia begint met het nodige laag en echt vrolijk is de sfeer ook niet. Triestheid en verdoemenis zijn her de twee worden die de sfeer het best te beschrijven. Het laag van de luidsprekers wordt danig op de proef gesteld. Het versterkt daarmee het gevoel van uitzichtloosheid. Even zijn er vrolijke tonen te horen die me een gevoel bezorgen dat ik even lucht mag hallen. Dit is echter van korte duur, want weldra is daar de donkere sfeer weer. Tot daar ineens die vrolijke noten er opnieuw zijn waarna ik weer in een donkere brie van klanken wordt ingetrokken. Naargeestigheid alom met een wrang randje in de vrolijke tonen die de duistere sfeer nog een graadje duisterder maakt. Een huiveringwekkend kwartier wat een helaas een te plots einde kent. Haast vrolijk in deze context is het begin van Radiance. Een prettig ritme waar prima op te lopen is. Wat later volgt een zwaar geluid wat uit een gitaar lijkt te komen. Dit vormt een inleiding tot een loodzwaar geheel. Vrolijk is het niet maar het zware geluid heeft wel iets indrukwekkends. Het houdt me in ieder geval aan het toestel gekluisterd. Als daar het loopritme er later bij komt is voor wat mij betreft de cirkel rond. De echter afsluiting van het stuk is erg donker te noemen. Als men me zou vertellen de wereld vergaat zou ik de persoon gelijk geloven. Naargeestig en desolaat is het. Even is een korte stilte te horen waarna de track Gates to Oblivion in een uiterst donkere sfeer start. Fraai in het verlengde van de vorige track. Dreigende bassen op dito gitaarachtige klanken die uit de donker spelonken van de aarde lijken te komen. Voor mijn gevoel een plaats waar het alles vernietigende lava ontstaat. Muziek om haast depressief van te worden. Daarnaast om het laag van de luidsprekers te doorgronden. Als ik mijn ogen sluit zit ik niet naar de vrolijkste film te kijken maar door het onheilspellende karakter blijft mijn blik gefocust op het doek al kijkend naar een onprettig tafereel. Aan het einde volgt nog een toon die me aan de ruimte doet denken, edoch het onheilspellende gevoel blijft desondanks in mijn hoofd rondhangen.

Al met al een behoorlijk duister album dit Veil van Black Aurora die op een mooie wijze laat horen hoe electronic en metal kunnen versmelten tot een bijzonder huwelijk. Zware geluiden en sferen die een duidelijk verhaal hebben te vertellen. Muziek die door de zwaarte niet al te prettig is voor de buren, maar mij wel in duistere sfeer hebben doen belanden.

Dit album is hier te downloaden:

http://www.last.fm/music/Black+Aurora/Veil+[Webbed+Hand+wh139]

Dit is het eerste album wat de heren Harald Zusshrader en Hubert Bognermayr onder de naam Blue Chip Orchestra uitbrengen. Hiervoor hebben ze al diverse projecten gedaan op het vlak van de electronisch muziek die over het algemeen goed werden ontvangen.

Op dit eerste album van het Blue Chip Orchestra is muziek te horen met een knipoog naar de klassieke muziek toe. De vijftal Bolero's op dit album vertellen een aardig verhaal over de muziek. Tussen de delen is het geluid te horen of een dirigent een bladzijde omslaat wat grappig is. Bolero du Nouvel Age is voor mij de meeste geslaagde van de vijf. Een hele rustig opbouw waar een fraaie sfeer in zit. Het doet mij denken in bootje te zitten op een beekje die langzaam maar zeker een rivier wordt. Silencio sluit deze eerste helft in stijl af.

Na die stilte zijn voetstappen te horen die het tweede deel van dit album inluiden. Hetgeen bestaat uit spannende geluiden vanuit de orkestbak. Dit Thonon is het meest klassieke werk wat hier op staat. Het doet mij althans denken van in het Concert Gebouw te zitten. Aimara roept beelden op van in het oerwoud te verblijven. Spannende tropische geluiden vullen de ruimte, waar tenslote een helikopter een eind aan maakt. Met een klassiek koor begint Ariosa, waarna een stuk experimentele muziek volgt. Die wat doet denken aan de kelder van een muziekcentrum. Netruma is een fraai staaltje van om met minimale middelen een sfeer neer te zetten die uitgroeit naar iets baroks. Een goede track dus om voor je uit te staren en te genieten. Violando doet mijn maag niet goed. Een vreemde herhalende toon doet mij denken of ik in een draaimolen zit die zijn dag niet heeft. Gelukkig maakt Nawajo dit goed met spannende geluiden. Een klok die tikt en mooi gebrom van iets wat aan het Oosten doet denken. Wat later mooi uitgroeit tot iets wijds waarin een vorm van passie in is te horen. Het heeft iets meeslepends. En dan ten slotte Dalidom wat begint met zang van paters op een spannende aanhoudende toon. In hoeverre dit met de schilder Dali heeft te maken weet ik niet, maar het is wel een track waarop het nodige is te horen, zoals ook op de doeken is te zien van deze Spaanse surrealistische kunstschilder.

Alhoewel dit album niet vaak bij mij in de cd-speler zit staat er best behoorlijke electronische muziek op die een alternatief kan zijn voor even heel wat anders op dit gebied. Het is spannend en op sommige vlakken best grappig te noemen. Al met al een ruime voldoende waard.

Dit is het tweede album van het Blue Chip Orchestra, wat in feite niets meer is dan een muziekcollectief onder leiding van de Oostenrijker Hubbert Bognermayr. Deze Bognermayr doorliep het Bruckner-Conservartorium en kwam daardoor in aanraking met electronische muziek. In 1969 richte hij zijn eerste electronische band op.

In hoeverre we deze muziek moeten vergelijken met echte klassieke muziek is zeer de vraag. Wel is het een feit dat het Blue Chip Orchestra best wel aardige muziek maakt voor wie eens iets anders in de cd-speler wil stoppen dan Tangerine Dream of iets wat daar op lijkt. Op dit album is mooie wijdse muziek te horen met her en der een knipoog naar de klassieke muziek. Op een track als Mozart hoor je deze componist als het ware aan zijn muziek sleutelen. Wat best leuk is gedaan.

Verder kan ik melden dat de rest van de muziek wel lekker is om naar te luisteren. Het zit goed in elkaar als je de knipoog naar de klassieke muziek maar in het achterhoofd houdt. Verder is alles met zorg op de band gezet in de studio, want de productie is zonder meer van een hoog niveau. Hier en daar is ook wat humor te horen. Zo begint de Wienerwitz Polka met het geluid van champagne-kurken waar dan andere grappige geluiden in zijn verwerkt.

Al met al best wel humorvolle muziek bij vlagen. Daarnaast prima muziek om eens iets anders in de cd-speler te doen dan de gevestigde namen uit de electronische muziek. Naast dit alles is het informatie boekje bij deze cd prima verzorgt. Kortom een goed album, maar die wel met enig beleid de cd-speler van binnen mag zien, want dan blijf het een leuk album.

Na twee albums met een knipoog richting klassiek nemen de heren Hubert Bognermayr en Harald Zusschrader me mee op een reis door India. Naast electronische muziek instrumenten zijn er ook zaken te horen als fluiten, trommels en Indiaans gezang. Zo aan de titels van de tracks te zien wacht mij een bijzondere tocht.

Al na de eerste paar noten zit ik al in een andere cultuur als de onze. Bijzonder gezang en vreemde ritmes laten een tafereel zien wat alleen ver van huis kan zijn. Hierdoor lijkt Skan the Sky korter dan het werkelijk is. Met het geluid van vallende druppels begint Tate- Wind en een toeter roept een oosterse sfeer op. Als daar later percussie bijkomt begint de tocht pas goed. Takken die brekken onder de poten van een olifant waar ik op zit. Steeds verder het onbekende in. En de regen komt met bakken uit de lucht. Na regen is er zonneschijn en de beesten komen te voorschijn terwijl er een rituele dans ten beste wordt gegeven. Mede door die sfeer is Inyan-Rock zo'n heerlijk stuk muziek die je zo in een andere wereld zet. Wel jammer dat het einde ervan erg abrubt is.

In een sfeer die wat doet denken aan In the Air Tonight van Phil Collins begint Hawai-Moon. Echter met dit verschil dat er een inheemse stem op is te horen. Hierna volgt een mooi wijds stuk muziek, waarna die stem er weer bijkomt. Tot besluit komt de wijdse muziek terug. Met wat getrommel begint Okaga an Whope en daarnaast raast er ook een strom over het land. Later begint het ook te onweren wat goed past bij het reizen door het vreemde.

Heel wat vrolijker is Ite het doet wat aan Jean-Michel Jarre denken ten tijde van Zoolook. Met behoorlijk veel wereldse geluiden begint Maka-Earth. Gillende stemmen, lage tone uit fluiten en een vreemd rime. Daarnaast wat geklots van water. Ate Heye lo! is zo'n track die ook niet had mistaan op het repertoire van Yello. Ashes Cold and White is een mooi stuk gedragen muziek. Het roept bij mij een beeld op van met een videocamara de horizon filmen waarin subtiele zaken afspelen. Buiten dit om is het ook een mooi rustpunt. Buffalo Trail geeft me dan ook het gevoel dat het leven opnieuw een aanvang neemt. Bijzondere inheemse stemmen op een mooi bed aan klanken. Als daar later nog een gitaar bijkomt ben ik weg. Het vormt daarmee een mooi einde aan dit bijzondere album.

Hoe mooi dit ook in elkaar zit, is het volgens mij wel een album om met beleid uit de kast te halen, Dan blijft het leuk en aardig. Midden in de winter bijvoorbeeld om de winterdip tijdelijk te verdrijven.

Hetgeen gelijk in het oogspringt is de mooie hoesfoto die sterk aan Nederland doet denken, zolangs de Maas of de Rijn. En dat beeld klopt dan ook met de muziek. De eerste twee tracks zijn verslagen van concerten die de heren in Nederland gaven. Orange One werd op de band vastgelegd op 5 november in het oude Stadhuis te Culemborg en track twee is een verslag van het E-Live festival wat werd gehouden in Eindhoven op 21 september 2002. En tenslotte track drie werd live opgenome bij Bas Broekhuis thuis.

Tot zover de achtergronden en nu de muziek. De heren Bas Broekhuis, Detlef Keller en Mario Schönwälder hebben vaker samen met elkaar muziek gemaakt en zijn wat dat betreft aardig aan elkaar gewaagd. Op dit album is best wel aardige muziek te horen. Het begin van Orange One is best sfeervol te noemen in gedachte zie ik de zon opkomen en langzaam komt er leven in de brouwerij. Even zijn er dieren te horen op sferische klanken, waarna de trossen los gaan en het ship het ruime sop kiest. Midden op de rivier lijken de oevers heel ver weg te zijn. Na verloop van tijd is daar de eerste stad in zicht waardoor de idylische rust even plaats moet maken voor dynamiek. Ladingen worden verplaatst en het is een kwestie van komen en gaan. Het is echt druk op de vaart. Op het einde is moot te horen hoe de avond invalt.

Orange Two begint opnieuw met een gevoel of het vroeg in de morgen is. Wel is goed te horen dat het vandaag de dag is dat de goederen op de plaats van bestemming moeten komen. Zodra het ontbijt achter de kiezen zit wordt er flink doorgevaren. Gelukkig is daarnaast wel genoeg tijd om van het uitzicht te genieten. Het is druik op de vaart en iedere mijl is mooi meegenomen. Aan de stuwende bas ik goed te horen dat de motor zijn best doet.

Na verloop van tijd is daar de rust. Fraaie vergezichten versterken dit beeld nog eens. De tocht gaat langs plaatsen waar het wel lijkt of de tijd heeft stil gestaan. De weefgetouwen worden ambachtelijk aan elkaar geknopt en er is tijd voor elkaar. Na verloopt is daar het besef dat er nog goederen van A naar B dienen te worden gebracht. Hierna gaat het tempo langzaam omhoog en is daar opnieuw de drum van de zware motor. Het landschap wordt opener en het gevoel is daar dat de tocht voorspoedig verloopt. Vlak voor het eind is de opluchting te voelen dat de reis binnen de gestelde tijd is verlopen en dat de vracht op tijd de bestemming heeft bereikt. Hierna is er voor de schippers de verdiende rust en onder het genot van een drankje kunnen zij de zon zien onder gaan. Het hole geluid van het ruim is het bewijs dat de vracht van A naar B is gebracht.

Orange & Blue is een opname in de studio als oefening voor een optreden op het E-Live festival van 2002. Een leuk kijkje achter de schermen dus. Al roept dit album bij mij een boeiend verhaal op is het verre van een meesterwerk. Dit komt doordat de bassen wat te bonkig overkomen, waardoor het niet even lekker in het gehoor ligt. Toch moet ik naast dit euvel wel melden dat de heren een prima album hebben gemaakt, waar een goed verhaal inzit.