menu

Hier kun je zien welke berichten Gerards Dream als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Rainbow Serpent - Cosmo Vision (1995)

3,5
Wat bij dit album al een plus punt is, is de mooie afbeelding van buizen op de hoes. En dan Rainbow Serpent zelf, dat is een muikaal project wat is opgericht is in 1994 door de heren Frank Specht en Gerd Wienekamp ze maakte met elkaar kennis in 1990 bij de astronomie club AVOS (Astronomische Verenigung Oldenburger Sternfreude). Daarnaast zijn ze beide geïntereseerd in de muziek zoals deze wordt gemaakt door de Berlijnse School, Vangelis en Jean Michel Jarre.

Op dit Cosmo Vision, uit 1995, is een selectie te horen van het eerste concert wat de heren gaven. De eerste track, Over the Edge, begint erg zacht. Maar zodra het er is doet het aan de buizen denken die op de hoes staan. Een duister sferisch verhaal dus waar langzaam structuur in komt. Na mijn idee een mooi stukje kosmische muziek. Velvet Earth begint ook wat duister, even zijn er wat zingende glazen te horen waarna een mooie wijdse sfeer de kamer binnenkomt. Het is muziek om heerlijk bij weg te dromen aan iets wat heel ver weg is. Een keer naar de maan gaan op de positieve manier lijkt mij een prima idee. De track Desitantion Moon begint zacht, of het heel vroeg in de morgen is. Heel langzaam komt daar wat bij, zodat er een mooie spanningsboog ontstaat. Het lijk daardoor wel of een ruimtevaartuig aan het warmdraaien is voor de vlucht. Gedurende het stuk neemt de spanning toe, waardoor het lijkt of de maan steeds dichterbij komt. Een stuk muziek wat me doet denken aan de Middeleeuwen van de electronische muziek. Zodra de maan is bereikt wordt de muziek ijler.

Haast klassiek is Tranquility Base, daarnaast roept het bij mij een gevoel van weemoed op. In gedachte krijg ik het gevoel of een overleden dierbare in een kist de aula wordt ingdragen. Je wilde nog zoveel zegen, maar de tijd daarvoor was er niet. Het begin van The Gate doet het voorafgaande snel vergeten. Voor mijn gevoel doe ik een deur open waardoor een mooie sterrenhemel zichtbaar wordt. Wel is het hier jammer te noemen dat er maar op een klein deel wordt ingezoomd, waardoor de grootsheid niet naar voren komt. Een tikje experimenteel is het begin van Fountains of Force, maar zodra er een ritme is te horen wat aan wandelen doet denken, vloeit er best leuke ontspannen muziek de kamer in. Het doet me wat denken aan het werk van Robert Schröder in zijn begin dagen. Dreamtime begint wat met orgelklanken, maar al snel is daar een rustige sfeer te horen. Met mijn ogen dicht krijg ik het idee of ik op een bootje dobber op een groot meer en naar de sterrenhemel kijk.

Stardance begint behoorlijk klassiek even is er een vrouwelijke klassiek geschoolde stem te horen terwijl een man een verhaal aan het vertellen is. In mijn oren een niet zo geslaagde combinatie. Zodra dit achter de rug is volgt er gelukkig nog een prettig stukje muziek. Even komt de opera stem terug, waarna het stuk eindigt. Een vreemd track dus. Departure maakt wat dat betreft veel goed. Het doet me wat denken aan de minder zware composities van Klaus Schulze. Een mooi stuk muziek dus, wat best wat langer had mogen duren. Visionary begint wat zenuwachtig en gaande weg wordt het er niet beter op als er een soort House ritme bijkomt. Het past daardoor niet zo bij de andere stukken op deze cd.

Ondanks het vreemde einde is dit zeker geen slecht album. Het is prima muziek om wat bij te doen of even een paar tellen in een andere wereld te zijn. Muziek dus voor op een vrije dag, niets hoeft alles mag.

Rainbow Serpent - Cutted Scenes (1999)

3,5
Cutted Scenes is het vijfde album Rainbow Serpent, een duo bestaande uit de heren Frank Specht en Gerd Wienekamp die duideljk zijn beïnvloed door de Berlijnse School. Verder houden ze van de muziek die gemaakt wordt door Vangelis en Jean-Michel Jarre. De eerte 6 tracks op dit album vormen een verhaal waarin NASA-geluiden in zijn verwerkt. Daarnaast doet het hoesontwerp me denken aan het zelf inramen van dia's.

Met geluiden die me doen denken aan communicatie tussen een ruimteschip met een station op aarde begint Believe. Daarna zijn statig tonen te horen die duidelijk maken dat er geen zwaarte kracht meer is. In gedachten zie ik astronauten zweven in hun raket. Later wordt de muziek behoorlijk statig en is er even een stem van een priester te horen. Het roet daarmee een beeld op van in een kerk te zitten waar een plechtig ritueel plaats vindt. Muziek om met de ogen dicht te beluisteren om het diep te laten inwerken. Een zeer fraaie binnenkomer van dit album Het begin van Imagination Fire doet wat experimenteel aan. Belletjes op niet te plaatsen geluiden. Zodra een sterk ritme in het stuk kunt zie ik toch wel de vlammen om zich heen dansen. Tevens zit er een heerlijke spanning in of het atellen voor de lancering is begonnen. Ieder moment kan daar de knal zijn, waarna het ruimt toestel in de ruimte verdwijnt.

Silent Running begint met subtiel klanken die wat aan violen doen denken. Gevoelmatig ben ik verlost van de zwaarte kracht en kijk neer op de blauwe planeet. Langzaam worden de kneepjes van het ruimte wandelen duidelijk waardoor rennen mogelijk wordt Hierdoor wordt het mogelijk meer te zien van de ruimte. De sequence die hieronder zit is erg prettig om na te luisteren. Zodra ik mijn ogen sluit wordt ik meegenomen in een heerlijke draaikolk. Exploring the Mars begint met geluiden of een ruimte vaartuig bezig is op de rode planeet te landen. Het doet wat experimenteel aan, maar eenmaal geland is daar rust en voldoening dat het gelukt is. Waar de astronauten ook kijken er is ruimte, even is daar de spanning of het waar is, want in een zware trom die te horen is men ik en hartslag te ontwarren. Het ongeloof dat het gelukt is slaat langzaam maar zeker over in geluk waar men zichzelf op de borst slaat.

Met bijna klassiek piano begint From Darkroom to Digitaal en dat brengt me dan terug bij wat ik eerder schreef over het hoesontwerp. Dia's inrammen wat door de komst van de digitale camera niet meer nodig is. Even een vreemd intermezzo in dit verhaal over de ruimte, maar desalniettemin een fraai pauze muziekje. Exploring the Mars Part 2 klinkt behoorlijk ingehouden in het begin waardoor het lijkt of de astronauten een zware klus te doen hebben. Na verloop van tijd wordt de muziek steeds een tikje opener van karakter, waardoor ik het gevoel heb dat er vordering worden gemaakt waar men tevreden over kan zijn. Een fraai stuk muziek wat zo uit de Berlijnse School had kunnen komen.

Na het verblijf in de ruimt wordt dit album aards afgesloten met Celtic Dance. Het doet me gelijk verlangen naar een Ierse pub waar sterke verhalen zijn te horen en de glazen met een pittige vloeistof zo in de slokdarm zit terwijl de openhaard bezig is het café van warmte te voorzien. Daarmee komt wel een vreemd einde aan een album wat grotendeels zich buiten de dampkring plaats vond. Maar verder geen opmerkingen, want ik heb prima muziek voorbij horen komen.

Rainbow Serpent - Live @ Liphook 2007 (2007)

4,0
Op 20 oktober 2007 gaven de heren van Rainbow Serpent een concert in de Britse plaats Liphook. Een registratie van dat concert is op dit album te horen. Rainbow Serpent is een duo bestaande uit de heren Frank Specht en Gerd Wiennekamp.

Zodra de eerste tonen van Le Vent Dans La Plaine klinken moet ik denken of iemand rondjes aan lopen is. Daarna lijkt het of de heren hun instrumenten aan het stemmen zijn, waarna er iets kosmisch volgt. Het doet qua geluid wat denken aan de jaren zeventig van de vorige eeuw. Langzaam komt er meer structuur in het stuk, waardoor het lijkt of de wereld tot leven komt. De heren weten dit middels een mooi orkestratie vorm te geven. Het lijkt wel of een rivier steeds breeder wordt en vervolgens in de zee uitmond. Twelve Celli begint met klanken die uit de ruimte hadden kunnen komen. Als er later hemels gezang volgt door een vrouw wordt de sfeer haast breekbaar. Hierna heb ik het gevoel dat ik terug ga naar de bron van het bestaan. Golven aan klanken die eeuwig lijken door te gaan en hier een daar het geluid van een cello het roept een mooi desolate sfeer op. Later komt daar een trommel bij waardoor ik het gevoel krijg verder de ruimte in te worden gezogen. Aan het eind is daar de trom weer en wordt netjes op aarde terug gezet.

Tangram is geen onbekende titel binnen de electronische muziek, had een Berlijnse groep daar niets mee gedaan? Met ijle klanken en het geluid van belletjes begint dit stuk. Even lijkt er niets te gebeuren, maar naar wat experimentele klanken komt het stuk langzaam opgang. Het doet me wat denken aan of het leven begint. Verder geeft het een goed gevoel waardoor ik moet denken aan de jaren zeventig van de vorige eeuw. Laat maar zeggen de Middeleeuwen van de electronische muziek. Met spannende geluiden begint Calais, zodra die na de achtergrond verdwijnen ontstaat er een mooi wijds beeld en de horizon lijkt maar niet in beeld te komen. Een prachtig stuk muziek, en had wat langer mogen duren.

En dan En Passant het hoofgerecht. Het begint met mooie wijdse klanken en verder is een melodie te horen waar iets van weemoed in zit. Een gevoel of je iemand uitzwaait die je een tijd niet meer gaat zien. Langzaam komt de realiteit van de dag terug. Thuis is er nog genoeg te doen en je moet zelf ook van het leven genieten, niet waar. Wat volgt is best opgewekte muziek die ook wat zweverigs heeft. Voor mijn gevoel zit ik een achtbaan die op een rustig level staat ingesteld. Echt genieten dus als je even ondersteboven in de tuigen hangt. En een looping lijkt wel een eeuwigheid te duren. Toch gaat op een gegeven moment het tempo ietsje omhoog. Dan nog even zweven. De heren weten me op die manier goed bij de les te houden. En en passant zou ik haast willen zeggen dat een mooi stukje Berlijnse School ten einde is, maar dan wel in een moderne jas.

Met klanken die me aan weemoed doen denken begint Memories. Het geeft goed dat gevoel weer wat je kan hebben bij het doorbladeren van oude fotoboeken. En wat is een cd toch kort als er goede muziek opstaat. De track Rückblenden roept een sfeer op van weer langzaam op aarde terug te keren. Op deze track krijgen de heren hulp van Mario Schönwälder wat te horen is aan zijn manier van met de sequencer om te gaan. Dit moet erg mooi hebben geklonken in de zaal daar in Liphook. En dan kan ik maar tot één conlusie komen, wat zijn 71 minuten kort als er iets goed voorbij komt uit de stereo.

Rainbow Serpent - Silver Blue (2005)

3,5
De hoesontwerpen van SynGate zijn erg mooi, al vallen ze soms wat in herhaling. Dit ontwerp hier is de dagversie van het ontwerp wat op het album Cosmo Vision nog de nachtversie was. Maar genoeg over de hoes en op naar de muziek. Nog even kort uit wie Rainbow Serpent bestaat en dan op naar de muziek. Rainbow Serpent is een duo bestaande uit de heren Frank Specht en Gerd Wienekamp beiden liefhebber van onder andere de Berlijnse School.

Met geluiden uit de ruimte begint Skydance en al snel is een vrolijk loopje te horen een voorbode van een ritme dat even in de schaduw van House heeft gelegen. Wat verder volgt is prettig in het gehoor liggende muziek die op één of andere manier een gevoel van reizen geeft, wat toe te schrijven valt aan de prettige beat die is te horen. Maar op een gegeven moment blijven de heren wat hangen, wat jammer te noemen is. Het einde is mooi kosmisch te noemen. In Trance trekt die lijn door. Voor mijn gevoel ben ik los van de materie en zweef in een gedachtestroom door de tijden heen. Halverwege het stuk komt er ritme in het stuk. In het begin denk ik: zonde, maar na verloop van tijd is het als het ware een hulp om structuur in het verhaal te houden. Daarna is het opnieuw een moment om lekker weg te zweven.

Lightstorm haalt me langzaam maar zeker uit deze trance. Vrolijke geluiden zijn te horen en in gedachte zie ik een ontspannen lichtshow voor me Geluiden die doen denken aan het kloppen van een hart vormen het begin van Visible Dreams. Dit vloeit later uit in een mooie orkestratie die me als het ware op tilt en me de tropen van bovenaf laat zien. Qua structuur van de muziek moet ik hier een heel klein beetje denken aan Klaus Schulze. Mooi is het in ieder geval. Het einde ervan loopt goed over in de track Entrance, waar ik al snel het gevoel krijg midden in een woestijn te zijn beland. Waar ik ook kijk er is ruimte. Na verloop van tijd komt er een beat in het stuk waardoor het gevoel van reizen ontstaat. Even vanuit de trein na buiten kijken en vervolgens in trance raken die het reizen per spoor met zich meebrengt. Al is het misschien wat aan de lange kant, het blijft me toch op één of andere manier vasthouden.

Met klanken die aan zware metalen voorwerpen doen denken begint Rainbow Runner. Als deze op hun plaats liggen volgt een stuk muziek waar prima op te hardlopen is in een rustig tempo. Langzaam maar zeker gaat het tempo omhoog en wordt het echt rennen geblazen. Tijdens het lopen zijn mooie zaken te zien. Alleen het einde is te abrubt. Back to the Rock geeft me een gevoel midden in Afrika te zijn beland waar ik getuige ben van een stam die een rituele dans ten beste geeft aan de voet van een berg. Er is hier meer sprake van Wereld Muziek dan electronische muziek. Alsof er boodshappen uit de lucht komen vallen begint Living Surreal Strings. Na verloop van tijd komt een zwaar ritme in beeld. Door dit alles wel een tijkje vreemd. Later zijn er nog meer vreemde geluiden te horen op een beat die de boel bij elkaar houdt.

Daarmee komt op gepaste wijze een einde aan dit album van Rainbow Serpent wat vele sferen en momenten kent en waarvan de productie goed is. Een prettig album dus en een ruime voldoende zeker waard.

Rainbow Serpent - The Sequel to Voyager (1999)

3,5
Al bij het zien van de hoes bekruipt me al een gevoel van, wat is de mens toch klein, maar tot veel in staat. Daarnaast moet ik wat denken aan Oost Duitsland waar grootte kolossen stonden om te laten zien dat communisten ook tot iets in staat waren. En zo is al een toon gezet bij dit album van Frank Specht en Gerd Wienekamp die samenwerken onder de naam Rainbow Serpent.

Dit album begint gelijk spannend een theatrale mannenstem op geluiden die aan omweer doen denken en orkestrale klanken. Daarnaast is er ook een koor te horen. Erg indrukwekkend. Hierna volgt een beat die wat aan House doet denken. Hierdoor heb ik op de track Timeline het gevoel dat ik door vele tijden aan het reizen ben. Er volgt Afrikaanse percussie even een rust periode en de trip door de tijden gaat verder. Na de druke reis is daar intense rust op Fertile Island. Ontspannen muziek vloeit de kamer in waarop het heerlijk drijven is. Het begin van The Visitors laat goed horen dat het met de rust is gedaan. Op een soort marstempo zijn er beats te horen, hierdoor doemt een beeld op of onbekende de stad binnen lopen om de boel te verkennen. In het begin is het een klein clubje, maar gedurende de compositie heb ik het gevoel dat het langzaam aan een heel leger wordt. Het gaat er in ieder geval vredig aan toe.

Scene from Whithin begint behoorlijk statig en klassiek het roept een beeld op van in een grootte kerk te zitten waar iets droefs staat te gebeuren. Hierdoor bekruipt het gevoel of ik bezig ben mijn emotie een plaats te geven. Een heel fraai stuk muziek om kippenvel van te krijgen. Met geluiden van op een perron te staan op een regenachtige dag begint Rebuilt and Altered. Hierna volgt een mooie sequence die me een gevoel van reizen geeft. Er zit een mooie drive in en met de ogen dicht zou ik zo weg zijn Een stuk muziek wat zo uit de Berlijnse School had kunnen komen. Tegen het einde begin ik dan ook bijna te zweven op een ritme wat doet denken aan reizen met de trein. Op The Magic of Ayers Rock mag ik wat tot rust komen. Het uitzicht is erg mooi terwijl een stam uit Afrika een dans ten beste lijkt geven door een inheems ritme wat is te horen. Het heeft iets magisch. En op het einde lijkt of ik geesten begin te zien.

King Arthur's Quest begint met een filosofisch praatje, waarna even wat ijle klanken zijn te horen. Later is een mooi bass te horen op iets wat lijkt op een kogel die mooi door het stereo-beeld rolt. Later is er nog een koor te horen en als een soort bolero wordt het tempo langzaam versneld. Hetgeen resulteert in een stuk muziek waarop het moeilijk is om op stil te zitten. Aan het eind is nog een koor te horen waarmee deze track plechtig ten einde komt zodra er een deur is te horen en iets wat aan een ambulance doet denken. Heel vreemd. Met wat experimentele klanken begint de track Crusaders, waarna een heerlijk stuk muziek volgt wat me aan vrijheid doet denken. Even wat pater stemmen en dan opnieuw weg zweven naar het onbekende. Het begin van The Turn of an Era begint in een heilige sfeer zou ik haast willen zeggen. Het geeft me daarnaast een gevoel mensen tegen te komen die ik lang niet heb gezien. Qua muziek moet ik hierbij denken aan Kitaro vermengt met iets uit de Berlijnse School. Een bijzondere kruisbestuiving. Met een vreemd ritme begint Be Above It All, maar gaande weg verdwijnt dit naar de achtergrond en doet de muziek wat denken aan Klaus Schulze. Het luistert lekker weg en daarmee komt er een mooi eind aan het studio gedeelte van dit album.

Als extraatje is tot bestluit een opname te horen van een stuk muziek wat de heren live lieten horen op 21 maart 1998 in Huizen. Het stuk begin mooi met het geluid van een boom die omgezaagd wordt, waarna een koor vroom begint te zingen. Hierna lijkt het wel of ik in de ruimte ben terecht gekomen. Fraaie kosmisch klanken vullen de kamer. Dan valt de muziek even weg en lijkt het wel of de pas omgezaagde boom wordt opgeruimt. Daarna lijkt het wel of er een hymn wordt gezongen die erg gevoelig van aard is. En daarmee komt een prima eind aan een album van Rainbow Serpent.

Rainbow Serpent - Voyager (1996)

4,0
Dit tweede album van Rainbow Serpent is verdeeld in vier hoofdstukken. Tracks 1 tot en met 4 vormen het deel Past. De tracks 5 tot en met 7 zijn het deel Present. De tracks 8 en 9 geven een blik in de toekomst. En ten slotte vormen de tracks 10 en 11 vertellen het verhaal Beyond. En dan Rainbow Serpent zelf is een duo bestaande uit de heren Frank Specht en Gerd Wienekamp die beide liefhebber zijn van de Berlijnse School.

Met fraaie klassieke tonen op de piano begint Overture. Lang er van genieten kan ik niet, want al snel volgt iets experimenteels waar klanken zijn te horen van omweer. Aan het einde zijn melancholische klanken te horen uit de electronica winkel. Door dit alles heb ik het idee of ik midden in een film ben beland. Met veel laag begint Ritual. Voor mijn gevoel ben ik aanwezig op het moment dat er leven op aarde ontstond. Heel langzaam gaat een gordijn open waardoor er steeds meer is te zien. Qua sfeer moet ik hier wat denken aan de muziek van Klaus Schulze. Een prachtige langzame opbouw die je een mooi verhaal intrekt. Return of the Dreamtime begint met veel laag en trommels die mooi over het stereo-beeld zijn verdeeld. Hierna is een wijds sfeerbeeld te horen en voor mijn gevoel ben ik in de Sahara terecht gekomen. Als de dag begint volgt er eerst een rituele dans, waarna de verdere planen voor die dag worden gemaakt. Het leven is ontstaan en op de track The Gate heb ik het idee dat er een deur open gaat naar tijden die gaan volgen. Daarnaast komt het werelddeel Afrika echt tot leven. Fraaie wijdse klanken schetsen een schitterend beeld wat tot de horizon reikt.

Growing from Imagination begint met een klap omweer, waarna belletjes zijn te horen die een vrolijk verhaal hebben te vertellen. In gedachte verbeeld het voor mij het ontstaan van een vlinder. De stadia van rups tot pop en daarna de vlinder zelf zitten mooi in de compositie verwerkt. In mijn fantasie zie ik het insect de omgeving verkennen. Erg mooi gedaan en met de ogen dicht vlieg ik zelf ook. En met de ontwikkeling van aarde begint ook het ontstaan van het weerk. Met geluiden van omweer begint Wind, Rain and Thunder, waarna belletjes zijn te horen die een beeld oproepen van regendruppels die van de balderen afvallen. Daarna lijkt de natuur zich te herstellen van de onweer, wat wordt verbeeld in een ontspannen stuk muziek die het gevoel oproept los van de aarde te zijn. Later volgt er nog een mooi klassiek stuk om kippevel van te krijgen. Remnants begint statig en duister en roept daarmee een beeld op van aan de andere kant van de dampkring te zijn beland. Na een tijdje zijn er bassen te horen die me verder de ruimte intrekken.

In alle rust begint Visualilties Labored for Thousend of Years, het vormt daarmee een mooi begin van het deel Future. In gedachte zie ik wetenschappers bezig met het onderzoeken van stenen. Bij iedere plak die ze er afzagen wordt steeds duidelijker hoe het ooit is ontstaan als een klein pluisje stof. Het einde van deze track is klassiek te noemen. Met een subtiele up tempo beat begint Final: Voyager. Gedurende de composite wordt steeds duidelijker dat we het verleden met rust moeten laten. Nog één keer een reis in die tijd, waarna hij met enige weemoed wordt afgesloten.

Vanaf nu is de toekomst belangrijk en is men aangewezen wat er nog niet is. Enkel de fantasie is er. Op Dreams and Darkness wordt een mooi, haast klassiek beeld, geschetst hoe mooi het kan worden. Alles lijkt op rolletjes te gaan lopen, maar hoe is nog onduidelijk. De track Elohim maakt duidelijk dat er altijd krachten zullen bestaan die het universum in stand houden. Tot besluit volgt nog een soort rituele mars, waarmee een bijzonder mooi einde komt aan dit album van Rainbow Serpent. Daarna zweven de lichtjaren eeuwig voorbij alsof je een steentje in het water hebt gegooid.

Rainbow Serpent / Fanger & Schönwälder - Elektrik Cowboys (2009)

3,5
Wat heeft de wereld toch vele mooie landschappen om na te kijken of er zelf doorheen te lopen. En wat zijn ze vaak gebruikt voor platenhoezen of voor op een kalender, maar vervelen doen ze nooit. Zo ook de cover bij dit album, schitterend in het kwadraat. Ja, en dan wat algemene informatie over wat er op is te horen. De muziek op dit album is opgenomen tijdens de Ricochet Gathering van 2007 een festival voor electronische muziek in de Verenige Staten van Amerika.

En dan de muziek zelf. Geyser Field van Rainbow Serpent begint met geluiden of iemand water aan het pompen is. Even is er wat ruis te horen waarna er behoorlik wijdse gitaar klanken zijn te horen de prima bij het hoesontwerp passen. Daarna is veel sfeer te horen op een bed van kosmische klanken. Het geeft me een gevoel of het leven aan het ontstaan is. Stukje bij beetje komt er meer leven in het stuk, de zon verschijnt voor het eerst aan de kim. Daarnaas smelt er wat ijs waaruit beekjes uit voor komen die uitgroeien tot rivieren. Een mooi rustig beeld om als het ware in trance te raken. Op het einde nog wat kosmische klanken om het verhaal compleet te maken.

Half in trance ben ik getuige van sfeervolle begin van On the Road van Rainbow Serpent. Overal waar ik kijk is er ruimte tot aan de horizon. Na verloop van tijd wordt de sequencer gestart, waardoor een prettige drive in het stuk komt. Gevoelsmatig zit ik op een Amerikaanse highway waar ondanks het vele verkeer ook genoten kan worden van meer dan schitterende landschappen. Tijdens het stuk gaat het tempo langzaam een tandje omhoog wat het gevoel versterkt van onderweg te zijn. Een mooi stuk muziek van de heren Frank Specht en Gerd Wienekamp die samen Rainbow Serpent vormen.

En na twee prima voorgerechten staat het hoofdgerecht te wachten van laat maar zeggen het gelegenheids duo Thomas Fanger en Mario Schönwälder. Met geluiden die doen denken aan ver in de ruimte te zijn beland begint Montana Grooves. Aan het fraaie landschap wat op mijn netvlies verschijnt lijkt geen einde te komen. Wat ik voel is ruimte en ruimte die eeuwen en eeuwen langzaam in beweging is. Na ongeveer 5 minuten ebt dit weg en komt er subtiel wat ritme in het stuk. Daarnaast moet ik wat denken aan een laboratorium waar men bezig is met de ontwikkeling van het leven. Stapje bij stapje komt er dan ook leven in de compositie. Het ritme wat hier onder zit is erg aangenaam en als ik me er volledig op concentreer geraak ik zo in een diepe trance. Voor nu is het een ritme wat in prettig wandeltempo door blijft gaan, en misschien wat aan de lange kant. Er had wat meer spanning in gemogen. Bijna aan het einde volgt nog een heerlijk stuk muziek wat zo uit de Middeleeuwen van de electronische muziek had kunnen komen. Of de oude analoge bakken weer tot leven worden gebracht. Daarna lijkt het leven verder te gaan als een ster aan het firmament.

Daarmee komt een mooi einde aan dit album wat achter het mooie hoes ontwerp schuil ging. Niet een meesterwerk, maar een dikke voldoende is hij zeker waard. Tijdens het tikken van deze tekst heb ik me wel vermaakt.

Richard Wahnfried - Tonwelle (1981)

3,0
Richard Wahnfried is een naam van een muzikaal project onder leiding van Klaus Schulze. Op dit album werkt Schulze onder andere samen met Manuel Göttsching (Ashra), Mike Shrieve (Santana) en een duister figuur met de naam Karl Wahnfried.

De eerste track, Schwung, begint met een soort klaagzang van Micheal Garvens. Hierna volgt al snel een ritme wat we van Schulze gewend zijn. Waarbij wat later gitaar bijkomt. Buiten die gitaar om doet het wat saai aan. Dit door een ritme wat maar niet op gang lijkt te komen. Na verloop van tijd komt er wat verbetering in, maar veel soeps wordt het niet.

De tweede track, Druck, start met mooi gitaarwerk, waar een heerlijk ritme onder zit. Het noopt mij om mee te gaan trommelen. Langzaam maar zeker krijg ik het gevoel hier komt iets goeds aan. De sfeer is goed gekozen en mijn oren willen de boxen in. Door al die goede factoren begin ik bijna te zweven. Het is daarmee de beste track op dit album. Meesterlijk in één woord hoe dit is opgebouwd.

Tijd om daar even van na te genieten krijg ik niet, want op de cd versie van dit album staat het bijna "punk" achtige Angry Young Boys. En als daar nog zang bij komt is voor mij de maat vol. Wat is dit erg. Als de zang weg is volgt er nog iets wat enigszins beluisterbaar is, al klinkt het wat zenuwachtig. Een track als Rich Meets Max begint niet al te hoopvol. Een saai ritme en iemand die staat te pielen op zijn gitaar. Hier en daar volgen wat veranderingen, maar echt top wordt het niet.

Robert Schroeder - Computer Voice (1984)

3,0
Op het moment dat Robert Schroeder met dit albm bezig was had hij wel een vooruitziende blik hoe het nu met de computer gesteld is. Spraakherkenning is nu de normaalste zaak van de wereld op de computer. Dit gaat goed zolang men duidelijk spreekt en niet tegelijk bezig is met iets te eten...

Dit album begint met tonen die aan de ruimte doen denken, waarna iets zweverigs volgt. Het titelnummer, Computer Voice blijft wat hangen in iets wat maar niet op gang lijkt te komen. Net als ik dat gedacht heb is daar wel een verandering, maar die is te kort om deze track te redden. In orbit heeft wat weg van Alan Parsons, maar ook hier geldt dat het maar niet op gang komt. Galaxie Cygnus - A (part 2) begint wat blikkerig wat langzaam uitgroeit naar iets wat erg mooi is door de rust die er in zit.

Back to the Earth begint mooi met metaalklanken waar een spannend ritme onder zit. Het doet daardoor zijn naam eer aan. In gedachte zie ik de astronauten druk doende om een veilige landing te bewerkstelligen. Rotary Motion klinkt daardoor als een soort opluchting dat de landing is gelukt. Het heeft iets feestelijks. Liberty Island doet ruimtelijk aan. Galaxie Cygnus - A (part 5) is wel een passend eind van dit album.

Toch moet ik tot de conlussie komen dat dit album wel met de hakken over de sloot een voldoende van mij krijgt. Dit omdat er hier een daar best wel goede aanzetten te horen zijn, maar die worden net niet lekker uitgewerkt om er helemaal in op te gaan.

Robert Schroeder - Floating Music (1980)

3,0
Qua geluid is het goed dat de cd definitief een plaats heeft gekregen, maar als ik deze hoes bekijk bekruipt mij toch een gevoel van: Had ik 'm maar op lp. Zo'n mooie golfbeweging verdient beter. Toch blijft het pasen bij dit tweede album van Robert Schroeder.

Na het opzetten is het wel jammer dat er wat valse noten zijn te horen. Als deze weg zijn volgt er een heerlijk ritme waardoor je het voorafgaande snel vergeet. Na enige tijd volgt iets wat duister klinkt, maar naar een poosje is daar licht aan de horizon. Dit echter voor een korte duur, want daar zijn de valse noten weer, dit keer ondersteund door statige muziek wat een verzachtende werking heeft. Na een kleine pauze is daar een mooi deel te horen wat tegen de stilte aan zit. Hierdoor krijg ik het gevoel of ik aan het duiken ben. Later wordt de muziek iets drukker wat me doet denken aan het leven onder de zeespiegel.

De tweede track begint met een soort alarm wat aan een zingende zaag doet denken. Als dit is opgehouden zijn daar wijdse klanken te horen op een ritme wat me aan een prettige wandeling doet denken. Wat later zijn daar klanken die mij doen zweven, waardoor ik de zee zie waar ik in gedachte eerst in zwom. Na het vliegen is daar even de ruimte om de indrukken te verwerken op meditatieve klanken. Heel subtiel wordt er hierna naar een goed slot gewerkt wat, wat weg heeft van de Bolero van Ravel, maar dan anders. Helaas komt dit niet tot een climax door het te snel wegdraaien van de muziek.

Door dit alles blijf ik steken op drie sterren, wat mede het gevolg is van de valse noten aan het begin en het te snel stoppen van de tweede track. Wat er tussenin zit is best goed te noemen.

Robert Schroeder - Harmonic Ascendant (1979)

3,5
Al voordat dit album in de cd-speler zit maakt het een prima indruk. Zo eenvoudig als het lijkt zo'n rode stip aan de horizon op de hoes, je moet er maar opkomen. Op dit album verzorgt Robert Schröder alle electronische instrumenten. Hij wordt daarbij geholpen door Udo Mattusch op gitaar en Wolgang Tiepold op de cello. Die laatste is ook te horen op platen van Klaus Schulze die op dit album de productie opzich nam.

Dit album van Robert Schröder begint erg sfeervol met de gitaar van Udo Mattusch op fraaie klanken uit de electronica winkel en als daar later de cello van Wolgang Tiepold erbij komt ontstaat er een prima ontspannen sfeer om helemaal in de muziek op te gaan. Daardoor is die rode stip op de hoes prima bruikbaar als oriëntatiepunt. Gaandeweg Harmonic Ascendant komt er iets tempo bij, maar niet veel. Hierdoor is het een prima stuk muziek om je mentaal leeg te maken. Dichtbij het einde komt er wat spanning bij, waardoor ik het gevoel krijg dat ik sfeef. De cello van Tiepold versterkt dit nog eens. Het einde is haast klassiek te noemen.

Future Passing By begint erg zacht en zodra ik iets hoor lijkt dit op een geheimzinnige boodschap uit de vocoder. Zodra die wat naar de achtergrond verdwijnt volgt er iets wat aan een heel ruim landschap doet denken. In stijl aanhoudende stemmen uit de vocoder die aan een koor denken maken dit beeld compleet. Waarna die track te snel eindigt. Het spel met de vocoder wordt doorgezet op The Day After X, zij het een tikje experimenteler. Als deze track goed en wel opgang gekomen is volgt iets wat heerlijk is. Zo'n fraaie lage toon uit de synthesizer vermengt met andere subtiele klanken. Daardoor is het heerlijk om aan te horen.

Conclusie: Harmonic Ascendant is een heel behoorlijk album geworden van Robert Schröder waarmee hij zich definitief op de kaart zet binnen de electronische muziek.

Robert Schroeder - Paradise (1983)

3,5
De buitenkant van dit album maakt al een prima indruk. Het doet wat denken aan een kaart die je aan iemand opstuurt waar iets ernstigs mee is. Neutraal waar troost uit te halen is. Hierdoor is er al een toon gezet voordat het plaatje in de cd-speler zit. Op dit album krijgt Robert Schroeder hulp van Guenther Beckers op gitaar en gitaar-synthesizer. Daarnaast zijn op Skywalker de drums te horen van Ecky Zillmann.

Dit vijfde album van Schroeder begint met In Memory of Paradise. Eerst is een soort stemcollage te horen, waarna iets geheimzinnigs volgt. Het zou zo uit een spannende film kunnen komen. Moments trekt die lijn door, maar is lichtvoetiger door het gebruik van gitaar en belletjes. Heerlijk om naar te luisteren, omdat het met een zekere gedrevenheid gespeeld is. Deep Dream begint met wat enge geluiden, maar al snel heb ik het gevoel dat ik de ruimte wordt ingetrokken en daar mag genieten van een mooie droom. Balance trekt die lijn door met wat gitaar erbij. Future Memories zorgt voor een verdere verdieping.

Skywalker zet mij weer met beide benen op de grond. Een mooi up-tempo stuk muziek met ruimte voor wat lichte muzikale experimenten. Het luistert daardoor erg lekker weg. Time Machine begint met kosmisch klanken en als daar een beat bijkomt groeit het uit naar iets spannends. Met wat geluiden die een beetje aan de dierentuin doen denken begint Timeless. Als daar later de gitaar van Guenther Beckers bijkomt ontstaat er een mooi dromerig stukje muziek.

Door het bovenstaande kan ik maar tot één conclussie komen, en dat is dat dit een heel behoorlijk album is van Robert Schroeder, waar hij de klus bijna in zijn eentje klaart en de composities goed in elkaar zitten.

Robert Schroeder - Sphere Ware (2007)

3,5
Het album Sphere Ware van Robert Schroeder is het eerste product wat uit zijn vernieuwde studio komt. Wat concreet inhoud dat alles wat compacter is geworden, waardoor alles beter binnen handbereik is. Hierdoor doen de twee foto's aan de binnenzijde van het boekje erg denken aan de puzzel "zoek de 10 verschillen."

En dan de muziek. Zoals ik vaker heb geschreven op deze site is het werk van Robert Schroeder erg wisselend van kwaliteit. Dit album zit wat dat betreft iets boven het gemiddelde. Het is over het algemeen prima electronisch muziek waar het heerlijk is om op te ontspannen. Zorgeloos en niet al te vol gearrangeerd komt er een fraai bed aan klanken de kamer binnen. Ideaal om op de bank te ploffen met een tijdschrift en wat lekkers binnen handbereik om dan vervolgens te constateren dat de muziek prima bij deze sfeer past.

Om echt in de muziek op te gaan mis ik wat. Precies aanwijzen kan ik het niet, maar ik mis toch een zekere drive. Technisch is de muziek prima en de productie is lekker doorzichtig te noemen. Daar zit het dus niet in. Wellicht is het zoals ik eerder al schreef, prima muziek om op te hebben staan als je met iets anders bezig bent. Even een paar minuten luisteren en dan verder met de klus waar je mee bezig was. Arbeidsvitaminen in optimale vorm en aan de pauze is gedacht.

Ron Boots - Acoustic Shadows (2006)

5,0
Al bij het bekijken van de verpakking van dit album wordt je niet vrolijk. Een desolatte afbeelding van oorlog en verderf aan de voorzijde en op de achterzijde een foto van een militaire begraafplaats. Het doet mij gelijk denken aan een oom die niet levend terugkwam uit de Tweede Wereldoorlog. Een familielid waarvan ik alleen de foto's van ken en de verhalen dat het een aardige man was. Zijn stoffelijk overschot is destijds begraven op een begraafplaats in Frankrijk. Het beeld is mij dus bekend.

Dan de muziek van Ron Boots. Het boekje bij dit album is erg informatief en geeft een duidelijke verklaring wat akoestische schaduwen zijn. Dat is het effect van een bombardement op de plek des onheils niet kunnen horen maar op grote afstand wel.

Met dreigende tonen begint dit album. In gedachte zie ik de wolken des onheils samentrekken. De onbekende soldaat wordt naar zijn laatste rustplaats gebracht. De sfeer is om te snijden. Na deze plechtigheid is er even een sfeer van op adem te kunnen komen en het verdriet een plaats te geven. Echt vrolijk is dit dan ook niet, want het besef is daar dat het leven toch verder gaat. The Battle of the Somme begint met geluiden die aan oorlog doen denken. Een gedragen stem doet daar verslag van. Hierna komt uit de diepte langzaam maar zeker gepaste muziek te voorschijn, Het roept bij mij een beeld op van dat niets meer op zijn plaats staat. Alles is door bommen met de grond gelijk gemaakt. Wel spreekt iets in de compositie door dat het leven door moet gaan, zei het heel bedachtzaam.

Acoustic Shadows zelf begint wat speels al is dat vreemd om in deze context te gebruiken. Het verbeeld daar mooi het effect mee iets niet waarnemen wat dichtbij gebeurt, maar veraf wel wordt opgemerkt. Als de muziek wijdser begint te klinken worden de effecten van dit merkwaardig fenomeen een stuk duidelijker. Met naargeestige klanken begint Assault en iemand de uitleg geeft over akoestisch schaduwen. Daarna is vertelt een vrouw wat de essentie is van het voeren van oorlogen. Hierna wordt de muziek echt agressief het geeft daar goed mee aan met welk frustraties de getroffene zitten. Echt een moment gooi het eruit.

Met geluiden die aan leegte doen denken begint Desolate Fields. De bomen zijn omgeknakt als luciferhoutjes en stoffelijke overschotten liggen over het land verspreid. De tastbare elementen van een orloog de heeft plaats gevonden en daarmee zijn tol heeft geëist.. Dresden is een stad die zwaar is getroffen op 13 februari 1945. 773 gevechtsvliegtuigen maakte de stad met de grond gelijk Hierbij vonden tussen de 40.000 tot 100.000 mensen de dood. Exacte cijfers zijn niet bekend. De muziek van Ron Boots laat goed voelen wat daar heeft plaatsgevonden.

Als de cd dan stopt heb ik aan één ding behoefte en dat is even een paar minuten stilte om de net verkregen indrukken voor me zelf een plaats te geven. Ron Boots heeft dit meesterlijk in muziek vertaalt.

Ron Boots - Area Movement (2003)

3,0
Er zijn van die albums de na vele uren luisteren nog steeds de vraag oproepen is het goed of slecht. De laatste weken heb ik veel muziek beluisterd van deze Nederlander. Laat ik daarom maar op mijn gewone wijze een oordeel vellen.

Met behoorlijk veel laag begint The Grand Banks waarna op iets wat aan de stilte doet denken een piano is te horen. Echt op gang komen doet het niet, maar vervelend is het ook niet. Vlak voor het einde is een kleine verandering hoorbaar. Die eigenlijk veel eerder had mogen komen zodat er nog iets flitsend had kunnen volgen. Serengeti Part 1 begint best spannend. Met mijn ogen dicht zie ik roofvogels vliegen boven het droge land. Als de muziek wat voller wordt komt ook het andere leven op gang. Toch verslapt mijn aandacht, wat denk ik komt dat er te weinig gebeurd in de compositie. Heel in de verte begint Strand. Eenmaal op gang wil het niet gelijk vlotten, wat denk ik komt door het ontbreken van een drive. Pas aan het einde komt er wat leven in de brouwerij.

Serengeti Part 2 begint met één slag onweer, waarna door lage tonen een weersverandering wordt aangekondigd. Door de andere klanken die te horen zijn waan ik me in Afrika. Binnen strakke kaders wordt de regendans ten uitvoer gebracht. Rapids begint met veel laag en mede door de muziek daar onder ontstaat er een mooi landschap in mijn hoofd. Dit is het eerste moment dat ik wat mentaal begin te zweven. Hiet zit een mooi muzikaal verhaal in.
Ja en dan is daar met de cover van Kansas, Dust in the Wind, een einde gekomen aan een album wat niet echt lekker op gang kwam. De stem van Ron Boots hierop brengt me wel terug bij de jongerendiensten uit mijn Rooms Katholieke opvoeding.

Al met al niet het beste wat ik van Ron Boots heb gehoord. Een album wat mijjn inziens op twee gedachten rust, waardoor het niet echt op gang kwam. Wat jammer is te noemen, want gezien de titels had het een behoorlijke spannende plaat kunnen zijn geweest.

Ron Boots - Backgrounds (1994)

3,5
In de tijd dat Ron Boots begon met muziek maken was het heel gewoon je muziek op een cassettebandje te zetten en dit op te sturen naar een radiostation of te koop aan te bieden in fanbladen in de hoop dat het werd uitgezonden of werd verkocht. Op deze wijze is Ron Boots ook begonnen. Een fraaie bloemlezing uit die periode is op dit album te horen.

De muziek die op dit album is te horen klinkt geenszins amateuristisch. Goed het is wellicht nog niet helemaal top, maar de composites zijn zondermeer goed te noemen. Volgens mij weet Boots donders goed wat hij wil en dat is goede doordachte electronisch muziek maken in een eigen stijl. De charme van dit album is dan ook dat het een mooie blauwdruik is voor zijn latere werk. Veel elementen daarvan zijn hier nog in ontwikkeling, zonder dat het experimenteel overkomt. Hierdoor is het erg prettige muziek geworden die lekker is om naar te luisteren.

De stijl van Boots is hier al heel eigen en dat wil dus zeggen een mooie mix van Steve Roach en Tangerine Dream, de grote voorbeelden van Boots. Kortom; Backgrounds is een mooi album om kennis te maken met deze Nerderlandse componist van electronische muziek. Een erg leuk en mooi album dus dit Backgrounds.

Ron Boots - Close, But Not Touching (2000)

4,0
Nu ik bezig ben met een hele reeks albums van Ron Boots, moet het even van het hart dat het niet verkeerd is en de man goede ideeën heeft op muziekgebied. Dus de verwachtingen zijn opnieuw hoog gespannen.

Dit album, Close, But Not Touching, begint erg zacht. Ergens in de diepte hoor ik de muziek tot volle wasdom komen. Het ritme is wat monotoon, maar daarop is wel iets interesants te horen. Door deze sfeer krijg ik het idee dat ik aan hele prettige reis ben begonnen. Om de kilometer komt er wat bij of verdwijnt achter me. Een druk verkeersplein bijvoorbeeld of een fraai landschap. Het einde ervan is erg mooi omdat het ritme wegvalt en er wat wijds met natuurgeluiden overblijft. Dit loopt vervolgens mooi door in de volgende track. Het doet in eerste instantie wat kosmisch aan en als daar later een ritme bijkomt bekruipt mij een gevoel of Boots een kraan langzaam steeds verder opendraait. Even een teug lucht, waarna er onweer volgt.

Well! So What? doet qua titel wat dreigend aan, maar is dat niet. Het is een heerlijk stuk muziek waar ik althans het gevoel krijg dat ik langzaam maar zeker begin te zweven. Hier laat Boots goed horen iets van pure klasse neer te zetten. In gedachte zie ik een mooie show waar de ogen goed de kost krijgen van lasers en rookeffecten. In het midden van deze track even een rust moment en daarna opnieuw een mooie opbouw aan hypnotiserende beats op doordachte klanken. En dan vervolgens een heerlijk toetje in de vorm van wijdse klanken om bijna in te verzuipen.

Met geluiden die mij aan vroeg in de ochtend doen denken begint Giants of Once Before. Als daar paar keer iets is te horen wat aan een alarm doet denken volgt er iets wat aan het rijden door ongerepte gebieden doet denken. Bergen in Zuid-Amerika of iets dergelijks. Wat mistig is het begin van Au Revoir, waarna er tonen zijn te horen die een wijdse atmosfeer schetsen. Als daar later lage tonen bijkomen en er een subtiele opbouw volgt krijg ik het gevoel of ik aan het vliegen ben.

Ja, en zo zijn er opnieuw bijna 70 minuten voorbij gegaan waarin ik heb genoten van prima gecomponeerde electronische muziek. Daarmee is opnieuw duidelijk geworden dat Ron Boots een boeiend alternatief is naast Tangerine Dream en andere gevestigde namen binnen de electronische muziek.

Ron Boots - Current (1997)

3,0
Dat artiesten of componisten niet altijd over inspiratie beschikken is van alle dag. Niet alles van Bach of Mozart is even mooi. Bij Ron Boots is dat niet anders. Van de albums die ik tot nu heb gehoord is dit de mindere.

Met iets wat volgens mij een knipoog is naar de kosmische muziek begint Current Part I. Een prima begin dus, totdat daar na verloop van tijd dit iets te lang door gaat. Toch komt er wat verandering in wat in het begin nog niet lekker is te noemen. Gelukkig komt daar enige verandering in, waardoor de laatste minuten van Current Part I toch nog genietbaar zijn. Ambiguity begint erg rustige met lange aanhoudende tonen en doen me denken of ik in een tropisch bos ben. Als daar langzaam maar zeker meer ritme inkomt wordt het tropische bos verruild voor de drukte van de stad. Aan alle kanten vliegt het verkeer om me heen terwijl er toch iets van de tropische sfeer blijft hangen.

Alignment begint wat duister en geeft mij het gevoel of de dag op het punt staat om te beginnen. Langzaam komt er beweging in de zaak om tenslotte te genieten van een mooi uitzicht over een wijdse vlakte. Below Paradise (Current Part II) daarentegen is minder subtiel. Al van meet af aan is te horen dat er wat stevigs op komst, maar dat is schijn. Close Call begint met leuke toontjes die aan communicatie doen denken. Echt opgang komen doet deze compositie niet. Het blijft wat hangen in hetzelfde cirkeltje. Tot nu toe heb ik nog niets flamboyants gehoord of iets wat je van het is.

Alle hoop is dus gevestigd op de laatste twee tracks. Met klanken die aan onweer doen denken begint Reciprocal, waarna een mooi sfeerbeeld volgt. Het geeft mij een gevoel van in een gebied te zijn die bestaat uit vlakten die tot de horizon reiken. Erg mooi dus en is Boots op zijn best. Smiles is een wat vreemde overgang te noemen op de vorige track. Up-tempo en terug naar de realiteit. Wat wellicht beter is maar ik had nog veel liever in de sfeer van Reciprocal willen blijven hangen.

Hiermee komt naar mijn idee een einde aan een album waar geen duidelijke lijn is in te bekennen. Hetgeen jammer is, want Boots heeft wel bewezen dit te kunnen. Wellicht een dipje of zoiets of even geen inspiratie Bach en Mozart zouden dit ongetwijfeld ook hebben gehad.

Ron Boots - Cutting Branches (1995)

4,0
Dit is het negende album van Ron Boots wat op cd uitkwam. Boots werd bekend in de jaren tachtig door het uitbrengen van diverse cassette's die in het Belgische radioprogramma Manoeuvres In Het Donker werden gedraaid. Later was zijn muziek ook te horen in het Duitse radioprogramma Schwingungen. Ron Boots haalde in het begin van zijn carrière zijn inspiratie uit de muziek van Steve Roach en Tangerine Dream.

Dit album, Cutting Branches, begint met wat experimentele klanken en als iemand de woorden Rumor Control heeft uitgesproken zit ik gelijk in een druk stuk muziek waarin van alles plaats vindt. Echt goed op gang komen doet het niet, maar echt vervelend is het niet. Het eerste deel van Cutting Branches begint met mooie wijdse klanken die aan een gitaar doen denken. Op een gegeven moment wordt het even spannend, waarna een mooie sfeer wordt geschetst. Het beeld wat het bij mij oproept past goed bij de hoes. Even is spanning te horen, waarna deze track een mooi vervolg krijgt waar het nodige te beleven valt. Ice Fields begint met mooi laag en wat percussie. Even een kleine opleving, maar het is vooral spanning die ik hoor. Hierdoor krijgt het iets donkers mee.

Cutting Branches Part II begint erg zacht en doet daar door denken aan de kosmische muziek. Als daar later geluiden van trommels op te horen zijn op een bed van electronica heb ik het gevoel of ik midden in de woestijn sta en geniet van de ruimte om me heen. Mooi duister begint Reflectng Thoughts en groeit fraai uit in een verstild landschap. Qua titel doet Bohirrim me denken aan de boeken van Tolkien. De sfeer van deze track sluit zich daarbij aan, want het klinkt enigszins sprookjesachtig. In mijn fantassie zie ik trollen en ander gespuis van alles beleven.

Ergens heel in de diepte begint Far Bounderis Part II. Het doet daar door denken aan omgevingsmuziek. Als daar later heel subtiel iets van ritme bijkomt krijg ik het gevoel of ik aan een bijzondere reis ben begonnen. Al kijkend uit het raam zie ik een mooi landschap aan mij voorbij trekken. En van zo'n prettige reis is het heerlijk thuis komen in een ontspannen sfeer waarin je je verhaal kwijt kan. Deze wordt op Alert No. 1 goed neergezet. Rust, ruimte en sfeer volgen elkaar prima op.

Hierdoor is voor mij duidelijk geworden dat dit opnieuw een prima album is van Ron Boots. Het enige waar ik niet zo blij mee ben is de track Rumor Control dat doet in vergelijking met het overige album wat kinderachtig aan. Verder is het een mooi album om de gedachte op te laten gaan of om te gebruiken als soundtrack bij het lezen.

Ron Boots - Detachment of Worldly Affairs (1994)

4,0
Met spannende en niet direct te plaatsen klanken begint dit album van Ron Boots. Wat later volgen wat belletjes, waarna Detachment of Worldly Affairs, Part 1 echt op gang komt. Het is mooie wijdse muziek die mij het gevoel geeft over de aarde heen te zweven. Subtiele wendingen houden mij bij de les. Het is muziek de bij mij iets oproept van op verschillende manieren naar dingen te kijken en er dan steeds iets nieuws in te zien. Jammer is het dan ook dat er geen mooi eind aan zit. Met heerlijk laag begint Cool Down. Al snel wordt duidelijk dat dit een heerlijke rustige compositie is. Zo'n eentje om de gedachten op te verzetten of om bij te lezen.

Detachement of Worldly Affairs, Part 2 begint vrolijk met een Oosters tintje. Als daar later een bescheidde ritme bijkomt ontstaat er een sfeer die ongedwongen aandoet en prettig is om naar te luisteren. Af en toe een spannende toon, maar vooral rust en sfeer. Wat kosmisch is het begin van Lachrymation, het zit erg tegen de stilte aan. Even lijkt het alsof het blijft hangen, maar dat is niet waar. Bedachtzaam wordt er naar een fraaie sfeer toegewerkt. Even is daar een mooi deel waar iets van een gong op is te horen, waarna een mooi ontspannen stuk muziek volgt. Breath "The Living Air" begint met een harde knal, waarna klanken zijn te horen die aan een sprookje doen denken. Daarna krijg ik het gevoel of het leven begint. Opstaan en dan de wereld in.

Free Flying Spirits begint ingetogen, het doet me denken aan een stuk vuurwerk waar een hele lange lont aanzit. Je weet er staat een knal aan te komen, maar wanneer? Als daar wat klanken die aan harp doen denken bijkomen ontstaat er een ontspannen sfeer, terwijl er nog steeds iets is te horen is van er komt nog wat. Boots weet dit mooi lang vast te houden. Far Boundaries is dan veel te snel de laatste track op dit prettig in het gehoor liggende album. Het begint erg zacht en het roept bij mij een gevoel op van door de dampring kijken naar het heelal. Hiermee komt er op een zeer sfeervolle wijze een eind een kwaliteitsproduct van eigen bodem.

Ron Boots - Ghost of a Mist (1991)

4,5
Wie denkt aan electronische muziek komt wellicht met de volgende namen op de proppen: Vangelis, Jarre, Schulze, Tangerine Dream, Gandalf en ga zo maar door...

Toch is er in Nederland ook op dit gebied het nodige aan de hand. We kennen wellicht een groep als Peru of iemand als Johan Timman. Onder aanvoering van Ron Boots is daar een derde en zeer actieve stroming bijgekomen van muzikanten die creatief weten om te gaan met electronische muziekinstrumenten.

Met een album als Ghost of a Mist zet Ron Boots een goede staalkaart neer dat Nederland op dit gebied zijn mannetje kan staan. De in 1962 geboren componist en uitvoerder laat op dit album horen sfeervolle muziek te kunnen maken die mooi wijds klinkt met wel de nodige verdieping. De titels van de tracks zijn hierbij een goede gids te noemen. Qua niveau kan Boots zich meten met een Klaus Schulze en een Edgar Froese. De productie van dit album staat op een hoog plan, dit wordt nog eens versterkt wanneer Klaus Hoffmann Hoock zijn gitaar ten beste geeft op de track Desert Clouds. Wat dan te horen is gaat bepaald niet in de koude kleren zitten. Het is dat ik op een flat woon, want anders zou ik de volumeknop tot ver in het paarse gebied open draaien.

Zonder moeilijk te gaan zitten doen een bijna meesterwerk van Nederlandsche bodem. Heerlijke muziek om op te onthaasten en tot het besef te komen dat Nederland in de wereld van electronische muziek mee kan komen.

Ron Boots - Liquid Structures in Solid Form (2002)

3,0
Hetgeen meteen opvalt is het metalen blikje waarin de cd in is verpakt. Het doet wat denken aan de verpakking van dunne sigaren. Wel fraai een dergelijke omhulsel, maar het gaat wel ten kosten van de informatie. Deze in nu wat summier.

Dit bijzonder verpakte album gaat direct van start met de titeltrack Liquid Structures in Solid Form wat volgens mij een knipoog is richting verpakking. Met veel laag gaat het album voorzichtig van start. Tot dat er wat vrolijke toontjes klinken die een voorbode zijn van een kosmisch verhaal. Echt op gang komen doet het niet in eerste instantie, maar zodra er wat ritme bijkomt zie ik met de ogen dicht een vloeistof stromen. Hierdoor komt er gelukkig wat meer structuur in het verhaal. Toch is het jammer te noemen dat op het eind het lijkt of er tijd gerekt wordt. KGM begint eveneens in de diepte en blijft daar wat in hangen. Het doet wat denken aan een diesel die stationair draait.

Ook Thunder Road begint erg zacht. Zodra er meer lijn inkomt krijg ik het gevoel op een weg aanwezig te zijn waar ieder moment iets kan gebeuren. Na wat blikseminslagen is het meest spannende binnen de compositie wel gebeurd. Hierna volgt eerst nog iets wat aan verstilling doet denken. Als er wat later tempo bijkomt denk ik: "Nu gaat er wat komen," maar helaas het blijf wat hangen. Forgotten Memories is een mooie gedragen compositie en doet me qua structuur denken aan de muziek van Robert Schroeder. Ook zou het mooie muziek zijn voor bij een Duitse misdaadserie. Het heeft daarvoor de juiste melancholie.

Centre of the Sphere begint met ingetogen klanken en het geluid of iets door een spiraal gaat. Hierna wordt een sferisch verhaal neer gezet waar weinig spanning in zit. Een track als Soft Skin maakt in dat geval niet veel goed. Al vanaf het begin heb ik het gevoel dat Boots me een verhaal wil vertellen. Helaas komt dit niet echt op gang en blijf hij wat hangen in een bepaald cirkeltje. Ja en daarmee komt er een eind aan een album van Ron Boots die ondanks de bijzondere verpakking me niet erg veel deed. Heel slecht is het niet, maar beregoed is een ander verhaal.

Ron Boots - Mea Culpa (2008)

4,5
Met Mea Culpa heeft Ron Boots voor mij bewezen een talent volle componist en uitvoerder te zijn van electronische muziek. De track Mea Culpa begint wat duister, maar het wordt al snel duidelijk dat Boots een mooi muzikaal verhaal gaat vertellen. Heerlijke klanken op een aanstekelijk ritme waar een erg mooie spanningsboog in te horen is. Daarnaast wordt het stereo-beeld erg goed benut. Wat de luistersesie tot nu toe erg prettig maakt. In de eerste kleine 20 minuten is dus al een goed indruk gewekt. 08.00 Sunday Morning begint zoals ik deze dag wil beginnen. Rustig met het gevoel van niets hoeft meteen. Een fraai statig ritme op een wijds bed wat me het gevoel geeft ergens heen te gaan waar je helemaal jezelf kan worden en de stress uit je lichaam stroomt.

Mooi duister en spannend begint The Roses in My Live. Eenmaal thuis in deze heerlijke sfeer is een tekst te horen die behoorlijk filosofisch is door een man die perfect de Engelse taal beheerst. Zodra die man is uitgesproken valt op hoe mooi ruimtelijk de muziek is. Mea Culpa part II begint heel in de verte, maar al vroeg in de compositie is te horen dat er wat te wachten staat al is het nog ingetogen. Het Bolero effect zeg maar. Aan het einde heb ik dan ook het gevoel dat het Mea Culpa gehoord is.

Met belletjes in de verte begint For Does. Het geeft me het gevoel dat het vroeg in de morgen is en alles uit een diepe slaap moet komen. Daarnaast geeft het ook het gevoel dat we nog alle tijd hebben wat erg ontspannend overkomt. Quick Silver is wat dat betreft een mooi contrast te noemen. Al snel heb ik gevoel dat ik aan het planken ben op de snelweg. Als daar nog een dame op begint te zingen waan ik me in de binnenlanden van Afrika. En het ritme is erg aanstekelijk. Waardoor dit album van Ron Boots erg bijzonder en fraai tot een einde komt denk ik, maar dan volgt nog heel stiekem een instrumentale versie van The Roses in My Life wat smaakt als een extra dot slagroom op een goed gevuld gebakje.

Ron Boots - Screaming Whispers (1996)

3,5
Zo aan de buitenkant maakt dit album van Ron Boots al een prima indruk. Ook de foto aan de binnenzijde is leuk om te zien, wel is het jammer dat men rode letters heeft gebruikt wat de leesbaarheid niet ten goede komt. Maar goed het gaat hier om de muziek en niet de lay-out van het drukwerk.

Met subtiele klanken die wat aan stress doen denken begint dit album. Die spanning wordt goed vastgehouden en is daarmee al een goed visitekaartje van dit album. Langzaam maar zeker wordt er naar iets toegewerkt op de track Screaming Whispers. Wel is het jammer dat het opeens stopt. In Total Silence begint heel toepasselijk in een atmosfeer die aan stilte doet denken. Als daar later wat drumklanken bijkomen bederft dat de sfeer niet. Het versterkt daarentegen de uitgesponnenheid. Tegen het einde aan is daar iets wat me aan opluchting doet denken. Floating Thoughts begint met het geluid van iemand die bezig is op een oude schrijfmachine. Dit wordt mooi ondersteund met golvende en sferische geluiden. Door dit alles lijkt de compositie van korte duur te zijn.

Gibberisch begint wat duister en doet mij een tikje denken aan de soundtrack Wavelength van Tangerine Dream. Als daar later wat stemmen zijn te horen heb ik het gevoel of ik in de tropen ben en een stam bezig zie met een of ander ritueel. Gaandeweg bekruipt mij een gevoel of ik onderdeel ben geworden van het ritueel. Hierdoor zie ik mezelf staan waar ik geestelijk niet ben. De eerste paar tonen van The Return of Beleve brengen mij terug in de tropen. Het is spannend en het is uitkijen geblazen, want het gevaar is overal aanwezig.

Morphing M.O.R.E. is een live-track waarop Ron Boots samenwerkt met Eric van der Heijden. De afkorting M.O.R.E staat dan ook voor Music of Ron and Eric. Het gebruikte ritme op deze track doet wat denken aan Inventions for Electric Guitar van Manuel Göttsching, maar buiten dit om is het een mooie wijdse compositie te noemen waar een lekkere drive in zit. Het einde van deze track gebeurt praktisch in stilte en doet daarmee kosmisch aan. Met Gibberisch in de Party mix komt er dan een eind aan een bijna prima album. Waarom bijna? De composities zijn goed, daar is niets mis mee. Wel had de productie wat helderder gekund. Het lijkt nu wel of er een gipswandje tussen mij en de muzikanten staat.

Ron Boots - See Beyond Times and Look Beyond Words (2008)

4,0
Het blijft in de meeste gevallen mooi te zien hoe ontwikkelingen gaan en hoe zaken zich evalueren. Daar moet ik steeds aan denken als ik de muziek van Ron Boots hoor. In mijn geheugen ga ik terug na de jaren tachtig van de vorige eeuw. Op BRT 1 had je het radioprogramma Manoeuvres in het Donker wat werd gepresenteerd door Flor Berkenbosch. Naast de kolossen als Vangelis en Tangerine Dream bestede hij ook aandacht aan beginnend talent. In dat laatste geval kwam de muziek vaak nog van een cassettebandje wat in eigenbeheer uitkwam en nog verre van perfect was. Op een dergelijke wijze is ook Ron Boots zijn muziekcarrière begonnen.

Op dit album, See Beyond Times and Look Beyond Words doet niets meer aan die tijd herinneren of het moet zijn de gedrevenheid die is gebleven. Het is heerlijke electronsche muziek die zich kan meten bij de grootte der aarde. Met fraaie heldere tonen begint Hour of the Wolf. Hierna ontstaat even een zoekend sfeertje, maar al snel krijg ik in de gaten dat Boots bezig is een mooi landschap aan het schilderen. Eenmaal op gang zie ik de wolven hun gang gaan tussen de bergen. Het is heerlijke wijdse muziek, waar een goed verhaal in zit. A Walk in the Rain begint met wat klanken die aan onweer doen denken. Hierna zijn wat melancholische klanken te horen die doen denken dat de zomer voorbij is. Lang is die sfeer niet, want al snel heb ik in de gaten dat Boots mij meeneemt op een prettige wandeling door de regen. Af en toe heb ik dan ook het gevoel dat ik aan het zweven ben wat nog eens wordt versterkt door de gitaar die er op te horen is, die prima bespeeld wordt door Henri Peeters.Met het geluid wat aan het Oosten doet denken begint Boellistian. Even is daar een moment van bezinning waar de nodige spanning is in te horen, waarna ik het idee krijg dat ik mentaal aan het reizen ben. Hier is het wel jammer te noemen dat het wat te lang door gaat en er niet meer spanning in heeft gezeten.

Uiterst duister begint Storms over IO. Vrij vlot hierna is een lekker ritme te horen op een sfeervol bed aan klanken. Gaande weg de compositie komt er meer tempo bij waardoor er een sfeer ontstaat dat je met beleid de ruimte in wordt geschoten. Daarnaast doet het mij een beetje denken aan Madrigal Meridian van Tangerine Dream. Het einde is in ieder geval heerlijk opzwepend te noemen. Harbours is een heerlijk duistere track, wat een mooi voorbode is op het jazzy beginnende Radar. Het geeft mij wel een gevoel van ontspannen naar iets op zoek te zijn. Alleen is het hier jammer dat het wat te lang door gaat. Met wat klanken die aan House doen denken begint We Are Off. Desondanks ontstaat er een sfeer die niets beklemmends heeft en maar aan een ding doen denken, namelijk vrijheid.

Na een dikke 70 minuten stopt een album waar ik ondanks de paar minpuntjes na wel met heel veel plezier naar geluisterd hebt. Het is heerlijke electronische muziek die met liefde is gemaakt en in een vorm de best eigentijds is te noemen. Goede muziek dus van Nederlandsche bodem.

Ron Boots - Tainted Bare Skin (1998)

3,5
Op de achterzijde van het cd-boekje schrijft Ron Boots bij dit album: "Dat het leven vol surprises zit en dat het verbazingwekkend hoe alles werkt. Het is een achtbaan waar je niet uit kunt of een schip met geen land in zicht." Kortom al de nodige filosofie voordat er een noot heeft geklonken.

Gravity Pull is duidelijk een verwijzing naar de achtbaan. Die track begint dan ook met zware spannende tonen die deze attractie verbeelden. Eenmaal op gang valt het in beginsel wel mee, maar later wordt de duizeling wel hoorbaar. Het karretje gaat onderste boven door wat loopings. Ron Boots weet deze sfeer goed vast te houden. Met het geluid van snijdende wind begint Tainted Bare Skin en staat daarmee mooi symbool hoe kwetsbaar we zijn. Hierna is iets te horen wat me aan de kosmische muziek doet denken. Als daar later een zwarte bas is te horen krijg ik het gevoel of er naar iets wordt toegewerkt.. Het doet op één of andere manier aan vrijheid denken. Wel is het jammer te noemen dat er geen mooi einde aanzit.

Achouchenemojha begint uiterst duister met iets wat klinkt als een versterkte druppende kraan en ruimteschepen. Later is er ook even een Afrikaanse stam te horen op een ritme die bij dat continent niet zou misstaan. Hierdoor is het een interesante compositie te noemen. Heel in de verte begint Freezin' Heat. Na een paar minuten zoeken in een aangename "kosmische" sfeer gaat de beuk er subtiel in. Hierdoor begin ik mentaal wat te zweven, hetgeen erg aangenaam is.

Met zware bastonen begint Dewdrop Plunge het doet daar door kosmisch aan. Later zijn daar geluiden te horen die mij aan een Afrikaanse stam doen denken die bezig is met een rituele dans. Als de muziek wat wijdser begint te klinken heb ik het gevoel of ik vlieg. Wonderbaarlijk dus wat je in een douwdruppel kan zien en horen. Deja Vu is opnieuw een track die zoekend begint. Het doet me denken aan een mooi landschap. Ook hoor ik iets wat op een hartslag lijkt. De verdere sfeer lijkt afkomstig uit de woestijn. Gevoelsmatig de beste track op dit album.

En wat is dat nu zonde om zo'n mooie track te laten opvolgen door iets wat sterk op house lijkt. Het zet me wel met beide benen weer op aarde, maar Dejection's Curve had voor mij niet gehoeven. Heel jammer dus voor een verder prima album van deze sympathieke Nederlander.

Ron Boots - The 80's Box (2000)

4,0
Elektronische muziek en de jaren tachtig van de vorige eeuw was een smeltkroes van enerzijds de oud gediende met acts als Vangelis, Tangerine Dream, Kraftwerk en Klaus Schulze bijvoorbeeld en anderzijds de opkomst van nieuwe namen in de vorm van Ultravox, Depeche Mode en Orchestral Manouevres in the Dark. Daarnaast had je ook acts die in de voetsporen traden van de eerste groep.Voor deze groep was het niet haalbaar om de muziek te verspreiden middels een geluidsdrager als een lp of cd, maar daarentegen gebruikte ze een cassettebandje als geluidsdrager die ze in eigenbeheer uitbrachten. Zo ontstond er een aparte scène die onder andere aandacht kreeg in het Belgische radioprogramma Manoeuvres In Het Donker van Flor Berkenbosch die naast de bekende namen ook nieuw talent liet horen in de uitzending. Op deze manier kreeg de muziek van de Nederlander Ron Boots airplay, want zijn bandjes kwamen diverse keren langs in de uitzending. Met de jaren is er het nodige veranderd op muziekgebied de lp is vervangen voor de cd en de cassettebandjes hebben geen noemenswaardige betekenis meer. Toch is de muziek die Ron Boots aanvankelijk op cassette uitbracht bewaard gebleven en is nu gebundeld in de Boots 80’s Box., een cd-set bestaande uit zes plaatjes en een mooi uitgeven boekje met veel informatie over het ontstaan van de elektronische muziek in Nederland. Het boekje is 56 bladzijde dik en past daarmee niet in de plastic doos die wat weg heeft van een ouderwetse kleine kaartenbak voor de administratie. Een beetje jammer, maar ook apart. Ja en dan wordt toch langzaam maar zeker de tijd de cd’s uit de verpakking te halen en te beoordelen.

De eerste cd uit deze set draagt de titel Dream Weaver en kwam oorspronkelijk als eerste cassette uit in 1987. Op de achterzijde van kartonnen hoesje is een afbeelding te zien van het ontwerp waarin de originele cassette in verpakt was. De eerste track, The Mystery, begint wat dreigend en roept een gevoel op of er een oorlog is begonnen. Niet echt vrolijk, maar naar verloop van tijd lijkt het wel of het normale leven wordt hervat. Wel is het jammer dat er wat valse noten zijn te horen die mijn maag geen goed doen. Daarachter zit gelukkig wel prima muziek. Na ongeveer vijf minuten is daar een aangename verandering in het stuk te horen. Uit mijn boxen rolt fraaie statige muziek die me een gevoel bezorgen bij een bijzondere ceremonie aanwezig te zijn. Het doet daarmee de valse noten aan het begin vergeten. Qua muziekkleur moet ik een beetje denken aan Klaus Schulze midden jaren zeventig van de vorige eeuw. The Machine begint wat experimenteel en roept daarnaast een gevoel op van in een oude fabriekshal te staan waar men wat staat te hannesen om een gevaarte aan de praat te krijgen. Zodra na vele vijven en zessen de machine aan de praat is gebracht volgt een statig bed aan zware klanken waarop sprinkhanen zijn te horen. Zodra deze niet meer zijn te horen bekruipt me een gevoel van te zijn gedropt ver in de ruimte. Later zijn de sprinkhanen even terug, waarna statige muziek is te horen. Anagon begint met orgelklanken, maar dat is van korte duur. Al snel het ik het gevoel in een laboratorium te zitten in een ruimteschip ver van het aardse. Een bijzonder fraaie kosmische compositie en met mijn ogen dicht zit ik zo in een andere wereld. Heerlijk rustgevende muziek om door een ringetje te halen. De bassen aan het einde brengen me terug naar de bewoonde wereld. Dit is echter van korte duur, want het stuk The Dream brengt me haast in een hypnose door het subtiele klanken pakket en repeterende toon die te horen is. Qua klankkleur doet het me wat aan rustige werk van Vangelis denken. Fraaie haast sferische muziek vult de kamer. Het stuk kent een bijzonder mooi statig eind en daarnaast roept het een beeld op van een droeve ceremonie. Met speelse experimentele klanken gaat de track Walking in the Sand van start. Kort hierna lijkt het even niet op gang te komen en zie in gedachte een zoekende Ron Boots voor me. Gaande het stuk bekruipt me daadwerkelijk het gevoel dat ik door het zand aan het lopen ben. Echt vlot gaat dat niet en na verloop van tijd trekt er een loom gevoel de voeten binnen. Ondank dat de muziek dus een tikje saai is roept het wel de juiste sfeer op. Het stuk The Running laat vanaf meet af aan horen dat er wat spannends staat te wachten. Na wat zoeken komt er langzaam wat ritme het stuk binnen, maar dit wordt niet al te heftig waardoor ik het gevoel krijg dat iemand met ingehouden adem aan het rennen is. Daarnaast laat het ritme mooi horen hoe het hart bezig is het bloed door de aderen te pompen. Met geluiden die aan de branding doen denken begint Linear Waves. De golvende klanken vullen subtiel de ruimte en de bas die daar onder is te horen geeft een rustgevend gevoel of er niets kan gebeuren. Heerlijk kijken dus na de golven en de rest van de natuur die bij de zee is te vinden. Een stuk muziek om met de ogen dicht op je in te laten werken. Daarmee komt de eerste cd uit deze set erg prettig tot een eind.

Het tweede album uit deze set kwam oorspronkelijk uit in 1987 onder de naam New Dream. De eerste track van dit album, Coldfields, doet zijn naam eer aan. Voor mijn gevoel ben ik terecht gekomen op de Noord of de Zuidpool waar geen sprankje leven lijkt te zijn. Desolate klanken verbeelden dit en roepen daardoor een uitzichtloze situatie op. Qua filosofie zit het wat in de lijn van het album Dune van Klaus Schulze. Vrolijk is het allerminst, maar daarentegen is het wel stemmingsvol. Naarmate de track vordert begin ik me steeds treuriger te voelen. Met een paar spannende basklanken begint de track New Dream. Even lijkt het of de treurigheid van de vorige track wordt doorgetrokken, maar dat is van korte duur. Als de muziek een tijdje bezig is ontstaat er een sfeer de me wat aan de lente doet denken. Na een koude winter komt het leven opnieuw op gang. Erg prettig om na te luisteren en daarnaast roept het een beeld op van een landschap wat steeds groener wordt. Door die goede factoren vliegt deze track zo voorbij. Aan het einde van deze track komt er wat meer leven in de brouwerij wat voor mij symbool staat dat alles loopt zoals het moet lopen. Wat angstig is het begin van de track Dessert. Door de windvlagen die zijn te horen zie ik het zand stuiven op een bodem die één en al hitte uitstaalt. Het roept een beeld op aan een gebied waar nauwelijks valt te leven en de rust intens is. Met de minuut lijkt de normale maatschappij steeds verder weg te raken. Aan het einde van deze track gloort een sprankje hoop, want in de muziek hoor ik zoiets alsof een oase is gevonden waar enige comfort is te vinden. Wel blijft de zinderende hitte een rol spellen. Kortom; Dessert is een erg mooie track. De track Alpha begint wat sprookjesachtig tot dat er klanken te horen zijn die me wat aan Tangerine Dream doen denken, zo eind jaren zeventig van de vorige eeuw. Heerlijke elektronische muziek die naast een gevoel van beklemming vreemd genoeg ook wat doet denken aan vrijheid en prachtige reizen maken. En als het aan het einde lijkt of de zon achter de kim lijkt de verdwijnen blijf ik achter met een gevoel dat een fijne dag nu echt voorbij is. Nosferatu begint met een soort alarm, waarna het al snel lijkt midden in spannende achtervolging te zijn gekomen, wat toe te schrijven valt aan dat de muziek en tikje zenuwachtig is. Even lijkt er even wat rust te zijn, maar dat is van korte duur omdat de spannende rit maar door lijkt te gaan. Heerlijke haast filmische muziek vult de ruimte en als daar nog eens geluiden bijkomen die aan de branding van de zee doen denken is het feest compleet. Wel is het jammer dat deze track een abrupt einde kent. Snow Mountain begint in sfeer die uit een sprookjesboek lijkt te komen. Rustige klanken vullen de kamer en het kost weinig fantasie om in gedachte de sneeuw te zien vallen. De zeven minuten die het stuk duurt zijn dan ook gevoelsmatig aan de korte kant. Het statige eind is om door een ringetje te halen. En na al deze heerlijke voorgerechten is daar het hoofdgerecht van deze cd in de vorm van de track. Rinning Bells. Dit stuk begint mooi met belletjes die een bepaald muzikaal patroon afleggen. Het is wat minimaal te noemen, maar door het pakkende verhaal wat er onder is te horen en genot voor het oor. Zodra de bellen zijn uitgerinkeld volgt een sfeer die me wat doet denken aan mediteren in een omgeving in het verre oosten. Na verloop van tijd zijn er opnieuw bellen te horen. Ditmaal op een bed aan statige klanken. Als ik mijn ogen sluit zou ik zo in een diepe trance raken. Zo tikkend aan dit bericht een heerlijke soundtrack die me het dagelijkse doet vergeten. Prachtige muziek vult de kamer. Een bijzonder fraai slot aan deze tweede cd die me de dagelijkse sleur deed vergeten.

Compact Disc drie uit deze set kwam in 1988 oorspronkelijk uit als cassette met de titel Wind in the Trees. De eerste track die daarop is te vinden is getiteld Snowhedges, Winter Coldness. Na het ruisen van de wind zijn er gelijk statige tonen te horen. Verder roept de muziek een vredig poollandschap op. De kou straalt als het ware uit de luidsprekers terwijl er een fraai landschap op mijn visioen verschijnt. Prima muziek om te gebruiken bij een documentaire, want het zou de beelden ten goede komen. Qua muziek is duidelijk te horen dat Ron Boots een eigenweg aan het bewandelen is die weliswaar nog wat tegen de Berlijnse School aanzit. Even lijkt het een tikje saai te worden, edoch de spannende tonen aan het einde doen me in een bijzondere expeditie belanden. De track Snowplaines, Frozen Leaves begint met het geluid wat aan storm doet denken. Kort daarna is er desolate muziek te horen. Het roept voor mij een gevoel op van volledig te zijn ingesneeuwd en dat de verdere communicatie met de bewoonde wereld is weggevallen. Gaande het stuk stroomt er koude lucht uit de boxen lijkt het wel. De enkele pianoklanken geven nog een beetje warmte aan het stuk. Een bijzonder mooie track dus. April Breeze begint eveneens met het geluid van de wint, maar snel is er een opbeurend ritme te horen. Ron Boots beschrijft hiermee op een goede wijze het begin van de lente. Het dikke pak sneeuw verdwijnt voor de zon en de natuur komt tot leven. Met wat strenge tonen gaat Blossom Awakes van start maar gaande het stuk wordt de sfeer gemoedelijker. Het verbeeld daarmee goed uit hoe een knop langzaam opengaat en tot een bloem uitgroeit. De strenge tonen blijven wel op de achtergrond aanwezig, maar naar verloop van tijd doen ze mij denken aan het voedsel wat door de planten wordt gepompt. Erg prettig om naar te luisteren. Een tikje experimenteel begint Spring Birds, maar niet lang daarna wordt er gewerkt aan een bijzondere sfeer, er spreekt iets van hoop uit. Voor mijn gevoel is de zon eindelijk te zien na een donkere periode en jonge vogels kruipen uit hun ei. De eerste paar tonen van Thunderstorm Ligtning brengen me in een sfeer die wat aan de woestijn doen denken. Gaande het stuk lijkt het wel of een geen einde de warme zandvlakte komt. In mijn verbeelding zie ik een groep nomade op een kameel door het landschap trekken. Tot daar ineens een weersomslag is en een onweersbui wat verkoeling brengt. Qua muziek doet het mij een tikje aan Mike Oldfield denken. Aan het einde van het stuk voel ik de donkere wolken boven het land terwijl ieder moment de bliksem kan inslaan. Subtiel is het begin van Summerwind. Eenmaal op gang moet ik wat denken aan de muziek die Tangerine Dream zo rond 1985 maakte. Verder zit er een mooie opbouw in die met de ogen dicht me een zwevend gevoel bezorgen. Elektronische muziek die een heerlijk gevoel in mijn donder bezorgt. Door al deze goede factoren kan ik slechts tot de conclusie komen dat het stuk te kort is. Met zware bassen begint het stuk Northland Leaves Fall, and Days Grow Short. Het roept daarmee een beeld op dat de herfst aan het invallen is. Zodra er belletjes zijn te horen doet hij mij wat denken aan het album Mirage van Klaus Schulze. Daar is niets mis mee en daarnaast is er genoeg te horen van Ron Boots eigen componeer kunst om hier van plagiaat of zoiets te spreken. Aan het einde van de stuk is goed te horen dat de winter een feit is en Ron Boots zijn eigen interpretatie van de vierjaargetijden heeft gegeven op dit album Wind in the Trees.

En met het gevoel of ik een surprise aan het uitpakken ben is daar cd 4 binnen deze set. Deze is getiteld Moments en kwam als cassette oorspronkelijk uit in 1988. Heel in de verte begint de track Only With You. Het zit erg tegen de stilte aan, maar wat te horen is voelt warm aan. Langzaam maar zeker trekt de duisternis op en er is muziek te horen waarin genuanceerde hartstocht is in te horen. Een stuk muziek om te draaien als je samen met je grootte liefde op de bank zit en dan vervolgens lieve dingen tegen elkaar zeggen. Tegen het einde van het stuk lijkt het of de rust eindelijk is gevonden en de avond overgaat in de nacht. De sterren fonkelen nog wat terwijl de duisternis als een warme deken gaat aanvoelen. De track Cosmos trekt die sfeer mooi door. Het begint wat duister en de bassen die zijn te horen voelen warm aan. In alle rust is Ron Boots hierna bezig een betoverende sfeer neer te zetten. Het houdt me aan de stereo gekluisterd om niets van de subtiele sfeer te hoeven missen. Clearmind begint eveneens in een subtiele sfeer. Gevoelsmatig zit ik ver weg in de ruimte en door de wat meditatieve sfeer van het stuk raak ik haast in trance. Het maakt zoals het stuk heet even het hoofd vrij van het dagelijkse. Aan het einde van het stuk lijkt het wel of ik in China langzaam wakker wordt in een sfeer die louter rust voorschrijft. Het woord stress is een onbekend begrip hier. Heel in de verte begint de track Rivers. Het verbeeld hierdoor mooi de simpele bron waaruit een rivier kan ontstaan. Gedurende het stuk wordt de sfeer steeds wijder en komen de grootte schepen in zicht die zich door het water een weg banen. En zo aan de structuur van de muziek te horen had Boots een rivier in Azië in gedachte. In een wat desolate sfeer begint de track Once Never. Het roept voor mij een gevoel die bij een begrafenis zou passen. De zware bassen die zijn te horen lijken wel troost te geven. In het midden van stuk waan ik me opnieuw in Azië, waarna de droeve sfeer terugkeert. Een fraai sfeervol stuk muziek dus. Het begin van de track Final is er bijzonder, door fraaie klanken die uit een buis lijken te komen. Uit het stuk zelf spreekt een rust om door een ringetje te halen. Voor mijn gevoel zit ik op een groot plein waar niets plaat vindt en het genieten geblazen is wat er te zien is. Erg rustgevend en met de seconde stroomt iedere vorm van stress uit mijn lijf. Met niet gelijk te plaatsen klanken gaat de track Himalaya van start. Niet lang daarna zijn geluiden te horen die aan ijle lucht doen denken. Verder is er een mooie Oosterse sfeer te horen. En als na een lange toch de berg is bedwongen wacht er een betoverend uitzicht. Met het geluid van druppende kraan begint het stuk Thomaskerk. Eenmaal opgang moet ik even denken aan de muziek van Ashra, het lijkt wel of ik de gitaar hoor van Manuel Göttsching. Verder straalt het een heerlijke rust uit om op te drijven naar onbekende werelden. Daarmee komt er een meer dan prima einde aan de vierde cd uit deze set.

De vijfde cd uit deze box kwam in 1989 oorspronkelijk uit. De titel Bookworks kan wat vreemd over komen voor een muzikaal project, maar er zit terdege een filosofie achter. Ron Boots is van mening dat zijn muziek prima kan worden gebruikt bij het lezen van boeken. Verder was 1989 voor Ron Boots, hij werd vader van een dochter, maar verloor ook een goede vriend, Ron Doesburg. Het oorspronkelijke hoesje voor de cassette zit er leuk uit, daarop is een synthesizer te zien bedolven onder boeken. En na deze informatie is het tijd voor muziek. De eerste track, The Stand, begint met statige tonen, verder roept het een droevig gevoel op. Na verloop van tijd maakt droefheid plaats voor gepaste vrolijkheid en de bassen die zijn te horen vragen uit uiterste van de boxen. Zodra de bassen verdwijnen volgt er wat speels waardoor kan worden geconcludeerd dat The Stand een afwisselend stuk muziek is. Tegen het einde van het stuik heb ik dan ook het idee dat ik mijn fijne vakantiebestemming heb bereikt. Een mooi begin dus van cd 5. Het stuk Goodbye is opgedragen aan Ron Doesburg. Droeve tonen vullen dan ook de ruimte In gedachte zie ik dan ook een kist die een aula van rouwcentrum binnen wordt gedragen en de aanwezigen dit met een brok in de keel ervaren. The Amber Sage begint vrolijk en spannend tegelijk. Even lijkt het of Ron Boots de weg kwijt is, omdat het lijkt of het stuk niet op gang wil komen, maar eenmaal thuis in de sfeer roept het een beeld op van rustig ergens te zitten en te kijken wat om je heen plaats vindt. Een niemandsdalletje weliswaar, edoch met een functie. Khazad Dum begint spannend, na mijn idee ben ik terecht gekomen in het Midden Oosten. Langzaam maar zeker verdwijnt het spannende naar de achtergrond en heb ik het idee naar een mooi landschap te kijken. In werkelijkheid is het een verwijzing naar een naam van een brug uit de boeken van J.R.R. Tolkien. Aan het einde van het stuik zijn nog vogels te horen. Met dreigend laag begint Morannon. Niet lang daarna heb ik het idee in een spannende film te zijn terecht gekomen. Als ik de ogen sluit heb ik snel bij een poort te staan des onheil. Path of Death begint erg stil het roept daarmee een gevoel op in combinatie met de andere geluiden die zijn te horen of gedetineerde één voor één naar het schavot lopen om daar het aardse te verruilen voor de eeuwige jachtvelden. Naar verloop van tijd begin ik aan deze naargeestige sfeer te wennen hoe vreemd dat ook moge klinken. Als het stuk dan ineens lijkt te eindigen weet ik even geen raad met mezelf. De eerste tonen van de track Mojave klinken haast vrolijk in vergelijking met het voorafgaande. Het roept haast een zon op die aan de kim verschijnt, om vervolgens een dorre vlakte van licht te voorzien. Veel is daar niet te zien, maar het gevoel weg te zijn uit een beklemende maatschappij heeft zo zijn meerwaarde. Als daar tegen het einde nog wat drums bijkomen en wat stemmen zijn te horen wordt de toch al goed belegde boterham naar een hoger plan getild. Het rustige sfeervolle einde zet me dan met beleid terug op aarde. Een bijzonder mooi stuk muziek sluit daarmee de vijfde cd uit deze box waardig af.

En dan wacht er nog een zesde cd binnen deze set. Die is gevuld met muziek die voor speciale projecten zijn geschreven of live versies. Met andere woorden het feestje krijgt nog een bijzonder staartje. The Seeding opent deze. Spannende klanken vullen de kamer. Zodra die zijn verdwenen volgt er een heerlijk ontspannen stuk muziek om de gedachte op te laten gaan. Halverwege het stuk krijg ik het gevoel of ik vlieg en zaken vanuit een andere dimensie kan zien. In een Afrikaanse sfeer begint Radio Dance, maar dat is van korte duur. Vrij vlot hierna is iet te horen wat best dansbaar is en een heel klein vleugje heeft wat me aan House doet denken. Iets wat het als single voorzien van een mooi clipje best een hit had kunnen worden. De track The Run trekt die sfeer goed door. Het begint met ingehouden spanning, maar eenmaal opgang zie ik een acteur wegrennen voor het gevaar wat hem achtervolgt. Muziek dus die uit een soundtrack had kunnen komen. Andromeda begint een tikje experimenteel. Eenmaal opgang doet het mij wat denken aan modern ballet. In gedachte zie ik dansers in slowmotion pirouettes draaien in een niet al te vrolijke ruimte. Flihgtlog begint een tikje zenuwachtige en geluiden of piloten aan het communiceren zijn. Voor mijn gevoel zit ik dan ook in een cockpit van een vliegtuig waar van alles en nog wat wordt gecheckt voordat het gevaarte de lucht in mag. Swallows Passing is een mooi stuk muziek om onder een documentaire te zetten van… juist zwaluwen die bezig zijn naar warme orden te vliegen. Erg mooi en met de ogen dicht begin ik haast mentaal te vliegen. Bevrijdende muziek vult de kamer en voor mijn gevoel zit ik letterlijk in de wolken. Among the Stars begint met veel laag en eenmaal opgang roept het inderdaad een sfeer op van midden in een uitdijend universum aan sterren te zitten. Een bijzonder kosmische deken lijkt wel uit de luidsprekers te rollen. Klanken dus die in de jaren zeventig van de vorige eeuw hadden kunnen worden gemaakt. Het doet daarmee de Middeleeuwen van de elektronische muziek herleven. Twisted Stories begint met zenuwachtig klinkende bassen, maar zodra die na verloop van tijd naar de achtergrond verdwijnen volgt een heerlijk uitgelijnd stuk muziek tot dat het even lijkt of ik een vacuüm wordt ingezogen. Daarna is zware percussie te horen die me een gevoel van reizen bezorgt in het buitenaardse. Een prachtig stuk muziek, alleen is het erg jammer te noemen dat het ineens wordt weggedraaid. Met stemmen van mensen die zingen in een klooster begint Sonic Scream. Na verloop van tijd houdt het gezang op en volgt er spannende muziek. Wat nog eens versterkt wordt door sferische geluiden. Na verloop komt er een aanstekelijk ritme het stuk binnen, waarop het knap lastig is om op stil te zitten. Een als ik mijn ogen sluit heb ik al snel het gevoel bezig te zijn met een reis door de tijd.

Hiermee komt dan ook op een uitstekende wijze een eind aan The 80’s Box van Ron Boots. Die muziek bevat van toen nog een amateur muzikant, maar daar is geen spoortje van terug te horen. Wat ik de afgelopen zeven uur heb voorbij horen komen is kwalitatief hoogstaande elektronische muziek waarvan het maar al te goed is dat deze de oude cassette heeft verruild voor de cd en alsnog in een meer dan prima geluidskwaliteit verkrijgbaar is op cd in een wat merkwaardige box die wel grappig staat in de cd-kast.

Ron Boots - Too Many Secrets (1997)

5,0
Het zijn bijzondere albums die uit één lange track bestaan. Waarop bijwijze van spreken eerst vriendelijk om je hand wordt gevraagd, die je dan vervolgens een hele tijd moet missen. Daarnaast zou het voor de componist ook nog de nodige uurtjes denkwerk of slapenloze nachten hebben gekost om tot iets te komen wat de luisteraar van A tot Z zou kunnen boeien. Hieraan moest ik gelijk denken toen ik voor het eerst dit album Too Many Secrets van Ron Boots in mijn handen had.

Zou deze Nederlander me bijna 5 kwartier lang kunnen boeien met één lange track was dan ook snel de vraag. Na sloten koffie en met inmiddels eelt op de trommelvliezen kan ik melden dat Boots wel weet hoe hij een uitgesponnen compositie in elkaar moet zetten. Het begint al met niet te plaatsen klanken en zodra die weg zijn volgt iets statigs of ik bij Beethoven over zijn schouder heen kijk hoe hij aan het componeren is. Als de noten voor de symfonie zijn gevonden volgt een indrukwekkend stuk muziek wat me aan de ruimte doet denken. Dit gaat later over in iets wat aan de kosmische muziek doet denken. Duistere tonen uit de electronica-winkel. Even wordt de muziek behoorlijk zacht wat me doet twijfelen aan mijn oren. Als daar later wat klassieke klanken te horen zijn, weet ik ze doen het nog.

Het zijn dergelijke spelletjes die gedurende compositie steeds in een andere vorm terug komen. Steeds zoekend naar het mysterie van het bestaan. Of dit gevonden gaat worden is een kwestie van de evolutie die van mensheid tot mensheid mee wordt genomen. Het blijft dus zoeken terwijl de geheimen zich nooit makkelijk zullen laten ontvouwen. Raadselen blijven in nevelen verhuld. Er gaat wel steeds een deur open, maar het hele verhaal komen we niet te weten. We blijven dus achter met niets, onzekerheid en vragen, vooral vragen waar we nooit het antwoord op zullen vinden...

Dit is in het kort wat dit uitstekende album van Ron Boots bij mij oproept. Het is een ideale soundtrack om op te filosoferen of een heerlijke reis te maken in vervlogen tijden. Een meesterwerk pur sang van eigen bodem.

Rudy Adrian & Ron Boots - Across the Silver River (2002)

4,5
Het is nogal een afstand Nederland tot Nieuw Zeeland maar toch kwamen de heren Rudy Adrian en Ron Boots elkaar tegen. Dit contact kwam tot stand door dat Adrian een cd-r met de titel Silver River had opgestuurd naar Boots. Deze laatste was danig onder de indruk en zo kwam de samenwerking tot stand.

En dan de muziekstijlen van de heren. Rudy Adrian heeft een meer ambient achtergrond terwijl Ron Boots meer zijn inspiratie vond in de kosmische muziek. Deze twee stijlen komen elkaar mooi tegen, waardoor al snel het idee ontstaat op een boot te zitten in Nieuw-Zeeland en door de ongerepte natuur te varen. Het is vooral rust wat te horen is. Tot dat er even wat leven in de brouwerij komt bij de ontdekking van de vergeten eilanden op track 6.

Hierna gaat de tocht in alle rust verder en krijg ik het gevoel of ik alleen op de wereld ben met een mooi landschap om me heen. Zodra de maan aan de hemel verschijnt wordt de rust intenser en lijkt het wel of geluiden de van ver komen beter hoorbaar zijn. Night Sky versterkt dat gevoel nog eens ondanks de beat die er op te horen is. Op één of ander manier laat die beat horen hoe het leven in elkaar zit en in gedachte zie ik sterren komen en gaan aan de hemel.

Na zo'n nachtje dobberen breekt de tijd aan om verder te gaan met de tocht. De natuur is nog in diepe rust waardoor de stress wel heel erg ver te zoeken is. Fragile Feelings begint met een duister ritme waar dieren op te horen zijn. Hierna volgt iets wat best breekbar overkomt. Op de track Ancestral Graves bekruipt me een gevoel of ik door een grot vaar waar overledenen hun eeuwige rust hebben gevonden. Bij het uitvaren van deze grot wordt een groot meer zichtbaar. De Papanui Lagoon die een oase van rust is.

Als het album dan na een dikke 77 minuten stopt heb ik even moeite om weer in de dagelijkse sleur te komen de heren Adrian en Boots hebben een mooi muzikaal verhaal neer gezet om het woord stress even helemaal te vergeten. Een heerlijk album dus om op te onthaasten.