I Compani is een Nederlands Jazz ensemble dat beroemd werd vanwege het adapteren van de scores van Nino Rota van de films van Federico Fellini. De groep speelde de aangepast versies van Rota muziek over de gehele wereld. Nu nog steeds zelfs en soms met beelden erbij. Zelfs Fellini was er, toen hij nog leefde, erg blij mee. (Foto Bo van der Graaf met Fellini)

Ze hebben de vrijheid genomen om sommige thema's wat anders te interpreteren en maken ondertussen gebruik van andere invloeden. Prima improvisatie jazz. Weliswaar niet altijd even aanstekelijk, maar Rota's muziek verveelt nog altijd niet. Ook is er nog een originele compositie van van der Graaf zelf terug te vinden op deze cd. Luna Triste is één van de ''Fellini'' albums.

Heerlijke sxities score voor een film van cultheld Russ Meyer. Rondborstige vrouwen sex hebben, en er komt wat geweldig bij kijken. Ooh ja er zit ook nog groovy muziek bij! De verschillende Vixen films hebben allen een geluid wat de paden kruist van twee series uit de jaren 60;The Avengers en de Batman serie. Laat een leek wat muziek opzetten, en ze zullen meteen moeten denken aan het Batman thema van Nelson Riddle. 4.5 sterren

Igor Leonardi, wat moet ik over hem zeggen. Dat hij meer erkenning verdiend vind ik zeer gepast. Mede collega Goran Bregovic afkomstig uit Sarajevo heeft meer naam gemaakt. Beiden bepalen zo'n beetje de belangrijke scores voor films uit het Balkan gebied de laatste jaren. Beiden begonnen in een heel ander soort wereld. Leonardi kwam wat jaren terug met een Fake Orchestra album, waarin hij zijn achtergrond mixte met een variatie aan culturen. Rezervni Deli (oftewel Spare Parts) is een briljant werk van de man.

Om een beeld te scheppen wat van dit dan is. De track 1 klinkt als apocalyptische, of in ieder geval een gevoel gevend dat er iets groots op spel staat. Elektronische middelen gaan samen met cello, viool en de stem van door merg en been gaande Daisjhe Youssef. Luister de track hier.

Net als met Fake Orchestra past hij een wat uitgebreider palet toe dan enkel beperkend tot Sloveens. De sitar is een veel gebruikt instrument even als de cittern en enkele andere. Echt puur Sloveens is het dus niet, maar qua kracht voor tragiek uiterst effectief.
En die tragiek gaat over een man die bereid is mensen te helpen vluchten vanuit een dorpje in Slovenië, over de grens naar
Kroatië. Echter zijn hulpvaardigheid slaat om hun afschuw en verandert van karakter naar een wreed persoon. De cittern,
zithern, citer (nee dus niet de zither) is een instrument wat de breekbaarheid van een stap over de grens doen, wat voor gevolgen dat heeft. De snaren van dit instrument zijn zo gespannen dat de klanken die met het plukken eruit komen uiterst breekbaar aandoen. Beluister track 2 hier

Emoticon films deed er verstandig aan om dit op de markt te brengen. Een briljant hypnotiserend geheel vol pijn, tragiek, zou haast willen zeggen pure, echte emoties. Slordig hierbij is wel dat de cd data bevat, waaronder wat mooie filmbeelden en andere zaken, die helaas niet gescheiden zijn van de score. Oftewel de laatste track laat een flinke kraak horen.

Zag deze al een hele, hele lange tijd bij de Plaatboef staan en twijfelde altijd of het echt werk van een componist was. Had ik de moeite genomen om de naam te noteren en het even uit te zoeken, had ik deze alleen gehad. De prijs 3,50 en precies op de dag dat ik deze wilde kopen griste iemand em vlak voor mij weg om te luisteren. Al snel hoorde ik een kreet van: wat is dit voor troep. Waarna ik maar gelijk zei dat ik em wel wilde kopen.

5 sterren (en Joep zet em ook gelijk even in zijn top 10)

Ilona Sekacz klinkt Pools, dat was haar moeder dan ook. Zelf werd ze groot gebracht in Groot-Britannië en kwam pas na ruim 20 jaar terecht bij de wereld van de film. Regisseuse Marleen Gorris kwam toendertijd met Sekacz in contact nadat ze iets van haar toevallig beluisterde. Opgenomen met het geweldige Metropole orkest, onder leiding van Dick Bakker. Deze nam deze taak op zich nadat Rogier van Otterloo plots overleed en doet dat vol overgaven. Nog steeds denk je weleens wat er was gebeurd als Rogier nog geleefd had... Gorris heeft een oog voor goede componisten en ook na Antonia werd dit alles nog eens herhaald voor Mrs. Dalloway, weer met het Metropole, weer met Bakker als leider. Wat te denken van de briljante keuze van Alexander Desplat voor The Luzhin Defense.

De werkwijze van de componiste was als volgt: ze keek de film zoals iedereen zou doen. Dan ging ze duidelijkheid scheppen in de ontwikkeling van het hoofdkarakter, de emotionele ontwikkeling en ontwikkelde de score aan de hand van de leeftijd van Antonia. Mrs. Dalloway was qua aanpak erg gelijk.

Sekacz klinkt als Rachel Portman, vooral in klankkleur. De variatie aan thematisch werk met een rijk palette vol met solo instrumenten zijn de troeven. Het feministische karakter van Antonia is vooral door de zelfverzekerde, lichtvoetige viool gekenmerkt , maar weet tevens specifieke curieuze sfeer op te roepen. Dit is terug te vinden in de gelaagheid van de composities, waarbij het ene instrument iets vrolijks laat door schemeren, terwijl een ander instrument melancholisch klinkt, dit dan beiden tegelijk te horen. Het thema van Antonia klinkt is tevens atonaal door middel van xylofoon en violen botsen, wat misschien hint naar de nog niet volledige vrijheid van het karakter (gissen voor iemand die de film niet gezien heeft). Uiteindelijk is ondanks de verwarrende, onzekere emotie van composities die af en toe niet duidelijk ergens voor staan, het een zeer imponerende score. Vergelijkbaar is ook Cees Bijlstra's score voor Nynke , die niet geheel toevallig ook over feminisme handelt en tevens muzikaal dat reflecteert. 4.5 sterren

Een mooi overzicht van Irmin Schmidt, die ook wel bekend is als de mede-oprichter van CAN. Begin jaren 90 bracht men een 3 cd Anthology uitgaven uit met daarop een mooi verzameling scores. Nu kwam daar een vierde en vijfde volume bij.

Niet alles is even bijzonder, maar het is de sfeer die blijft hangen. Het zijn de warme elektronische golven gecombineerd met wat solo instrumenten die een gedegen sfeer scheppen. Vaak erg rustig met wat jazz invloeden. De mooiste selecties zijn van Palermo Shooting en doen soms wat denken aan de jazz-noir van Angelo Badalamenti. Palermo kent een van Bach geleend thema wat geschreven is voor een cello, accordeon en solo trompet variant, gecombineerd met de welbekende elektronische klanken.

Het label biedt naast deze 2 cd ook de kans om de volledige score van Palermo Shooting apart te kopen.