Ondanks wat tragiek verwoord Yared vooral zachte, romantische, erotische emoties. Surrealistisch gebruik van een orgel thema voegt een extra waarde toe. Als een Van Otterloo score voor Turks Fruit schreef de componist verleidende melodieen met een grotendeelse bezetting van saxofoon, piano en wat synthesizers.
Waarschijnlijk de bekendste score voor het poe he tralalala gedoe met Troy.

Gabriel Yared is een subtiel componist, zo mag geconstateerd worden. Autumn in New York is een nieuw hoofdstuk in zijn score carriere, waarin hij subtiel liefdesprikkelen ondersteunt. Hij schreef het voor de tederzacht gespeekde piano, fluitinstrumenten en violen, met een enkele stuiptrekking naar het sprookjesachtige van de liefde met harpgebruik. Daarnaast geeft het ook de plek waar dit zich voltrekt, New York, een universeel geluid mee, wat ook niet geheel on-Yarediaans is. 3.5 sterren

Een Yared score die mij iets minder wist te bekoren. Het is allemaal te Yared, te traagjes maar eigenlijk nog meer te hartverwarmend. Dat werkt wat averechts. 3.5 sterren toch nog.

Nobel en ingetogen zijn woorden die te binnen schieten bij deze score van Yared. Plath wordt in haar psychologisch toestand bijzonder goed weergegeven, mede dankzij de componist. Er straalt een depressiviteit van de score af, met een zeker onzekerheid in de melodieeen, eigenlijk allen gebaseerd op een motief wat door de score heen wordt gebruikt. De instrumentatie bestaat uit violen, houten blaasinstrumenten en de piano (die Yared zelf speelde). Dit doet enigszins denken aan Barrington Pheloung's score voor Hilary and Jackie. En dat is wel 4 sterren waard.

Interressante Yared score, met een diversiteit aan stijlen. In de essentie mag men spreken van een epische score met een mooi liefdesthema, niet geheel iets onbekends voor films van dit kaliber. De orchestrale stukken zijn vaak subtiel meeslepend, en is naast Hongaarse invloeden, ook een Noord-Afrikaans geluid en Midden-Oosten geluid gewaardborgd. En de man vermijdt ook een te episch karakter mee te geven, altijd versterkt de subtiele manier ban schrijven die hij hanteert. Misschien wel de mooiste van Yared.

Het zal niet moeilijk zijn om deze kleine Britse romantische komedie snel te vergeten, wat niet valt te zeggen van de uitermate geslaagde, fijne score van Gabriel Yared. Vooral bij dit soort films er is praktisch altijd spraken van die heerlijke uitvergroting van menselijk geluk en ongeluk, emotioneel aangezweld door prominent zoete score. Scenes waarbij twee mensen elkaar weer omhelzen kan haast niet meer zonder dat stukje muzikale magie. Yared geeft je soms dat gevoel met een delicate piano tonen en een licht aanzwellend stuk viool, maar daar laat hij het niet bij. Als een Goran Bregovic gebruikt hij Roemeense zigeneunermuziek door de score heen, gespeeld door de formatie die onder de noemer van Taraf de Hardoukis opereert met als leden: Ionel Manole, Martin Manole, Constatine Lautaru, Anghel Georghe, Chrisitinel Turturica, Ion Tanase en Stephane Karo. Afkomstig uit België zo schijnt. Met een formatie met onder andere als instrumenten een accordeon, viool en tevens cimbalom zorgt dit voor een briljant en onweerstaanbaar element binnen de score. Deze Roemeense traditionele mengen veelal met de meer conventionele elementen met zeer intrigerende resultaten tot gevolg, met veel tempo versnellingen en vaak samenkomend in thematisch werk. Het interessante aan dit soort ensembles is hun emotionele waarde die zowel tragisch, als passievol toepasselijk kan zijn, zoals bijvoorbeeld bij de uiteindelijke trouwerij in de film. Yared gebruikt het hoofdthema zowel in samba versie als mede jazzy en orchestrale versie. Soms versneld, soms elegant traag. Heerlijk plezier, geschikt voor duizenden oren, of nog meer! 4.5 sterren

Ganpurev Dagvan's score raakt niet altijd. De opening waarin hij een duidelijke sfeer neerzet, met daarbij gebruikmakend van keelzang, streekinstrumenten en vrouwelijke zang is goed. Hierna zakt het hier en daar wat in. De toewerking naar de helfhaftige daad van het hondje, nog steeds erg subtiel getoond op film, is mooi ondersteunt door oplevende, ritmisch spannende score. Hierna raakt alle muziek mij weer helemaal. Leuke release van Contact Film! Mijn eerste echte Mongoolse score. 3.5 sterren

Na eerder versies van Dr. Moreau wilde Chang het anders aanpakken. Het moest niet allemaal nadrukkelijk liggen op de horror en de spanning van de experimenten. Het moest menselijker.Braziliaanse invloeden moesten erin zitten. Maar iets aparts. Chang kwam aanzetten met de digeridoo, een instrument wat goed in combinatie met ritme werk, een windinstrument is een goede benaming.Het Afrikaanse ritme vastgesteld en combinatie met het andere element creerde iets zeer speciaals.Hiermee wordt een menselijk element benadrukt.Als resultaat klinkt het allemaal afkomstig van een stam lijkt het, het klinkt primitief,maar het is tegelijk typisch Westers. Dit zorgt voor een zeer aparte score van Chang, apart in geluid en moeilijk aan te wennen. 3.5 sterren

Zo rond de periode eind 80's begin 90' had Chang een geluid wat onmiskenbaar het geluid van veel scores was toendertijd, maar ook precies dat van Chang. Vrij sfeervolle score die nogal verschilt van het Under Siege vervolg, waarbij Poledouris thematisch sterk uitpakt. Chang's muziek valt daarbij in het niets zonder twijfel. 3 sterren

Op een gegeven moment kwam er die ene samenwerking tussen Friday en Seezer (die klassiek geschoold was en prima met de piano over weg kon). De twee Ieren kwamen in 1993 in aanraking met regisseur Jim Sheridan die hen vroeg wat te schrijven voor In the Name of the Father, dat deden ze dan ook. Werkte samen met Bono, deden ook nog werk voor zowel Romeo + Juliet als Moulin Rouge van Luhrmann. Het was Sheridan die de twee in 1997 vroeg voor een echte score voor The Boxer, wat geen slechte keuze bleek te zijn. Met veel Ierse invloeden, veel gevoel voor tragedische melodieen. Het is te plaatsen in het Craig Armstrong hoekje, zo ook met een wisselwerking tussen puur orkest en electronica. Voor In America werden de twee er weer door Sheridan bijgehaald. 4 sterren

Geinoh Yamashirogumi is een collectief voor zo'n 200 mensen samen. Onder hen Shoji Yamashiro die als hoofdcomponist de rest aanvoerde voor deze score van Akira. De regisseur mocht van geluk spreken dat de groep de taak accepteerde vanwege hun weigering van werk voor een film toendertijd. Met veel Indonesische invloeden van onder andere de gamelan, Buddhistische chants, vele taiko-drums (Kenji Kawai's grote vrienden), synthesizers creeeren ze met zijn allen een toendertijd revolutionaire combinatie van oud en nieuw (electronica met traditioneel), echter op zeer uitzonderlijke manier als nooit tevoren.

George Burns scoorde aardig wat Disney films: Jungle Book, Robin Hood, Sleeping Beauty en vele andere.Ook deed hij korte films van Goofy, Herbie Rides Again.

Bruns score is heerlijk jazzy en Frans getint.Dit niet geheel onlogisch met een tekenfilm die zich afspeelt in een vroegere periode in hartje Parijs en daarom heen gelegen gebieden.De jaren 40' worden perfect geimiteerd met de jazz achtige taferelen. Met een stel katten die samen een swingband vormen, die tevens ook zingen.De accordeon kenmerkt dit als geheel vooral, maar andere instrumenten als de trompet ontbreken niet.De violen zijn vaak als miauwende katten te horen.Bruns creert iets swingends, maar zeker ook enorm komisch.In veel gevallen zoals achtervolgingen of gevechten laat hij de accordeon in hoog tempo spelen zoals in ''Two Dogs and a Cycle'' of ''After Her/The Catfight''.Hier zit meer dan genoeg energie, afwisseling en vaart in, dat de score nooit verveelt.

De songs zijn door verscheidene mensen geschreven.''Everybody wants to be a Cat'' is de uitschieter, geschreven door Huddleston en Al Rinker. Deze hadden bij het schrijven Louis Armstrong in gedachte als de Scat Cat.Dat is er ook in terug te horen.Maar later werd Scatman Crothers ingezet voor de stem van die specifieke kat, dezelfde acteur die een ''butler'' speelde in The Shining.Phil Harris deed de stem van de kat O'Malley.De twee samen komen tot ongekende hoogte in dit nummer.De song gaat van zwoel jazzy, tot erg swingend.Terry Gilkyson schreef de song ''Thomas O'Malley''.Deze kon werken aan deze track nadat componist Burns hem had aangeraden, nadat Gilkyson al eerder een song schreef voor Jungle Book,wat ook weer een project van Burns was.

4.5 sterren

Klonk ik meen vrij traditioneel ouderwets; met alle allleoude bekende, vertrouwde compositie technieken. Dreigende violen, en natuurlijk die weergaloze crescendo in de openingstrack. ''Final Analysis Front Titles'''zou het allereerste zijn wat ik zou aanraden aan iemand dit niks van Fenton kent, niet zozeer de hele score, waar betere voorbeelden van zijn. Binnenkort weer eens luisteren.

Net als Fenton's score voor Ken Loach's The Wind That Shakes the Barley, is deze ingetogen dramatisch. Die nobele stijl bleek hoogst effectief, en de componist wist een mooie balans tussen hoop en wanhoop te vinden. Laagdrempelig krachtig materiaal. 4 sterren

Een zeer authentiek aanvoelende score van Fenton, die qua periode karakter in de lijn van Ever After en Dangerous Liasions is. En hij heeft gezorgd voor goede motieven en melodieen. Zo is er het galante, duidelijke koning aansprekende geluid, wat hij bij komische scenes net iets 'te' laat klinken, met als gevolg het gewenste effect. Renpartijen zijn allemaal snel, akoestisch met Ierse stijlmiddelen, met het enige niet aunthieke het ritme van een percussive onderlaag. Vooral de scenes op toneel komen behoorlijk uit de verf met Fenton's composities. 4 sterren

Fenton's composities zijn lichtvoetig, makkelijk en gelijk meeslepend en mooi. Het geheel van de piano, akoestische gitaar en saxofoon zorgt voor een levendige score. Om kalm te blijven dus. 4 sterren

Na een prachtige samenwerking met Ravi Shankar voor Gandi, stond Fenton erop om een Zuid-Afrikaanse componist te betrekken bij de score. Dit werd Jonas Gwanga, een populaire Zuid-Afrikaanse jazz muzikant. Waar Fenton de stukken voor orkest schreef, hield Gwanga zich voornamelijk bezig met de traditionele Afrikaanse muziek. Uiteraard werkten de twee dit samen uit. De score kent inspiratievolle, krachtige chants, gedegen percussie en meeslepende passages voor strijkers. De laatste track, Cry Freedom, is gezongen door beiden componisten en is bovendien een waardig afsluiter.

Martin maakt zoals zoveel andere gebruikj van de andere vorm van Mickeymousing die zich rond die tijd begon te ontwikkelen. Bond, en dat is een feit, wordt begeleid door Mickeymousing scores, de score volgt de acties op het beeld, aapt de bewegingen dus muzikaal na. Deze ontwikkeling is bijvoorbeeld te merken in de scene waarin de slang naar Bond toekronkelt. Martin zegt met zijn kort stukje score niks meer dan het overduidelijke en zet geen opbouw, dit is gewoon wat je krijgt. Als een aanvulling van de spanning, maar tegelijk subtiel, geen diepgang, niet als iets grappig. Dit zijn de momenten waarop in een Bond score het tussen spottend en serieus in zit, de neutrale zone.

Het leuke aan deze Clinton score is de broeierigheid ervan.Een sluiperige krokodil in het moeras dat beschrijft zowel de film als de score.Elk karakter is slinks en geniepig, de plottwisten als een krokodil die ineens toeslaat.Clinton zei ooit dat de saxophoon dit krokodillen achtige gedrag van de karakters verwoord.Bettens is daarbij de stem van het moeras.Er werd getracht om de band Morphine te betrekken bij de score, dat werkte.Laat je bedriegen door Clinton. 4 sterren

Een van de mooiste scores van Delerue. Het thema met solo fluit is onvergetelijk. Fantastische romantische klanken, met een tragische kant. Jammer is dat een 5e track, die wel op de ''Le Mepris et autre'' uitgaven staat, hier ontbreekt.

Hoewel Georges Delerue zijn meest interessante scores schreef in de jaren '60, ten tijde van de Nouvelle Vague, heeft de componist slechts eenmaal samengewerkt met Jean-Luc Godard.

Voor Le Mépris schreef Delerue een hoop muziek, maar Godard besloot slechts 1 thema, dat van Camille, keer op keer te gebruiken in de film. Hoewel de vele herhalingen van een zelfde thema mogelijk monotoon kunnen gaan klinken, is daar hier in de verste verte geen spraken van. Dat is zowel te danken aan het de onverwoestbaarheid van het sterke thema alsmede de manier waarop de regisseur het gebruikt heeft.

Het is een werkelijk hartverscheurend thema, geschreven voor enkel strijkers en maakt dankbaar gebruik van de arpeggio techniek. Het al enorm zware thema krijgt door deze techniek een soort van dramatische progressiviteit mee, die geheel in dienst staat van de dramatische verwikkelingen. Ingenieus is hoe een op zich vrij eenvoudig thema gebruikt wordt tegen de achtergrond van een Griekse tragedie, vermengt met een zelfde tragedie omtrent de scheiding van een koppel. Naast het prachtige thema biedt de score ook wat andere sombere muziek, die eveneens daadkrachtig is.

Delerue heeft wel vaker scores geschreven met een helder, tragisch karakter gericht op de psyche van de mens. Maar de wijze waarop hij het noodlot muzikaal weerspiegelt zoals voor Le Mépris is nimmer zo sterk geweest. De emotionele puurheid daarentegen is wel op soortgelijke wijze in vele andere scores terug te vinden

Hoore deze in de film en vond het maar een ongeinpspireerde score. Het verbaast mij dan ook niks dat Delerue een aantal de score opnieuw moest doen, omdat het blijkbaar steeds niet werkte voor de film, wat het dus nog steeds niet helemaal doet.

Dario Argento kwam aanzetten met Goblin voor Romero's film. Deze band, in een formatie van 5 man, werden echter nogal verkeerd behandeld. Romero stopte muziek uit zijn eigen library in de Amerikaanse versie. Zo zijn er verscheidene uitgaves die dit alles rechtzetten, met outtakes, alternatieve tracks en niet eerder gehoord in die versie van de flm. Dit is overigens compleet anders als de score van Night of the Living Dead, die je naar adem deed snakken. De atonaliteit is overboord gegooid, maar de gehele vorige sfeer ook. Dat blijkt al uit de eerste paar stukjes score in de film. Het eind jaren 70/begin 80 geluid creert wel een zeer sinistere sfeer met veel (haast) sullige drums en een polonaise van synthesizers. Dat werkt bijzonder aardig als algehele ervaring, maar hier buiten is het niet altijd even interressant. Zoals al eerder gezegd zijn de 2 eerste stukken bijzonder intrigerend. De toon was in ieder geval gezet. 3.5 sterren

Zoals ik de mix van de vele traditionele muziek roem, (hier zo Balkan muziek, tango..) vond ik de electronica delen persoonlijk niet misplaatst. Bij Gitans gebruikte Bregovic
ook een magistraal koor uit Belgrado, en zijn er tevens Poolse onderdelen te ontdekken in deze score. Vol reikheid, emotie, meesterschap... Bregovic heeft
'Ederlezi'ook weleens wat keren live gespeeld, waar ik toch wel erg benieuwd naar ben.

Bregovic deed aardig veel samen met Emir Kusturica. Heb het altijd jammer gevonden dat Kusturica hem later niet altijd meer inzetten, doodzonde, maar dat even terzijden. La Reine is zeer klassiek, poetisch en zwevende score, een een van de hoogtepunten uit zijn carriere. Bregovic schreef vanuit Belgrado de score, nam deze voor een gedeelte ook hier op en week ook nog uit Tbissi (hoofdstad van Georgie) en Istanbul, echter de definitieve mix werd gedaan in Moskou. Een boel gereis dus, waarna hij nog naar Frankrijk moest afreizen. 5 sterren

Michael Kamen scheen eerst bezig te zijn met de score voor Tomb Raider.En toen besloten de makers maar weer eens een componist te ontslaan en een andere er voor in de plaats te nemen: Graeme Revell.En die zorgde in een korte tijd voor een goede avontuurlijke score.Veel wisseling tussen etnisch/exotisch en normale orkest elementen.Het thema voor Lara mixt exotische drums met violen, op een niet zozeer indrukwekkende manier, maar wel aanstekelijk.En ook de rest van de score is op diezelfde manier te beschouwen.De echte wisseling naar meer betrekking van etnische elementen komt voor het eerst naar voren in ''Journey to Cambodia''.Silvestri wist prima verder te gaan met The Cradle of Life. 4 sterren

Post modernische score van Revell. Gebruik makend van elektronische synths en gitaren, zou je denken dat dit niet al te best kan zijn. Maar zijn stijl gecombineerd met de goddelijke stem van Emma Shapplin zorgt voor een unieke ervaring! ''The Inferno'' met Shapplin zingend in oud Italiaans met een Latijn zingende koor op de achtergrond en de underscore van Revell. Buiten de samenwerkingen met Shapplin is het ook nog enorm fascinerend. ''Alone'' waarschijnlijk de enige track die op een ''normale'' manier gecomponeerd is. ''Crashlanding'' nog zijn buitenbeetje waarin de grootste herrie te horen is, maar wat een percussie en stijl... En zo krijg je een bijzondere score waarbij sommige nummers een echt hart hebben en andere ''hartloos''
zijn in principe. Zoals ik al eerder zei dit is uniek. Dan nog de songs die ook zeer te pruimen zijn. 4.5 sterren

Het lijkt wel alsof Revell vaak te bang was om het orkest in volle glorie los te laten barsten. Het koper is soms zo minimaal ingezet, waar het juist in voller geluid zoveel interessanter kon zijn. Soms lekker cliche klinkend (typische Russische, Chinese geluiden) en best aardig toch over het geheel. 3 sterren

Revell keert terug naar waar hij ooit was begonnen met zijn rockband. De componist begon met schrijven vlak voor de tragische dood van Brandon Lee. Hierdoor veranderde de gehele productie, misschien Revells muziek nog wel het meest. De componist staat niet geheel onterecht bekend als een vakman die verschillende stijlen met elkaar laat botsen en erg experimenteel te werk kan gaan (Red Planet, Dead Calm). Armeniaanse invloeden, rock, gothic, klassieke en new age invloeden… De leidraad door de score zijn de passionele violen die botsen met de elektrische gitaren. Hierbij vaak fascinerende percussie, hier van een prachtige duduk en een zielvol zingend koor. Revell weet alle elementen precies te verbeelden van de tragedie, de romantiek, wraak, de actie, alle donkere lagen. Hoogtepunten zijn er in overvloed, neem nu de openingtrack ‘’Birth of the Legend’’, waarin de violen en het koor gelijk de donkere en tragische toon zetten. Dit tevens ook liefdevolle thema komt het beste tot zijn recht in ‘’Return to the Grave’’. ‘’Inferno’’ biedt de depressieve gitaarsolo begeleiding bij Lee staand op het dak.In ‘’Last Rites’’ is de duduk zeer opwindend,maar tevens de emotie wordt gestreeld in deze climax. De eerste track is zowat gelijk aan Peter Gabriel’s werk van The Last Temptation of Christ. Daarnaast lijkt het vluchtig,maar effectief te zijn geleend. Opvallend is de enorme aanhang van gothic-aanhangers die zelfs de score perfect vonden passen. De score past dan ook perfect naast de songs, maar tevens ook in dezelfde stijl voor een groot gedeelte.Zeg de naam Revell en velen zullen enkel en alleen deze kunnen noemen.5 sterren

Roy Webb componeerde een serie fijne scores voor de Simon Templar films met George Sanders. Leslie Charteris schreef het thema voor de serie met Roger Moore, maar ook de bedenker en schrijver van het figuur the Saint zelf. Revell leent dat zo nu en dan, met veel succes mag ik wel zeggen. Na de film in 1997 te hebben gezien bleven mij enkele zeer indrukwekkende momenten bij (muzikaal gezien). De muziek bij de rel voor het Kremlin, het liefdesthema... Het klonk weer als de dag van gister sinds ik die score in de film hoorde die enige keer. Zowaar tracht de film ook wat diepgang te geven aan de relatie tussen Templar en Emma, met dat prachtige liefdesthema tot gevolg. Uitermate verfrissend klinkende Revell score. 4.5 sterren

(en is het label waarbij deze muziek is uitgebracht niet ironisch?)