Kazumi Totaka deed al eerder de muziek voor vele Nintendo Games omtrend Mario's wereld; Mario Paint, Luigi's Mansion Mario Land 2 en meer. Hij heeft een geweldige kort stukje muziek bedacht wat terugkeert in elke game sinds X. Natuurlijk zit dit ook in Yoshi's Story. Beschouw het als een leuke terugkerende grap. Zie hier voor info en audioclps omtrend de melodie door de tijd heen. Erg leuk feit is ook Tokata regelmatig de game stemmen van karakters als Mario ook insprak.

De muziek van Yoshi's Story (N64 versie) is vrij aardig, maar dit is nu precies een uitgaven, die met dezelfde melodie in iedere track, niet werkt op cd. Sommige Mario games scores doen dat wel degelijk.

Keiichi Suzuki is bij lange na niet zo'n componist als Joe Hisaishi voor Kitano tot nu toe altijd geweest was. Raakte elektronica betrokken bij Hisaishi, neem Brothers, dan was deze perfect in evenwicht met het orkest. Suzuki grijpt te vaak naar de synthesizer met flauwe effecten die nogal leeg zijn. Vooral bij de onnodige mixen van enkele normale score tracks. Op zich zijn er zo wel zijn sfeervolle momenten met veel elektronica, die een vrij hoog Japans game gehalte hebben (in positieve zin). Echter meestal nogal vrij amateuristisch. Het meest geslaagde zijn de stukken score voor verscheidene gevechten en Festivo (hoe briljant in de film), waarbij de meer traditionele, echte instrumentatie tevoorschijn wordt getoverd. Die danspartijen zijn werkelijk briljant. De componist toont overigens gemakkelijk in stijlen te kunnen wisselen die precies de gewenste toon voor Kitano's film onderstreept. 3 sterren

Erg wisselvallige score. Met een componist als Kenji Kawai is er nooit een echte zekerheid. Sommige scores zijn bijzonder lelijk, anders deels en sommige van grote impact. Deze score is een mengsel van standaard, vaak elektronische muziek (die verre van interessant is), het elegante van onder meer Avalon en soms wat aardige atmosferische tracks. Er zitten enkele onvergetelijk opera-achtige momenten in die tot het beste werk van de componist behoren. Dit betreft zowel enkele stukken voor koor, die soms samengaan met zijn atmosferische muziek en een enkele maal geheel puur zijn. La Sola, uitgevoerd door een boy soprano, is van zo'n intense schoonheid dat blijft ontroeren. De verbluffende stem zingt op een relatief simpele, maar erg effectieve compositie van Kawai. (Beluister La Sola).

Het is niet de beste Kawai score, maar voor het gemak (met de nodige filtering van mindere stukken) een prima werk. Omdat enkele stukken er zo intens uitspringen, is de waardering als geheel toch een stuk hoger uitgevallen.

Het mooie van deze Kawai score is de constante zweverige combinatie van piano en guitar. Er zit heel mooi, simplistische gitaar gepluk in wat je diep raakt. Maar daar tegenover staan de wat minder oprechte stukken die wat stuntelachtig ogen. Heeft wat van het gevoel wat Hisaishi vaak oproept, en heeft in stijl ook wel wat weg van Mizoguchi's Jin-Ro bij tijden. 4 sterren

Geweldig hoe een sommige score stukken heerlijk minimaal qua instrumentatie zijn gehouden en puur op ritme en sfeer door denderen. Echter, er zitten ook een stel behoorlijk matig klinkende stukken tussen. Wel een Kawai die door zijn eenvoud nog kan groeien.

Erg sfeervolle klanken worden afgewisseld met veel percussie stukken, waarbij het koort zingt. Het heeft helemaal gevoel van de Kugutsuuta stukken uit Kokaku Kidotai, maar bij tempo versnellingen is komen helaas een van de mindere kwaliteiten boven drijven; de synth elementen. Terwijl de taiko en taiko flink doordramt en het koor zingt, zijn er soms ineens van die vreemde synthbeats (Ku-Nu circa 6:30 bv.) die zo weggelaten hadden mogen worden. Verdere synth effecten zijn in het algemeen wel acceptabel naar zijn maatstaven. Maar desondanks dit nadeel, wat hier nog veel minder een probleem is als bij veel andere werken, is het een uitstekende score van Kawai.

Een zeer aardige uitgebreide 2 cd van Patlabor. Het eigenaardige is dat er wel vermeld worden wie de songs van cd in op hun naam hebben staan, maar niet wie bij welke track gebruikt is.

Kawai's werk is simpel, simpel gezegd... Praktisch dezelfde percussie drums begeleiding en veel goedkoop klinkende synthesizer elementen.De versnellende ritmes in sommige tracks zijn matig.Maar daar tegen over staan de jazzy ingevulde tracks met jazzy sfeer, vaak de erg kalme jazz variant. En deze laatst genoemde overheersen toch wel een beetje.3 sterren

En goeiemorgen als ik tijdens de eerste keer luisteren al zit te trillen, vol adreline opgewonden meegesleept wordt in een grootse score vol heroiek en sensatie... Dan kan dit niet anders als een nieuwe meesterwerk van Kawai zijn!

Het overgrote gedeelte is in een moordend tempo met precies weer dat geluid van Kawai altijd gebruikt. Je hoort het in de orchestraties, zijn gebruik van instrumentatie, hier en daar bijgestaand door een kinderkoor of vrouwelijke vocaal die doet denken aan Sumi Jo, Wojciech Kilar's vaste (ook al krijgt degeen die Kawai gebruikt niet de kans om dominant te worden), er is een regelmatig opwindend tempo...

Een specifieke overschakeling van een dromerige sfeer naar het razend spektakel tempo is zo geweldig gedaan. De balans is uniek. Wat niet helemaal bleek te kloppen is dat ik na een tijdje het idee kreeg dat het enkel om voorstuwende stukken score zou gaan, maar indien Kawai meer emotioneel dramatisch iets benadrukt doet ie dat op nog zo'n geweldig stillistisch mooie, ingetogen manier. de 5 sterren staan er weer.

Een martial arts film als Yip Man 2 draait volledig om de duizelingwekkende vechtkunsten van Donnie Yen. Waar bij veel Hong Kong films de muziek doorgaans behoorlijk ondermaats is, geldt dit niet voor de muziek van Kawai. Bij ieder gevecht zijn het de snelle, meeslepende composities, met een sterk ritme, die de dynamiek van de duels vergroten. Dat neemt overigens niet weg dat het op het eerste gezicht vrij on-orginele muziek is. De componist wordt nogal eens verweten te gemakkelijke, generieke actie muziek te schrijven. Nu klopt dat ook wel voor een significant deel van zijn projecten, maar Yip Man 2 ontspringt die dans.

Net als in het eerste deel is er ook een dramatische kant. Dit biedt een mooie, meeslepende afwisseling te midden van de spectaculaire actie muziek. Naast de tedere romantische kant, is er ook ruimte voor genoeg melancholie van Chinese cello's.

Als componist talentvol, maar als schrijver kan ik het niet goed beoordelen. Hij is de getrouwd met de regisseuse, Nadine Labaki, wat misschien de voornaamste reden is waarom hij heeft bijgedragen aan het schrijven van het verhaal. Overigens al de films van zijn echtgenote voorzien van een score, en slechts enkele andere films op zich genomen, wat ik zonde vind.

Na een score voor een Sukkar Banat, melancholisch en zoet in klank en gevoel, is de score voor Capharnaüm zowel voor hem als zijn vrouw een groots project, wat uitblinkt in een innemende documentaire-achtige aanpak. Het is een bleke, maar tevens diep melancholieke score, met veel dissonanten die komen en gaan , maar nooit echt de overhand nemen. Het is te vroeg om dit te zeggen, maar dit beschouw ik eigenlijk nu al als zijn magnus opus.

Zwarte Sneeuw is een drama serie uit 1996 van regisseur Maarten Treurniet, die voor ieder project met componist Ten Holt samenwerkte.De serie gaat over een vrouw, die na een ongeluk van haar vader in zijn verleden gaat spitten.

Ten Holt zat al in verschillende jazz bands zoals The Dutch voordat hij componist werd. Dit verklaart de jazzy invloeden.Zelf is de componist altijd in actie geweest als gitarist, hier zeker ook naast de drums die hij soms voor zijn rekening neemt.Zwervers Thema II is zo'n swingende jazztrack met de typische jazz bezetting: drums, contrabas, gitaar en trombone.Dit riekt naar iets ritmisch, heerlijk.''Study in Blue'' is briljant met het aanstekelijke ritme door de drums en contrabas en gitaat wisselen elkaar af.''Hungar Rock'' laat de The Dead Motherfuckers, waar ook Ten Holt deel van uit maakt, een snel tempo, eh rocken.

Naast de jazz stijl is er ook orchestraal werk, uitgevoerd door het Metropool orkest.Indrukwekkende thema's voor Eva onder andere. Bijzonder goed zijn uitvoeringen van enkele thema's door verschillende delen van het orkest, in verschillende versies.

Naar zeggen legt de serie de nadruk op mysterie en drama, alhoewel mysterie weinig ergens herkenbaar is.Maar als score volstaat het erg goed.De wisselingen tussen dramatische thema's en de jazz stijl storen niet.Dat is een gedeelte van de kracht.Ten Holt heeft zich recentelijk meer dan bewezen en is zelfs nog verder gegroeid met De Passievrucht. 4 sterren

Klik hier voor een muziekfragment van Leader Zwarte Sneeuw, versie 1

Klaus Badelt is vooral bekend voor zij scores die gelieerd zijn aan het imperium van Hans Zimmer, maar is sinds circa 2008 nadrukkelijk meer in Europa, vooral in Frankrijk, aan het werk in zijn studio. Hoewel veel van zijn Engelstalige projecten zeer goed zijn, heeft zijn omzwaai relatief voor meer autonomie en betere resultaten gezorgd. Wellicht de meeste interessante ''wijziging'' binnen de wereld van filmmuziek.

Er zijn tal van scores die sporadisch gefluit als instrument inzetten. Het resultaat is vrijwel altijd dat het direct een primaire, vrolijke reacties teweegbrengt. Vaak is het helaas slechts een geluid wat sporadisch wordt ingezet. Onder de hoogtepunten zijn het gefluit in een variatie aan Italiaanse westerns van verschillende componisten en hoe Niki Reiser, zelf fluitend, her en der door zijn carrière het verwerkt in zijn scores. Le Petit Nicolas is echter, bij mijn weten, de eerste score die fluiten zo'n centrale rol geeft in een score.

Gezien het feit dat het een kinderfilm betreft is de muziek vaak erg speels en kinderlijk. Het gefluit wordt gecombineerd met weinig tot geen groots orkestrale middelen, maar meer een big band met een wat uitzonderlijke samenstelling. Het resultaat is een score die tot in perfectie simpel, maar zeer aanstekelijk en vrolijk is.

Les vacances du petit Nicolas werd de opvolger en kreeg andere, doch fijne score van Éric Neveux.

Een erg mooie score, met veel Ierse invloeden. Erg meeslepend, maar helaas niet al te origineel. Hierdoor kan ik het toch niet hoger waarderen dan ik anders wel zou doen.,Het hoofdthema is afgeleid van het wereldberoemde thema van Morrcione's C'era Una Volta Il West. Als je dat dan zo vaak terughoort, is dat niet anders als vreemd, verwarrend. Ook hoorde ik Zimmer's Pearl Harbor er duidelijk in terug en nog enkele andere scores als Titanic en Braveheart.

Te beschouwen als Badelts eerste score waarin hij op zijn eigen benne lijkt te staan. Dit was de score die hem naamsbekendheid deed opleveren en ook niet filmmuziek-liefhebbers kon bekoren. Wie The Edge van Jerry Goldsmith weleens heeft geluisterd, moet wel zijn opgevallen dat het main theme van Badelt wel erg veel hierop lijkt. 4.5 sterren

Voor Badelt zijn eerste officiele credit voor een score samen met Zimmer. Naar zeggen heeft de componist bijna elke stukje muziek geschreven. Aangezien Zimmer zijn leermeester is, zorgt de miniscule bijdragen, dankzij zijn credit voor de score voor meer naams bekendheid van Badelt. En in de samenwerkingen zitten schot, na het al zeer aardige Invicible.

The Pledge score is duister, zachtaardig,ingetogen en vooral erg sfeervol.Een haast hypnotisch effect wordt teweeg gebracht. Een prachtig thema, als in ''The Angler'''vormt de basis van de cd.Een piano, viool, wat samples, gitaren en de prachtstem van Alison Moynihan. Deze laatste geeft in combinatie met de andere instrumenten een ijzingwekkend mooi effect, het doet haast aan een diep trieste kerstmis sfeer denken.Slechts een enkele maal komt er wat schot in, oftwel spanning: ''He'd rather Not''. Daarnaast kabbelt het maar voort, terwijl je zit te wachten op een Zimmeristieke uitbarsting. Die komt niet, de rust keert steeds weer terug.''You're Crazy'' geeft de verwarring weer en het trieste gevoel van iemand die geen voldoening kon krijgen bij zijn zoektocht.Echter de score geeft die wel.

Onder andere Heitor Pareira en Michael Brook krijgen credit voor additional music.Het is en blijft gissen wie van de twee, en op welk moment, de gitaarsolo's ten gehoren brengen.

4.5 sterren

Deze gamescore mag men beschouwen als de keerzijde van Kondo's stijl voor de Mario fabriek. Vooral de onderwater stukken hebben mooie, atmosperische muziek en voor het eerst een echt goed klinkende solo piano in sommige delen van de game. Hoe het met nog recentere Mario platforms vergaat geen idee, maar het zou best weleens in dezelfde lijn als de Zelda's van de 64 en daarna kunnen zijn. De Zelda scores vanaf 96' zijn indrukwekkender weliswaar, maar Kondo raakt met deze eerste 3d Mario game voor het eerst echt de gevoelige snaar met een meer dan degelijk geluid.

Koji Kondo was de componist die het mario thema bedacht en hierna vele nintendo titels scoorde. In die tijd van games niet meer dan primitief zonder echte interactie. Met keyboard gecomponeerd en veelal herhalende score. Echter met de vooruitgang van betere graphics kwamen ook beter scores voor games. Dat Zelda thema is ook al zo legendarisch. Echter met Ocarina was er met de 3d omgevingen veel meer muzikale interactie met verplaatsingen. Ocarina is zo de eerste met echte koor passages die omgevormd naar de game toch nog als uit een synthesizer klinken.

Deze spin-off score van Carter is bij lang niet zo goed als wat Shirley Walker deed. t grote verschil is de kunstmatigere sfeer, door vele electronische beats die samengaan met orkest en de ruige rockelementen. De bijgevoegde elementen geven goed aan dat men in een moderne, Beyond, reeks zit. Het mist wel de flair die orkestrale muziek van Elfman of Walker wel had. 3.5 sterren

Kilar, Kaczmarek, Preisner en Lorenc zijn allen uitstekende Poolse filmcomponisten. Debski ken ik relatief kort, maar wat in vergelijking tot ander werk opvalt is dat Ogniem I Mieczem zijn meest orchestrale werk is. Het begin tamelijk teder met vocaal inzet net als Kilar Sumi Jo graag gebruikt, die vaak om een meeslepende melodie heen zingt maar de aandacht op de voorgrond houdt. Echter is er een zeer, zeer grootste epische ontwikkeling met een enorme bezetting van jewelste. ''Atak Kozakow'' mag ingelijst worden. 4.5 sterren

Komeda scoorde weer een Polanski met een jazzy geluid. verschil is echter een humoristische kwaliteit, die films als Noż w Wodzie niet bezat. Cul-de-Sac is ook veel avontuurlijker en energieker, met geweldige moog, zijn overbekend koper gebruik (op zijn manier specifiek als Komeda herkenbaar) en een heerlijk tempo. Een korte score, die ook vaak gebundeld word met Noż w Wodzie in 1 cd uitgaven. 4 sterren

Leuke manier om 2 korte en 1 lange filmscore te combineren op 1 cd. Door de jaren heen ben ik vooral onder de indruk geweest van de Komeda/Polanski samenwerking voor Rosemary's Baby. De Poolse componist overleed helaas op zeer jonge leeftijd, waarna de regssieur vooral met Wojciech Kilar in zee ging. Vooral Nóz W Wodzie is geweldige muziek. Alle drie kenmerken zichzelf door middel van jazz, waarbij het Wodzie is die leunt op een visuele kracht plus muziek (dialogen zijn zeldzaam). 3.5 sterren

Voor de paar laatste films van pa Clint deed zoon Kyle Eastwood al wat muziek. Voor Flag of Our Fathers een arrangement, voor Million Dollar Baby een blues stukje... Nu samen met Stevens de hele score. Helaas volgt hij precies zijn vader in zijn voetsporen; 1 thema en dat is het. De film opent met een orkest en het thema voor de kopersecties. Het heeft een Japanse achtige stijl en keert hierna keer op keer terug, vooral in piano versie. Voor een tijdje werkt dat wel redelijk, maar begint toch vrij te irriteren. Ging de regisseur nu maar weer eens een componist inhuren om meer te doen als enkel een thema herhalen en herhalen. 2 sterren