Magnus Fiennes componeerde de score voor Onegin, zijn zus Martha regisseerde de film en zijn broer Ralph Fiennes speelde de hoofdrol. Een vertederend mooi beeld, wat alleen niet zo in de score is terug te vinden. Kilheid, ontstemde instrumenten, een uitzichtingsloze donkerheid en hoe kan het ook anders met een film die Onegin heet; Tchaikovsky. Enkele delen van zijn Onegin opera bewerkt, maar niet enkel bestaande Russische klassieke melodieen werden bewerkt, nee hier en daar ook wat Beethoven. 4 sterren

Zoals al eerder geschreven op de andere site:

Ik heb door de jaren heen altijd van alle Mario muziek genoten. Het mooiste van Galaxy is dat er veel odes in zitten aan de overbekende melodieën die al lang meegaan. En deze zijn werkelijk anders gebruikt als in voorgaande delen. Fantastische moment vond ik zo het Mario thema, wat vrolijk rommelend in het speelgoed level terugkeert, Bij oudere games had je zo ook al van die hele simpele muziek die balanceerde tussen ergelijk- en aanstekelijkheid, maar toch altijd je hart veroverde. Ook het verzamelen van die muzieknoten om zo een bepaalde melodie te horen is briljant.

De overstap naar vooral orkestrale score is uitermate begrijpelijk in samenhang met de interactieve werelden van Galaxy, waar veel meer in kan. Het is toch moeilijk te zeggen wat ik nu echt beter vind. Het epische koor tijdens gevechten bij Bowser is spectaculair, maar de synth melodieeën van bijvoorbeeld de onderwater levels van Mario 64 raken mij nog altijd evenveel. Net zoals de midi-files synth muziek van het vrolijke eerste level van Super Mario World niet onderdoet voor soortgelijke, orkestrale muziek van Good Egg. Bij de aftiteling deed de muziek qua kippenvel gehalte ook niet onder voor die bij eerdere titels. Dat de muziek absoluut sensationeler is, dat staat vast.

Mikis Theodarakis is een nog levende legend, en Hadjidakis een voortlevende. De grootste Griekse helden naast de meer nu componerende Eleni Karaindrou. Het bouzouki thema is onvergetelijk bevonden (al moet ik weer eens mijn geheugen opfrissen) , alsmede de overbekende populaire song. De tegenhanger van Theodarakis's Zorba the Greek, al zal die nog wel vele malen bekender zijn. 4 sterren

De eerste Addams Family score was speels en zette met surrealistische composities de familie zeer sterk en komisch op de kaart. Eruit springen de waltzen en zwartgalligheid die er zo dik bovenop ligt, dat het weer leuk wordt. Values is echter grotendeels een nog steeds erg aardige herhalingsoefening, die met wat meer leuke vonsten het niveau van de eerste had kunnen halen. 3.5 sterren

Toen Shaiman begon met het schrijven van de score, was het erg subtiel.Veel ingetogen en onderdrukte piano klanken, hier en daar aangevuld met violen en koper.Maar hoe verder hij in het stadium kwam, des te meer hij gedwongen werd af te zien van het ingetogen karakter.Toch weet de score uiteindelijk nog steeds aardig subtiel te zijn.Maar vele vonden het maar ''oversentimenteel''.De grens tussen sentimenteel en oversentimenteel is soms moeilijk.Wanneer een score voor een komisch, licht dramatische film enkel liefdevol is, groots aangepakt en geen zwaardere kant of meer volwassen kan kent, is dat vaak voor velen een groot probleem.Shaiman kreeg bergen kritiek, maar verdomt hij kreeg een Oscarnominatie.

En de score is niet oversentimenteel.Het is als zijn score van The American President: vrolijke melodieen, veel vaart en goede emotioneel werking.Misschien lijkt het nog wel meer op Simon Birch.Veelal weten zachte piano klanken steeds samen te gaan met een fluit,waarna het hele orkest losbarst, met opzwellende, prachtige violen.En jawel zo klinken sommige James Horner of Randy Edelman's (Beethoven) ook. 4 sterren

In 1964 werd Vic Mizzy gevraagd om een thema te schrijven voor de tv-serie van The Adams Family. Het resultaat ( Da da da dum, knippen met de vingers) werd de openings tune van iedere aflevering. Shaiman was er op jonge leeftijd van onder de indruk, andere bleef het gewoon bij zo goed lag het in het gehoor. Voor de de eerste en Values gebruikte hij het thema regelmatig met goed verstand. Blijkbaar was Elfman niet beschikbaar, want als er iemand was geweest die dit zo had kunnen doen was hij het wel.

Vodn het een prachtige samenwerking van Shaiman met Parker. Shaiman, die bekend staat om zijn vele mierzoete scores, gebruikt juist die dingen uit zijn carriere om een erg leuke parodie neer te zetten, en de lyrics van de songs van Parker zijn hilarisch. Disney filmmuziek op de hak genomen! Neem 'Mountain Town' met diens orchestrale melodie en manier van zang die de openings muziek van Beauty and the Beast op de hak neemt. Matt Stone hielp niet mee aan de muziek, waar hij dat in de serie weleens deed met additionele muziek.

Jammer genoeg zijn de vele korte stukjes score van Shaiman nooit officieel uitgebracht. Zoiets zou ik ook graag eens zien van de serie, want wat een heerlijke parodieen op (formulie) scores zitten er in, met niet persee een tongue-in-cheeck gevoel. Van de film is overigens wel een promo met de complete score en alle songs als op deze officiele uitgaven staan.

Componist Marcel Barsotti kan goed vakwerk afleveren. Soms is dat werkelijk fantastisch (Das Wunder Von Bern) en soms is dat meer op de automatische piloot. Rennschwein Rudi Rüssel 2 is zo'n routineklus. Het is mooi puur orkestraal ingespeeld met een orkest bestaande uit 95 musici, maar mist echt karakter en wat pit. De vrolijke thema's,de jeugdige avontuurlijke klanken en veel gebruik van het zogeheten mickeymousen voldoen echter wel precies aan de eisen voor de film. Toch is het net dat beetje extra gevoel aan daadkracht, waardoor het de film ook niet helemaal goed dient.

Het is een mooie uitgaven van het label The Score. Goed verzorgd, met veel foto's, uitgebreide score credits en een interview met regisseur en componist.

Voor Der Poet schreef de Zwitserse componist een verleidelijke score in lijn van onder meer Basic Instinct. Het is naar alle waarschijnlijkheid een van meest gekopieerde scores aller tijden. Toch weet Barsotti wel degelijk zijn eigen stijl en klankkleur redelijk te behouden. Je kunt dit vooral horen bij het gebruik van violen, wat erg lijkt op het gebruik in scores als Das Wunder von Bern. Het is alleszins geen originele score, maar die mysterieuze, verleidelijke sfeer weet samen met de karakteristieke Barsotti elementen moeiteloos te boeien.

Zoals verwacht is het een overheerlijke score van Beltrami. Er is een haast constante spanningsopbouw, met fikse uitbarstingen en een positieve overvloed aan ritmes. Dit soort spanning en chaos is nu precies wat mij altijd zo aantrekt aan zijn scores. Een van zijn beste.

Een uitgaven van de Beltrami's scores voor Scream 1&2, dat klonk goed. Maar dan hoor je dat het uitgebracht zal worden door Varese Sarabande en je vreest het ergste. Zo rond de 30 minuten natuurlijk. De popmuziek albums verkochten goed, voor de score was natuurlijk minder animo.Uiteindelijk lijkt het toch behoorlijk teleurstellend te zijn, maar de tracks zijn wel ontzettend goed. Tracks 1 t/m 7 zijn van Scream 1, de rest van 2.

Beltrami kwam aan boord door een radio interview over een andere score en kwam via via zo bij Craven terecht, die hem voor proef de openingsscene van Scream liet scoren. En zo werd hij aangenomen. En Beltrami maakt een reis door met het creeren van de thema's en suspense muziek. Er is een thema voor Sidney, met een solo vocaal. Er is een thema voor het stadje Woodsboro en eentje voor als de gemaskerde gek ten tonele verschijnt. Die laatste worden vaak gekenmerkt door chase muziek achtige tracks met heerlijke chaos gecreerd door strijkers en andere instrumenten.

Met Scream 2 groeide Beltrami verder; hij vond de perfecte balans tussen elekronica en orchestratie. De thema's worden verder uitgewerkt, zijn complexer en er is een nieuw thema voor sheriff Dewey. Tenminste niet gecomponeerd door Beltrami. Hans Zimmer's Broken Arrow thema werd hergebruikt, te horen in ''Love Turns Sour''. De componist zag hoe zijn muziek hierdoo werd vervangen en was daar alles behalve blij mee. Maar het werkt prima, zelfs heel goed. Ook Danny Elfman's ''Assandra's Aria'' werd toegevoegd bij een bepaalde scene (niet op deze cd te vinden).

Christopher Young heeft een soortgelijke stijl heeft als het om horrorscores gaat, neem nu Urban Legend

Beltrami nam de taak van Fiedel over. Fiedel's scores waren buiten het overbekende thema, nogal zwakjes. Beltrami toont een meer emotionelere kant en betere composities en gebruik van instrumenten. Jc. Theme is te vergelijken met Zimmer Journey to the Line van The Thin Red Line, wat prachtig klinkt. 4 sterren

Revell’s twee scores voor The Crow zijn goed, de eerste zeer uniek, de tweede iets minder. Beltrami werd inegschakeld voor Salvation. In overnames is hij goed, zie ook Terminator 3. Zijn score is duidelijk nog donkerder met zijn typische stijl maar weet iets minder te boeiend. ‘’Investigating Key Club’’, met zijn dramatische inslag wat overgaat in een hoog tempo ritme, is een van de betere tracks. Toch blijft er een vreemde bijsmaak, waardoor deze op hetzelfde niveau van de in elkaar geflanste City of Angels blijft hangen. 4 sterren

Ambrosio misschien nog wel het meest bekend van zijn score voor Swimming With Sharks. Jojo no kimyo na boken was eerste zijn werk voor anime project, Vampire Hunter zijn 2e.Deze score word ook wel omschreven als gothic-techno-horror.Binnenkort maar eens luisteren als ie op de deurmat valt.

Isham componeerde iets meer dan 80 minuten score voor Kiss the Girls. Waarvan iets meer dan 30 min op de release staat. Dat is jammer want het is een zeer complexe score. Een zeer spannend, intrigerend orchestraal thema gaat vaak onopgemerkt over in elektronische klanken. De regisseur wilde een groot orkest en hier en daar een koor. Dat gebeurde dan ook met boeiende elektrische cello solo´s, een prachtige vrouwelijke stem en een flinke dosis sterke percussie. Een interessant element door de score heen zijn de gitaargeluiden, begeleid door passages van het orkest, hierdoor een zeer vreemd geluid opwekkend. ´´You feel like it´s somekind of animal exploding out from inside the orchestra´´ zei Isham over dit element. Suspensevol, donker, thematisch en zeer apart qua geluid. 4 sterren

Naar mijn inzicht toch een van Knopfler's beste scores, als het niet de beste is. De gitaar en de synthsizers lijken goed te werken, vooral bij het licht romantische gevoel. Inwezen komt het probleem bij wat actiestukken waar de inzet van synthesizers gewoon weg slecht klinkt.

Wat dat betreft ben ik het met bovenstaan bericht eens als het gaat om wat tracks over te slaan. Normaliteit doe ik dit zelden, of enkel in het geval het een score en songs door elkaar geheel is, dan programmeer ik alleen de score stukken. 4 sterren

Een van die grote actiescores van Mancina die vreemd genoeg nooit eerder werden uitgebracht. Bij verre niet zo spectaculair als Speed 2 of Money Train, die beiden nog niet nog stoffig op de plank liggen te wachten. Al zou Bad Boys na jaren geleden vaak een bootleg te hebben geluisterd, toch vanwege bepaalde sentimenten nog iets beter kunnen zijn. Die akoestische gitaar klanken zijn uitstekend door de score heen.

Mancina trok in de tijd rond het componeren van Return To Paradise veel op met collega Elliot Goldenthal.Het was deze man die hem naar eigen zeggen beinvloed had bij stukken van het schrijven.Noem het gek worden, maar waar die invloeden dan in terug te horen zijn is een raadsel.Veel makkelijker zijn de invloeden en daarmee ook overeenkomsten met Zimmer's Beyond Ragoon.Overigens was deze niet direct de grootste invloed, want de stijl was veel gebaseerd op het Lion King musical project qua aanpak (lees in culturele klanken).

Return to Paradise stelt een gewetensvraag en Mancina verwoord die kalmpjes met een rustig, exotisch karakter.Verschillende orkestlagen worden behoorlijk ingenieus door elkaar verwoven.De oosterse tinten worden door gebruik van de duduk, verscheidene xylofoon-achtige instrumenten,veel violen en een variatie aan fluiten oa. verwoord.En dit grijpt enorm, gelijk al in de allereerste track, waarin het prachtige hoofdthema zijn opwachting maakt.Maar de score is in zijn geheel sober en droevig en werkt toe naar het geweten in ultieme vorm vertaald in muzikale noten.Zo rond ''The Hanging'' wordt de sfeer op zijn grauwst.Dit alles vaak vol met dat dromerige effect. 4.5 sterren

Snow zette altijd de juiste toon voor werkelijk iedere seizoen, iedere aflevering van The X-Files. Ondanks het feit dat de serie gescoord werd met synthesizers door Snow, hielp dit altijd de mysterieuze, beklemmende scenes dit gevoel nog meer te geven. Voor de film bood het hem een grotere uitdaging om composities te schrijven, nu werkend met een 80 plus orkest. Een goed voorbeeld van het voordeel is al te merken bij de aankomst van het team voor bij de plek waar het buitenaards leven ondergronds zou zitten. Deze combinatie van orkest en elektronische geluiden is echter nergens echt nodig als het gaat om de kleinere scenes van de film. Maar meest in het oog springende is de situatie rond het korenveld, waarbij de opkomst van de bijen en de helikopter je een Snow hoort zoals nooit eerder. Regisseur Bowman wilde ook de redding van Scully door Mulder met zijn sneeuwmobiel groots laten klinken naast de overweldigende beelden van het witte landschap. In dit laatste geval niet helemaal werkend door het voor mijn gevoel iets 'te' er boven op te leggen.

Nu maar hopen dat er naast een andere score uitgaven van de serie zelf ooit eens waardige released komen van al het moois.

De tongue in de cheeck van de eerste Aladdin is weer helemaal aanwezig, hoger niveau dan Beauty and the Beast vaak zelfs. Briljante swingende nummers met vooral steeds geweldige stukken voor Iago. Zowel AKOT als ROJ hebben zo soms iets te simplistische teksten, maar de komische werking verbaast mij nog steeds. Are You in Or Out is misschien wel de allerminste. Hoogtepunt van de songs is echter niet in AKOT te horen maar in de andere met de egotrippende Iago over zijn toeren blerend op een swingend ritme ala voetjes van de vloer met Sinatra. Bij Forget About Love is het ook weer Iago, die om de magische composities van de componisten en teksten van de twee andere castleden, enorm komisch en goed getimed klinkt. Robin Williams haalt weer het onderste uit de kan. Dit is een van de weinige cd's die ik voor de duur van alle songs enorm lachwekkend vind. Gaat geen keer voorbij dat ik niet een klein glimlachje tot in een deuk lig bij dit.

Nu de score, dat is een waar spektakel. De openingstrack van AKOT met de vooorbereiding naar de bruiloft met de elegante en betoverende opening naar volbloedig spektakel met veel ethnisch verantwoorde en volspelbare, doch zeer spektaculair Arabische invloeden. Opzwepend en al. De cd concentreert zich dan ook vooral op de songs en score van AKOT. Gelukkig maar van de andere heeft qua composities minder te bieden.

Ben zeer benieuwd waar Angrod iets van Beauty and the Beast duidelijk herkende in de score...

Martin Denny staat vermeld als ''componist'' op het hoesje, dus mijn brein ging ervan uit dat dit een score was componist. Maar Mark Isham schijnt een score voor deze film te hebben gecomponeerd, iets wat ik vantevoren niet wist toen ik deze cd kocht. Denny's muziek is alsnog naar zeggen erg prominent in de film. Ineens ging er een lampje branden, dit klonk naar dat van Exotica (niets te maken met Mychael Danna's Exotica). Lounge muziek met een exotisch karakter; vliegende vogels en andere tropische geluiden met dat exotische karakter, heerlijke ritmes van een variatie aan instrumenten en piano klanken. Hawai achtig van karakter en het was ook Denny die een van de grondleggers hiervan was eind jaren 40 naar de tweede wereldoorlog. Soldaten kwamen terug van exotische locaties en wilde die herinnering en die dromerige sfeer bij zich hebben, Denny was er een die het op de markt bracht, met succes wel te verstaan. Heerlijk. 4.5 sterren

Sinds enige jaren interesseert het werk van Todsharow mij bijzonder. De componist schreef eerder meeslepende muziek voor Der Alte Affe Angst en Elementarteilchen. Desert Flower is ruw gezien een reguliere score met een mooi thema, passende duduk klanken (ter ondersteuning van het Afrikaanse karakter) en een goed spelend orkest. Niets nieuws onder de zon, maar gevoelsmatig wel erg meeslepend. Het thema is enorm aanstekelijk, vooral op die momenten van de overschakeling naar meer tempo. Een deel van de subtiele duduk stukken kunnen zich gerust meten met goed werk van Armand Amar.

All The Pretty Horses klinkt verfrissend en is zeer energiek. Het is niet de typische western score, maar ook weer wel, het is voor een groot gedeelte Mexicans en bestaande uit country acoutische gitaar. Zou niet mistaan als temp score voor een eerste versie van een nieuwe film. De drie componisten, alle drie met routs in de western/country wereld, hebben vooral erg ingenieus een passend geheel gevormd. Marty Stuart zorgde voor de vloeiende samenwerkinhg tussen de drie en behield het overzicht. Hij kreeg echter als enige credt bij de aantiteling, vanwege zin credit waardige naam door zijn vroegere muziek. De drie hebben echter het zowat gelijk verdeeld qua composities.

Het geluid en de instrumentatie is niet zo zeer vernieuwend, maar de energieke tempo wisselingen en variaties doen deze onderscheiden van die typische scores die er het gewonen meedoen. Er zitten tango's in met hevige Spaanse instrumentatie, castagenettes, 'Malarki Opus in D Major die ik meen ook eens overgaat in Mexicaanse beinvloed trompet instrumentatie, met een flink opzwepend tempo. Het ritme, tempo en sfeer, geluid en alles zijn zo ontzettend toegankelijk. Het lijkt soms wat heroisch en actievol maar dreigt nooit naar volbloedig actie materiaal, het geweld van de gitaar is op zich al genoeg. Erg toegankelijk voor een brede groep mensen, zo bleek nadat deze nu al flink wat maanden bij mijn filmhuis grijs gedraaid wordt sinds ik die er neer legde. 4.5 sterren

Een vrij lichtvoetige score van Hamlisch, die wederom weer zijn pop kwaliteiten liet blijken in combinatie met Streisand. Als pure score was dit zijn laatste tot op heden, geen idee waarom Hamlisch er geen zin meer in had. Hierna leende films enkel zijn eerder geschreven materiaal.

Massive Attack op een andere manier, een iets ander geluid door het moet aanpassen aan een filmisch geheel. De score is opgedeeld in een kant waar hun herkenbare stijl gehanteerd word (bij actiescenes) tegenover een droevig deel voor het hoofdkarakter. Er wordt een soortgelijke stijl gebruikt als die van One Hour Photo van Johnny Klimek en Reinhold Heil en vele andere van dat specifieke duo. Hier dringt hun nooit gehoorde, ingetogen emotie naar voren door middel van een combinatie van het al erg sonische geluid met hervormde bellen, piano (soms tegen het atonale) en pizzstring gebruik. Meest in het oog springend zijn de stukken met gepluk en getrek aan snaren van gitaren, violen,harpen en deze allen vervormd met al eenzelfde gebruikt van piano. Echter hun trademarks ogen wat begrijpelijk magerder. 4 sterren

Vele leverde kritiek op de electronica die Jarre af en toe terhand nam voor deze score. Daarmee kwam ik echter niet in de knoop. De film ansich is al een letterlijk drama, met teveel suikerzoete scenes. Dat de score mediterraan romantisch moest worden stond eigenlijk al vast. Een boel wervelende orchestraties, een over the top romantisch thema... Het is nogal een vrij monotone (gebruik deze kritiek niet vaak) score en klinkt als een uitgeblust werk van een groot componist. 2 sterren

Een van die elektronische scores van Maurice Jarre. Er was een tijd dat hij niet anders deed, want zelfs No Way Out had meen ik een synth thema. De score werd opgenomen in het Munchen van voor de val van de Berlijnse muur. Jarre verzamelde een electronisch ensemble om hem heen en samen met dat gehele ensemble is het opgenomen. Het blijft relatief sfeervol werken. 3.5 sterren

Voordat Jarre de film uiteindelijke scoorde werden vele andere componisten overwogen; Malcolm Arnold (The Bridge on the River Kwai, Sir William Walton, Aram Khachaturian, Benjamin Britten, Richard Rodgers... Men wilde Jarre samen laten werken met de twee klassieke componisten; britten en Khachaturian. Maar De eerste had het druk en de tweede mocht Rusland niet uit. Voor Jarre was het de weg van de Franse cinema naar een carriere voor films van wereldwijd.

Geweldig is de overture die hij componeerde. Het is er een van enorme kracht. Het thema is zo onvergetelijke en een van de bekendste uit de filmgeschiedenis. Het romantiseert de kijk op het Midden-Oosten, terwijl het ook werkt als een heroisch isolatie thema voor Lawrence. Eenmaal in de woestijn begon de componist met het gebruiken van mysterieuze, eigenaardige geluiden. Prachtige avontuurlijke score.

De componist imponeert behoorlijk met drie perfecte tracks.Belangrijk bij de Mad Max films is de mix van moderne technologie en primitieve sfeer (zowel visueel als in gedrag van de mensheid).In ''Bartertown'' zit daar namelijk de metalen percussie met saxofoon en een boel violen erop boven op, die beiden kanten vertegenwoordigen.''The Children'' is heel exotisch en gewoonweg prachtig.In ''Coming Home'' is Max weer heerlijk mad en bind een spectalulaire strijd aan met typische spektale instrumentatie van Jarre.Wervelend en adembenemend, misschien wel een van de beste scores van de componist.4.5 sterren

Deze score en die van Dead Poets Society zijn op vele verschillende variaties (soms met Witness tracks) uitgebracht op cd. Alledrie delen de vaak elektronische Jarre aanpak van diens jaren 80 werk. Deze muziek wordt in de film aangevuld met onder andere 'L'enfant van Vangelis zijn Opera Sauvage. De charme blijft van Jarre's werk, ondanks de synth Aziatische getinte percussie en door keyboard gesampelde blaasinstrumenten. In het resultaat is het een vaak ambient score, die met golven van electronica en de emotie vanuit zogenaamde etnische instrumenten komt. Jarre benadrukt zo grotendeels de romantiek tussen de twee karakters in de film. In die muzikale verwoording is Jarre uitermate goed geslaagd. 4 sterren