Zoals gewoonlijk werd naast de score van Alan Silvestri (zie hier), een songs album uitgebracht.Overeenkomstigheden zit in de vrolijk sfeer.Van een de enorm coole, swingende Batty Rap gezongen door Williams, tot aan Tim Curry die het ook behoorlijk naar zijn zin schijnt te hebben.Een cd die nu zeer moeilijk te krijgen is. 3.5 sterren

De Masi bleef op eigen gronde voor het schrijven en opnemen van zijn score, hartje Rome wel te verstaan. Hij kreeg een zwart wit vhs van de film en ging zo aan de slag. Het probleem was echter dat deze band versnelder afspeelde dan de film werkelijk was. Hierdoor schreef hij composities die er toch vaak naast bleken te zitten qua precisie met een echt kopie. Bij de opnames van de score kreeg het orkest een echt kopie in kleur. In de studio moesten dingen dus wat verlengd worden, waar ze pas na minstens 1 keer het te hebben geprobeert uit kwamen. Dit in een werkomgeving met geen click methode om iedereen synchroon te laten spelen met de beelden. Maar er was nog iets. Een schets: een studio, De Masi met zijn dirigeerstokje op een tamelijk armzalig podium, het orkest dat allemaal goed verspreid zat en een filmscherm. Nu zodra de lichten uitgingen, de film aan en het orkest begon te spelen, kon dit orkest hun noten niet goed lezen. Het is vanzelfsprekend dat dit orkest wel op een positie licht kreeg geschenen (niet teveel want het was nu De Masi cinema). Maar die lichten waren er geen eens! En dus was het iedere keer weer ''zucht opnieuw'' en kon de componist bij iedere al eerder geschreven stuk gaan verlengen door aanvullende arrangementen hier en daar te plaatsen.

Een western score die anders als anders begint, met een tragische melodie van de cello, om daarna over te gaan in een nog tamelijk sober gallop ritme. Die soberheid is nog vaker hoorbaar, ook doordat De Masi de solo trompet als goed dramatisch, ingetogen middel gebruikt. Maar daarnaast is er nog genoeg normaal western materiaal wat iedereen zo vaak heeft gehoord. Vrij bijzonder.

Aan Lai lag het inderdaad niet. Want als hij deze muziek had kunnen gebruiken voor een film van een veel hoger niveau... Want zijn score doet precies wat het moet doen; sensueel, meeslepend opwindend klinken. Dit alles met een enkel thema wat in verscheiden variaties terug te vinden is, inwezen niet veel anders als dat andere juweeltje van de componist (Love Story).

Maar naast het passionele, wat tragere gebruik van het thema is er een orgasme achtige compostie ''I Need a Man''. Als een Hayes walst deze voor met een groovy karakter, met een orgel wat toewerkt naar een climax (als die dan aanbreekt houden zenuwachtige krijsende violen nog aan), waarna het voorgaande gewoon weer vrolijk opnieuw begint met de zwoele klank van de sax. Of Lai is het middel voor het nog verder uitstellen of dit is gewoon een verdomd goede cyclus compositie... Latere soortgelijke voorbeelden, doch anders in instrumentatie, zijn terug te vinden in Jerry Goldsmith's Basic Instinct of Howard Shore's Crash. 4.5 sterren

Francis Lai is de componist uit Parijs, de enige die het steeds weer waard is met een nieuwe score.Vladimir Cosma, wie was dat ook alweer? Lai heeft een unieke, typische manier van componeren,een typische kleuringe en geluid van composities. Zijn scores gaan vaak samen met een warm gevoel van liefde, misschien dat Love Story wel een van de hoogtepunten is. Hij componeert graag de muziek in zijn eigen studio in een sfeervolle straat in Parijs. Precies op dat moment dat hij naar buiten moet hebben gekeken en dat Franse gevoel kreeg schreef hij ''Snow Frolic'' wat daardoor zo Frans van geluid is. Alle composities zijn ongelooflijk mooi. Een nadeel zijn de Allegro van Mozart en die van Bach, die weliswaar uniek zijn, maar op de cd niets toevoegen en dus als opvullend beschouwd mogen worden.4.5 sterren

Leuke experimenteel geluid en klinkt heel verfrissend. Van geprepareerd piano, tot aan de meest interessante geluiden, met daarover heen weer strijkers, of zelfs een heel kwartet. Componisten die een piano zo volgooien met metalen voorwerpen, hebben altijd een bepaald vervreemd geluid teweeggebracht, maar Tetaz gaat weer een verdere, en eerder niet gehoord weg ermee in. Beklemmende score.

Met een gemiddelde van een minder groot aantal woorden, was het de muziek die veel moest vertellen. Op dat vlak een van de meest inrigerende filmscores van een Disney animatie film. Het meeste werk was van Churchill, die tragisch genoeg, kort na de uitbreng van de film zelfmoord pleegde. En de muziek is nostalgie op en top, en is diegene waarbij dat het meest word gevoeld. Dit is, op een na, de film met de minste liedjes. Voor de mensen is thematisch werk, dreigend en al, en ook al komt het maar een keer of twee erin voor. Het vrolijke begin van de muziek wordt na verloop van tijd erg volwassen en donker, als Bambi geconfronteerd wordt met angstaanjagende dingen, en mondt uit in een heel volwassen geluid. Een van de beste tragische scores als zonder twijfel.

Snow White was de eerste avondvullende, grote Disney film met score en liedjes. Hierin volgde Pinochhio ruimt 3 jaar later de trend op, in een al even perfecte uitvoering. Wat altijd opvalt bij deze vroegere werken is het gerommel met krediet geven aan componisten. Neem Churchill die officieel toendertijd geen erkenning kreeg terwijl ie een boel liedjes had geschreven. Smith en Harline scheidde hierna wegen met Churchill die verder ging met latere Disneys als Bambi, Dumbo, Peter Pan als liedjesschrijver.

Eigenlijk kwam Disney met het idee voor zelf geschreven werk voor een grote tekenfilm nadat Steiner zo in het oog viel met King Kong. Ze besloten om klassieke muziek nog wel doorgaans te gebruiken, maar na deze doorbraak met hun eigen Snow White, werd het pas echt business. Vlak voor of vlak na Snow White huurde ze de Selnzick opname studio voor een boel van hun korte tekenfilms en welicht ook voor deze (?). Oftewel de David O'Selznick studio van de producent die ook King Kong van Steiner produceerde, wie op zijn beurt ook een eigen stage kreeg.

De muziek van Snow White kenmerkt zich vaak door een zeer leuk karakter in relatie tot de film. Regelmatig gaat een gesprek, in de vorm van een vers, over in een liedje, gedaan met een vloeiloos gevoel. Voor lange tijd weten liedjes de boventoon te voeren maar niet gaat boven de donderslag van de heks met een flink orchestraal kabaal van dien. Ook weer zo typerend voor enkele liedjes is het niet voorkomen in de film, stukjes animatie geschrapt vanwege het ophouden van het tempo waarschijnlijk: ''Music in Your Soup" en "You're Never Too Old To Be Young'', beiden dwergen liedjes. Het jodelen door de mijnen naar huis is wellicht beter dan ieder ander vrolijk deuntje uit een Disney. 4.5 sterren

Billy Wilder en Waxman waren het erover eens dat de muziek gevoeld moest worden en niet gehoord. Dit had tot gevolg dat Sunset Blvd. een hele subtiele score was in die tijd. Helemaal vrij van bombast weliswaar niet, zoals bij de onvermelijke preludes. Waxman's score refeert ook op een hele slimmer manier naar al eerdere Hollywood filmmuziek, die naadloos aansluit bij de waanwereld waarin de vergane ster actrice inleeft. 4.5 sterren

Onvermijdelijk zijn de country/western geluiden in Karlin's score. Van vrolijke bar piano momenten tot aan heroische, opgetogen western ritjes met de gebruikelijke instrumentatie. Maar het keerpunt is er als het misgaat in Westworld en een robot hier en daar de boel op zijn kop zet. Dan komt het futuristische in Karlin naar buiten. Die twee tegenstellingen werken aan de ene kant als luister ervaring niet en aan de andere kant wel. In ieder geval als experimenteel iets goed geslaagd. 3.5 sterren

Score van componist David Holmes en Steve Hilton, samen hier gebracht met hun band the Free Association. Ongeacht wie Winterbottom ook kiest voor de muziek, kwaliteit komt er praktisch altijd uit voort. De score pas vooral goed bij het hele klinische uiterlijk van de toekomst wereld waar het zich allemaal afspeelt. Veel ambiente score met veel electronica, die rondzweeft met gitaren en hier en daar wat drums, zo het nogal surrealistischer makend. Aan de ene kant streeft de score naar een optimisme met een opgetogen karakter, vooral door die gitaar bewerkstelligt, waartegen een nogal sobere sfeer staat die de kilheid en inpersoonlijkheid nog meer versterkt. Vooral tijdens de twee sexscenes zijn hoogtepunten van de score, met een bijna spirituele lading door de schending van code 46.

Typisch geval van een ware klassieker onder de scores...
Ondanks het feit dat er een stel nogal irritante Duitse kinderen samen onder de noemer TKKG liedjes zingt (die niet om aan te horen zijn), volstaat het werk van de componisten. Waar is de zweep als je die nodig hebt? Het werk van de componisten Muschler en Bernieis daarentegen uitermate aardig. De instrumentatie is slecht, de originaliteit is zoek, maar sfeer is er alom. Denk in de richting van goedkope synthesizer muziek met elektronische panfluit, regelmatig te horen in avonturen tv-films ergens in een oerwoud bijvoorbeeld.