Blade Runner is een meesterwerk, Chariots of Fire en The Bounty zijn ook erg goed, maar bij 1492 begint de stijl van Vangelis te irriteren.Nooit zo begrepen waarom deze score zo geweldig wordt bevonden. Toegeven die ''ene'' overbekende tracks is goed,maar voor de rest doet het mij niet zoveel, het is af en toe zelfs saai. 2.5 sterren

De score waarmee Vangelis bekend werd. Zijn synthesizer thema ''Titles'' is enorm aanstekelijk.''Eric's Theme'' is zelfs thematisch nog beter. ''Jeruzalem'' biedt de kans voor de Ambrosians om van zich te laten horen. Niet geheel toevallig is een van Vangelis eerste werken getiteld Salut, Jerusalem. De laatste track bevat wat stukken die nergens in de film te horen zijn.
4 sterren

La Petite zat in de docu ergens ik meen op het moment dat de aarde nog zware in ontwikkeling is, vandaar de dreiging naast het lievelijke, wonderbaarlijke van de ontwikkeling van iets unieks als een planeet.

Vind dit een van de meest boeiende Vangelis score waar de componist ooit mee op de proppen is gekomen. Het is niet echt puur ambient, maar het is ook niet het meest duidelijk en ruwe qua geluid. Het is vooral knap hoe rustiggevend dit kan werken met dat geluid wat niet verouderd aandoet. Werken als 1492 en enkele andere klinken qua synthesizers een tikkeltje , of voor sommige een flinke tikkel, verouderd aan. Net als Blade Runner is dit een universele score die vermoedelijk de tand des tijds zal kunnen doorstaan. Voor Animaux componeerde hij ook ''Le Singe Bleu'', waarhet jazzy karakter van Blade Runner uit voortvloeide voor een gedeelte.

Geen enkele artiest behoort een verzamelbox te krijgen. Mits bv. 6 complete scores erop staan, maar helaas wordt het daar vaak toch bij slechts selecties gelaten. Gebeurt met iedere componist, wat denken van Morricone of weet ik veel wie.

Dit soort uitgavens zijn op zich wel interessant door de gedachten die erachter zit. Deze werd haast uitgebracht ter promotie van alle scores waarvan er een track opstaat. Nogal standaard filmmuziek verzamelding, met wel een iets vreemd samenstelling (want een thema van Kindergarten Cop temidden van vrij veel 'klassiekers' van thema's). 3 sterren

Vladmir Chekassine begon als jazz muzikant en kent de kneepjes van de saxofoon zo ontzettend goed dat een film als Taksi-Blyez haast niet anders als naar hem zou kunnen gaan. De score is haast volledig bezet door enkel de saxofoon, in verschillende gemoedstoestanden. Deze bindt de soms moeizaam vriendschap tussen een taxi-chaffeur in Moskou en alocholistische saxfoon speler van Joods afkomst. Soms gebruikt Chekassine een melancholische kleuring voor als de haat op komt zetten, soms anti-semitistisch, maar op een nogal excentrieke manier. En het instrument wordt overigens vaak zo overweldigend ingenieus gebruikt, dat wegsmelten geen punt is. Er is sprake van een fusering van meerdere exemplaren van het instrument met een gelaagheid om u tegen te zeggen.

Dit soort uitgaves van relatief kleine arthouse producties is iets wat gekoesterd mag blijven als het aan mij ligt. Echter de hoogte van de prijs is daar vaak een minpunt bij, vooral met recente films.
4.5 sterren

Vaak ben ik geneigd om Vladimir Cosma te typeren als de Roemeense (huh was ie dat een oer franse chauvinist? nee) variant van Jerry Goldsmith. Een naam die gelijk staat aan kwaliteit al wil het nog niet echt lukken om zijn hele carriere door te struinen, slechts hier en daar ken ik wat. Cosma's bijdrages aan de Asterix en Obelix films zijn de gene die waarschijnlijk hem nog de meest bekendste naam, hebben gegeven. En die zijn zeer aanstekelijk en komisch, met soms een nogal pop-achtig stijl jammer genoeg. Opmerkelijk was ook dat iedere film in mijn herrinnering begon en eindigde met een een of andere quasi-liedje, met tekst van ene Pierre met een stokbrood onder zijn arm en een glas wijn, een nummer in zingend met daarbij composities van Cosma. Het combineren van twee van de best scores van de reeks was een taktisch goede zet.

Voor een aardige collectie mp's is dit de plek om eens te kijken!

Le Plus Beau is een score een ongelooflijke hoeveelheid variatie in petto heeft voor het gehoor.De ritme gedreven stukken (regelmatig met gebruik van samples) zijn verdeeld onder de al eveneens rijke orchestratie en instrumentatie.Cosma probeert een dramavolle speelfilm te begeleiden, met alle kolderieke en donkere humor inbegrepen.

In een vroeg stadium werd Cosma al door regisseur Gerard Lazier erbij gehaald, net als adviseur Edouard Dubois.Deze Dubois verzorgde wat temp track werk voor de regisseur en werkte naar zeggen nauw samen met Cosma voor even.Over het algemeen zet zo iemand temp tracks eronder in overleg met de regisseur, en mag de componist later mee deze tijdelijk tracks iets in de soortgelijke sfeer gaan schrijven.Apart dat Dubois en Cosma werkelijk in discussie gingen over nog te schrijven composities.

Het thema van Le Plus Beau is een mooie qua vioolgebruik.Gelijk de tweede track laat iets compleets anders horen: etnische percussie, met samples en aparte geluiden.Ya Habibi is wederom weer etnisch, maar zeer traditioneel etnisch met de tergend mooie zang van Ahlem Ben Rabah.Twee tracks later een traditioneel klassieke uitvoering van de happy birthday melodie.En verder volgen nog meer etnische tracks, tracks met een humoristisch toon.Een suspensevol beginnende tracks is''Laurent Sauve Malou'':
zinderende piano klanken ala ramellend, met drums, militaire achtergrond klanken en violen, maar dan is er de overschakeling naar wederom weer het mooie thema.Tel hierbij op nog een lichtvoetige jazz track, met onderliggend komisch karakter en het einde is zoek.

Cosma, een goudmijn voor de Franse cinema.4 sterren

Oudere Franse komedies stemmen mij soms niet erg tevreden.Les Aventures de Rabbi Jacob is een hele vrolijke score met een flinke dosis invloeden van de Joodse muziek. Dat is puur de beschrijving van een verder lelijke score.Qua palette ondertussen sterk verouderd, zoals wel vaker het geval is met Cosma scores. De zwaar aangedikte Joodse muziek, het behoorlijk matige thema en het gedateerde geluid zorgen voor een afgrijselijke score.

Het leuke van de Larghetto 17 cd box van Cosma zijn de drie extra tracks, waaronder een 'Danses Symphoniques' suite. Zoals bij wel meer soortgelijke scores is de slechte ervaring met de normale score dusdanig van invloed dat zo'n suite niet altijd meer iets uithaalt. Bij Cosma's La Boum waren de suite en instrumentale versies een verademing, hier is de suite slechts iets beter luisterbaar.