Gedeelte van de film had temp score van een eerdere Preisner score, waarschijnlijk The Secret Garden, waarop de regisseur de componist benaderde. Er speelt een relatie tussen een meisje en haar vader die door Preisner muzikaal naar elkaar toe groeien. Het idee is er een van modern score met Preisner's vertrouwde stijl. De continu aanwezig piano wordt rijkelijk aangevuld met Garbarek achtige muziek van niveau zoals Eleni Karaindrou dat doet. De piano is als een melodieenbox die steeds blijft rondraaien met vocaal, jazz instrumenten en gepluk van gitaren. Een van de meest intrigerende uit Preisner's keuken. 5 sterren

Preisner op zijn jazz tour, die hevig neigt naar jazz noir. Gorecki invloeden zo en hier en daar, niet voor niets een van zijn grote voorbeelden. Die zijn er dan ook zo tussen uit te pikken. De droevigheid en wanhoop straalt ervan vanaf, maar nog het meest intrigerende is de manier waarop de componist de sexuele spanningen zo ontzettend smerig maakt door zijn composities, dat je zelfs als luisteraar spijt voelt voor het luisteren en keihard inslaat en het oor pijnigt. 4.5 sterren

Preisner vertrouwt in zijn werk altijd zeer op de strijkers en hoorns van het orkest. Fairy Tale is misschien wel het beste voorbeeld van hoe perfect deze twee instrumenten samen klinken en de vereiste magische sfeer oproepen. Ook zeer mooi gebruikt voor een AI trailer. 5 sterren

De film stelt niet al teveel voor, en biedt uiteindelijk meer visuuel en muzikaal dan inhoudelijk. In combinatie met de stilistisch mooie beelden vormt Preisner's score een waar unicum. De sfeer die dit oproept is haast onmogelijk uit te leggen, ook apart op cd. Wat vooral heerst is een zo zachte, liefdevolle klankleur voorkeur die oh zo in Preisner's straatje te plaatsen is. Zijn gebruik van ingetogen koor zorgt voor grote verwondering en samen met het meeslepende karakter van de melodieen onweerstaanbaar. Mychael Danna's The Sweet Hereafter score is een soortgelijke score die mij te binnen schiet. 5 sterren

Binnen het oeuvre van Preisner is Kouarteto Se 4 Kiniseis een van zijn allerbeste.

Het bevat vertraagde, esthetisch sterke composities met een melancholie zoals geen andere componist weet op te roepen. Daar draagt Preisner zijn specifieke manier van opnemen in zijn studio, enkele bijzondere solo muzikanten en een reeks kenmerkende muzikale technieken tevens aan bij. Opvallend is ook zijn gebruik van de woorden van een Griekse dichter, die zowel worden gezongen door zijn vaak gebruikte Elzbieta Towarnicka, alsmede de Griekse zanger Manolis Lidakis (die ook in de film is te zien). Het is mij een raadsel waarom Lidakis zijn stem nooit zo vaak voor scores is gebruikt. Afgaande op dit werk en zijn samenwerking met Nikos Kypourgos aan Oxygono maakt hij enorm veel dramatische indruk.

De cd uitgaven van Colombia cd is niet zo moeilijk te verkrijgen, al zijn de prijzen soms wel absurd hoog. De laatste tijd is deze gelukkig wel voor een euro of 70 te vinden. Helaas zijn er meer uitgaven van Preisner die ofwel moeilijk te vinden zijn of niet voor een schappelijke prijs, maar dat is soms een kwestie van geduld hebben.

In het verleden heb ik mij vaak tegenstrijdig uitgelaten als het ging om compilatie albums van scores. Het gaat erom dat ik liever volledige scores hoor dat slechts een gedeelte. Vooral indien je veel kent van de componist, weet je dat een enkele selectie van een volledig briljant werk tekort doet. Alberto Iglesias's Film Work liet mij een andere kant zien, een positieve wel te verstaan. Zo ook eentje van Debbie Wiseman (Something Wild), die van Craig Armstrong (Film Works 1995 - 2005) natuurlijk en misschien die van Eleni Karaindrou (Music For Films) ook wel. En dan nu Preisner, waar het zo'n beetje wel zou ophouden vermoedelijk.

Voor wie Preisner kent, is de reis van melacholie en prachtige warme klanken een wereld ervaring. Had een kleine twijfel bij de iets te grote inbreng van diens score voor The Secret Garden. De perfecte balans bestaat in complilaties. Van 1995 tot aan nu mag er ook weleens wat in elkaar worden gezet, teveel prachts om zomaar te vergeten.

En ook zit er iets in deze score wat ik van weinige zal accepteren (en hierdoor ook vaak iets als geheel niet goed zal vinden); geluiden die mij lichtelijk irriteren. Maar het meestwerk blijft het. De soms tegen het randje van piepende, wanklanken blijven net aan de goede kant en weten toch steeds weer aangrijpend te klinken. Daarna vaak weer de snelle, languitgerekte piano tonen, waarna vaak ook op die Secret Garden magistrale manier de cello opzwelt uit het niets.

Preisner had toendertijd een behoorlijke naamsbekendheid gekregen en wist niet waar die moest kijken door alle aandacht dankzij The Secret Garden. Preisner kampte hier met hetzelfde probleem als Canadees Mychael Danna toen Hollywood om de hoek kwam kijken. Een van de studiobonzen feliciteerde de componist met zijn geweldige muziek op de premiere van de film. Deze gaf de tip om dat Europese achter zich te laten en voortaan meer Hollywoodiaans te componeren. Preisner heeft hier tot op de dag van vandaag nauwelijks gehoord aan gegeven, op een enkele schijnbeweging na.

Vergelijkend met Rouge en Bleu gaat Preisner met Blanc, de gelijkheid, richting het persoonlijk te werk gaan. De film refereert aan de toestand van Polen op een manier, wat voor hem de weg naar Chopin open en bloot stelde. Zijn Poolse achtergrond dook weer op, iets waar hij min of meer een beetje van af gezien had de laatste jaren. De score is melachoniek alom, met de Chopin achtige beweegredenen kan dat ook haast niet anders. En juist dat stuk melancholiek wordt intiem benaderd door zeer ingehouden instrumentatie, noem het een schaarste aan instrumenten. Waar zijn stijl altijd al met minimale middelen op het eerste oog lijkt te zijn, was dat hier echt het geval. Toch is deze de minste uit het trois couleurs score drieluik. Het gevoel is een beetje weg, mede dankzij de te snelle overgangen naar volgende tracks, iets wat bij bv. Rouge niet aanvoelt als ''vervelend''. 4 sterren

En Bleu en Blanc zijn niet tegen mijn verwachting in van soort gelijke kwaliteit, wel ieder met een apart geluid. Dit was de eerste score van de drie en misschien wel het meest ingenieuze in orchestratie.Uit Preisner's gehele carriere blijkt al dat hij niet klassiek gekleurde scores aflevert, geen echte filmscores, maar iets er tussen in.Zijn geluid is invloedrijk geweest, nog steeds, en wordt gekenmerkt door een apart gevoel.

Het vrijheids thema is van toepassing op het hoofdpersonage die haar man verliest en echte vrijheid hierna niet kan krijgen,iets wat ze niet lijkt door te hebben.Het interessante is hierbij dat haar man een componist was, wiens muziek ze na zijn dood niet meer kan uitstaan,tot op een zeker moment ze met iemand anders zijn werk wil afmaken waar hij mee bezig was.Preisner die zijn thema's voor het karakter perfect uitwerkt, zag zichzelf deze later aanpassen aan het karakter, terwijl deze de muziek van haar man aanpast en afmaakt.

Het geluid van de score is weer zo typisch Preisner.De man schrijft composities die worden uitgevoerd in een minimaal iets door het orkest.De indruk van leeg is soms van toepassing, maar dit is slechts schijnbaar en ontzettend intiem. Voorbeelden als Fairy Tale schieten te binnen.

In de film luistert het personage in een platenwinkel naar een stuk toebedeeld met de naam Van Den Budenmayer. Wie is deze mysterieuze componist kan je je afvragen? Het antwoord ligt in het feit dat Preisner zijn alterego niet uit de weg kon gaan en zo was een nieuwe held geboren. Hij introdcueerde de fictieve componist in Dekalog 9. Toendertijd was de reden hiervoor omdat de regisseur en Preisner zochten naar een passend klassiek stuk. De componist besloot toen om het maar zelf te schrijven, maar niet onder zijn naam. Sindsdien keert deze Budenmayer steeds terug, zo ook in Bleu.

4.5 sterren

De Poolse componist en Krzysztof Kieslowski zijn onafscheidelijk geweest, tot de regisseur het leven liet.Trois Couleurs was een van de drie kleuren, overigens niet bekend met Bleu en Blanc.Preisner won de Ceasar en genoot van een relatief grote populariteit met de drie scores.

De cello en viool ontwikkelen zich in motiefjes en ritmisch naar een volwaardigere uitvoering in de openingstrack.Alles vliegt zo vliegend, gladjes en natuurlijk voorbij.Steeds weer vloeien de cello en viool samen,ontarmen elkaar net als de man en vrouw in de film.Preisner is niet uit op iets revolutionairs, zijn stijl was immers allang bevestigd.Dat dromerige, galante karakter van zijn scores is in sommige gevallen vergelijkbaar met Mychael Nymann werk.De meest pure vorm van drama en emotie komt tevoorschijn als Elzbieta Towarnicka erbij wordt gehaald met haar indringende stem in de twee ''Do Not Take Another Man's Sure'' tracks.4.5 sterren

Zowel Aberdeen als Weiser schijnen nogal minimaal te zijn in bezetting. Geen orkest, geen uitgestreken melodieen, maar een bij elkaar geraapt geheel van jazz muzikanten vooral die een sfeer neerzetten. Stefan Sendecki is een veel gebruikte man, die net als zijn verwante Valdyslav Sendecki een fenomeen is als het gaat om synthesizer gebruik en het mixen ervan met jazz instrumenten. Wellicht is de periode 2000 tot 2002 nog het meest interessante met ideeen die alleen de Pool kan verzinnen. Interessant dus.

Preisner componeerde dit alles voor zijn favoriete pianist Mozdzer. De twee werkte voor veel filmscores samen, en dan nu dit. Na een Kieslowski ode met Requiem For My Friend een wederom intiem gecomponeerd iets van de Pool. Preisner vind hem een groots talent, en geef hem eens ongelijk. Voor mij is het DE nieuwe Chopin, en dat overdrijf ik niet, het is eerder razend enthousiast. Want wat een gevoel in de composities, de delicate en intieme manier van spelen van de pianist... Absoluut verplicht voer voor Preisner fans, maar ook zit deze op hetzelfde niveau als Craig Armstrong's Piano Works. 10 Easy Pieces for Piano is onvergetelijk materiaal van twee meesters. 5 sterren

De bbc die bekend staat om zijn interessante documentaire projecten kwam op de proppen met een serie die de wereldgeschiedenis van de laatste eeuw volgt. Grooste verslagen van allerlei gebeurtenissen wereldwijd, met veel muziek uiteraard. Zbigniew Preisner werd als eerste in 1994 aangetrokken voor de titel muziek, wat hij maar al te graag wilde doen. Andere componisten volgde, waardoor het project uitgroeide tot een sterk staaltje Brits/Iers/Pools teamwork. Het thema van Preisner is zielvol mooi met wederom weer een betoverende sopraan. De taak om score van alle componisten samen te brengen op een cd-uitgaven was dan ook een enorm moeilijke taak. Enkel Preisner's plek was verzekerd waarmee de cd begint en eindigt. Hiertussen door is elke track onderverdeeld in ondertitels en een grote variatie tussen allen met hier en daar songs om de tijdsgeest nog meer aan te duiden. En dat klinkt zeer aangenaam met wisseling tussen volksmuziek adapties, heldhaftige muziek, tragische, maar vooral erg melodieus en een episch gevoel met zich mee brengend. 4.5 sterren