Voorheen speelde mensen piano tijdens de stillen film, zo ook Stalling. Hij werd van de straat geplukt toen hij ook pianist was bij filmvoorstellingen. Hij componeerde de muziek voor de eerste Mickey Mouse film; die met die stoomboot. Tekenfilms met hun mickeymousing techniek (de composities apen muzikaal de bewegingen op beeld na) waren zo'n beetje uit de stal van Stalling geboren. Hij was niet de eerste maar wel iemand die er een grote naam mee heeft opgebouwd en toch wel een grondlegger was. Ironisch dat zowel mickeymousing als mickey mouse met dat ene project baanbrekend waren.

Na bijna 3 jaar; lol! Puppet Love was temp score voor One Hour Photo. Burwell is na richting een bepaalde weg te gaan al vroeg in zijn carriere uitgekomen bij scores als Being John Malkovich en Adaptation. Hij componeerde mooie, minimale muziek met een grote dosis mysterie door beiden scores heen. De componist is heel goed in een melodie te verzinnen en die dan onvergetelijk, hypnotisch terug te laten keren, keer op keer, vol emotie en spanning. En is inwezen ook een sterk komisch middel voor films als deze, alsmede bruikbaar voor serieuze thrillers.

Meteen valt op dat Burwell gebruik maakt van nogal onorthodoxe orchestratie,die tevens zeer veel variaties bevat. Steeds weer een onverwachte wending van sfeer, instrumenten. Neem nu de stijl, die jaren 50 achtig aan doet, perfect passend bij het Geronimo man Jerry, een karakter die geen besef van tijd heeft. Chris Boardman's score voor Payback is op veel fronten gelijkwaardig aan Conspiracy Theory. Qua instrumentatie een overvloed aan diversiteit.''Overture'' is zo'n rythmisch, old stijl jazzy klinkend stuk met een heerlijke saxofoon, pingelende piano. Aparte, swingend, iets wat enorm blijft hangen. Ditzelfde groovy thema keert terug in oa. ''Conspiracy Theory''. Daarnaast is er plaats voor een liefdesthema vol wroeging, maar ook van schoonheid te horen in ''First Date'' en enkele andere keren.Opvallend is ook dat Burwell vele malen dezelfde motiefjes gebruikt, soms op de meest onverwachte momenten. Het overgrote deel is donker van toon en dreigend. ''Brain Gravy'' combineert gespannen violen met een even beangstigende elektrische percussie. De actietracks als ''Wheelchair Chase, ''Nasa Strikes'' en ''The Catcher vallen op door de steeds toewerkende dreiging naar naar de actie muziek door middel van verschillende soorten drums, een bonkend effect steeds tot gevolg. ''The Catcher steekt boven de rest uit door de chaotische orchestratie waarbij de saxofoon ''krijst'', de violen ingetogen maar dreigend, flinke percussie en nog gebruik makend van enkele andere ''snijdende'' instrumenten. Underscore tracks willen de aandacht nog weleens laten verslappen, maar ook hiermee verrast Burwell. ''Riding'' is een een bevredigende afsluiter.Het bijgeleverde hoesje vermeld vreemd genoeg dat er veel muzikanten deel uitmaakte van het orkest dan gebruikelijk. 5 sterren

Carter Burwell wordt altijd gelinkt met de Coen Brothers. Dit is dan ook meer dan terecht.Zijn debuut maakte hij dan ook met Blood Simple, tevens het debuut van Joel en Ethan.Hun band is sindsdien enkel sterker geworden.De drie samen zorgen haast keer op keer voor vuurwerk.Het label TVT en Burwell zijn ook al jaren grote vrienden. Voor de release van de Fargo score, werd ook die van Barton Fink bijgesloten (een mooie deal).Fargo is briljant, Barton Fink aardig.

Barton Fink (tracks 17 t/m 24):

Burwell nam de piano solo's voor zijn rekening.''Fade In'' is uniek, samen met de Fade Out.Eerlijk gezegd vooral berust op sfeer, op underscore. Dat is de zwakte van deze score, die in de film beter tot zijn recht komt.''Love Theme from Barton Fink'' is tevens een goeie track, apart genoeg het regendruppel geluidseffect inbegrepen.Het haast helse ''Barton in Flames'' volstaat tevens.
Niet meer dan aardig.

Fargo (tracks 1 t/m 16):

Burwell speelt op intrigerende wijze met de thematiek en locaties van de film.Zich afspelend in Dakota en Minnesota, met alle prachtige landschappen, besneeuwd en veel plekken waar de eenzaamheid aanwezig lijkt te zijn.''Fargo, North Dakota'' schets gelijk de sfeer en locatie gevoeligheid van dit stadje. Met een prachtige vioolsolo, aangevuld met percussie.Dit is gelijk het hoofdthema, de rode draad door de score heen.Aangezien de inwoners van deze omgeving van oorsprong uit Scandinavie komen, liet de componist zijn hoofdthema te baseren op een oud volkslied uit Noorwegen.Dit thema keert enkele malen terug zoals in ''The Mallard''.Maar de sfeer van dit thema verandert op een
manier, dat de sfeer ook veranderd.Het thema is in terugkeer dan vaak ook wat minder levendig, maar wat ingedund als het ware.
De vioolsolo, een soloist is nu eenmaal in een bepaalde vorm eenzaam, geeft de eenzamheid weer van het hele stadje.Tevens die van enkele karakters, die de eenzaamheid voelen en zich tot het fenomeen geld keren.Maar het thema geeft ook een warm, gezellig gevoel weer.De inwoners die schijnheilig overdreven vriendelijk zijn in de meest gevallen, misschien wel om hun eenzaamheid te verbergen.En dat is het grote punt in Burwell's score: het klinkt vaak zo tragisch,maar tegelijk warm. Niet altijd lijkt het duidelijk wat hij probeert over te brengen. Het zwarte humor karakter, is soms verwoord door doodserieuze composities en in een enkel geval wat meer vrolijk verwoord.Maar melancholiek lijkt te overheersen, met tracks als ''Delivery'' en ''Eager Beaver''.
Die twee benadrukken dan ook gewoon dat dit donker is, alhoewel in verband met de film ''Delivery'' enorm humoristisch is.
Iets anders wat zo hier en daar wordt ingebracht met de algemene stijl is een tikkeltje lichte jazz, het past er prima bij. Dit alles in een rustig, kalm tempo schets Burwell een briljante sfeer. De sfeer is het gene wat hij schets, de echte emotie niet. Met echte emotie zou dit de film enkel tegenwerken. Maar het thema roept wel een emotioneel iets op.Een gemengd gevoel dus, wat tevens zoals al eerder gezegd de score kenmerkt.Het thema en een gedeelte van de stijl van Rob Roy lijkt erg op die van Fargo.

-3 sterren voor Barton Fink
-5 sterren voor Fargo
-gemiddeld dan een 4 sterren, maar Fargo is zo overweldigend dat ik er maar 4.5 sterren van maak

Raising Arizona is bekend om zijn karakteristiek gebruik van de banjo. Van Warmerdam gebruikte deze ook op soortgelijke manier voor De Noorderlingen. Geeft een film een erg komisch effect. Blood Simple daarentegen is stukken minder. Het piano thema is memorabel, maar neigt soms al naar een wat kitscherig jarig 80 thema. De (toch wel) broeierige synthesizer muziek is sterk verouderd.

Denk aan de bv score van Fargo en combineer deze stijl met celtische en ierse invloeden en je hebt een zeer aardige score. Uit hetzelfde jaar als Horners, op veel vlakken overeenkomstige, score voor Bravheart. 4 sterren

Burwell werd gevraagd voor dit animatie project en had zelf al zijn twijfels. Dat is logisch met iemand die praktisch geen ervaring op dit gebied heeft. Het probleem lag voor een groot gedeelte bij Disney zelf die hem er wel voor aanzagen om met zijn gevestigde stijl en naam een extra iets aan de traditie toe te voegen (van hoe een animatie score voor een gemiddelde Disney film moet klinken). Vooral de ''doldwaze'' zouden naar verwachting van Burwell niveau moeten worden. En dat is waar de maatschappij de controle verloor en zich blijkbaar vergiste, want de componist wist echt niet erom mee om te gaan. Overigens was zo'n beetje het enige project wat op animatie leek Raising Arizona. Dan wel met slechts een banjo en een aanvullend instrument, wat eigenlijk geen eens meer dan ''iets'' genoemd mag worden, maar wel werkt.

Sommige zaken waren geen probleem; zo zit er een moralistisch element in de film tussen Max en Goofy, wat Burwell vertaalde in passende dramatische kant. Het moeilijke gedeelte was dus het meer cartoon achtige gedeelte, waarvoor Don Davis als reddende engel te hulp schoot. De stukken van Burwell schenen onlogisch en Davis onderzocht ze en paste die aan wanneer dat nodig was.
Ervaring ontbrak bij hem juist weer niet met aardig wat Tiny Toons ervaring onder andere. Dat resulteerde in iets wat Burwell niet kon. Dus toen de ''vervanging'' rond was verlieten enkele mensen die helemaal met Burwell's score gewend waren het project. Naar schatting zal zo'n beetje 40 % op zijn minst door Davis zijn over gedaan als ik het zo inschat.

Mooie score van een componist die een rijk muzikaal verleden met de harp geniet. Daarnaast is Corbel een van oorsprong zangeres. Het past precies binnen het hartverwarmende concept van Ghibli. Op deze score speelt zij zelf de gitaar en harp, wat bijdraagt aan het intieme en warme geluid. Mooie thema´s en een zeer kleurrijk, soms wat melancholiek geheel, maar de liedjes zijn wel wat minder. Door onder meer de nadruk te leggen op de harp, een op zich al vrij mystiek en sprookjesachtig instrument, wat enigszins aansluit bij de Ierse invloeden in de Final Fantasy reeks.

Uit het perspectief van de Japanse film- en serie-industrie hebben vele Japanse componisten Westerse invloeden gebruikt; van geïnspireerd door Westerse scores tot aan het gebruiken van Oost-Europese orkesten. Maar werkelijk Westerse componisten inhuren voor een Japans project is nog altijd een vrij zeldzaam iets, wat met deze score van Corbel uniek maakt binnen het oeuvre van studio Ghibli. In 2003 heeft Ennio Morricone ook eens 1 van de inmiddels circa 50 NHK drama series voorzien van muziek (Musashi). Ook in films an sich heeft Ghibli radicale ''concessies'' gedaan met La Tortue Rouge, met nota bene een Nederlands-Franse regisseur en team, en wederom een Franse componist.

Cees Bijlstra is/was een gewaardeerd componist.In het verleden schreef hij al muziek voor films van Pieter Verhoef als Maten, De Dream en De Vuurtoren.Voor De Dream won Bijlstra in Tsjechië de Karlovy Vary prijs, bedoeld voor de beste filmmuziek.Nynke werd zijn beste score in samenwerking met Verhoef en uit zijn carriere.In begin april van dit jaar liet de componist het leven tijdens een stukje joggen, een hartaanval. Dat kwam hard aan.Al eerder in Utrecht werd een filmmuziek concert gehouden, met thema´s uit zijn scores.Enkele weken na zijn dood werd in Leeuwarden tijdens een jazzfestival als eerbetoon en uit respect zijn hoofdthema van Nynke live gespeeld.

Natuurlijk, anders zou hij niet hier de credit krijgen. Naast de regie van zijn films schreef hij ook vaak het script, was hij de editor, acteur, producent en componist. Zijn belangrijkste eigengemaakte lange speelfilms hebben allemaal zijn eigen muziek. Bij City Lights deed het geluid zijn intrede en daar speelde hij meteen goed op in, en hield hij er zelf de controle over. Hij schreef elegante muziek voor zijn komische films, waarbij deze een emotionele onderlaag gaven aan de vele klaplopers die hij speelde. Zo weet hij treffende balans tussen tragiek en vrolijkheid te scheppen, die vele beïnvloeden. Nino Rota deed dit ook heel veel, veel later. Hiermee mag hij ook wel meegenomen worden in de begingeschiedenis van de filmscore, waar vaker enkel de naam Max Steiner opduikt. Voor sommige films schreef hij ook tientallen jaren later pas een score. Hij won zelfs een Oscar voor zijn score voor Limelight. Waar hij bij films hiervoor een toch vaak ook hele vrolijke sfeer neerzetten, ging hij hier vooral op de tragische tour zoals nooit tevoren.

Hij gebruikte overigens ook wel andere componisten en ook bij films die hij zelf scoorde dook weleens wat van iemand anders op. Zo in City Lights zit La Violetera, watvan Maestro Padilla is. (en dat was ik even over het hoofd gezien bij de tracklist invullen. nu wel correct)

De Brit toonde zich een goed drama componist voor een Othello verfilming, waarop Olver Parker hem steeds weer gebruikte voor zijn nieuwe films. Deze score van An Ideal Husband heeft een mooi 18/19 eeuws geluid en is opgebouwd vanuit een onweerstaanbare waltz. Erg charmante, lichtvoetige muziek.4 sterren

Hom Rong is een film die gaat over het leven van een ranat-ek muzikant. Het is spreekt voor zich dat componist Chatchai Pongprapaphan deze Thaise xylofoon daarom ook heeft gebruikt voor diens score. De traditionele stukken kennen een mengeling van een percussie ensemble en ranat-ek. Als zachte ondersteuning is die ranat-ek uitermate geschikt, maar deze traditionele muziek is niet bijster interessant. De jolige melodieën en kleine, experimentele sporen boeien maar matig. De niet-traditionele stukken score zijn tevens van gemiddeld niveau het klinkt geforceerd dramatisch. Maar de kennismaking met dat ene instrument is toch nog een aardigheidje.

Na de gepaste door hiphop/trophop score van Yamakasi zou je verwachten dat men deze stijl helemaal zouden doorzetten voor de vervolgfilm. Dat de Britse componist Christian Henson ook wel, maar het is toch wat uitgedund. De gebruikelijke zware bass, beats en percussie zijn natuurlijk niet weg te denken. Maar zo'n 'botte' score is het niet. Al snel blijkt dat het een episch werk betreft. De actietracks zijn enerverend en de score kent heel wat prachtige emotionele momenten. Ook wordt er met grote regelmaat gebruik gemaakt van Chinese invloeden.

Bij lange na niet zo leuk als de Mancini scores. Vooral soms wat gequote van het thema, en voor de rest typische mickeymouse muziek en consorten, zonder veel af te wijken van de gemiddelde komedie score. Later nog iets uitgebreiders.

Franke nam muziek van verscheidene episodes en voegde deze samen en toverde deze om hun machtige suites, die echter toch wel wat gebreken vertonen. Vooral buiten de serie om werken de relatief soms goedkope geluidseffecten en instrumentatie niet helemaal mee. Maar ondanks dta een heel erg levendig en een aangenaam geheel. 3.5 sterren

Ex-lid van Tangerine Dreams, die naast een rock carriere ook enkele scores componeerde met de gehele band, waaronder eentje voor Sorcherer en Legend. Inwezen klinken alle Universal scores uit de serie (ook die met het minste budget) praktisch even goedkoop, als is de eerste van Franke nog een fusie van orchestrale elementen en electronics, waar de andere het haast enkel bij synths zoeken. Echter vooral met zijn werk voor Babylon 5 verbleekt de Universal Soldier score, die op zich wel een aardig thema heeft en wel wat goede orchestrale momenten. 2.5 sterren

Salem's Lot Aria is de sprankelende, sombere opening waarbij Gerrard en Cassidy samenkomen. Samen brachten ze ook al het ultieme Immortal Beloved voort, waar Gerrard nogal op haar meest ingetogen manier was te horen. Het blijft hier niet enkel bij, want der legendarische stem wordt in verscheidene tracks gebruikt door mede Australier Christopher Gordon (Bloody Pirate, Free In Spirit, Converting the Priest). En die score van Gordon is van een naargeestigheid waarin geen lichtpunt is te vinden, vol met de meest gruwelijk atonaliteiten. Vaak gaat deze atonale tonen (gespeeld door een orkest uit Sydney) gepaard met een koor wat die tot helse hoogte reiken zonder weerga. Maar al horror gevoelens zijn zo zorgvuldig vervuld; van grootste crescendo's tot een constante spanning en donkere romantisch, alles in balans. Heel stijlvol gedaan, in de lijn van sommige filmscores van Poolse componisten, waarin de zwartgalligheid zegeviert in stijl. Hoogst indrukwekkend. 5 sterren

Young had eerst het kleine plaatsje gevoel vooral gereflecteert door veel gitaar gebruik, op die typische manier. Echter deze overbezetting werkte niet volledig, zo bleek later. Toots Thielemans werd er bij gehaald, om met zijn harmonica geluiden het gewenste gevoel op te roepen. Thielemans werkt wel vaker mee aan scores als Van Otterloo's Turks Fruit of James Newton Howards zijn Intersection. Aardige composties van Young, met een zeer eigen identiteit, begeleid de film beter dan losstaand. 3 sterren

Paar kippenvel tracks, maar lang niet zo indrukwekkend als scores als The Hurricane. Die vind ik emotioneel veel sterker.

Wel aardig zijn de gelijkenissen tussen anders scores voor andere verfilmingen van een Grisham boek. Grusin's piano gebaseerde score voor The Firm is zo ook in Young's werk aanwezig, maar ook soortgelijke scores voor soortgelijken films door de componist eerder geschreven. Murder in the First of Judical bijvoorbeeld. Young gebruiky electronica, jazz, funk, elektronica, verscheidene percussieve gehelen en nog veel meer. Haast vloeieloos lopen deze stijlen door elkaar. Een goed idee om Teresa James, die veel als vocaal werd ingezet voor Young's The Hurricane, hier ook terug te horen is, weliswaar in veel mindere mate.

Young’s stijl van Rounders en enkele andere is hier optimaal geintregreerd in een film noir jazzy score. Hij duikt diep in de ziel van de Hurricane.Van het het drama, het onrecht, de bevrijding, de componist verbeeld het allemaal in zijn score.Zijn zo typische viool/cello motiefje gaan nu vaak over in donkere,droevige jazz.''Ruben'' introduceert het thema wat keer op keer terugkeert, in iedere track zou je bijna zeggen.Prachtige piano, trompet en de het cello/vioolmotiefje.In enkele andere tracks versterkt door een ''geen enkel woord zingend'' koor, wat nog meer zegt dan vele andere gebruikt in filmscores.''Scream of Silence'' is de kans voor de cello om solo te schreeuwen.''Hate Put Me to Prison'' is de meest uitgewerkte en bombastische uitwerking van het Rube thema.Het zijn de cello solo's die voor tranen zorgen, de rest voor indrukwekkende,haast melachonieke, sfeer. 5 sterren

Young schreef een 62 min durende score voor een film van 96 min.Tot zijn beschikking had hij 80 orkestleden, waaronder 20 vocalen. Zijn eerste opzet voor het begin thema ''Urban Legend'' was zeer agressief van toon, iets waar hij gedwongen vanaf moest wijken; het moest allemaal wat subtieler. Een trio van 3 vrouwelijk vocalen werden gescheiden opgenomen op tape (wat niet veel later helemaal zou verdwijnen). Hun volledige stemmen werden daarna gecombineerd, met ieders ''halve stem'' met daarnaast nog fluistergeluiden. Dit is naast het main theme ook het leidmotief door de score heen. Enkele malen is het volledige koor van 20 te horen. De uitbarstingen en spanningsopbouw van het orkest is geweldig. Young splitste de orkestleden op in aparte secties en liet die verschillende herhalende patronen spelen. De invloeden van grootmeesters als Luigi Nono zijn duidelijk hoorbaar, iets wat Young openlijk toegaf. De underscore is hier en daar wat minder. 3.5 sterren

Die paar score tracks van Gabriel Yared vond ik ook erg goed. Erg hypnotiserend, spiritueel en meeslepend gecomponeerd. Gebruikt ook gitaar in diens muziek ter benadrukking van het familie/relatie gevoel. Meer dan men denkt wordt dit gebruikt in vele scores.

Eidelman ging aan de haal met de al eerder gecomponeerde scores van de eerste 2 delen van Poledouris.Zijn eigen inbreng is het meer ingetogen karakter, waar Poledouris nog wel eens iets te groots te werk ging.Nog belangrijker zijn de keltische invloeden vertolkt door vocaal Francine Poitras, onder andere te horen in ''Awakening''.Eidelman en Poitras werkte weer samen Ocean Men, qua verder stijl veel klinkend naar zijn Free Willy 3 score
4.5 sterren

Als Lennie Niehaus en Eastwood samen componeerden, ging dat wel aardig. Zie Unforgiven als beste voorbeeld. Ook hiervoor als Niehaus de score deed en Eastwood wat frutsel liedjes. Maar als Niehaus dan nog maar enkel het orkest leidt... dan zou je willen dat Eastwood hetzelfde zou doen met zijn score als zijn karakter aan het einde van de film doet... Mystic River was zijn eerste echte eigen, alhoewel die misschien nog een iets beter thema heeft. Maar het principe van neem een thema, of twee (doe maar duur) en gebruik deze eindeloos en 1,2,4 hoppla een score! In goede variatie valt er vaak wel iets van te maken, maar voor zover die hier benoemenswaardig zijn. Neem het thema voor Clint en Swank. Dat werkt in het begin goed (stijgende lijn), wordt na verloop van tijd irriterend (dalende lijn), waarna op een basis van 10 het 3/10 keer nog goed werkt. Helemaal op het einde dan als het dramatische slot aantreedt. Het probleem is nog geen eens dat de plaatsing, die is op zich goed. Maar waarom steeds dezelfde instrumentatie met soms slecht minimale veranderingen in lengte, tempo of wat dan ook? Mocht Eastwood nog een volgende film kunnen maken (of meerdere als het mee zit), moge hij Niehaus als mede-componist uit den hemel neer laten dalen.

Na Space Cowboys, Absolute Power en The Bridge of Madison and
country in wezen Eastwood 4e score. Niehaus die veel Eastwood projecten van een filmscore voorzien had, was voor deze slechts conductor. Eastwoods 1e poging om iets naast Niehaus score te componeren was met Unforgiven, meteen ook hun beste samenwerking. Het thema van Mystic is met een piano en zijn violen simpel van aard maar redelijk effectief. Op cd komt zijn score stukken minder tot zijn recht, mede dankzij het teveel in herhaling vallen. Zijn zoon heeft ook nog 2 bijdrages. 3 sterren

Indrukwekkende samenwerking van Clint Mansell en Kronos Quartet. De score is bestaat uit de 4 seizoenen en steeds keren bepaalde stukken terug in een iets andere film. Hoogtepunt is Lux Aeterna, wat de langste uitwerking van het main theme is. Ook onvoorstelbaar hoe ontzettend snel dit thema erg populair werd en in veel trailers wordt gebruikt. Klinkt vooral erg mooi in zijn bombastische versie in de trailer van The Two Towers. Veel gemaakte gedachtegang is dat Mansell ook deze bombastische versie heeft gemaakt, dus niet Dan Nielsen is hier verantwoordelijk voor. 5 sterren

Wederom weer een verzamelaar van Armstrong's werk. Niet veel nieuws onder de zon. Waar Piano Works weer veel herhaalde van twee eerdere albums is deze compilatie weer stukken gevarieerder. Overigens geen punt want magistraal is het allemaal. Met een stukje score van Luhrmann's nieuwste film Chanel No. 5 en een thema van de officieel niet uitgebrachte score van Love Actually (overigens in zijn geheel ook briljant). Maar nu dus onder de naam Film Works met ook selecties van niet speciaal voor de film gecomponeerd (Negotiator, Cruel Intensions). Voor meer info aangaande iedere individuele score raad ik aan om klikkerdeklik op Armstrong's naam hier boven te doen.

Jammer dat het toch geen concert cd was. Die percussie bij een track van Plunket was adembenemend. Op deze cd inderdaad ook goed. Echter het is te merken, zoals zo vaak met welk orkest dan ook, dat ze het tempo en geluid van het origineel niet vloeiend naspelen. Ook de langzamere stukken zijn hierdoor vaker beter gelukt. Maar ook meerwaarde heeft zo de wat overture achtige opening van Love Actually thema.

Bij veel projecten bekroop mij het gevoel dat Armstrong met grotere, actievollere scenes ultieme composities kon schrijven, nog beter dan het beste van zijn beste werk. Kiss of the Dragon zou dat geweest kunnen zijn. Het voelt erg gladjes aan, in de lijn van Romeo + Juliet, maar dan zonder de overduidelijke samples. Drijvende elektronische beats, met oost-west herenigende percussie en zijn emotievolle violen zorgen zonder meer voor het nodige spektakel. De continu aanwezige emotionele laag lijkt soms echter iets te ver vandaan bij het gladde vehikel gevoel waar deze score voor bedoeld is. Dit dankzij zijn piano klanken die crescendo gewijs met wederom weer de het Metro koor van The Bone Collector, die dus echt meer gescheiden hadden moeten worden van de elektronische beats. Desondanks groots spektakel, wat op op de uitgaven echt tot zijn recht komt. Armstrong kon haast niet anders verwachten met zo'n film maar vele stukken zijn vervangen door source muziek. En de momenten waarop deze ingezet worden, hadden regelmatig meer opgestuwd kunnen worden juist door score. Echter zijn As If You Said Nothing is een uitzonderlijke goede track geworden van Armstrongs stijl in compromis met een anders zang en tekst. 4.5 sterren