Na een score van Mychael Danna voor Capote, nu een score van Portman voor een film over hetzelfde karakter. Danna's insteek was vrij aardig, maar Portman deed het beter. Haar chamber muziek bezetting is interessanter en zet een interessantere, eenzamere toon.

De piano is sterk vertegenwoordigt in deze score van Portman. In wezen is de hele score een groot thema, track voor track, maar zeer integer en mooi. Hoogtepunt ''Burying Fuzzy'' een trieste, ingetogen nummer, keer op keer geweldig. 4 sterren

Geweldig hoe Portman een score schreef die zo geordend en mechanisch klinkt als al die spullen die men gebruikt in het sanatorium voor bezoekers. Met een heerlijke klassiek ingedeeld geluid componeerde ze zo een aanstekelijk, humoristische geheel gedreven door een overheerlijk ritme, met koper en blaasinstrumenten. Een soort van Goodwin achtige compositie zoals te horen in Those Magnificent Men in Their Flying Machines. Het kazoo van de score van het latere Chicken Run zit er ook in. Een leuke, speelse score, maar toch als geheel niet helemaal bevredigend. 3.5 sterren

Hensel is ook wel bekend als de vaste componist van Theo van Gogh films. De Pijnbank bood zo een aantal zeer,zeer aardige score stukken. Voor Baby Blue had hij aardig wat geld beschikbaar, wat al opvallend genoemd mag worden.Het City of Prague orchestra werd erbij. Ter vergelijking: Brian Tyler gebruikte ditzelfde orkest voor Children of Dune. Hensel nam zelf de piano, saxofoon en synthesizer voor zijn rekening. Zo nu en dan heeft het wat weg van ''jazz-noir'' componist Badalamenti: licht jazzy,zwoel en een tikje mysterieus.Zeer aardig thematisch werk.De stem van Peggy van Mossevelde zorgt voor een dromerig effect.De spanning is weinig terug te vinden, het komt nogal lichtjes over. Soms neigt Hensel toe te werken naar het atonale, maar trekt zich dan weer terug. 3.5 sterren

Edelman ontwikkelde keer na keer licht verteerbare filmscores voor lichtverteerbare films, het liefst voor een film van Ivan Reitman waar hij befaamd om werd. Het leek haast wel een trademark. Het thema voor Beethoven is dan ook zeer aanstekelijke met een zacht viool en de noten van de piano erbij. Het klinkt zelfs erg klassiek. Maar het echte plezier zit in de uitbarstingen van George tegen de hond en de fratsen van de hond zelf, die te paar gaan met heerlijk chaotische melodieen.3.5 sterren

Dat komt denk ik vooral door het feit dat het een vooral kleinschalig score is. Het is er zelfs een die niet persee naar buiten wil treden als grootste indringendheid in duisternis, maar vooral binnen de perken blijft en tragiek wil tonen. Dat het niet altijd zo in elkaar zit spreekt voor zich want vooral in het begin en naar het einde toe neigt de componist naar het soort suspense wat onvermijdelijk is. Wellicht een ietswat gekunsteld hier en daar door Edelman's inbreng van zijn manier van synthesizers. Zou dit eigenlijk eens buiten de film goed moeten beluisteren, na een kleine 2 keer op cd en 2 maal de film.

De eerste score ('Daylight') van Edelman stond mij bij als de dag van gister, een zeer indrukwekkende opening. Keek deze van de week nog eens. Het is vooral een klassieke opening waarbij in een lange rij van beelden (een montage) de stad wordt laten zien, enkele karakters, een inleiding voor de ramp. Hierbij gebruikt de componist vooral gebruik van zijn synthesizer die een motief blijft herhalen, terwijl de montage verder vliegt. Een mooi gelegenheid om of de muziek op de beelden te monteren voor ritme of andersom. Het andere essentiele element in deze opening is de piano die binnen het ritme fungeert als dramatisch middel om de aankomende ellende aan te duiden. Hele mooie solo piano. Het is deze opening die emotie en sfeer op de kaart zet. Later breidt Edelman zijn palette uit en weet een hechte band te creeeren tussen de groep die in de problemen zitten in de tunnel. Minder in zijn oude vertrouwde stijl als men zou denken, waar de kracht zit. Als een frisse wind met goede orchestraties ook. 4.5 sterren

Net als Edelman's Last of the Mohicans en Dragon: The Bruce Lee Story inderdaad een erg mooi thema. Echter bij Dragon heb je weer die niet al te beste synths erbij.

Schreef bij John Frizzel & Randy Edelman's Gods and Generals (link, het vervolg op Gettysburg):

Randy Edelman componeerde de score voor Gettysburg, een nogal curieuze al zeg ik het zelf. Een ieder bekend met Edelman’s stijl, en dan vooral eerder in zijn carriere, moet zijn opgevallen dat de man thematisch zeer sterk werk kan componeren. Echter de man is zo gesteld op zijn elektronische middelen, die vrij gedateerd kunnen klinken. Bij verscheidene scores als Last of the Mohicans of Dragon: The Bruce Lee Story is dat acceptabel, echter bij een historisch drama als Gettysburg niet. Toch kon hij het niet laten en hoe dat uiteindelijk toch is goed gekeurd is mag een raadsel zijn.

En daar blijf ik nog steeds bij. Wel zie ik de score nu in een wat positiever daglicht. 3 sterren

Dit soort romantische komedie was precies hetgeen waar Edelman vanaf probeerde te komen. Een relatief kleine films als deze groeide echter uit tot een succes, als menigeen anders project waar Edelman de score voor componeerde. Ondanks de simplistische insteek klinkt een verfijnde frisheid er in door. Melodieusch met veel piano, een zoet orkest, een tikkeltje jazzy (inclusief orgel). Op deze cd uitgaven zijn enkele meer ingetogen ideeen van Edelman wel terug te vinden, waar bij sommige scenes in de film door de makers gekozen werd voor nog een keer het liefdesthema.

Edelman is zo iemand waarvan je een prachtige main theme verwacht zoals hij al bewees met vele waaronder Dragonheart. De veelal elektronische aanpak is niks mis mee op zich in actietracks (Motorcycle Assault, X Marks the Spot). Maar Edelman maakt zich zelf belachelijk met nietszeggende tracks als ''Elena''. Percussie is wel enorm machtig. Edelman probeerde op de MD tour te gaan, dat lukt hem redelijk , zelfs met het lenen van bepaalde composities van Zimmer. krappe 3 sterren

Vreemd, maar waar: dit was de hoes voor de enige stukjes score uitgegeven (en hij hield toch niet van wapens ). De eerste track is die met de tikkende klok, origineel als in de serie te horen. De allerlaatste is zonder dit tik-effect. Edelman een componist die zich meer dan bewezen heeft met film bewijst zich hier met een meer dan prima begeleding.Hij deed de eerste paar jaren de score voor haast elke aflevering. Hierna namen andere het over. Een andere grote naam verbonden met het project was Dennis McCarthy, bekend om zijn score werk voor de Star Trek serie. Hij deed geluidseffecten voor de serie. Melvoin deed na Edelman de dubbele aflevering met de Chinese triade, waarna Edelman het weer over nam.''The Maffia is Everyhwere 1 & 2''. In het begin stadium waren ze er blijkbaar nog niet uit wie nou moest scoren. Met de tirade waren aflevering 2 en 3 van seizoen 1. Geen idee in welke afleveringen de andere zijn gebruikt. 3.5 sterren

Ken Miller buiten deze van Heaven & Earth en de twee Darkman vervolgen. Hij doet precies hetzelfde met Darkman als hij doet met Hellraiser III. Echter met als verschil dat hij bij deel 2 van Darkman Elfman's thema volledig herkenbaar mee nam en zijn eigen composities herhalend inzette bij de 3e.

Newman doet onder voor Gregson-Williams/Powell's Antz score.Waar die enorm rijk was in elk facet, weet deze componist dat niet klaar te spelen.Wat links naar Pleasentville, wat gelijk al getuigt van een nogal lichte of toch redelijk 'brave'score.De jazz roots van Newman keren terug, maar zorgen niet voor het verwachte effect.Spectaculaire tracks als The Bird Flies vallen op.Even doet Circus Bugs aan een track van Menken's Aladdin denken.Zeer aardig. 3.5 sterren

Het meest nog vergelijkbaar met Newman's score voor Pleasentville. Subtiele, intieme score. De piano is natuurlijk aanwezig maar krijgt nooit de overhand en gaat vaak weer over in violen.Sawer's thema springt er uit met simpele, zachte fluitmelodie. En het piano werk van meester Ralph Grierson, die op het einde even moet plaats maken voor Newman die het zelf overnam. 4.5 sterren

Lichtvoetige comedy score in het verlengde van Pleasentville en Awakenings. Songs van Newman zijn ook wel in orde. 3 sterren

Newman componeerde pracht scores voor de twee Toy Story films, maar zowel Monsters Inc. als A Bug's Life konden mij minder bekoren. Het is allemaal te geroutineerd ge-mickeymouse in de stijl van Stalling, onnodig terugwijzend naar Newman's voorgaande carriere met de jazz insteek en te zoetsappig met het thema voor het kleine kind. Dit is zo'n geval waarin ik een vraagteken bij mij zelf zou willen zetten waarom ik sommige soortgelijke scores makkelijk verteerbaar vind en al snel goed vind, en deze niet

Lichtvoetige, degelijk en tegelijk mooie score. Sinds Maverick van Newman hielp Don Davis regelmatig mee als orchestrator. Dit hij hij ook al met een aardig aantal scores van Michael Kamen, James Horner en Alan Silvestri. Het verschil met bijvoorbeeld Horner qua band is dat die iemand nodig had die praktisch bij elke score kon werken. Dat deed hij dan ook bij zo'n beetje alle scores die Horner componeerde van I Love Trouble t/m als laatste Titanic. Het hield gewoon op door de onzekerheid of Davis al kon garanderen dat hij bij de volgende er wel weer bij was. Als Newman hem vroeg was dat geen probleem indien hij geen tijd had. Zowel Pleasantville als A Bug's Life werden genomineerd voor enkele prijzen (waar Davis allebei wederom optrad als orchestrator).

De special uitgaven van de dvd bevat trouwens een isolated score en audio commentaar van Newman. Naar schatting schreef deze iets over de 50 minuten. Overigens komt er nog wel aardig wat source music bij kijken.

Dat is inderdaad zo'n magische uitbarsting van het orkest. Het leuke van dit type score is dat het vaak vol zit met variatie; verschillende ritmes, steeds weer nieuwe wendingen. Newman voelde dit heel goed aan. In mijn bezit heb ik de Nederlandse versie, waarin de zanger van de Dijk de taak van zanger van Newman overneemt, wat in wezen even goed klinkt. 4.5 sterren

Voor de tweede Toy Story score weer die heerlijke uitbarstingen af en toe. Veel van ''de hak op de tak'' muziek. ''Emperor Zurg vs. Buzz'' is een opwindende, donkere track. Het nadeel is dat het country element meer naar voren komt, zoals in ''Woody's Round-up'' wat ik zelf nogal vervelend vind klinken. Ook in de score zelf is dit zo af en toe duidelijk aanwezig. Kijk hier langs en ontdek een score die in het verlengde ligt van de eerste. 4 sterren

Shankar deed het lang niet zo slechts als ie scores schreef voor films. Genesis is net als Ghandi veel minder in de Ranga Sangeet stijl, oftwel geen ellenlange (overigens vaak prachtige) intro's zoals ik gewend van Shankar. Dat zou dan ook vooral in ee medium als film niet verwerkt kunnen worden. Veel mooi sitar gebruik met een werkelijk uniek thema, wat ie op een wonderbaarlijke, experimentele wijze weer omgooit in de variatie versie. Wat dit werk echter tot in ieder geval zijn beste werk maakt in dit speficieke medium is het relatief meeste dicht bij bijna slechts maar 1 enkele van 9 emoties. Volmaakte ervaring dus. 5 sterren

Even ter promotie:

een analyse van de volledige score

Het is fijn om te zien dat Heil & Klimek niet persee een volledig tijdsgeestgeluid gebruikte. Bij Sophie Scholl is het een spannende mengeling tussen het soort muziek wat ze al vanaf Der Krieger und der Kaiserin componeren gecombineerd met prachte piano solo's, koren en strijkers. In de trailer zat een koor versie van Adagio for Strings die hier helaas ontbreekt. Zou eigenlijk eens moeten zien uit te vinden of ze het duo deze soms voor de trailer had bedacht.

Zum Gericht en Umarmung doen erg denken aan Clint Mansell's The Fountain. Wel puur toeval.

Normaliteit werken Heil en Klimek op een aanvullende manier. Heil komt met een thema, waarna Klimek het bijvoorbeeld ingenieus gebruikt voor een andere track. Dat soort dingen, maar ook anders. Nu met Land of the Dead is het thematisch meer verkleint tot iets motief gebonden. Hierbij kan men echter ook vraagtekens zetten aangezien alle voortgestuwt wordt door motief achtige zaken met ritme van verscheidene electronische percussie met violenlaag daarboven op. En dat bevalt mij enorm goed. Geen thema nodig, dit houdt stand, hoe vreemd het ook lijkt met zoveel korte tracks. The Cave wordt van hetzelfde kaliber. Veel kort en snel spektakel met een zinderende finala met de langste track van zo'n 6 minuten; To Canada.

Weer een leuk score in het rijtje naast Harrison & co. Op naar The Cave dan maar van het componisten duo. 4 sterren

Toch leuk dat een cd als deze toch nog een kleine 14 minuten score bevat, gecomponeerd door Marilyn Manson. Daarmee houdt het ook eigenlijk op, want het is niet best. Ongeïnspireerde elektrische gitaar riffs en een hoop herrie. Het deed mij denken aan een score als The Devil's Reject (Tyler Bates). De score bevat best wat aardige atmosferische tracks, maar die staan niet op deze cd en zijn niet van Manson, maar werden geschreven door componist Marco Beltrami. Ook Kevin Manthei nam enkele tracks voor zijn rekening. Wel aardig dat dus alles wat Manson componeerde ook echt op deze cd staat.

Er werd ook een gerucht verspreid dat Ennio Morricone een score schreef en deze afgewezen werd. Daar bleek echter niks van waar. Er circuleerde zelfs mp3 bestanden van op het internet, maar dit bleek te gaan om een score uitgaven van één van de videogames.

Band die horror filmscores schrijft, is dat even verrassend! Mutant is van diezelfde orde, met sfeervolle underscore en een prima piano thema. Sommige stukken doen denken aan Michael Kamen's X-Men score. Re-Animator en Mutant zijn de beste werken bij mij bekend. 4 sterren

Het goede aan veel scores van Richard Robbins is het gebruik van herhalende ritmes, waardoor zijn verschillende scores als snel moeilijker zijn te onderscheiden van elkaar. Ook voor Surviving Picasso creeert hij zo een constante beweging, ook al is er misschien niet veel beweging in beeld. Maar zo sleept hij je, als een hypnotisch effect, er wel helemaal in mee.

Bennet gebruikt zeer simpele middelen om de verschillende locaties en personages van elkaar te scheiden. Hiervoor gebruikte hij slechts steeds hetzelfde akkoord. Eerst geeft de componist de illusie dat hij alles en iedereen moet scheiden, waarna het later juist de tegenovergestelde functie inneemt. In het begin van de score, zoals bij de vertrek van de express trein, is het een waltz die de trein muzikaal opzweept en op gang laat komen; op naar het avontuur!

De jaren '60 en '70 brachten een explosies aan goede scores van Italiaanse bodem met zich mee. Onder hen was daar ook Riz Ortolani. Van de meeste Italiaanse componisten uit die tijd ben ik ook hun carriere gaan uitpluizen tot aan hun dood of zo recent mogelijk (indien ze nog leven). Ortolani is echter achtergebleven en de meest recente score die ik van hem ken was voor de allereerste La Piovra mini-serie (1984).

Liebe, Lügen, Leidenschaften is ook een score gecomponeerd voor een mini-serie. Voor een melodramatische wel te verstaan... En dat valt niet mee. Ortolani is een gedegen vakman met gevoel voor melodie, maar deze muziek is simpelweg te soap-achtig. Elke door solo gitaar uitgevoerde melodie en elke orkestrale dramatische passage voelt aan als huis-tuin-keuken drama. Het levert een werk op waar nog net stiekem naar te luisteren valt.

Grijpstra en de Gier, die twee houden wel van wta muziek maken zo is ook in de film te horen en te zien. Van Otterloo volgt die zelfde stijl. Het is jazzy, het is groovy, het is een tikkeltje disco achtig, vol ritme, vol passie. Dit is zo typisch de stroming van toen die de componist gebruikte, net als mensen als Lalo Shifrin en consorten. Er werd uitgeweken naar Wembley, Engeland voor de opnames van de score waaronder zich ook enkele gevestigde Nederlandse muzikanten bevonden als Louis de Deby. En dat is er zomaar even eentje die mij te binnen schiet. Uiteraard aangevuld met Brits volk.

Een merkwaardig iets is de manier waarop mensen uit mijn omgeving reageren op de muziek. Vele typeren het als matige, slappe jazz. Reageer hier op met ''het is filmmuziek'' en daar komt het alweer: ''geen wonder dat het zo slap is!''. Onterecht wellicht, wellicht niet. Maar van Otterloo wist wat vol met sfeer en spanning te maken wat bij mij ala minuut aansloeg.

Leuk detail nog is dat hij rond die tijd ook al regelmatig inviel als dirigent van het Metropole orkest. Rond herfst 1980 trad hij in vaste dienst en haalde flink de ''Rogier bezem'' door het orkest met grootste veranderingen, wat zorgde een andere uitstraling en geluid. Hij was het orkest de meester. 4.5 sterren