Dat Nard Reijanders ambiteus is blijkt uit zijn overvolle curriculum vitea: tal van arrangementen voor series als Alfred Jodocus Kwak en Kinderen voor Kinderen, componeerde liedjes voor Herman van Veen en de Kast, deed veel televisie- en theaterwerk en veel meer. Speelt ook zeer goed saxofoon. Nachtvlinder was zijn eerste werk als componist voor een film.

Het nummer van de Kast was wederom door Reijnders geschreven, het Van Veen nummer enkele gearrangeerd. Wat dat betreft is van der Ploeg ingezet om zo een titelsong te creeeren, net als deze dat ook deed voor de film De Fûke. Voor de opnames werd uitgeweken naar Sneek. Geen idee wat dat voor voordelen zal hebben meegebracht. Zo kiest Henny Vrienten vaak voor studio Zeezicht. Maar het is goed mogelijk dat een historisch klinkende score beter tot zijn recht komt in een selectief aantal studio's.

Het algemene geluid van de score is kwalitatief gezien zeer goed met een historisch aandoende instrumentatie. Een episch gevoel wordt door de ingezette koper elementen bereikt, met een vroeg romantiek klinkende karakter. Enkele stukken mogen spectaculair genoemd worden en continu meeslepend!

Rond dezelfde periode verscheen er nog een andere film, zich in dezelfde tijd afspelend: Mariken. Mark van Platen vervulde daarvoor de taak als componist en vertoont wat overeenkomsten met Reijnders werk, wat logisch is indien het in een zelfde tijdsgeest is gecomponeerd. In de vergelijking is van Platen in mijn ogen echter ''de verliezer''.

Gezien de bezoekersaantallen van Nachtvlinders kan worden teruggekeken op een film die niet zo bijzonder goed liep. Leuk genoeg werd de score wel uitgebracht, gelukkig maar. Reijnders zelf is van idee dat veel filmmuziek cd's een boel onnodige muziek bevatten. In dit geval bleek/leek er een behoefte van bezoekers om dit buiten de film om terug te kunnen horen. Of was dit Reijanders eigen idee? Hoe dan ook geen verkeerde beslissing.

Tevens was dit niet Reijnders eerste filmscore, maar ook het einde van de samenwerking met van Veen. Haast onwaarschijnlijk lang hebben deze als team gewerkt. Naar zeggen kreeg van Veen het te druk met theater of iets in die trand. 4 sterren

Oliver Wallace was al orchestrator bij verscheidene Disney films, van vele zonder credit ervoor, wat ook zo gold voor veel werk als echt componist. Na al dat bloed, zweet en tranen verdiende hij wel zijn eerste echte score met Dumbo. Uiteindelijk pleegde de man op nog nauwelijks 40-jarige leeftijd zelfmoord. Maar Dumbo dus, Frank Churchill die eerder de score deed voor Snow White bijvoorbeeld, schreef hier nu enkele songs naast een andere bekende: Ned Washington (schreef zo een song voor Pinocchio). Maar Wallace had gelijk een mooie binnenkomer; samen met Churchill won hij de Oscar.

Een haast klassiek soort score voor een Disney film. Wallace weet een zeer degelijke emotie muzikaal over te brengen, met een prachtig stuk score als Dumbo droevigheid voelt opkomen. Voor enkele hallucinaties schreef hij zeer complexe composities, die ik zelden in een andere Disney score bespeurde. Hier ook weer een demo recording, die de film helaas niet haalde. 4.5 sterren

Talentvol lid van de Monthy Pynthon groupering is die componist Neil Innes. Dat doet ie erg leuk met een heerlijke volle symfonische score vol met grootste orchestraties. Er is daar het heroische thema voor Erik, het Middeleeuwse geluid ervan, het koor wat traditioneel inkomt bij een wonder (Hey we zijn in Brazilië!). Soms raakt Innes zijn muziek wat bedolven in de grappige dialogen, de vele kling klang zwaardgevechten en de vele schreeuwerige typetjes in de film. Desondanks een zeer goede ondersteuning.

De suite op dit album is grandioos, waarna er al snel een hoorspel volgt van 48 minuten van grote delen van de dialogen van de film inclusief alle geluiden en score van Innes. De film niet kennende moet ik zeggen dat zoiets toch best leuk is om te luisteren. Regelmatig deed ik niet anders door een nogal slechte film aan te zetten, enkel voor de score van wie dan ook.

Neil Young verdiende zijn roots natuurlijk met een hele andere kant van muziek. Degene die de overstap naar film maken zien toch in dat het een heel ander medium is. Voor Young een uitdagend medium. Als temp score waren er enkele instrumentale stukken van zijn eerder songs gebruikt. Hij zag die versie en hapte toe. Het overgrote deel van zijn score bestaat uit elektrische gitaar, aangevuld met een ontstemde piano, akoestisch gitaar en een orgel. Bij elkaar een intrigerende fusie van geluiden die een kalmte van jewelste uitstraalt. Hij ging vooral erg fragmentatisch te werk; een dialoog, een stukje gitaar en ga zo maar door.

Dat fragmentatische is te verklaren aan zijn onortodoxe stijl van componeren als het ware. Ipv. thematische werk te bedenken en later uit te werken, aan te passen aan een scene en dat soort dingen, dat gebeurde niet. Hij bekeek de film en speelde live met de film mee op momenten waarop hij dacht dat dit of dat vereist werd. Net zoals dit in de tijden van de stille films werd gedaan met een live orkest of pianist die tijdens een tekenfilm meehuppelde met het beeld. De enorme emotionele impact was gigantisch krachtig uiteindelijk. Ook zit er wel een kleine hint in een paar noten van iets thematisch.

Nelson Riddle is de grondlegger van de muziek van de Batman serie uit jaren 60. Het bekend openingsthema met een stel dames zijn naam zingend, met de muziek van de componist erbij is befaamd! Het hele camp gevoel werd nog eens extra versterkt door dat leuke, typische soort muziek voor series en films uit die tijd. Met veel swingende, jazzy composities, met heerlijk brassy stukken voor de actiescenes... Geweldig op dit album zijn ook tracks waarbij ''Holy Rusty'' dialoog momenten van Robin er zo heerlijk irritant doorheen zitten gemixt. Maar sommige momenten zijn ook werkelijk zoals ze in de serie zijn te horen, maar ook zonder enige dialoog. Erg leuk. 3.5 sterren

Na The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford weer een prachtige score van Nick Cave en Warren Ellis. Het is een vaak relatief makkelijke score met niet meer dan wat meeslepende violen en een tedere piano. Het is kalme, melodieuze muziek die erg weet te emotioneren. De basis voor de componist waren de thema's van hoop en verlies (van mensen en dingen). In de essentie dient de muziek ter ondersteuning van de eenzame tocht van vader en zoon, die hun vrouw en moeder zijn verloren in een onheilspellende post-apocalyptische tijd. Maar een gedeelte van de score is echter van een geheel andere (naargeestige) aard: zenuwachtige violen, krijsende gitaren, flink percussie. Uitermate boeiend, maar het breekt wel met de ultieme melancholieke sfeer. Uiteraard kan men daarom kiezen deze enkele tracks eruit te filteren.

Nick Glennie Smith's score doet vaak denken aan zijn co-productie score van The Rock.De openingstrack ''Surrounded'' heeft een haast gelijke opbouw als het begin van ''Hummel Gets the Rockets''.Ook het haast identieke synthesizer koor keert terug, maar er is een degelijk verschil. The Man in the Iron Mask rust meer op een klassieke aanpak, referend naar de oude grote Swashbuckle scores. Elektronica wordt hier en daar uiteraard ingezet; het mixen van modern en oude stijl gaat Smith redelijk goed af. Toendertijd hevig teleurgesteld in deze score. Dat hoeft niks te zeggen als ik zeg dat ik over The Thin Red Line score in 1998 ook niet enorm enthousiast was (Journey to the Line uitgezonderd).Maar de balans tussen het romantische element het de duels levert toch iets aardigs op. 3 sterren

Niet zomaar een score met militaire thema's. Dit is meer. Glennie-Smith weet de emotie te raken met zijn blazers die een groot gedeelte van de score te horen zijn, niet te vergeten ook de Oosterse Tibetaanse zang. ''Look Around You'' is zo een prachtig nummer wat steeds verder opbouwt en opbouwt naar een emotioneel hoogtepunt. Zimmer invloed? Misschien, toegegeven eerder genoemde nummer heeft veel weg van Journey To The Line, Final Battle heeft wat weg van Black Hawk Down... De rest van de score is gewijd aan veelal meer ingetogen nummers die spelen rond de waanzin van de oorlog. ''Photo montage'' zet je aan het dromen. Heerlijke score. 4.5 sterren

Vraag mij hoe mijn soundtrack en Zimmer verslaving is begonnen en ik zal over deze score beginnen. Mijn eerste score en eerste kennismaking met Zimmer. Voor vele een klassieker. Meeslepende thema's, heroische, adrelinepompend, emotioneel, alles wat je hartje begeert. Zimmer die meer dan gedacht wordt hulp in roept van media ventures collega's. vaak wordt dan ook als je over The Rock praat alleen Zimmer genoemd. Onterecht, Harry Gregson en Nick Glennie hebben even veel inbreng gehad. Uniek is het te noemen dat deze drie samen tot zo'n goed resultaat kwamen. Leuk om te horen hoe ook hun handelskenmerken door de gehele score duidelijk op te merken zijn. Smith kreeg in een vroeg stadium de opdracht om wat ideetjes uit te werken, waaruit het Jade thema en het hoofdthema zijn voortgekomen. Hiervan zijn 3 tracks op een klein promo cd-tje gezet.

Francis Lai componeerde scores voor Franse erotiekfilms als Bilitis. Daarnaast was er een Franse reeks van Emmanuelle. Van Italiaanse bodem kwam er ook een zelfde soort reeks met keer op keer een score van Nico Fidenco. Overduidelijke Italiaanse klinkend, met een mooi sensueel karakter. Maar het haalt het niet bij een Lai of verleidelijke Umiliani. Wat funky ritmes, walende dames, zachte gitaar... Er was een andere Fidenco uit de reeks die al stukken beter was, maar welke dat was... 3 sterren

De Eso No Se Habla is het soort score wat Piovani en Italiaanse componisten in het algemeen veel schrijven; nostalgische, lichtvoetige scores geschreven voor solo instrumenten. Piovani's klarinet thema is prachtig en hij gebruikt deze meerdere malen, zonder echt met een variatie op de proppen te komen. Verder gebruikt hij de vibrafoon, zachte spelende violen en piano om een op intieme vrolijkheid te creeeren. Raakvlakken met Nino Rota's werk liggen voor het oprapen. Niks verfrissends, maar wel gewoon een bovengemiddelde score die iedere keer weer een fijne ervaring is.

Piovani componeerde scores voor een partij Ben Verbong films, waarnaast ook twee voor Jos Stelling; No Trains No Planes en De Vliegende Hollander. Het probleem waar menigeen tegen aan kan botsen met de componist is zijn Italiaanse achtergrond die regelmatig duidelijk is terug te vinden in diens composities. Het feit dat hij met de vertelwijze van Stelling nog muzikaal uit de voeten kon mag misschien een wonder heten, want het is nogal een warboel. Het is weer een door melodie gedreven score van Piovani, de basis voor zijn werk regelmatig. Hij kan zeer goed omspringen met relatief simpele melodieen, die toch door zijn bekwaamheid nooit naar verveling laat kantelen. Echter is dit voor sommigen het nadeel van zijn stijl. Neem ook La Stanza Del Figlio waar hij zo briljant en intiem met piano en strijkers dicht op de emotionele huid van de karakters zit. De Vliegende Hollander kan weleens zijn beste score zijn voor een Nederlandse film, al wordt het een nek-aan-nek race met Het Meisje met het Rode Haar. 4.5 sterren

La Stanza is een perfect voorbeeld van een film waar je geen score van circa 90 minuten voor compononeert. Op de goede momenten kiezen voor stilte, op de goede momenten met score stukken aankomen. Piovani en Moretti kozen voor relatief weinig muziek. Piovani's geluid hier doet denken aan zijn algemene stijl met die intieme piano en cello aan zijn zijde, waar een gevoel van troost inzit. Nadat de zoon eenmaal heen is, is het de score die als het ware in het droevige drama van de film duwen. Op het eerste gezicht klinkt het ingetogen, het steeds terugkerende piano thema, maar verder gravend zit er een verradelijk en tevens angstige, tragische kant aan. 5 sterren

Deze uitgaven bevat zowel de score van La Stanza (t/m track 12) als een greep uit andere werk: Cario Duario, Palombella Rossa en La Messa E Finita.

Piovani had een moeilijke taak dat was zeker.Een film over de Holocaust waarbij een man zijn zoontje alles voordoet als slechts een spelletje.Een melodramatische toon was niet geschikt, dus koos de componist voor de twee wegen, die nauw op elkaar aansluiten.Aan de ene kant en vooral in het begin van zijn score zeer lichtvoetig, een tikkeltje komisch, maar nog zeer inhoudend.Daarna schrijft hij meer richting een iets groter komische effect met een stuk romantiek erdoor heen voelbaar.Het heeft wat hartverwarmends in zich, maar Piovani zag hier en daar ook de kans om toch de ernst van de zaak in te zien in een track als ''Il Gioco Di Giosue'', die heel somber van karakter is.Toch kunnen de klanken een verkeerd gevoel oproepen, hetzelfde voor een film waarbij je of alles doodserieus wilt nemen of alles accepteert zoals de man het aan zijn zoontje laat zien met humor.

En dan het Oscar verhaal waar met ''schaamte'' naar terug gekeken mag worden.Piovani won in de Drama-score categorie voor La Vita.Verontwaardiging van mijn kant, met name als Zimmer's Ligne Rouge en Williams' Saving Private Ryan ook in dezelfde categorie zaten ingedeeld.

Toch is dit een mooie score van Piovani, misschien nog wel zijn meest toegankelijk qua geluid en qua verkrijgbaarheid. 4 sterren

Een alleraardigste Piovani score, doch een wat routine-matige klus. Toch zijn semi-weelderige tonen weer prachtig. De Vliegende Hollander was met recht beter. 3.5 sterren

Als filmmaker zou ik alleen maar kunnen dromen van het kunnen inhuren van drie van zulke film componisten van formaat. Het moment dat ik er van hoorde, deed mij al schuimbekken, maar het klinkt echter mooier dan het is. Nicola Piovani, die al twee keer samen werkte met de regisseur van Welcome, componeerde de originele score. De tracks van KIlar zijn afkomstig van zijn score voor IL Sole Nero en die van Amar van Va, Vis et Deviens. Jawel, er is hier spraken van hergebruik van bestaande score. Desalniettemin is het een briljant geheel, met als rode draad de sublieme piano muziek van Piovani.

Nirgendwo in Afrika was een grandioze mix tussen twee culturen en ook erg authentiek gedaan. Helaas zijn Afrikaans getinte scores soms nog weleens wat te geforceerd Afrikaans. Oftewel, men neemt een Afrikaanse drums, wat Afrikaanse vocalen en de klus is geklaard. Reiser neigt daar met deze score wel een beetje naar, maar is desondanks nog vrij goed.

Een persoon kan een emotionele zoektocht doormaken, waar een componist dan op in speelt. Reiser dat deed dat ook voor Liebesleben door middel van de het schrijven van een score die continu in beweging is (waardoor het uitermate meeslepend is), tot dat het drama tot een conclusie komt.

De film gaat over de komische botsing tussen de Duitse en Italiaanse cultuur. Het is daarom logisch dat Niki Reiser ervoor kiest om de culturen, vooral de Italiaanse, flink aangedikt te presenteren. Met als grote voorbeeld Nino Rota componeerde hij een score in diens stijl van in het bijzonder La Dolce Vita. Wat betekent dat? Veel accordeon, mandoline, gitaar en orkest, aangevuld met een scala aan andere instrumenten. Het is het type score wat altijd vrolijk ritmisch voortdendert en aanstekelijk melodieus blijft. Niet bijzonder, maar wel erg leuk om te horen.

Reiser benaderde de film vooral op een vrij serieuze manier, wat het komische effect enkel ten goede komt. Geweldig zijn de donderslagen die (de neppe) Hitler's autoriteit weergeeft. De score begint echter vrij vrolijk en opgewekt met wat gefluit.

Het indrukwekkendste hiervan is misschien nog wel dat er zoveel muziek voor gecomponeerd is, dat eigenlijk een uur te kort is. Ben ook erg benieuwd naar de twee eerder Heimat score uitgaves. De tweede heeft tot nu toe de meeste 4 cd's voor zover ik weet. Bij vlagen zeer imposante en intieme score! Lees een review.

Nino Rota en Fellini zucht wat een stel zijn dat. Zag van de week een docu waar ik werkelijk nog steeds dolenthousiast over ben. Rota had een brainstorm sessie met Fellini waarbij de componist achter de piano zomaar melodie na melodie verzon, in de hoop dat de regisseur iets goed vond. Dit is nog vastgelegd op film. In ieder geval toen hij net de componist wilde verlaten, hij had er immers genoeg van dat ie geen goede melodie erop kon spelen, speelde Rota iets wat hem greep. Meteen zei hij dat hij het in de hele film continu wilde hebben, en dat gebeurde dan ook. Maar dit thema werd door Rota continu zo mooi gebruikt, in zulke mooie variatie, dat het gewoon pure schoonheid werd.

Een weinig verrassende score van Rota, met vrij aardig thema. Vaak weet hij een memorable geheel af te leveren en Plein Soleil is tot nu toe de enige die als geheel een beetje eigen identeit mist. 3.5 sterren

Componisten als Nina Rota inspireerden velen, massa's mensen. Roma bevat veel tijdloze jazz composities voor de rondleiding die Fellini's Roma biedt, een brok nostalgie. En weer is het een voorbeeld van zijn kwaliteiten en zou dit inwezen vele emoties kunen omvatten en oogt het weer surrealistisch op fronten. Hij maakte er werkelijk een groot feest van, met een plotselingen verandering van toon voor de modeshow stukken. En door dit laatste toch ook weer gedeeltelijk verfrissend en verrassend. 4.5 sterren

Inderdaad. Behoorden ooit tot mijn favoriete Rota scores, maar na vele nieuw ontdekkingen ben ik er toch iets minder voor gaan voelen. Mooi gecomponeerde intieme periode score. Het tragische liefdesthema behoort tot een van de beste in zijn soort.

Zeer aardige score gedomineerd door violen, zoals men gewend kan zijn van dit soort thriller scores. Die violen geven het toch vaak een scherp, snedig randje als de man weer bijna ontdekt wordt, net ontvlucht, noem maar op. Nicholas Dodd, die een flinke vinger in de pap heeft bij David Arnold scores als orchestrator, laat hier ook weer zijn invloeden doorschemeren. De film tracht overigens een politieke kwestie erbij te brengen, zonder echt een goed resultaat. Wat prima werkt is overigens de religieuze momenten in de score, die de man muzikaal vergeven voor zijn moorden. In de finale komt dat mooi tot climax.