Rain Men zette Zimmer (na zijn Oscar-nominatie voor deze score) op de kaart als een nieuw geboren talent in de filmcomponisten wereld. Met Backdraft zette hij zo’n beetje de hele wereld op zijn kop, geliefd door horde mensen. Zelfs mensen die niet zo gecharmeerd zijn van Zimmer geheel elektronische stijl of de orkest/elektronische combi kunnen hier werkelijk niet om heen.Hier zette hij een standaard voor hoe je een filmscore het verhaal van de film kan laten vertellen. Ook zijn stijl beinvloeden andere mensen uit de business. Een stijl die voor Zimmer zelf ook de standaard werd.Regisseur Howard die al meerdere malen met James Horner had samen gewerkt (Cocoon, Willow) werd toch overgehaald om de nieuwe populaire componist binnen te halen. Hun samenwerking was zelfs zo nauw dat ze letterlijk klank voor klank samen doornamen. Zimmer was regelmatig aanwezig op de set om het gevoel te proeven van wat het brandweer nou eigenlijk is. Zijn stijl was gekenmerkt door een combinatie van orkest, elektronische instrumenten en een koor. Hiermee was hij niet de eerste, maar wel de eerste die dit zo reikend naar perfectie wist te gebruiken. Crimson Tide ligt qua geluid nog wel het meest bij Backdraft in de buurt.Qua complexheid het dichts bij Gladiator en The Peacemaker. Qua licht gebruik van violen en een koor het dichts bij The Lion King. Het koor verraad in de film al dat er brand gevaar is, afwezigheid hiervan is bij de emotionelere tracks. Ook invloeden van klassieke composities zijn duidelijk merkbaar in kalme korte stukjes tussendoor, klinkend als een waltz. Denkend aan de ware bedoeling om te midden van de strijd de broederliefde weer te geven. De snare drum (af en toe nogal moeilijk te horen of het nu een echte of elektronisch bewerkte is) is gewoon de brandweerwagen! Zimmer had trouwens 95 orkestleden beschikbaar, wat nogal veel is, waardoor de vraag gesteld kan worden, of deze niet de synths zouden overheersen andersom. Nee, steeds weer weet Zimmer de juiste balans te vinden. Als eerbetoon aan de brandweermannen zijn er de heroische, bombastische thema’s. De 1e score waarbij het later bij praktisch iedere score gebruikte ‘’doorlopende effect’’ aanwezig is. ‘’Brothers’’ is een emotionele track, gebruik makend van zachte vioolgeluiden en lichte pianoklanken, wat erg treurig en op intieme manier de broederliefde kenbaar maakt. Hierbij een mooie overloop van treurig naar een dramatische Waltz, luider en dreigend van toon wat dan weer eindigt in de sobere stijl van ‘’Brothers’’. ‘’Fahrenheit laat een militair achtig heroisch tintje horen, krachtig maar ook enorm benadrukkend dat het om het afscheid van een persoon gaat. ‘’Burn it all’’ is gewoon actie en nog eens actie. De percussie komt het best tot zijn recht in ‘’Show me your Firetruck’’. De climax van de score is echter ‘’You go, we go’’ waarin het main theme op zijn bombastisch helemaal uit elkaar wordt getrokken met behulp van de snare drums, percussie en het koor. Vergelijkbaar qua energie met het main theme van Crimson Tide, dat na 100e keren nog machtig in de oren klinkt. Hier en daar wordt gebruik gemaakt van sound effects, zoals een soort van ademmasker effect. Dit te horen in ''335''.Trailers hebben gretig en oneindig vaak gebruik gemaakt van Zimmers heroische muziek.Na de eerste Milan release is er nog een re-recording uiitgebracht.

5 sterren

Qua gebruik van de fluit gelijkwaardig aan Morricone's The Mission. Met deze score keerde Zimmer terug naar zijn stijl van vlak daarvoor gevestigd met The Lion King. Zo keert ook de actie stijl van Drop Zone terug.

Zimmer op zijn zoveelste tour de force, emotioneel dramatisch, adrelinepompend spannend... Grotendeels elektronische muziek met slechts kleine delen waarvoor ''echte'' instrumenten zijn gebruikt. Wat deze score zo bijzonder maakt is het Afrikaanse tegen het Amerikaanse, de rock gitaar tegenover de Afrikaanse zang en instrumenten. Perfect in balans wel te verstaan. Hoogtepunten: Leave No Man Behind en Gortoz a Ran. Leave No Man Behind, so simplistisch door het steeds herhalen in hogere toonhoogte naar een ''climax'' toe en dan weer lager en daar gaat ie weer. Vergelijkbaar met een van de thema's van Beyond Ragoon. Het verloop van de cd is ook zeer varierend, de afwisseling van actie tracks met emotionele tracks, jammer van bv Ministrel wat de cd eigenlijk verpest. Onder andere Pareira en Rona hebben hebben wat additional music gecomponeerd. Fowler deed de orchestratie. Overigens komt Zimmers score op dit album weer niet geheel goed over. Er zijn tal van bootlegs waarvan aan te raden is de expanded te kiezen. Chant is daarop bijvoorbeeld in zijn originele versie te horen. Voor de rest is er nog een promo, Live Demo (met oa. Zimmer en Pareira (jammend op zijn gitaar) in de studio) en niet te vergeten een More Music cd, waarop wat dialogen zijn inbegrepen. 5 sterren

Zimmer wilde maar al te graag de score voor The Unforgiven componeren,maar Niehaus werd verkozen boven hem. De westernmuziek in zijn hoofd bleef op de planken liggen tot hij de kans kreeg om het te gebruiken voor Broken Arrow. En met Broken Arrow weet hij het weer voor elkaar te krijgen! Noem het maar een elektronische western score. Het main theme bestaat uit een paar gitaarnoten, maar met zoveel kracht gebruikt, dan weer opzwepend dan weer ingetogen. Harmonica's, gitaren, de gewoonlijk gereedschappen van Zimmer erbij. Vooral de laatste track is de overtreffende trap van het main theme. Actiestukken zijn snel en afwisselend en liggen in het verlengde van The Rock. Destijds werd het gitaarthema van Deakin op een radio ge-edite single gezet onder de naam Deakin's Theme. 5 sterren

Veel stukken zijn in het hokje underscore te plaatsen, spanningsmuziek als het ware. Vaak kan je al een redelijk oordel vellen door alleen de muziek bij de beelden te horen. Dus wie houdt je tegen... In Roll Tide en Mutiny zijn de hoogtepunten waarin het thema sterk te horen is. Het is een rustige opbouw wat langzamerhand komt tot een bombastische climax die zijn weergave niet kent!!! Zimmer won in 1996 een Grammy voor zijn score en viel toen op bij Spielberg die sindsdien een grote liefhebber is. Toegegeven heel af en toe zitter er in tracks als Alabama wat trage stukjes, maar dat is Zimmer te vergeven. 5 sterren

Zimmer dacht even terug naar de wilde haren tijd en zo werd een pop en rock-achtige score tevoorschijn getoverd. Het overduidelijke Zimmer geluid met veel synthesizers, veel rock gitaren en de gebruikelijke drums. De componist zelf vind het een van zijn slechtste werken, en dat is het dan ook zeker. Maar dat is nu precies de charme van deze simplistische score.

Zimmer’s score na The Lion King waarmee hij wederom weer samenwerkte met regisseur John Badham.Bird on a Wire is zo’n goed voorbeeld, maar nog teveel ingesteld op het begin eind jaren 80 begin jaren 90 sfeer. Drop Zone is nog het meest te vergelijken met Black Rain en Backdraft qua actietracks die samen gaan met een emotioneel leidmotief.Elektrische gitaren, krachtige synths, machtige percussie en zo ontzettend mooie inzet van een koor. De actietracks verliezen niet aan tempo, ze blijven rytmisch (iets wat niet van alle Zimmer scores gezegd kan worden). ‘’Too Many Notes-Not Enough Rests’’ is een niet te stoppen zenuwen actie track met snelle vioolgeluiden, snelle percussie en natuurlijk die elektrische gitaren. Kenmerkend voor die gitaren is steeds een emotionele lang uitgestreken uitbarsting met op de achtergrond het koor.Bespeeld door Pete Haycock de man die ook werk liet horen op K2 en Thelma & Louise.Vreemd is de weglating van het koor in ‘’Hi Jack’’… Op de expanded score is dat koor wel toegevoegd in desbetreffende track. Nick Glennie-Smith's additional muziek is hier in een prachtige, zachte akoestisch/elektronische gitaar uitvoering van het Drop Zone thema. Van Tongeren's additional music is alleen op de expanded te vinden. 5 sterren

Kijk door de jaren heen hoe Zimmer's stijl langzaam veranderde. Green Card is te plaatsen in de categorie heerlijke, simpele, degelijke filmscore. Misschien dat daar de kracht in zit. De stijl is als die van Black Rain en Rain Man. Het romantische main theme komt voor het eerst voorbij in ''Restless Elephants''. Veel synthesizers met Oosterse invloeden, ook zit er een Afrikaans tintje aan, wat doet denken aan The Power Of One. Tracks als ''Instinct II'' doen denken aan de dramatische tracks van As Good As It Gets.Ook stukken van Toys zijn terug te horen in bijvoorbeeld ''Silence''.
Het eindresultaat is een heerlijke melodieen, om bij weg te dromen. 4.5 sterren

Begin van de jaren 90 Zimmer score waarin elektronische muziek wordt gecombineerd met orkestrale instrumenten. Veel underscore en op een gegeven moment is het verschil tussen de twee nauwelijks meer hoorbaar. Erg knap gedaan. 4 sterren

Grootschalig uitpakkende Zimmer score.Samenvattend is het niet meer als voort- en opbouwen van een dreigende, heroische en gevoelige geluid.Zimmer mixt lagen percussie door elkaar heen met een groots koor.Het meeste heeft dit koor gemeen met Crimson Tide en The Peacemaker.Vooral wanneer de grandioze explosie van weer een climax opduikt.Moya Brennan maakte ook deel uit van het geheel waar Enya ook bijzat, wat overeenkomsten met zich meebrengt, als ze te horen is in de score.Het Gladiator effect van de klagende vocaal, is voor het eerst zeer matig in ''Tell Me Now'', wat weer een leuke variant probeerde te zijn op ''Now We Are Free''.''Joh schrijf eens iets in de richting van Gladiator''.Hier en daar maakt de duduk zijn opwachting, met de meest functionele waarde in ''All of Them''.Bij de opening van deze track gaan de indringende duduk klanken over in de stem van Brennan, als een perfecte overgang.Gevoelsmatig, en tevens stralen zowel het instrument als de stem dezelfde sfeer uit en haast identiek in geluid, al is het maar voor even.Nick Glennie Smith wurmt zich er hier en daar ook nog tussen en roept een zeer groot deja vu op richting The Rock.Op het gebied van wie schrijft wat, hoeveel schreef jij? Nou ik een boel en jij?
4.5 sterren

In de lijn van I'll Do Anything; erg intiem met een bepaalde Zimmer charme. Echter als het gaat om zoete, vrolijke melodieen met klassieke inslag kan het soms verkeerd aanslaan. Hoe erg een score ook in zo'n stijl doorslaat, soms werkt het soms wat minder, Nine Months is er zo een. Het thema van de score was al geschreven voordat de opname van de film plaats vonden en had de componist geschreven als liefdes ode aan zijn vrouw. Wat een romanticus die Zimmer... Leuk is ook dat zijn vrouw zwanger was rond de tijd van dit project en de geboorte van hun dochter Zoe, was een muzikale inspiratiebron geweest voor Nine Months. Het schijnt dat er veel gelijkenissen zijn tussen mensen uit de film en hoe Zimmer en zijn vrouw tot elkaar kwamen. Maar dat maakt de score toch niet meer dan gewoon aardig. De Nine Months suite gespeeld tijdens het concert in Ghent van Zimmer maakt meer indruk. 3 sterren

Het bijzondere is het geluidskarakter wat elektronisch aandoet, maar het in werkelijkheid niet is. Dit komt door de instrumentatie steeds aangevuld met elektronische geluiden, wat dit dus sterk doet vermoeden. Van alles werd in een blender bij elkaar gegooid: synth geluiden, jazzy elementen, wat klassiek stukken, etnische (Japanse) invloeden en nog wel meer.Part 1 & 2 bevatten meer thematisch werk; een piano en banjo thema springen eruit. Part 3 & 4 berusten meer op sfeer, waarbij dus de synths vernieuwende klanken voortbrengen. De suspense sfeer is uniek en Zimmer zet hier de o zo herkenbare krijsenden violen in. Aparte Zimmer score.
4 sterren

Emotioneel een score die mij diep raakt. Een zeer romantisch/dramatisch thema keer op keer te horen in de score, wat geen enkele keer vervelend aanvoelt.De etnische Japanse elementen zijn slechts kort aanwezig, op deze cd te horen in een korte percussie begeleiding. Moeilijk te beschrijven dit werk (het is het gevoel Joep). Inwezen is maar 1 actietrack present, die zo vluchtig en bombastisch dramatisch is dat erin op gaan geen enkele moeite kost. Ook hier is weer een betere expanded uitgaven van, waaronder enkele actietracks en andere underscore. Wie herinnert zich nou niet het gebruik van Journey to the Line (Thin Red Line) in de trailer? Voor de andere trailer had Zimmer het passievolle liefdesthema van Greame Revell’s The Crow gebruikt en hier zijn eigen bombastische draai aan gegeven. Dit ook enkel en alleen op de expanded bootleg te vinden.

Na de zogehete overproductie van Zimmer bij Badelt's eerste Pirates of the Caribbean nu toch Zimmer alleen. Veel van dezelfde rommel belooft men al , en dat lijkt mij begrijpelijk.. Maar wel hele vermakelijke rommel. Al kreeg ik de laatste zaten er in de eerste score ook nogal van oorverdovend synthesizer herrie die ik de eerste keer luisteren in 2 jaar niet echt meer kon verdragen.

Simpel van op zet maar zeer doeltreffend. Onvoorstelbaar hoe een elektronische piano, wat drums en vocal zanger McFerin voor zoveel emotie zorgen. Eigenlijk is elke track steeds weer een andere variatie op het main theme, maar dit stoort totaal niet. Net als veel andere dingenvan Zimmer, wekt dit ook weer de nodige emotie op en droom dan ook iedere keer weer weg. Opvallend is dat er op de cd meer muziek staat dan in de film voorkomt. 5 sterren

De score lijkt vrij veel op kalme lichte werken als Regarding Henry, die ondanks de misschien diens ouderwetse geluid nog steeds ontzettend emotioneel is. Spanglish werkt toch vooral ook door Heitor Pareira, die hier weer perfecte zijn akoestische gitaar hanteert en nog wat meer. Wel leuk is om al Zimmer's samenwerkingen naast elkaar te leggen en valt meteen op wat Brooks graag maakt en wat voor socre hij graag wilt. Zie ook I'll Do Anything en As Good As It Gets.

Een magistrale herziening van de originele score door Zimmer. Op alle fronten is deze nieuwe score rijker in klankkleur en orkestraties . Momenten die oorspronkelijk al krachtig en emotioneel waren, zijn dit nu in overtreffende trap. De thema´s voor Scar en Timon & Pumba zijn echter wel opgeofferd, maar de andere thema's worden ingenieus toegepast. Het is te hopen dat een inspiratievolle herziening als deze Zimmer weer eens aanzet om op zo'n vakkundige en ouderwetse wijze een nieuwe score te schrijven.

De liedjes, zowel nieuw als oud, zijn haast allemaal inferieur aan het origineel, wat vooral te danken is aan de nieuwe stemacteurs met een weinig interessant en onderscheidend stemgeluid. Dat ze ook niet echt kunnen zingen speelt mee, maar een Jeremy Irons die als Scar zong had ook niet echt zangkwaliteiten (bij de hoge noten viel iemand anders in). De Lebo M. tracks zijn daarentegen even goed, naast de mooie toevoeging van zijn samenwerking met Mark Mancina en Jay Rifkin aan He Lives in You, afkomstig van Rhythm of the Pride Lands.

Snel, keihard, opwindend, af en toe etnisch emotioneel. In ‘’Trains’’ wordt de spanning langzaam maar zeker opgebouwd. Het driegende Russische koor en Oost-Europese invloeden in dramatische vorm of opwindende vorm, het werkt in beiden vormen op de emoties van de luisteraar. Een Oost-Europese mandoline zo vlak voor de actie lost barst, waarbij de militair thema’s te voorschijn komen en de muziek in een hogere versnelling gaat, dan weer langzamer en dan weer sneller, de violen en de percussie zijn geen moment afwezig Hier zit dan ook een heroïsch thema aanvast. Gelijk ook al in deze track wordt duidelijk hoe zeer een Zimmer typische stijl gecombineerd met etnische Oost-Europese invloeden kunnen leiden tot een juweeltje. Voor een groot gedeelte is het allemaal chase muziek, zie ‘’Chase’’. Een 17 durend stuk adreline wat zijn weerga niet kent, met tevens vele cuts om het stuk intact te houden om de ware kracht er van te kunnen horen. Naast het heroische thema is het tragische thema bijzonder mooi uitgewerkt in tracks als ‘’Sarajevo’’ waarin een vrouwelijke zangeres zingt met bij haar de keyboard bas en mannelijk koor. Gavin Greenaway en Nickie Glennie-Smith verzorgde de additional music. Smith was onder andere de man die Nocturne in c minor (van Chopin) uitvoerde voor de score. Voor de underscore en dergelijkheden is de bootleg er, maar voor alle hoogtepunten bij elkaar is dit een prima score uitgaven.5 sterren

Wat Zimmer wel vaker doet is een naadloze overloop in de volgende track. In Principe zou je zonder het te kunnen merken van The Lagoon ineens het emotionele Journey to the line belanden. Silence herhaalt in 5 min het thema met subthemaatjes wat langzaam dan afloopt. Hierop volgt dan de volkszang track wat naar mijn mening verkeer op het album gezet is. Het haalt je als het ware uit de droom waar je in zit, waar met Sit Back and relax je weer moeilijk in kunt komen. Desondanks 5 sterren

Ooit was ik hier helemaal weg van alsmede vele andere Zimmer scores. Nu deze weer eens werd opgezet na jaren viel het kwartje naar beneden. Zimmer vond ook zelf dat het niet bepaald de moeite was om meer dan een minuut of 10 van deze score uit te brengen. Thunderbird is een prachtige gitaarthema in grote lijnen als Ry Cooder op zijn best ala Paris Texas/Johnny Handsome. Die grote kracht van dit thema bleek Ridley Scott ook te begrijpen en bouwde hiervoor speciaal in eerste instantie niet bedoelde aantiteling in. Het grote bezwaar is dat de country geluiden gepaard gaan met lelijke syntesizer en weinig tot niets interressants te bieden hebben. Van de vele herhaling en inspiratieloze klanken zou je zomaar moedeloos kunnen worden. 2.5 sterren

In het verleden heeft Kloser overigens niet voor ''kleine' films muziek gecomponeerd. Der Tunnel bijvoorbeeld is relatief geen kleine film. The Day After Tomorrow score vind ik vooral een sterke eigen identiteit missen. Soprano Carmel Echols is temidden van dit alles een waar geschenk. Kreeg een behoorlijk The 13th Floor deja vu bij haar momenten.

Kloser leende zijn talenten als componist al 6 keer eerder uit aan regisseur Josef Rusnak.Nog steeds gruwelt hij van het scoren voor grote filmstudio films, vanwege de bombastische muziek. Kloser zal dan ook nooit hierop te betrappen kunnen zijn, zo ook bij The Thirteenth floor niet. Zijn score werd opgenomen in Wenen en Duitsland. De Duitse overheid steunde hem zelfs nog met wat geld om de kosten naar beneden te helpen. Het prachtige piano thema was in wezen de reden waarom hij aan boord was gebracht bij dit project. Dat zelfde piano thema is het thema van liefde, de liefde tussen personen. Keer op keer zorgt dit voor magische tintelingen. De opzet was om zowel de jaren 30 als 90 sfeer weer te geven in zijn werk. Eenmaal alle thema’s en de algemene sfeer geintroduceerd word hier ook niet meer vanaf geweken. Om de film er even bij te betrekken: in een bepaalde suspensevolle scene gaat hij tegen de suspense in door gewoon rustige melodieen te creeren. Dit is zo een van de uitschieters van de score. Zo wordt er op een gegeven moment ook zeer verrassend gebruik gemaakt van een van de vrouwelijke solisten van het Wiener Sangerknaben koor, met een geluid van puurheid en emotie. 4 sterren

In 95' vroeg Kloser gevraagd om muziek te schrijven voor Die Partner, onder andere geregisseerd door Josef Rusnak.Twee jaar later vroeg Rusnak wederom om zijn dienste voor The Way We Are.In principe heeft de componist zijn het rollende balletje van zijn carriere te danken aan deze man.Want voor The Thirteenth Floor werd hij weer ingeschakeld.De film was geproduceerd door Metropolis, de productie maatschappij van Roland Emmerich en Dean Devlin.Hierdoor kreeg hij de taak voor The Day After Tomorrow en het verwachte Aliens vs. Predator.

Maar over The Way We Are.Kloser componeerde ongeveer 40 a 50 minuten score waarvan een kleine selectie maar is uitgebracht.Kloser waant zich in de wereld van Michael Kamen's sfeer voor de Lethal Weapon films:een gitaar motief en een vleugje saxofoon.Alleen ''Angels'' biedt de kans om deze twee wat verder uit te werken.Het mag dan misschien onterecht zijn om iemand score te beoordelen op een kleine selectie, maar dat doe ik toch.2.5 sterren

Een score die zowel claustrofobisch werkt als een enorme suspense en spektakel. Dit spektakel is komt tot een climax in zowel ''Fluch Teil I & II''. Tussendoor bouwt de componist een emotionele lading op die continue ontroerd, met ook weer plaats voor een pracht stukje piano werk, gespeeld door dezelfde pianist van Kloser's score van The Thirteenth Floor, zo schijnt tenminste. Al jaren zijn Kloser en Wanker onafscheidelijk. Verschillend het project doet Wanker altijd wel iets, of het nu de orchestratie is of additionele muziek. Ook een terugkerende naam hierbij is Thomas Schobel. 4.5 sterren

Sommige scores van Faltermeyer kunnen ondanks hun lelijke geluid nog een tikkeltje genietbaar. Echter, het overgrote gedeelte is gewoon het rommelige soort popscore. En dan te bedenken dat mensen tegenwoordig Zimmer en compagnons verafschuwen. Dan is Faltermeyer toch nog echt een stuk slechter. Hilarische actietracks trouwens; ze zijn alles behalve enerverend.

Davenport nam niet alleen genoegen met de regie van zijn ambiteuze project wat door het leven ging onder de naam ''Xtro'', nee hij dacht zijn kwaliteiten ook als componist waar te kunnen maken.Met inventief gebruik van een synthesizer zou je verwachten dat het wat kon worden. That's Entertainment zoals het label al schreeuwt.De man zat naar alle waarschijnlijkheid doodserieus te pingelen achter zijn goddelijke instrument: ping, ping, ping en nog een ping (briljant Harry, vooral die laatste ping).Vooral sfeermakende orgel geluiden gingen er in als zoete koek....

En dan zet je de score op (met hoge verwachtingen) en dan is het enige wat er over gezegd kan worden: wat-is-dit-nou-weer-voor-amateuristische-bagger-eerste-klas-wijsneus! Oh waar was die idioot mee bezig. En hij had nog geen eens een blindoek om!

Vreselijke herrie eerste klas, nergens een interessante ontwikkeling. Irritanter gebruik van een synthesizer is niet mogelijk.De allerslechte filmscore ooit geschreven. 0,5 sterren

In de film zijn de Wit's composities nogal een ondergeschoven kindje. Diens score heeft regelmatig zeer korte inbreng bij veelal een dansende/ rennende kameel. Slechts op enkele momenten is diens werk iets langer te horen; uiteraard de aftiteling maar ook een pracht montage met verscheidene dieren. In relatie met volkszang lijkt het wel goed te zitten, met een juist etnisch gevoel toegevoegd door passende instrumentatie. Het is jammer om te zien hoe diens werk te weinig is gebruikt en n het bekijken en beluisteren van de cd helemaal. Wat de korte stukjes in de film doen is vaak een raadsel maar op cd komt zijn werk tot zijn recht, zoals het waarschijnlijk echt was bedoeld. Een vergelijking; zo'n 12 minuten score in de uiteindelijke film, op zo'n beetje 30 minuten. Dat de Wit overigens bij deze co-productie optrad as componist kwam overigens door het Nederlandse geld wat in het project werd gestoken en dus moest worden uitbesteed.

Ik raad mensen aan om uit te kijken of deze film soms ergens in een filmhuis in draait op het moment of binnenkort; deze cd krijg je namelijk gratis bij het kopen van een kaartje. Bij mijn filmhuis overigens maar een stuk of 25 exemplaren opgestuurd gerekegen van Contact film, dus wees er snel bij indien je er naar toe wilt (voor eventueel ook de cd).

4.5 sterren

Man of Fire was niet heel erg boeiend, Deja Vu is dat weer wel voor mij. Ondanks het gebrek aan originaliteit van Harry Gregson-Williams, toch weer een mooie actievolle, dramatische score. Haalt het niet bij Enemy of the State en Spy Game, maar dat deert niet. Humvee Chase met die drumloops is uitermate spectaculair! 4 sterren

Op basis van een aantal ervaringen vooral meer ingetogen en niet zo expressief als de eerste. Beter of minder ben ik nog niet over uit, vooral door gelijkenissen en grote verschillen op te veel vlakken. Betreffende het herbewerkte bronmateriaal is Now We Are Free onlogisch voor dit vevolg; een typisch geval van het teruglaten komen van iets populairs, maar wat geen context en betekenis heeft in relatie tot de inhoud/karakters van dit vervolg.

Eens. Op cd bekoort mij dit niet echt, behalve de ene prachtige Lisa Gerrard bijdrage track. Luisterde dit ooit ook in de eerste plaats enkel voor Gerrard's bijdrage en wat dat betreft was ik niet teleugesteld. Ooit eens zien hoe de score in de film werkt... 3 sterren