Een film die zwaar leunt op Fassbinder's rol, met regie van Wolf Gremm. Froese, lid van Tangerine Dream, werd aangetrokken voor dit futuristische werkje. De componist leunt wel wat teveel op zijn Tangerine werk, want quotaties zijn talrijk in de Kamikaze score. Buiten het feit dat het gedateerd kan aandoen, wat zeker niet het geval is bij Tangerien Dream scores als Oasis, is het functioneel binnen de fantastische toekomst visie van Berlijn. Met veen visceraal achtig droom geluid, met goede keyboard hantering, is het van zekere goede kwaliteit. 3.5 sterren

Deze score van Meisel was de originele score voor de film. Het werd opgenomen met een zogeheten salon orkest in Berlijn. Een groter orkest was weliswaar beter geweest, maar hij weet met die bezetting de film precies de gepaste avontuurlijke kleur te geven die deze nodig had. Maar het kan beter en slechter....

De regisseur had er geen bezwaar tegen dat de film eens in de zoveel tijd nieuw muziek zou krijgen en zo geschiedde nog vele andere versies van de film. Meisel's score is goed, maar de versies met Sjostakovitsj muziek zijn nimmer overtroffen. Sterker nog, die muziek van Sjostakovitsj heeft een enorme indruk op mij gemaakt. De impact ervan is onvergetelijk. Wellicht het beste en meest krachtige gebruik van muziek in een film ooit. Later zijn er nog vele versies bijgekomen van mensen die respect uitten voor de originele score en deze iets anders opnieuw inspeelde. Of versies met een mix van verschillende klassieke muziek. Maar compleet nieuwe gecomponeerde. En die laatste gevallen waren soms dieptreurig en de film compleet onwaardig....

Meisel zou later ook nog de muziek voor oa. Berlin: Die Sinfonie der Grosstadt en Oktyabr (van Eisenstein en Aleksandrob) componeren.

Artemiev nam voor Tarkosvky films als Solyaris een synthsizer ter handen voor de basis opzet, van waaruit hij verder ging. Hij hanteert vaak een mooie orchestrale bezetting met gitaar en samples (neem Urga waar Mongoolse samples waren gebruikt). En synths, die bij Utomlyonnye Solntsem naar eigen zeggen voor het retro gevoel zorgt. Ik heb er niks op tegen, maar zo laat de melodie van traditionele volksmuziek spelen door een synths. En dat gaat er niet in. En dat terwijl er ook veel indrukwekkende stukken te ontdekken zijn in deze score. 4 sterren

Nogal curieus, maar aangepast. Shearmur borduurt hier leuk voort op het David Arnold Bond geluid, en doet dat met oog voor details en zijn eigen stijl. Eigenlijk doet het je er altijd aan denken zonder letterlijk wat over te nemen. Samen met Howard Gooddal schreef hij het thema, deze componist schreef eerder de openingsmuziek van oa. Blackadder. Geweldige orchestraties en koper gebruik in stukken als 'Truck Chase'.

Twee meesterlijke scores doen mij Shearmur echt waarderen: Jakob the Liar en K-Pax. Grand Central zet gelijk de sfeer op de kaart. Het hoofdthema met minimale piano, weelderige violen wordt ingezet in combinatie met een meer ambient geluid. Dit toegevoegde element heeft zo een percussie die Shearmur ook wel de ''alien percussion'' noemde, veel bass en synthesizer elementen (die vooral aanstekelijk zijn in hun loop vorm meegaand met een versnelling van de percussie). Unbreakable van James Newton Howard heeft een zelfde soort stijl als het gaat over minimale bezetting en het percussieve elektronische ingetogen te houden, met als gevolg in combinatie met voor de rest een zeer kalm, maar mysterieus en intrigerende geheel.

Sfeersmatig steunt de score veel op het piano thema wat gedeeltelijk de eenzaamheid van Prof naar zijn thuisplaneet weergeeft. Het texture-achtige voegt hierbij het mysterieuze aan, maar de score richt zich ook op de relatie tussen Powell en Prof. De intieme klanken zijn soms nog eenzamer door de stem van vocale Melissa Kaplan, wiens goede gevoel voor eenzaamheid in de stem ook uiterst uniek functioneerde in Graeme Revell's Red Planet score. Dit dikt enkel het heimwee gevoel aan van Prof. Zijn avontuurtjes zijn soms zo vrij als een vogel muzikaal met een soms iets te ver gaand sonisch geluid wat uiteindelijk weer perfect in balans blijft met de rest. Zo neemt Powell Prof mee naar ''New Mexico'' om de waarheid te achterhalen over zijn identiteit. Hier zit zowel de droom of wondering over deze eigenaardige Prof en iedereen die in hem gelooft muzikaal in, met daarentegen een somberder, sonisch geluid met galmende bass.

De minimalistisch insteek is soms iets wat uit balans op cd door de piano die hier en daar slecht gemixt is. Maar wat een werk van Shearmur! 5 sterren

Erich Wolfgang Korngold scores voor swashbuckle films zijn hier wederom weer boven gehaald door Shearmur die enorm verfrissend te werk gaat. De orchestraties zijn werkelijk subliem, evenals de opzwependheid en de prachtige romantische zijtoon. Het komt vrij dicht in de buurt van Michael Kamen's scores voor The Three Musketeers en de Robin Hood film. Bijzonder stijlvol wat eigenlijk zonder na te zoeken wie of wat, al te rijmen valt met een Brits orkest. 4.5 sterren

Een Zwaart Hart is een documentaire van de KRO over, je raad het al; zigeuners. Menigeen zal afweten van gypsy jazz en andere stijlen. Het soort wat in deze docu en op de cd te horen is de puurste traditie zoals men ooit begon. Geen invloeden van buitenaf, zoals we die kennen van de vele ontarmingen in de vele stijlen wereldmuziek. Nee enkel een kleine band met verscheidene snaarinstrumenten, muziek zo puur, vrolijk, maar met een soms ietwat tragisch randje. De Mera Gypsy Band werd pas bekend in eigen land teon ze in het buitenland hoge ogen gooide. Zou de docu graag eens zien. Zal trouwens ook wel niet de enige zijn die gypsy muziek mooier en aanstekelijker vind indien andere stijlen/culturen erbij betrekt. Vandaar maar 4 sterren

Van alle scores die Karaindrou componeerde is deze het meest dichtbij haar ontdekking jaren terug; Jan Garbarek. Ze voelt zich sindsdien verbonden met zijn ''Slavische'' muziek. Mia Aioniotita Kai Mia Mera leek er wat op. Echt in jazz sferen sprekend is L'Africana een zeer nauwe vergelijking waard. Alles is mooi van de pracht piano stukken in combi met de jazz; een zeer sterke emotionele daadkracht van Karaindrou klinkt door. De ware revelatie zit niet bij de kennismaking met deze score, maar de verbondenheid en diepere lagen die pas na vele malen luisteren aan het oppervlak verschijnen. L'Africana is de meest toegankelijk score van Karaindrou en hierdoor op het eerste gezicht niet de meest complexe. Schijnt bedriegt weleens. 5 sterren

Wat samples zijn hier te vinden: link

Alternatieve hoes: link

Karaindrou heeft een Europees en uitzonderlijk Europese instelling, wat betekent dat ze het inderdaad anders aanpakt als twee boven genoemde. Maar dat zijn eigenlijk slechte voorbeelden Sanvean Juist Shore en Glass hebben beiden zich onderscheiden door veelal juist een eigen stijl aan te maken en te kiezen voor een veel meer eigen sound en met vrijheid. Overigens zijn beiden vervallen in wat ''grotere'' projecten, waarvan ik mij het meest stoor aan Howard Shore. Dan merk je pas hoe zeer ze niet alles meer konden maken. Glass neemt geen project aan als er al een temp score versie van de film is gemaak. Dit vanwege de soms niet te overtreffen vasthoudende gevoelsmatigheid van een filmmaker die dat ene nummer wil hebben, dus laat de componist het maar recyclen. Ik herinner mij nog leuk anekdotes waarin iemand vroeg ''of hij dat minimalistisch ding kon doen''. En hier dwaalt het af...

Karaindrou is een bewonderigwaardige componiste (ja ze is een vrouw, geef de Griekse goden maar de schuld!). Ze heeft een stijl die mij intrigeert en in verbinding staat met Zbigniew Preisner en Jan Garbareks Europese stijl. Waarom? Preisner is de Pool die slavische invloeden intregreert in zijn composities, Garbarek doet dit in zijn Noorse jazz varianten. Ze wind er geen doekjes om dat ze van Griekse afkomst is door het gebruik van volkmuziek, maar met een duidelijk verschil; het integreren en verweven ervan en zo het traditionele Griekse omtoveren in niet traditioneel qua instrumentatie, niet het klassieke, maar wel de roots herkenbaar houden. Het knappe is dat ze het zowel erg conventioneel laat klinken door gebruik van koper, violen en piano, alsmede het tegenovergestelde door gebruik van de santouri bijvoorbeeld. Qua tempo en sfeer kalmpjes onder de huid met grootste tragiek. De rol van de klarinet mag duidelijk zijn. Hypnotisch, zwaar en meeslepend en thematische zaken keren terug op de juist plaatsen, in de best mogelijke variaties en samengebreid tot het complexe der complexe.

Wat mij de eerste 2 luisterbeurten nog niet gebeurde, maar later wel was de sfeer en het gevoel die nu bleven hangen (lang hangen). Van Karaindrou heb ik al een tijd het een en ander liggen en weet in principe wel aardig wat van haar werk af, zonder ooit iets te hadden geluisterd. De tijd had ik er in principe voor, maar waarom ik niet eerder iets had opgezet is mij een raadsel. Ik moet trouwens bekennen dat (vooral) in haar jongeren jaren ze erg interessant oogt. Leuke vrouw dus 5 sterren

Karaindrou componeerde voor To Vlemma Tou Odyssea veel in een vroeg stadium, zonder enig beeld te hebben gezien. Angelopoulos zijn beelden worden daarop afgesteld. Mijn bewondering voor Karaindrou's interactie met beelden, de emotie die zij klaarstoomt, en soms andersom in compromis al bestaande beelden, is zo'n speciaal iets. Deze score omvat zoveel emotie, met een krachtige ontarming van Grieks traditioneel en klassieker. De gehele score is betoverend, iedere noot doet pijn waartoe Karaindrou al vaker toe in staat was. De stem van Georgia Voulvi weet te raken als Lisa Gerrard dat ook kan. De instrumentatie bestaat uit een klein aantal bekwame Griekse spelers, waaronder de prachtige melodie van accordeonspeler Andreas Tskouras. Het geheel is zeer minimalistisch, waar de details sulbiem zijn.
De diepgang is overal aanwezig. Zelfs als die echte diepgang niet aanwezig is, zie L'Africana, is en kan haar werk nog bij bij het hoogste der hoogste geplaatst worden.

Hoe ik hier ooit eerst lager dan het hoogste cijfer heb gegeven is mij eigenlijk een raadsel.

Cmiral is zo’n Tjechische componist die zomaar ineens leek op te duiken in 1998, of niet opviel.Goldsmith verliet volgens de geruchten het project, waarom ga je je dan afvragen.Cmiral score is vernieuwend, vanwege het vaak ontwijken van de standaard instrumentatie voor een film als deze.Neem nu het thema gespeeld door de duduk, het eer- en wraakgevoel weergevend, tevens ook op een treurig vlak.De componist kiest bij de actie stukken voor veel percussie, soms elektronisch, met krachtige koper secties en violen.Tracks als ‘’Sam goes for the case’’ en ‘’Wrong Way’’ doen dan ook trillen van de opwinding en spanning.Wel leuk is het feit dat de kermis muziek van een bepaald gedeelte van de film ook van de hand van Cmiral is, te horen in ‘’ Carpisel for Little Tamao’’ als ik mij niet vergis. 5 sterren

Helaas weer een geval waarbij een hele goede score niet in zijn geheel op cd verschijnt. Driessen schreef een mooi, orchestrale score, waar het fantasiegevoel vanaf druipt. Alleen al de ouverture is krachtig.

Helaas staan de liedjes er wel allemaal op, en laat die nu net niet zo goed te zijn. Opvallende release op zich al, met maar bijna 19 minuten. Hierdoor was de prijs zo'n 7,99 euro gemiddeld. Als dit een nieuwe soort release wordt, zou ik e rgraag meer willen zien, maar dan wel alleen puur score. Een film als Pluk van de Petteflet had er zo een als deze mogen krijgen. Lag toch vrij gelijk met de bioscooprelease in de winkels, en in vrij grote getalen.

Goldenthal is zo iemand die zo enorm moeilijk te doorgronden is vaak. Aien3 is experimenteel haast zonder een duidelijk thema, wat normaal gesproken vaak als een rode draad door de score gestrooid is. Duister alom, enorm sfeervol, hier en daar een dreigende hemelsmooie sopraan stem ala Theo Lebow (te horen in Debney’s End of days en een kort optreden in de Davis zijn score voor The Matrix). Wat dat betreft verschilt deze score niet zo bijster veel The Matrix in aardig veel opzichten. Pas bij Adagio komt het orkest tevoorschijn met zijn strijkers waar je eigenlijk de hele tijd al op zat te wachten. Het heeft mij vele keren gekost om dit op waarde te kunnen schatten, eenmaal daar beland is het iets om nooit meer los te laten. 4 sterren

Toen Joel Schumacher aan boord kwam voor Forever riep deze de hulp in van componist Goldenthal.Met de ''opgefriste'' look van de vleermuis en cornuiten leek het ook niet meer dan logisch dat dit ook met de score hetzelfde zou zijn.Maar het was Goldenthal die de adviseerde om het Elfman thema weg te doen.Dat gebeurde dan ook.De componist kreeg flink de ruimte om de experimentele stift overal toe te passen.Het heroische en energieke Elfman thema voor Batman werd veranderd naar wat noten uitgevoerd door een de kopersecties, als een fanfare.De vergelijking alleen al, die bestond voor velen niet.Goldenthal zou en moest gekruisnageld worden voor deze wandaad tegen de maatschappij.Gezegd moet worden dat de componist voor iets veel complexer en rijker zorgt als het op instrumentatie aankwam.In principe heeft iedere track fascinerende elementen, er lijkt geen einde in zicht.

De Riddler en Two Face waren de nieuwe bad guys.Two Faces thema is redelijk onopvallend en maak het eerst zijn opwachting in ''The Perils of Gotham'', als een kleine hint weliswaar.Buiten gewoon fascinerend is het thema voor de Riddler.''Nygma Variations (An Ode to Science)'' is rijkelijk ingedeeld. Met onder andere pizz strings, de theremin (de elektronisch golven erg passend ook bij het karakter zelf), een variatie aan jazz instrumentatie en nog veel meer zetten een geschifte sfeer neer.Diezelfde theremin wordt met veel spot gebruikt op een campy science ficton jaren 50 score manier. Dit moet dan ook niet serieus genomen worden, er is vaak sprake van pure parodie. Neem nu alleen al de naam van de track ''Fledermausmarschmusik''. Hier een ode aan Wagner net als in de zinderende track ''Batterdammerung'' met het Batman thema opgezweept.Dan is er nog de Boogie Woogie van Gotham ook zeer intrigerend. 4.5 sterren

Goldenthal praat over Cobb als zijn favoriete score. Wat hij hier knap doet is de botsende gedachtengangen van Cobb weer te geven, precies zoals we van de componist wel gewend zijn. Terwijl de oud-speler zich in heeft gesloten in zijn eigen huis en steeds gekker wordt blikt men terug op geloof, zijn sport, zijn krankzinnige toestand, zijn tegenstrijdigheden. Dat resulteert in pastoraal met veel jazz uit de jaren van zijn succes. De composities voor zijn gestoordheid zijn groots en dreigend en zouden niet misstaan in films als Alien3 (ook hier weer de track The Beast Within) of een andere stuk van geweld cinema. De ideeen erachter zijn goed, maar het geluid is wat minder. 3.5 sterren

Leuk, leuk wat Goldenthal hier weer uithaalde. Zijn gevestigde stijl voor vele actie/sci-fi films is hier ook weer aanwezig. Batman Forever was zo het hoogtepunt van diens carriere in gekheid, maar van het briljante soort. Zijn koude elementen paste al vaker prima bij films als Alien3 en Forever. Hier passen de metalenklanken weer perfect bij de toekomst visie. Waar de film vooral een grote grap is, benadert de componist de film met een overserieuze score, wat dus precies de correcte knipoog eraan gaf. Vrij standaard voor zijn doen als aparte luisterervaring, ondanks onconventionele ideeen. 3.5 sterren

(dit moet trouwens een van de meest afschrikwekkende hoezen zijn die er bestaat)

Goldenthal werd ingeschakeld door Michael Mann voor een score die vooral op sfeer berust moest zijn.De componist die er bekend om staat om violen in grote hoogte te laten stijgen, laat nu ook de elektrische guitaren indrukwekkend overkomen.Geen groots orkest maar nu zo'n 8 gitaren, een wisselend aantal, die spelen als een soort van pyramide techniek of crescendo: het opbouwen en op elkaar stapelen van de instrumenten klanken naar een climax.Hiernaast lopend dan een percussieve lijn.Deze gitaren krijsen, als een alarm als Neil ''the heat around the corner'' voelt.Het krijsende gejank van de gitaren komt tot ongekende hoogte in ''Condensers''.

Veel tracks beginnen met een gevoel van kalmte; Of Helpeness als Vincent beseft wat hij moet doen, wat snel gevolgd wordt door een climax.''Run Uphill'' is als wel met meer tracks niet in de vorm als op cd terug te horen.Zeer neergeslagen, diep emotioneel/tragisch.''Coffee Shop'' is waar de twee giganten samen komen in een gesprek aan tafel.De benadering van deze specifieke scene vereiste geen muzikaal vuurwerk (de componist gooit de piramide techniek weg, weg gitaar, weg violen), maar iets meer ingetogen; wat rustige piano klanken.Op menselijk gevoelens inspelend en tergend spannend hierdoor, het is als een neutrale plek die Goldenthal hier inneemt.De componist kent zijn psychologie.Dramatisch bespeelde violen weten vaak teveel sentiment op te roepen, zelfs vaak in gering volume.

De score is donker, maar vol emotie en menselijk.Continue weet hij met de score beiden karakters op alle vlakken te raken.Alleen motiefjes kwamen eraan te pas, thematisch werk zou tegen werken en was dan ook al niet Goldenthal's stijl.Man op man componeren dat is wat hij deed.

De achtervolging bij het vliegveld aan het eind was oorspronkelijk ook door Goldenthal geschreven.En dat klonk geweldig.Dit nummer is net als enkele andere stukken score niet terug te vinden op de officiele release, de bootleg biedt heer voor de zoveelste keer de utiweg.Het werd vervangen door een nummer van Moby, wat er wel opstaat.Hand in Hand heet de afgewezen score track en lijkt verdacht veel op Michael Collins.Na getracht te hebben om de track met de beelden synchroon of enigzins op de goeie plek te krijgen is er maar een duidelijke conclusie: het een schandaal dat Moby de plaats van de track innam!

Hier een audioclip:

Hand in Hand

Goldenthal's stijl is zowel gekenmerkt door ritme als grootste dramatische benadering van de film.De niet-componist tracks zijn in dezelfde lijn van sfeer, regelmatig diep tragisch of enorm ritmisch:

-Lisa Gerrards twee nummers zijn grandioos, waarvan een ervan te horen is als de roofoverval op het nieuws voorbij flitst.Haar stem kan in elke mogelijk hoek van drama sterk begeleiden zo ook bij Mann's The Insider

-Brian Eno's nummer is te horen bij de beroemde shoot out, waarbij het ritme het geheel versterkt.

-Kronos Quartet ligt qua stijl akelig dicht bij Goldenthal's dramatisch benaderingen.

-Al het andere is te waardeloos voor woorden.

De perfecte score van Goldenthal (verdient 5 sterren) en de helaas soms wat mindere andere artiesten zorgt voor 4.5 sterren

Overduidelijk Goldenthal, dat merk je al vanaf het begin met diens kenmerkende koper geluiden. En dat is weer een vrij groot spektakel, met daarnaast het oude thema van de serie erdoor heen. De tracktitels zijn weer leuk! 'Three chords in two minutes' zijn dan ook drie lange stromende akkoorden in bijna twee minuten. 4 sterren

Elmer Bernstein is vaak op zijn best als het gaat om scoren van film-noir projecten. The Grifters is zo eentje waarbij zwarte humor gecombineerd wordt met broeierige thriller sferen. De spanningsboog is groots. Het orkest bestaat voornamelijk uit fluit en kopersectie die de heerlijke ouderwetse film noir sfeer toewuiven.4.5 sterren

Toendertijd baanbrekend doordat het de eerste echte jazz score was, uitgevoerd door een big band. Sinatra's karakter trachtte ook toe te treden tot zo'n big band in de film. De Big band voor de score was echter iets uitgebreider in de snaar-sectie. De opening is overrompelend goed met een stuk upbeat score met veel ritme en die onvergetelijke percussie van Shelley Manne. Als Frankie iets van plan is staat ditzelfde hem bij, het voedt het karakter de kracht om iets te bewerkstelligen. Die jazz-noir voor film bestond al, maar is hier ook vrij goed toegepast door Bernstein. De muziek is eeuwig luid te bewonderen in de film, maar verliest her en der flink aan kracht. Net als To Kill a Mockingbird te overgewaardeerd naar mijn idee. Geef toch 4 sterren hiervoor.

Veel thema's, veel grote indrukwekkende geluiden, wel religie, maar geen koor toepassing voor ''god''.Het is dus mogelijk om je als componist hier niet toe te laten verleiden.Twee zeer recentelijke voorbeelden van een componist die niet de verleiding kon weerstaan, maar onortodox koorgebruik in zijn composities schreef: John Debney voor End of Days en The Passion of the Christ.Een god-thema, hoe gaat dat ook alweer zonder koor? Bernstein wist het wel en componeerde een groots orchestraal thema.Maar de reggiseur wilde meer, veel meer; veel leidmotieven ala Wagner.Vele dachten met de ''Wagner-instelling'',wat voor Bernstein betekende dat hij alles groots moest aanpakken.Een van de vragen was, wat speelde ze in die tijd? Allerlei authentieke instrumenten werden bij elkaar gesprokkeld, om zo een gevoel te krijgen.Mooi, nu wisten ze hoe deze instrumenten geklonken konden hebben, maar hoe of wat speelde ze dan? Elmer ''Joost'' Bernstein mag het weten.Hij ging gewoon zijn eigenweg, maar wel proberend vast te houden aan dat oude gevoel.

Voor de score had hij zeeen, gespleten zeeen van tijd voor.Maar in eerste instantie zou hij geen eens dit project gaan doen.Victor Young was enorm ziek geworden toen hij de taak op zich had genomen.De Mille vroeg Bernstein steeds om even een week mee te helpen met het schrijven van wat kleine dingen.Steeds weer schreef hij iets, zonder er ook maar iets vreemds bij te denken (hij hielp immers alleen Young een beetje en De Mille).Na de zoveelste keer dat de regisseur hem vroeg om nog een weekje te helpen, realiseerde hij het zich pas; hij was DE componist van het project geworden.Niet dat de componist traag van begrip was, was het niet dat De Mille zo ontzettend onduidelijk was geweest en geleidelijk hem echt in dienst nam. 4.5 sterren

To Kill A Mockingbird staat historisch gezien hoog in het vaandel, als klassieker beschouwd, idem dito voor Bernstein's score. Voor mij persoonlijk geen van beiden, al is de score zeer functioneel bij de film en is qua plaatsing thematiek, alles goed, behalve dat echte luisterplezier. Boeken, bladen, recensies spreken al eeuwen over dat dit zijn beste werk is, zelfs Bernstein vond dat zelf ook. Desondanks is zijn professionele vervulling van zijn taak interessant.

De Aaron Copland invloeden ervan afdruipen. Bernstein begon al op jonge leeftijd met pianospelen en zijn piano-lerares vond hem goed en vroeg Copland om hem te helpen. Copland was toen nog niet wie hij later zou worden qua en zou later met Bernstein meekijken bij zijn carriere. Ook sterk terug te horen in scores als The Magnificent Seven. Eerst wist de componist niet hoe die de film moest benaderen en na wat weken wist hij het eindelijk: vanuit het oogpunt van het kind. Zijn belevenis van het kleine plaatsje met veel kinderlijke, simpele, vrolijke, warme melodieen met een instrumentatie van veel harp, fluit, simpele piano klanken. De omzwaai in het dorpje van een grote misdaad doet die kinderlijke stijl, enkel iets donkerder klinken, net dat het merkbaar is. Ondanks alle zware thema's van racisme, armoede, noem maar op.
En die simpele piano noten, die waren naar zeggen identiek aan het eerste wat Bernstein bij de allereerste les met Copland speelde. 3.5 sterren

Bernstein gaat graag terug in de tijd, terug naar de fijne tijd waarin film-noirs op hun hoogtepunt waren. The Rainmaker was zo'n score die zo heerlijk ouderwets klonk, Hoodlum ook. Twilight is van rond dezelfde periode en ook hier weer dat unieke geluid. Nu alleen zowat puur noir met rake sfeerschetsingen en een intieme, ingetogen manier van spanningsopbouw. 4 sterren

Bernstein leende hier en daar wat van Newman's The Magnificent Five. Zelf leent hij ook van zichzelf, met hier en daar wel wat aardige vondsten als in ''God Bless America'' waarin een koor overgaat in exotische muziek. Maar een boel tracks klinken zo ongeinspireerd en saai. Zoon Peter Bernstein schreef additional muziek (Trains, Tanks, and Frayed Ropes en Goodbye Loveless).
2 sterren

Elton John zong zo nu en dan weleens wat voor een film; The Lion King, Road to Eldorado... Van zijn normale muziek ben ik niet zo gecharmeerd, uitzonderingen daar gelaten.Zijn eerste score werd The Muse en was klassiek traditioneel van aanpak.De driving tracks zijn als ballads, zeer opgetogen en vrolijk. Vlotte pianoklanken met violen vol energie. ''Sarah Escapes'' bied John de kans om voor de zoveelste keer zijn piano kunsten te tonen. Helaas is er zo nu en dan wat vervelende herhaling (nee geen motief wat herhaalt wordt). 3.5 sterren

Het lot van de bemanning die niet gered kon worden, dat greep Morricone enorm. Van hieruit schreef hij een sombere scores met een grandioos teneergeslagen thema vol onheil en rampspoed. In een laagdrempelig tempo dringt dit behoorlijk sterk emotioneel door, met heel veel flair geschreven. En dat is mooi gevorm op cd in 4 passages. Hierbij rijstde vraag of de componist voor de film echt zulke lange doorlopende passages schreef, of enkel voor een cd uitgaven zo gevormd zijn. 4.5 sterren

Baarìa is een uitstekende Morricone score. De vorige Tornatore samenwerking, La Sconoscutia, was een waar meesterwerk. Baarìa grijpt meer terug naar eerder deels romantisch, melodieus werk, inclusief uiteraard ook wat donkere suspense. De ruim 10 minuten durende sinfonia is een meeslepend stuk muziek. Het bevat de delicate, melodieuze muziek waar deze componist om bekend staat. Het is alleen eigenaardig dat, blijkbaar, iemand het een goed idee vond om geluidseffecten en dialogen bij te sluiten. Het verder verloop van de score kent wat mooie thema's, spannende tracks, her en der een etnisch Zuid-Afrikaans geluid (vocaal en instrument) en een klassieke Morricone march. Het beklijft niet de volledige duur, maar is toch de moeite waard. Natuurlijk lijken sommige stukken erg op eerder werk, maar dat deert niet. Zo komt Stanno Tutti Bene even om de hoek kijken. Er ontbreekt nog wel een hoop muziek op deze uitgaven.

Een saitire, een beetje komedie, een beetje drama, Morricone weet er wel raad mee. In 2 suites wel te verstaan.

Suite 1:
Het lijkt meer op een adagio, met zijn sopranen en serieusheid die er vooral vanaf straalt.Vremd genoeg met een episch karakter denkend aan bv The Mission.

Suite 2:
Is levendiger, meer berustend op het komische element. Af en toe merkwaardige wisselingen in stijl. Maar een overweldigende, magische toewerking naar een climax aan het einde.

Nog merkwaardiger is het jaartal dat het boekje vermeld. De score schijnt te zijn opgenomen in 1988.Waarschijnlijk een spellingsfout, maar anders wel errug interressant. 4 sterren

Kon er eerst ook wat minder mee. Wat mij nu bijzonder aantrekt is de enerzijds het lege sleperige en anderszijds het warme van de score. Daar speelt Morricone veel mee, en vaak ook nog heel zacht gespeeld door het orkest. Daarnaast vind ik zo 'Silver Mine' een uitstekend, spannend track met het dreunen en de dreiging.

Na Casualties en The Untouchables werkte De Palma en Morricone nog samen voor Mission to Mars. De regisseur vertrouwde veel op Pino Dinaggio voor zijn suspense films, die nu voor goed vervangen lijkt te zijn door Sakamoto met Snake Eyes, Femme Fatale en wat er nog volgen gaat. Morricone dus voor Casualties, samen met enkele andere waaronder The Mission in een en dezelfde etnische stijl met veel panfluit en exotisch karakter.

De score van Morricone werk vooral goed in relatie met sombere aard van de film. Deze sfeer overheerst en is vooral ook heel goed benut voor de twijfelende Michael J. Fox als soldaat, die alles verafschuwt. De machteloosheid van dit personage, van de bevolking die leidt, de tragiek overheerst muzikaal. Aan de hand van een zelfde manier van thematisch te werk gaan als The Mission, zijn er twee thema's, met het hoofdthema uiteraard op de panfluit uitgevoerd voor etnische waarde. Maar de echte pijnlijke stukken blijven toch de meest gewelddadige scenes als de verkrachtingscene, de vlucht van het meisje met haar tegemoet komende dood. Hier blinken de composities van de componist, vol expressies van pijn en geen uitweg, het meest uit.