Voor deze mini-serie over Ierse immigranten werd Paddy Moloney gevraagd om op te treden als 'producent'. Hij koos Ierse muziek uit, schreef veel van de muziek op deze cd zelf en koos daarbij Ierse artiesten die hem bevielen om zang eraan toe te voegen en werkte ook samen met Brian Keane aan muziek voor het Ierse orkest. Fiachra Trench was dirigent en deed orchestraties, net als Keane (die ook componeerde). Soms schreef Moloney niks ergens aan en speelde enkele traditionele Ierse instrumenten of bewerkte soms ook een compositie. De stukken score zijn indrukwekkend somber. De Uillean pipe van Moloney krijst de pijn uit naast het Ierse orkest bij een stuk wat de Grote Ierse hongersnood tragisch verbeeld. Erg mooie en dieptrieste, meeslepende muziek. 4 sterren

Ferrari is een groots, meeslepend mini-serie over Enzo Ferrari. De opening van iedere aflevering is, hoe cliché het dan ook mogen zijn, magistraal. Een meeslepende stel violen en een prachtige vocaal trekken je er gelijk helemaal in. Buonvino's score is zoals Italianen zog goed kunnen componeren; met veel pathos en lyriek je doen ontroeren.

Voor audio materiaal: link.

Dit soort projecten kunnen vaak een waar feest zijn als het op de score aankomt. Sommige regisseurs haalde met hun filmpje toch niet de eindstreep waardoor bepaalde componisten ook wegvielen. Alberto Iglesias scheen ooit ook betrokken te zijn geweest. Voor de meeste filmpjes componeerde Pierre Adenot goede en leuke score. Het mooie is dat de romantiek van Parijs zo heerlijk overtrokken wordt uitgebeeld in de muziek, uber-romantisch en heel passievolle klanken vaak. Adenot schreef een erg treffend stukje score voor de opening van Paris, Je T'aime met lichte een aanstekelijk percussief ritme met dat overromantische orkestrale stukje emotie. Hij heeft dat heel goed gedaan, als leider als het ware, het bindende middel zijn door het project heen. Het Tom Tykwer segment heeft een briljant stuk (True) van hem samen met Johnny Klimek en Reinhold Heil. Ook prachtig is de muziek van Michael Andrews voor Het Craven segment met de vampier. Minder zijn wel de de Franse songs, waarvan de meeste weinig voorstellen. 4 sterren

(een uitgebreide analyse van alle score in ieder segment volgt wellicht nog eens)

Een behoorlijke vrolijke, doch dramatische score van Comelade. De lichte accordeon, gitaar en piano weten treffend een zomerse sfeer neer te zetten. Opvallend is het soort uitgaven van het Duitse Normal label. Waar deze normaal snel geneigd is om score en songs op een uitgaven door elkaar te mixen, hebben ze hier gelukkig een scheiding gemaakt.

In de film kruisen de paden van twee personen van erg verschillende achtergronden, waar Estève knap op in speelt met zijn score. De ene persoon krijgt een muzikale identiteit in de vorm van de gitaar, de andere in de vorm van een orkest. Een uitstekende combinatie die het best is te omschrijven als een neo-western score.

Vanaf de eerst minuut had ik al het gevoel dat ik naar een bernard herrmann suspense score zat te luisteren. Dezelfde manier van spanningopbouw, dezelfde manier van uitwerken van mysterieuze thema's. Doyle schroeft het tempo naar mate de score vordert steeds verder omhoog, waardoor de score verandert in een heuse actiescore, tenminste zo lijkt het. Want door middel van prachtige strijkpartijen en een koor (bv Fate Happens - Death of a Mad Son) legt doyle de nadruk meer drama. Het evenwicht tussen adreline pompende thriller/actie muziek en de wat rustigere nummers is uitstekend. Zelfs tussen tracks als death of a mad son in, is de spanning duidelijk voelbaar. Wie zo goed de spanning vast kan houden, verdient een plaats tussen grote jongens als herrmann.

Doyle is niet onbekend met dramatisch werk. Maar Brasco moest meer op sfeer en spanning draaien, niet om drama.Zijn score is meer berust op sfeervolle viool klanken, samengaand met saxofoon klanken voor het thema van Brasco.Door de vele te korte tracks zijn er weinig die iets verder uitwerken, misschien dat alleen de laatste, ''Donnie and Lefty'', een uitzondering is. Tevens was dit jaren terug mijn eerste kennismaking met de componist. 4 sterren

Veel interessante ontwikkelingen, teveel om over te vertellen. Zo was dit de eerste film van Branagh met Doyle aan boord. De filmscores vertaalt in wezen net als een gedicht of goed stuk literatuur. De twee voelen bij deze eerste samenwerking al goed aan wat er van elkaar verlangd werd. Het geluid werd zo klassiek mogelijk als maar kon, maar terzijde ook erg modern, vanwege de moderne uitvoering ervan. De melodieen zijn zo opzwellende en meeslepend, dat dit wel eens net zo lang kan meegaan als het Henry V fenomeen al meegaat. Doyle was in de eerste plaats de music editor en acteur en werd door Branagh gevraagd om als componist op te treden. Normaal proeft een componist slechts de sfeer van wat bezoeken van de set, hier was de componist een deelnemer van de opnames. Dat had voordelen, vooral voor inspiratie. Het grauwe karakter is ook licht romantisch door het feit dat Henry de dochter van de Franse koning opzoekt. Daarnaast is nog het meest leuke de grootse veldslag op het einde, waar Doyle een muziek stuk inleidt door middel van zang. ''Non Nobis, Nobis Domine''. Zo zit ook Ry Cooder in The Liong Riders een cameo te spelen, is Miklos Rsoza in de film Providence een orkest aan het begeleiden en ga zo maar door. Maar Branagh en Doyle wat een team! Verder gaand werd hun band sterker met werken als Dead Again, die helemaal terug gaat naar de goude periode ala Korngold. 5 sterren

Patrick O’Hearn neemt een Zimmer-achtige stijl tot zich.De elektronische invloeden gemixt met orchestrale stukken pakken goed uit.Het thema van de elektrische gitaar met het ritme gehalte doen denken aan iets als Black Rain.Dit is niet meteen pakkend, dit komt pas echt als je door krijgt op wat voor een energieke manier percussie wordt toegepast.O’Hearn zelf komt aanzetten met de elektronische variant, terwijl enkele andere behendige en talentvolle mensen uit de industrie aankomen met het basis gebruik. L. Shankar zorgde voor de Afrikaanse begeleiding.De wisseling van deze verschillende percussieve instrumentatie leidt tot enkele overweldigende snelle momenten.’’Welcome to Taos’’ bevat een elektronische rock ''bassline'' met Shankar’s etnische percussie.Zonder de elektronische rock toevoeging wordt het tempo opgeschroefd in ‘’The Rodeo’’. Wat minder nadrukkelijk elektronisch, meer menselijk. 4 sterren

Williams is een veelzijdige componist (scoort series,films..). Dit is dan ook het meest complexe wat hij ooit heeft gecomponeerd. Hij besloot om niet de makkelijke, voor de hand liggende stijl van ''orgel en koor'' te gebruiken als het aan komt op een onderwerp als deze.De composities klinken erg nieuwe, misschien een beetje alternatief. Het main theme van jezus en zijn eenzaamheid wordt perfect verwoord door de solo's van violen en trompetten. Simpel, maar effectief. Voornamelijk wordt voor de rest gebruik gemaakt van het andere koper, percussie en niet te vergeten de synthesizers die de boel opvullen. ''Temple, the Early Days'' geeft door middel van een sopraan de achtergrond van Israle weer.110 min van hoopvolle, dramatische, emotievolle en spirtuele muziek schreef Williams,waarvan zowat de helft op deze uitgaven te vinden is. Voor hem moest hem allemaal erg direct zijn, daar is hij dan ook in geslaagd. Veel componisten dreigen bij de ''finale'' van een score nog even flink uit te pakken, allemaal op dezelfde manier lijkt het haast wel. Williams zet een laatste reprise in het thema in ''I Am with You'', wat plotseling eindigt. Apart... 5 sterren

Mensen die hun sporen in de jazz allang verdiend hebben hebben de neiging om over te stappen naar het schrijven van filmscores, Boardman is er zo een.Al eerder was hij trompetist bij Newman's score van Meet Joe Black en nam hij de orchestratie voor Kamen's Lethal Weapon op zich.

Voor Payback verwijst de componist terug naar de jaren 70, de tijd waarin de donkere misdaadfilms als Dirty Harry en The French Connection verschenen.Payback is niet anders, alleen in een andere tijd gemaakt. Het doet denken aan de stijl van Shifrin, de stijl van David Shire (Taking of Palhem bv.) en enkele andere.Een voorbeeld rond dezelfde periode als Payback is Carter Burwell's Conspiracy Theory. Haast eng hoe deze twee componisten zo dicht bij elkaar liggen qua stijl, alhoewel de verschillen er zijn. Boardman blijft enkel en alleen in de jazz stijl hangen, Burwell niet.

Main Title zetten de stijl, met herhaalde ritmes met heerlijke jazzy sfeer: 'dempende' elektrische gitaren, funky geluiden, trompetten.
Het orgel krijgt de kans te schitteren in Porter's Croak, waarbij dit orgel in combinatie te horen is met het ritmische.Ritme bepaalt zo'n beetje de variatie, tenminste zo lijkt het.Als underscore is kenmerkend zachte saxophone of trompet, eventueel aangevuld met wat ''kopertikjes''.De toon die Boardman is geweldig.De donkere momenten van de score door de eerder genoemde kenmerkende underscore, de vlotte ''coole'' momenten door de funky geluiden.Gritty jazz is de term die dit soort scores meekrijgen.

Wellicht zijn de slechts 15 min durende stukken score op deze uitgaven beter dan een complete uitgaven op de promo van iets 35 min.Maar juist bij de complete score valt de Boardman door de mand, in de film echter niet.

De tracklist van de promo:

1. Main Title 5:21
2. Porter Gets Information 1:37
3. Chao Heist 2:04
4. Lynn's Habit 2:22
5. Pearle's Entrance 0:58
6. Val Meets Carter 4:06
7. 12 O'Clock Gang 1:#5
8. Val Beats Rosie 3:34
9. Porter Finds Bomb 2:48
10. Steg's Ride Along 2:07
11. Porter Croaks Carter 2:08
12. The Warehouse / Finale 4:57

De songs:
Ook allemaal erg sfeervol.

-Ain't That A Kick In The Head is grandioos gebruikt voor de trailer. Oftewel de beelden van de trailer zijn gemonteerd naar het tempo van het nummer.Vooral de achter elkaar gemonteerde tikken tegen het hoofd van Porter, terwijl het laatste statement van het orkest wat Martin als ondersteuning had te horen is.

-It's a Man's, Man's, Man's World van James Brown bevestigt de mannen wereld gezien als in Payback.Ooit maakte Brown ook een album onder de naam: The Payback.Hier staat It's a Man overigens niet op.

4.5 sterren

Een score die verre van origineel is, maar wel enorm energiek uitpakt. De hevige percussie en strijker ostinato's denderen aan een stuk door en de spanningsopbouw is erg vakkundig. Dat de componisten vermoedelijk geïnspireerd waren door de Bourne scores van John Powell en wat werk van (Tom Tykwer) Reinhold HeilkHeil/ Johnny Klimek maakt geen eens zoveel uit, want het resultaat is indrukwekkend.

Een Belgische regisseur die een Nederlandse film maakt, met Nederlandse cast, maar wel weer een Belgische componist erbij haalde. Vermeersch riep zijn opgerichte jazz formatie (The Flat Earth Society) op voor de invulling qua instrumenten met een strijkkwartet daarnaast. En het resultaat is enorm jazzy, oude stijl , big band, allemaal zeer losjes met veel gevoel voor ritme. Het leukste is nog wel de manier waarop verscheidene instrumenten katten en poezen nadoen qua gedrag/beweging. Neem het thema voor Minoes, wat met zijn bass lijn dit diertje en zijn bewegingen ''mickeymoust''. Zo zijn er ook de lichtelijke drum tikjes die het getrippel en getrappel van hun voorzichtelijk manier van lopen, met een hardere en snellere slagen tijdens de grote zoektocht te horen in een track als ''De Zoekactie''. Grappig en erg vergelijkbaar is ook zo'n kattenbende score van George Bruns voor The Aristocats Enkel was het niet dat de accordeon ontbreekt en voor een duidelijk reden uiteraard. 4 sterren

Mancina en Collins mochten een Grammy in ontvangst nemen voor hun werk. Collins is verschrikkelijk zeurderig met weinig ruimte voor Mancina. Is een promo van de Mancina score, die zal ik nog wel toevoegen. Voor deze uitgaven 2 sterren voor de 4 geweldige Mancina tracks.

Het gebeurt regelmatig dat men oudere klassiekers nieuw leven in blaast met een nieuwe gecomponeerde scores, soms zelfs een stuk of 5. Deze van Glass, met medewerking van Kronos Quartet, is een goede. Wat niet valt te zeggen van vele nieuwe scores die ook nog maar amper in de tijdsgeest zijn gecomponeerd, al hoeft dat geen ramp te zijn. Dit is wel nadelig als men spreekt over historische films.

Men had geen betere componist kunnen uitkiezen dan Philip Glass voor een film over de Tibetaanse cultuur. Er zijn er maar weinig die de benodigde kennis hebben om dit integer te doen, waar vele verzanden in een half ethnisch eenheid. Glass blijft Glass, maar hij gebruikt precies de juist streekinstrumenten gecombineerd met zijn eigen kenmerken; Gyuto/Drupka monniken, Tibetaanse hoorns... Van een soort gelijk orde sis de score van Bruno Coulais voor Himalaya.

Glass ontwijkt vooral de cliche uiting van veel componisten door het etnisch er niet dik boven op te liggen. Glass was er vroeg bij en componeerde zelf een temp score aan de hand van het script met behulp van synthesizers. Op zich wel grappig omdat Glass later weinig meer van temp moest hebben, overigens wel vaak te danken aan idioten die met eerder werk van hem bleven tempen. Zo zie je maar ook hoe slecht studio's en vooral personeel van de musical department slecht geinformeerd zijn. Het is niet te hopen dat dit op een dag de componist doet breken en de climax van de score van Mishima lichamelijk doet uitvoeren

The Secret Agent (zie mijn recensie) en The Hours vind qua somberheid en kracht boven Notes on a Scandal uitsteken. Maar niet dat Notes weinig is, want die afstandelijke strijkers blijven uitmuntend.

Film-noir achtige score van Glass. Heel somber, donker, bevat een bepaalde treurigheid wat allemaal vooral de verdiensten is van de prachtige cello zoals deze door de hele score heen te horen is. 4 sterren

Philippe Eidel staat bekend om zijn fantastische samenwerkingen met wereldartiesten en de scores die verscheidene culturen authentiek weergeven, met natuurlijk ook soms wat Westerse invloeden. Hij werkte samen met de Japanse percussionist Tsuchitori en Indiaanse artiesten die hun stem uitlenen voor The Mahabharata. Bijzonder indrukwekkend. Het is zelfs nog indrukwekkender als je weet dat Eidel zo ontzettend veel mensen heeft verzameld voor het uitvoeren van de score, waarvan het overgrote gedeelte niet uit India afkomstig is en zo authentiek klinkt als maar kan. Dat deze cd is uitgegeven door Real World geeft ook al aan wat voor soort kwaliteit muziek dit is.

Eidel zou je ook best met Bruno Coulais kunnen vergelijken.

Vermakelijke score van Rombi, die uitstekend de humor in de film onderstreept. De componist schreef een overheerlijke begin- en eind generiek, waarmee de dwaze sfeer gelijk geschetst is. Verder schreef hij een thema wat een vrolijk, burgerlijk thema voor het dorpje en diens inwoners. En dat is best aardig, maar spreekt minder aan buiten de film om. Ook schuwt Rombi niet om er flink op los te mickeymousen. Toch is het aangename, vrolijke muziek die fijn luisterbaar is.

Barocco is een variant op Hitchcock's Vertigo. De kans was daarom aanwezig dat de regisseur componist Sarde zou vragen zijn muziek te schrijven in de trant van die film. Dat blijkt al gelijk uit de Générique; soortgelijke hevige ostinatos met een vleugje romantiek. Later gebruikt Sarde deze ostinatos nog eens. Een deel van de muziek is van een uitstekend niveau: enkele mysterieuze stukken en een grandioos stijlvol romantisch thema. Het zwakkere materiaal bestaat wat hippe jaren 70 jazz (nog vrij aardig), een song en wat circus-achtige orgelmuziek. Men vond het ook noodzakelijk om soms wat dialogen te gebruiken. Met zo'n korte lengte en slechts de helft van grote klasse is het logischerwijs niet een heel interressant werk. Het komt wel vaker voor dat Sarde uitgaven zo tussen de circa 16 en 25 minuten uitvallen. Alleen de meeste van deze uitgaven bestaan wel volledig uit kwalitatief sterk materiaal.

Muziek van Barocco werd later hergebruikt voor Jean-François Stévenin's Le Passe-Montagne.

Piccioni mengde tribal muziek met zijn overheerlijke bekende instrumentatie. Best een verademing, die wisseling tussen coole ethnisch percussie en groovy geluiden. De Amerikanen konden er weer niet van afblijven en voor de US versie werd Les Baxter opgetrommeld om een alternatieve score te componeren.

Een overheerlijke Piccioni score met onweerstaanbare ritmes. Het is er een uit zijn coole jaren 60 periode met geweldige bass, drums, groove, jazz, ondersteund door een gedreven orkest. Ook is zijn gebruik van groovy orgels nog steeds enorm leuk (Camille 2000 is de ultieme op dit terrein). Opvallend bij Piccioni is vooral dat de uitgebreidere versies van zijn scores zo goed werken, waar sommige alternatieve versies vaak na verloop van tijd aan kracht verliezen. 4.5 sterren

Piccioni heeft wel een bepaalde stijl, een hele herkenbare, maar echt herhalen van eerder gecomponeerde stukken doet ie praktisch niet aan. Een track als 'Inventions' is een voorbeeld waarbij ie wel voortbortduurt in variatie-achtige mode op een enkel stuk van Colpe Revente. Il Dio Sotte schijnt dezelfde lijn te volgen van Svezia, inferno e paradiso van Umiliani; sensueel en swingend. Het verschil ligt echter in een eenzaamheids gevoel wat Il Dio oproept, al na 2 tracks die ik nog maar hoorde. Helaas is er niks te vinden over waar de docu over handelt.

De film Le Mépris van Jean-Luc Godard had oorspronkelijk een score van componist Georges Delerue. Een onvergetelijk, tragische score; een waar meesterwerk.De Italiaanse versie kreeg een nieuwe score van Piero Piccioni. Zoals wel vaker het geval bij alternatieve scores kan de aanpak nogal verschillen en dat is in dit geval overduidelijk. Weliswaar niet zo'n meeslepende score van Piccioni, maar wel een zeer, zeer aangename. Het is een verademing tegenover veel recente gevallen van alternatieve scores die zelden kwalitatief ook maar iets interessants toevoegen.

Il Disprezzo bevat alle elementen die Piccioni geregeld graag inzette... Het is een wat subtiel dramatisch werk, inclusief de hippe hammondorgels, bas, gitaar en drums. Er zitten tal van aanstekelijke ritmes in en heerlijke jazzy geluiden. Niet het meest inspirerende werk van de componist, maar nog altijd kwalitatief uitstekend.

Piccioni schreef weer een enorme coole funky beats met jazz overgoten score, maar met wat anders overheersend. Waar zijn scores vaak compleet swingend zijn, of swingend dramatisch is van Puppet on a Chain eentje die meer berust op sfeer. De dissonanten zijn er, die soms ook tergend spannend overgaan in oppercoolheid. Tergend spannend en stijlvolle score, maar binnen diens carriere wel een ietswat mindere, doch nog goed voor een goede waardering. 4 sterren

Na een frisse start met Umiliani's Svezia, Inferno E Paradiso, is het werkelijk iedere keer weer een feest bij het ontdekken van een andere socre van hem. Het lijkt alsof iedere score van de componist uit die tijdsperiode al bepaalde garantie kan waarmaken net als Piccioni en consorten. Fantastische ritmes (nu ook wat meer variatie in percussie), orgeltjes, vocalen (waaronder ook dezelfde van Mah Na' Mah Na' van Svezia)... 4 sterren

Umiliani liet Edda Dell'Orso zingen op zijn aanstelijke jazzy klanken. Op deze manier werd ze nooit nooit ingezet bij Morricone. Wellicht gebruikte Piccioni haar ook weleens.

Heerlijke jazzy score van Umaliani. Hij was gevraagd om een swingende spionage score te schrijven, wat hij deed met verven en alle cliches van dien. Geweldige uitgaven van GDm trouwens. Niet alleen door alle leuke alternatieve versies van tracks, maar ook doordat men weer een stereo lounge suite terugvond, terwijl het materiaal wat ze al hadden allemaal mono was.