Minder is meer in deze Elfman score met een uniek geluid, waarop de componist vanaf het begin op uit was. De kracht zit in het simpele geluid, wat conventionele elementen tracht te vermijden. Daar slaagde hij wat mij betreft goed in. De complexiteit viel mij in 1999 toen ik de film zag niet meteen op, maar dat kwam na herzieningen en de cd vaker te luisteren. Met recht een van de meer experimentele scores ooit van zijn hand, alsmede absoluut zijn meest minimalistische score ooit (nog meer als Good Will Hunting en enkele andere). Hij prepareerde een piano zo te dat ze een tikkeltje ongestemd leek, alsmede bij de banjo die gebruikt werden. Het ongemakkelijk gevoel wat deze gemanupileerde instrumenten weergeeft is van een dermate hoge efficentie. Het geheel eigen geluid maakt deze direct enkele identificeerbaar asl Elfman's A Simple Plan, in tegenstelling tot sommige andere scores waarbij dat wel het geval kan zijn. 4.5 sterren

Komische score die dacht ik niet geheel tegens ieders verwachtingen naar Beetlejuice neigt. Zag er zelf meer Dick Tracy met een militair geluid als in Mars Attacks. Een vrij over het hoofd gezien in het algemeen. Moet deze hoognodig weer eens goed luisteren...

Batman was een zeer afwisselende en machtige score met in principe maar 1 echt groot motief (die van Batman zelf). Voor Returns pakte Elfman het anders aan. Twee nieuwe thema's zijn te horen:

-Het Pinguin thema is door de score heen bedolven onder de droevigheid. Die emotie die dit thema los maakt is ongekend.De menselijke kant van hem wordt benadrukt in de tragische afloop van The Finale.

-Het thema voor Selena/Catwoman. Hier zowel een liefdevol thema voor Selena en na haar Transformatie voornamelijk verbeeld door snellende, weelderige, hoogspelende vioolgeluiden zoals in bv. Selina Transforms.

Daarnaast is er minder ruimte voor het thema van Batman. Wat opvalt is heerlijke dwaasheid in sommige tracks:

-Batman vs. The Circus: kermis-achtig, humoristisch, opwindend en wat ruimte voor het Batman thema.

-The Final Confration: hierin worden zo wel militaristische geluiden gecombineerd met humoristische inslag.

Beter dan de Waltz aan het einde van de score van Batman kiest Elfman hier een betere weg.Het resultaat is droeviger en meer afwijkend materiaal. Daarnaast is het koor ook zeer effectief in zijn typische Elfman zang. 5 sterren

Inderdaad erg leuke score. Ook weer zo'n gevarieerd werk waarin de waltzen, tangos, marches en veel meer om je oren vliegen. De dvd bevat ook als extra een isolated score.

Wordt veel gepraat over een meer ingetogen Elfman score. Dat zijn de songs vaak wel, maar de score vind ik nog steeds hetzelfde karakter hebben als zijn vorige. Zelfs ondanks die paar intieme piano melodieen. Bespeurde behalve dit laatste genoemde niks werkelijk verfrissends. Niet meer dan aardige Elfman. 3.5 sterren

Men beweert dat zo rond begin jaren 90' Elfman's meest vruchtbare en energieke periode was. Kort na het schrijven van de score van Batman kwam daar weer zoiets dergelijks. Darkman componeerde hij in hetzelfde jaar als Dick Tracy (aardig), Nightbreed (meer dan aardig) en Edward Scissorhands (meesterwerk). Darkman is gewoon erg goed. Het bijzonder lyrische thema wat ook terugkeert in circusachtige praktijken. Er is een liefdesthema vol tragiek met regelmatig aanzwellende cello's en violen, wat ook zeer gemakkelijk omzwaait in een grootse hel als Payton zijn gedachtes weer verandert naar zijn wraakgevoel. Het meest indrukwekkende van deze Elfman/ Raimi cobinatie is echter enkele montages. Lange passage van scores tijdens het steeds verder uit dokteren van de formules voor betere huid gaan gepaard met heerlijke lange tracks met het thema gepaard met goed orgel gebruik. Die montages zijn absoluut het hoogtepunt.

Direct na Batman geschreven score, die vooral veel op de mickeymouse tour gaat. Veel dwaze composities zijn compleet op de beelden afgestemd. Maar erg leuk allemaal. Maar ook koos Elfman een film noir sfeer voor zijn score met zwoele en grimmige jazz, maar door samen te gaan met de dwaze stukken en een heel erg zemerig liefdesthema is die toon niet aanhoudend. En dat bleek wel goed te zijn voor de film. 4 sterren

En het kwartje viel sinds mijn vorige bericht ook wel allang dat dit gewoon een van Elfman's betere is. Voor Flubber was het The Nightmare Before Christmas die Elfman scoorde voor Disney, en leek toen een contract te hebben met de maatschappij. Ik meen dat dit voor 3 films gelden, met na Flubber in ieder geval ironische genoeg My Favorite Martian, waarvoor ie enkel het thema componeerde.

Hoogtepunt van de score is zonder twijfel Mambo del Flubber. Deze week af van de afspraken met ILM, die hun animaties van de Flubbers zouden aanpassen aan zijn score die hij al vantevoren schreef. De flubbers wilde blijkbaar niet allemaal in een rechte lijn achter elkaar de mambo dansen, want deze scene bleef maar veranderen. Hierdoor werd besloten om dit later aan te passen. Als je het resultaat hoort van Elfman die dus eigenlijk zijn composities aan paste aan de bewegingen van de scene, en dit als geheel ziet lijkt het toch alsof het andersom is gedaan, precies wat Elfman wilde bereiken. Grappig is ook dat Elfman op de aantiteling zowel een credit krijgt voor de score als apart Mambo del Flubber.

Ruim 20 min score maar van Elfman, ook precies alles wat er in Good Will Hunting was te horen.Miramax besloot een promo uit te brengen, nadat eerder slechts 2 tracks van Elfman waren te horen op een cd met voor de rest andere artiesten.Dit waren de Main Titles en Weepy Donuts.Met slechts 500 kopieen een gewilde score.

Elfman scoort iets rustig, kalms, haast onopvallend gaat de muziek aan je voorbij lijkt het. Zo ontzettend ingetogen is het.Een akoestische gitaar, zacht gefluit en zachte piano klanken is de basis.Een koor ala Edward Scissorhand, onschuldig en zacht, dragen bij aan het magische karakter. Het overgrote deel van de tracks lijkt niet op te vallen, uitgezonderd tracks als Weepy Donuts, Main Titles en Mystery Math.Die laatste is ontzettend mooi met gebruik van oboe, een tikkeltje percussie en een heerlijk toewerking naar een typische Elfman climax.De echte climax van de score is Weepy Donuts, ook al een tracktitel op Elfman's To Die For.

Het ingetogen karakter, vaak voor magische momenten zorgend en de geweldige kalmte. Luister en genees. Elfman speelt voor therapeut! In 1997 zowel erkend door oa. het Oscar commite voor Good Will als Men In Black, maar greep twee keer mis.Wel won hij een BMI award, tenminste nog een filmscore scene commitee die de man echt erkent voor zijn werk. 4.5 sterren

Mychael Danna zou eigenlijk de score componeren. Wat ook had geschreven, het beviel regisseur Ang Lee niet. Mijn gevoel zegt mij dat Danna het teveel op de emotie en het drama legde, terwijl er ook een degelijke mate van heldhaftigheid en spektakel ala Elfman nodig was. Elfman deed de score dus uiteindelijk. Het leuke is dat het lijkt alsof deze uiteindelijke score zo doet denken aan Danna werk. Het is te horen aan de bepaalde delen van de instrumentatie, het geluid met instrumenten als de Armeense fluit (uit Exotica, Ararat etc.).

Op zich is het een zeer boeiende score van Elfman, maar er is een enorm groot nadeel; het thema. Dit gaat gepaard met een herhalend motiefje wat mij echte mateloos irriteert zowel in de film als op cd. Ook bij deze score wordt weer eens gebruik gemaakt van de waardige inzet van Natacha Atlas en haar unieke stem. 3.5 sterren

Hoorde hier vooral een van de meer volwassene scores van Elfman. Geen thematisch werk, veel op sfeer berust, zoals ik het graag zie en hoor. Bespeurde ook een mooie passievolle, hoopvolle energie erin (naast de traan stijl), die ook precies voor de film gepast was.

In 1994 werd er vreemd opgekeken toen Tim Burton Elfman aan de kant schoof voor Ed Wood. De reden is niet duidelijk, maar dat deed er niet toe. Merkwaardig genoeg leek Shore's score op typisch Elfman, opzettelijk of niet.Mars Attacks! betekende weer de heerlijke combinatie van de twee genieen.

Wat de componist hier doet is briljant: een ode aan de jaren 50' B-film score! Zelf opende een nieuwe wereld voor hem, die van de filmscore, toen hem Bernard Herrmann's score van The Day the Earth Stood Still opviel.En Mars Attacks! klinkt op veel fronten dan ook hetzelfde.De zoemgeluiden (woggle, zoem..), de heerlijk foute synthesizers, het gebruik van een sopraan, dolkomische chaos en nog veel meer.Overweldigend gebruik van de kopersectie.Vooral op hoog volume trilt alles en de oren galmen na van de diversiteit aan geluiden. Ook percussief gezien briljant met bongo's, snaardrum, pauken en noem maar op.Soms funky als in ''Martian Lounge''', er is een liefdes thema voor de wetenschapper en de journaliste '''Loving Heads'''. Het dolkomische, saitire karakter maakt dit ook zo'n briljante score. De ene aanval van de Martians na de andere wordt op een door-merg-en-been-gaande methode verwoord door de muziek.

Niemand durfde zich te wagen aan een cd uitgaven. In 1997 voelde Atlantic er wel wat voor. En wat gebeurt er dan, de beste track (even niet denkend aan al het andere moois) staat er niet op: '''The Martians Attack'''. De track waarbij na de aankomst de vrede wordt verstoord door de witte duif, die neergehaald wordt.Over de top dramatisch en een bombast gigant, zo heerlijk tegenstrijdig.Op de regio 1 dvd van de film is overigens de Isolated score inbegrepen. De bootleg is dan ook zeer aan te raden. Alhoewel sommige stukken compleet gestoord achter elkaar zijn: 20 min aanvalmuziek, het kan irriteren. Irriteren, dat kan de score zo en zo al doen.Het is dan ook Elfman meest experimentele score. 5 sterren

Daar heb je inwezen gelijk in. Het is vooral een door blues, rock, jazz, country gekenmerkte score. Zoveel variaties, komisch sterk werkend, afwisselend, fris (en nog steeds niet gedateerd). Briljant vind ik de non-serieuze benadering van 'de man met de zonnebril'. Cool is een woord wat duidelijk in het plaatje past bij het luisteren.

Morricone werd aangetrokken voor het schrijven van een score, die werd afgewezen. Helemaal vreemd aangezien de score nog geen eens was opgenomen in een studio. Silvestri moest de reddende engel worden, maar helaas zijn score werd ook afgewezen. Naar zeggen niet goed passend bij de film. Silvestri's score neigde erg naar de elektronische score die Zimmer voor deel 2 zou componeren. De definitieve keuze ging naar Elfman, die hier toch wel erg af wijkt van zijn algemene stijl. Spanningsvolle suspense muziek is kenmerkend voor de cd. Slechts enkele malen laat Elfman het befaamde Shifrin thema terugkeren. ''Trouble'' is de beste van die paar keer, erg chaotisch en vlot, begeleidt door een weergaloze orkest wat uitbarst in misschien wel de mooiste variatie ooit op het thema. ''Impossible Mission'' met zijn militaristische begeleiding is het hoogtepunt qua suspense. Daarnaast laat Elfman nog wat ruimte over voor rust en liefde (''Claire''). 4 sterren

De spot/hilariteit van Frank's partners is vaak aanstekelijk gebracht, neem nu ''The Lads''. Daar tegenover staat de dreiging en spanning opgeroepen door de Reaper, vaak chaotisch en vol spanning.Elfman score is nergens echt vernieuwend, maar de afwisseling van eerder genoemde levert iets goeds op.Het thema van Night Before Christmas keert bijna in zijn volledige vorm even terug en vele andere dingen.Nadeel is dat ''het gevecht'' tussen de Reaper en Frank er niet opstaat.4 sterren

Zelfs in de film had ik vooral in het begin al een beetje moete met de vele herhaling. Deze weer dat zelfde Briony thema, variatie op variatie. Toch werkt het uitstekend op een ietswat kinderlijke manier, maar ook door een zekere sinistere toon die in tragere versies zit. De verdere vooral sombere toon is ook uitermate meeslepend. De typemachine dan... Geweldig!

Vind het toch wel een hele vakkundige, aansprekelijke score. Juist door het minimale geluid creeert Marianelli een uitstekende toon, die niet te veel aanwezig wil zijn aan het oppervlak, maar juist eronder zit. Nog niet op cd gehoord, maar het kan zijn dat het (uitstekende) leidmotief op cd voor iets te veel herhaling zorgt.

Genomineerd voor een Oscar in 1990. Niet geheel verassend een score met veel Cubaanse invloeden, mooi sensueel, hartverwarmend jazzy en mooi thematisch werk. Wel meer van zijn werk voor Sydney Pollack films heeft dit specifieke geluid, waarbij het er maar vanaf hangt welke je als eerste hoort. Begon zelf als eerst met Random Hearts
(link), waardoor Havana eigenlijk al aan kracht moest inboeten wegens de vele gelijkenissen.

Grusin kon het niet geloven, maar dit was alweer zijn 9e samenwerking met Sydney Pollack.Grusin is een jazz typje, altijd al geweest.Voor Random Hearts vormde hij een quartet met 3 andere befaamde namen uit die hoek: Grusin zelf op de piano, Terence Blanchard met de trompet, Harvey Mason met de drums en John Patitucci verzorgt de bass.Vanwege hun affiniteit met jazz, helpt dit de score, er is sprake van toegevoegde waarde.

Blanchard heeft altijd al bewezen goed met een trompet over weg te kunnen (de bewijzen liggen bij scores als Malcolm X).De lichte jazz die deze heren grotendeels spelen, kenmerkt de film. Maar een merkwaardige mix van drama, romantiek en een thriller zijlijn voor een film, dat kan een probleem zijn. Maar niet voor Grusin, die met zijn quartet een schemerig effect creert, soms jazz noir.

Een gedeelte zich afspelend in Miami zorgde voor een aparte track (‘’Aqui En Miami’’).Met een Cubaans ritme en gevoel weet Grusin vakmensen uit te nodigen tot een geweldig geheel. ‘’Symbolisch’’ opgenomen in Miami, hoe verzin je het… Het Miami gevoel wordt in enkele andere tracks zelfs aangevuld met Latijnse invloeden (Grusin vertel het idee hierachter eens).Wellicht net zo Random als het jazz Heart van zijn score.

Nu mag de componist de nadruk wel op het drama en romantiek leggen door middel van jazz. Maar het spannende moet ook nog aanbod komen. In track 8 ‘’Keys’’ komt dit al even om de hoek kijken. Pas bij ‘’Seasonal Change’’ en ‘’Closing In’’ komt dit element echt naar voren.Er komt zowaar wat vaart in, waar dat hiervoor een enkele minuut te vinden was.Een wat aangescherpte trompet van Blanchard, een wat hevigere piano van Grusin en warempel een gespannen vioolmotiefje.

Soms lijkt het zeer op Havana, soms op Sabrina en soms op The Firm (als het aankomt op de spanning).Een toch zeer kalme score en ,meer dan op het eerste gezicht, complex. 4 sterren

Je luistert deze score van Grusin jaren niet en probeert te achterhalen hoe deze ook alweer klonk.De piano zal te binnen schieten, meer in principe niet.Die piano is dan ook de drijfveer van Grusin, nog meer aanwezig dan in andere scores.Deze bepaalt het tempo grotendeels, creert de suspense door voelbaar sneller te spelen, door te pingelen, misschien een beetje tegen het crashen naarmate de score vordert.Maar de componist vergeet niet de rest van zijn principiele jazz-stijl.Juist dat blijft niet hangen.3.5 sterren

Deze in Schotland afspelende tv-film zou behoorlijk wat beloven als het op de muziek aan komt; traditionele Schotse muziek is immers prachtig. Stewart koos er echter voor om voor om vooral zijn keyboards te hanteren. De stukken met echte bagpipes en anderen (echte) instrumenten zijn fantastisch, maar helaas dun gezaaid.

Regisseur Ben Verbong zoekt het nooit zo in Nederland als het gaat om een geschikte componist vinden. Met Nicola Piovani werkte hij een keer of 5 samen, waaronder De Schorpioen en Het Meisje Met het Rode Haar. Voor De Kassiere kwam David A. Stewart aan boord, die wel iets van affiniteit met film had toendertijd, alhoewel deze bijzonder vaak slechts als popmuzikant werd gevraagd. Logisch gezien zijn achtergrond, en hieruit vloeide een hit voort. Al wat eerder, zo rond 68' was er dat gevoel van filmmakers om een pophitje er in te stoppen, iets aanstekelijks, iets wat meer publiek zou moeten trekken en de verkoop van soundtrack cd's zou verhogen. Dat gebeurde uiteraard in een sneltreinvaart. Stewart ging samen met Candy Dulfer om de tafel zitten waaruit het overbekende gepopulariserende stuk vandaan komt; Stewart speelt gitaar, Dulfer reageert met de sax. En dat is uitstekend, voor een gigantische succes wereldwijd garant zelfs! Maar Stewart schreef ook de score, waarvan weinige zich maar iets kunnen herinneren. De film heeft wat weg van Besson's La Femme Nikita, zo klinkt De Kassiere dus aardig als Eric Serra's score. Het resultaat is een zeer beklemmende score waar Stewart piano, gitaar en synthesizers omzet in een soms grauw omhulsel. Patrick Seymour hielp zo hier en daarmee met de score, maar zijn invloeden zijn moeilijk af te lezen. Deze zelfde man verzorgde zo ook harmonica melodieen voor Stewart's score van Cookie's Fortune. Seymour scoorde echter ook zelfstandig scores waaronder Paul Verhoeven's Showgirls en De Johnsons. 4 sterren

Arnold kent goede tijden met Stargate, Independence Day en Tomorrow Never Dies. Vele andere scores zijn met gemengde gevoelens ontvangen. Enough is er zo een, Die Another Day is er ook zo een. Zijn elektronische aanpak voor Changing Lanes, wekt nergens echt iets op.Met zijn elektronische aanpak, die nergens opvalt, veelal ook de zogenaamde actie stukken die zich niet lijken te onderscheiden van de rest. De echo's en het thema-loze van de score, zorgt ook niet voor veel goeds.Nergens een emotie, maar wel een aardige sfeer schetsing in zijn geschreven score.Die sfeer is soms een tikkeltje dromerig. Dat is dan ook het sterkste punt van de score. 3 sterren

Die opbouw van Arnold zijn werk bleef op een gegeven moment een beetje steken met de Godzilla score. Bij Stargate gebruikte hij etnische invloeden, zelfs in Bond scores. Ook Godzilla zitten enkele fragmenten hiervan en ook deze score is weer zo heerlijk in de lijn van Stargate, Indepence Day en de rest van de spektakel stukken. Inderdaad niks nieuws maar nog steeds een gigantisch stuk spektakel wat nogal bedriegelijk is en steeds weer een hogere versnelling inzet. Vooral de laatste circa 18 minuten zijn energiek alom. 4.5 sterren

Arnold's stijl van Stargate is duidelijk aanwezig in deze score. Thematisch is de componist gegroeid. Alleen al naar de end credits luisteren geeft al genoeg weer van zijn groei. Het massale koor weet precies de benodigde dreiging op te roepen en Arnold gebruikt dit koor uiterst effectief. 4.5 sterren

Uitstekende Bondscore. Waar Arnold met Die Another Day te ver door draaide met elektronische middelen, maakte hij dat helemaal weer goed met Casino Royale. De klasse van die score is hier weer wat minder en Arnold kiest overduidelijk voor score zonder al grote identiteit (wat prima is). Een vrij onderkoelde score, met licht gebruik van het thema, maar vooral erg veel goede spanning en ritmes. Ook zijn de exotische klanken uitstekend erin geschreven.

Uitgebracht rond dezelfde tijd dat Arnold's score voor Tomorrow Never Dies op de markt verscheen.Het zijnn overigens allemaal covers, die dus niet in een Bond-film te horen zijn. Bjork zou bijvoorbeeld You Only Live twice doen, maar die haalde het album niet. Arnold wilde eigenlijk de bestaande muziek vernieuwen en kijken waar hij uit zou komen. On Her Majesty's secret service is door de mix gedraaid door the Propellorheads, jhet thema in zijn techno versie. Deze zelfde groep werkte ook samen met Arnold voor zijn score van Tomorrow Never Dies. Echt hoogstand is het over het algemeen niet, ik hoor liever een bondscore. Desondanks een verrassend en apart idee van Arnold. 3 sterren

Alhoewel verschillende sferen door elkaar heen lopen mag en kan de score ingedeeld worden in 3 verschillende delen:

-beginnend met mysterieuze sfeer.

Alhoewel ''Stargate overture'' gelijk al een epische binnenkomer is. De langzame opbouw naar het thema toe met een hels koor.Het militaristische motief doet zijn intrede in ''Orion'' en is zo bv ook weer te horen in ''Entering the Stargate''.

-exotisch, met een liefdesthema erdoor verweven.

De 2e track van de cd ''Giza, 1928'' laat je kennis maken met de Egyptische oudheid en het etnische tintje. Egyptische percussie, wat overgaat in helse kreten van het koor, gecombineerd met de zwepende violen.''Caravan of Nagadalone'' is zo'n zelfde soort track, kijkende naar de intro van Giza. Het is vocaal Natacha Atlas die hier voor kippenvel zorgt. Temidden van een mannenkoor wat gebruikt is door de score heen, is zij de buitenstander. Ze krijgt dan ook de ruimte voor haar eigen stem in Caravan.

-donker en actievol

''Battle at the Piramid en soort gelijke tracks. Arnold's gebruik van een machtig, vol orkest en overweldigend gebruik van koper secties en vibrerende percussie doen je trillen van opwinding.
Going Home is de laatste track die het avontuurlijke/epische aspect als in de openingstrack en verder in de score benadrukt met een laatste portie sterk thematisch werk.

Dat een mens soms iets erg laat ontdekt is hier met deze score met een bepaald iets het geval. Enkele korte malen in tracks als Hamburg Brake In citeert Arnold het 4 notige motiefje van Tina Turner's titelsong van Goldeneye. Waar dat normaal bij iedere Bond enkele voor een en dezelfde film wordt gebruikt moffelt hij het weg ergens op bepaalde plekken. Ik kon dit gister pas degelijk vertalen.

Vooral en iets minder in zijn latere Bond scores grijpt Arnold terug naar eerdere spektakele scores die met bepaalde orchestraties en technieken die ook met gemak in Tomorrow konde passen. Na White Knight (gebruikt na de titelsong) en The Sinking of Devonshire is er eigenlijk geen enkel orchestraal stuk wat dit nog kan overtreffen. Maar uiteraard is alles zo uiterst complex en vol ingenieuze ideeen dat het weinig uitmaakt. White Knight zou zo bij een verlenging van de Fort Knox actiescenes uit Goldfinger kunnen zijn, waarbij Barry's track Dawn Raid on Fort Knox de boel zo ontzettend opwindend maakte om te ervaren.

De dvd bevat ook een audio commentaar van de componist, naast ook een zeer aardig interview!

Bond scores kende ik al zat genoeg vanuit de film die ik keer op keer keek. Tomorrow was echt de eerste die ik zowel in de bioscoop zag alsmede de score van had. Met kerst onder boom, het werd een traditie. Ik vermoed dat ik binnen een paar maanden tijd na december 97' al een boel zomaar ineens had gekocht. Barry is natuurlijke de Bond componist, maar mocht ik een top lijst maken, komt deze op de 2e plek te staan, waarboven Goldfinger.

De zanger en gitaarspelers van de Foo Fighters, die een filmscore doet, iets wat langzamerhand niet geheel ongebruikelijk is de laatste zoveel jaar.Een steeds terugkerend thema is gegrom van een gitaar in een riff.Vol hoge ritmische gehaltes met steeds weer de gitaar, hier en daar wat meer ingetogen.Een enorme verrassing was het niet, maar Grohl heeft de kwaliteiten. 3.5 sterren