Jerry Goldsmith's score werd vervangen na wat getest met de films door een Tangerine Dream score. Zo zou de film meer publiek moeten trekken, vooral jeugdige wel te verstaan. Die van Goldsmith is echter alleen in de Europese versie te horen. Het gebeurt wel vaker dat een Europese versie afgewezen werk behoudt, zoals ook K-2 van Hans Zimmer. Tangerine Dream komt hier echter met een wat zwakkere score dan die van Goldsmith, en tevens ook een mindere score van hun cv. 3 sterren

Tangerine Dream werd door Friedkin ingehuurd om zo'n anderhalf uur score te componeren op basis van het script. Dat script veranderde hier en daar uiteraard, maar ze schreven de gehele score nog voordat de film klaar was. Na maanden en maanden vond de regisseur het genoeg en liet het bij de anderhalf uur. Later in de montage ruimte bleek hun score materiaal zo goed bij de beelden te passen dat enkel preciese timing en dergelijken nog moest gebeuren. Het script en de sfeer was hen blijkbaar compleet duidelijk, met daarbij de gesprekken met Friedkin. Een score om heerlijke rillingen van te krijgen, al is hun stijl hier niet de meest interessante, maar wellicht wel de meest effectieve. 4 sterren

F-Zero X is is zo'n game waarbij je de muziek onmogelijk kon dempen tijdens het spelen. De rockn' roll gitaargeluiden zijn erg beneden pijl, maar ook erg ontoepasselijk. De Wipeout reeks heeft daar een veel betere keuze gemaakt met een diversiteit aan bestaande en origineel gecomponeerde techno muziek. Opvallend is wel dat F Zero X een midi score is waar men echte riffs voor gebruikte.

Blanchard score die intrigeert door de wisselwerking tussen Groman's feestleven, door swingende, relaxte jazz tegen de ernst van zijn lot door een stel violen die het hoofdthema vormen.Blanchard's Malcolm X schiet te binnen.Maar de verschillen liggen in het gebruik van percussie en etnisch element.Na Goldsmith met zijn eerbetoon aan 11 september op The Last Castle score, nu Blanchard voor 25th Hour in ''Ground Zero''.Het voelt zo intiem en eenzaam, met een etnische vocaal die de terrostisten voor stelt en fluit en pijpen voor de politie en brandweer van de stad.Ook zet de componist weer de trompet solo's in, maar met een minder effect als in Malcolm X.4.5 sterren

Een Spike Lee film, en dan vooral deze, kan niet zonder een zeer groot aantal hip hop nummers ter ondersteuning van de sfeer waarin de karaters van de film leven, een hele denk/leefwijze aan geeft, een cultuur. Daarnaast is er de score van Blanchard die ingenieus een emotioneel structuur door het verhaal heenweeft. De soms gespannen momenten hangen niet samen met hip hop maar met een veel meer snijdende spanning van orkest elementen. De echte emotionele lading wordt nergens gedekt door de hip hop en lijkt naast passend bij het soort mens in de specifieke wijk, eerder niet dan wel een emotionele toegevoegde waarde te hebben binnen de context. Wat de componist zo doet voor het verlies, de dood van een belangrijk karakter; een solo trompet inzetten, door hem zelf gespeeld. Hier speelt hij met een gevoel van overdenking en nagedachtenis, sterke emoties die gelukkig nergens de plank mis slaan. Er zullen mensen zijn die de melancholieke kleur niet zullen kunnen rijmen met de visuele en non-visuele bronmuziek, maar tevens de jazz-achtige koelheid heeft zijn weloverwogen functie. 4 sterren

Een Blanchard score die misschien wel beter is als ik denk. Het is een traditionele die goed past bij de gewoontes van die Batiste familie. Het is elegant als Original Sin van dezelfde componist. Beiden scores versterken ook de broeierige sfeer van de film met een sterk gevoel van misleiding en leugens. Dat doet hij weer met een traditioneel geluid, maar met de nodige onderhuise spanningen, vooral in de vorm van ook zijn kenmerkende jazz noir, die gepaard gaat met veel ziel. De spanningen tussen de vrouw en diens man die vreemd ging en gezien werdt door zijn jongste dochter, zijn zo sterk ondersteund door de muziek. De constante pijn en worsteling met dit probleem achtervolgt je evenveel als de vrouw.

Jazz muzikant Blanchard wilde altijd al eens in de voetsporen treden van Duke Ellington, die ooit de overstap waagde van jazz naar jazzy filmscores. Spike Lee had vertrouwen in hem voor Mo Metter Blues, waarmee gelijk bleek dat Blanchard de affiniteit er voor had. Jungle Fever werd de tweede Lee/Blanchard combi. Hierna volgde Malcolm X. Blanchard composities, veelal melodieuze jazz muziek en hier en daar wat ouderwetse swingmuziek, werken uitstekend bij Lee’s visie. Met de ‘’Opening Titles’’ duikt Blanchard meteen diep in de gedachten van Malcolm X. Dit thema is het hart van Malcolm en verandert met diens gebeurtenissen in de film van toon. Emotioneel krachtig sterk materiaal. Wat opvalt is dat het qua instrumentatie soms een beetje leeg klinkt, dat door het zeer kleine intieme orkest wat de componist ter beschikking had. Bestaande uit allerlei verschillende culture orkestleden, was dit met in het achterhoofd de thema’s van de film, een zeer apart project. 5 sterren

Vooral voor Nederlandse filmmuziekfans een waar spektakel, mede omdat het overgrote gedeelte nooit op cd is verschenen. Sommige zijn echter wel verschenen op andere albums, zoals dat thema van Regenwulpen op verscheiden cd's van Rooyen. Andere waren sommige dingen al eens op elpee's te vinden. Hoe dan ook, het blijft een geweldige uitgaven met ook een uitermate verzorgd boekje met informatie over iedere componist.

Zelf had ik waarvan selectie(s) op Alphabet staan Bob Zimmerman's De Avonden en Clous van Mechelen's De Tunnel al op een aparte score cd.

Toen deze release eraan kwam, stond ik er ook wat sceptisch tegenover. Het duurde nogal een tijd voordat het mij goed kon bekoren. Dat ligt vooral aan de stem van AFG die nogal bots, waarbij dan Armstrong's wat minimalistisch en nietszeggend aanvoelde, en aangevuld met electronica van Delay. De drie botsen, en het is eigenlijk te merken waar het toch vooral aan ligt; AFG die teveel herhaalt en misplaatst is. Toch als Armstrong fan heb ik doorgezet, wat ik anders echt niet had gedaan. In 'Choices' zitten meerdere piano stukken van Armstrong's Piano Works 'verborgen' op de achtergrond. Waren de vocals meer in overeenstemming met de rest, en liever woordloos, had dit geweldig kunnen zijn. 3.5 sterren (en mijn stem was blijkbaar verdwenen?)

U2's The Edge leende zijn talenten weleens voor iets film gerelateerds als de Bond song van Goldeneye of samen met enkele andere voor de score van No Maps for These Territories. Captive moet je zien als zijn enige echte score, met hulp van Michael Brook wel te verstaan, die een bepaalde riff verzon die The Edge op zijn beurt later weer veel gebruikte. Het is helaas te lang geleden sinds ik het eens hoorde, maar het leek in verte wel wat op Tangerine Dream.

Mark Mothersbaugh heeft wel betere scores geschreven. Dat valt vooral te merken aan het toch tamelijke normale gevoel bij zijn muziek, waar hij normaal vol leuke ideeen een originele, dwaze score aflevert.

Lange tijd hebben liefhebbers het moeten hebben van een lp en cd met orkestrale adapties van het New American orchestra, voordat uiteindelijk in 1994 de originele versies van deze tracks uitgegeven werden (en meer). Nu zijn geadapteerde stukken soms stukken minder door net dat kleine verschil in tempo, in klankkleur en dat soort zaken. Bij deze uitgaven is het echter een verademing. Het zijn weliswaar iets meer jazz-achtige interpretaties, maar het resultaat is geweldig.

Ik roem de keuzes van de regisseur Jordan Walker- Pearlman voor zijn score voor The Visit. Hij ziet niet zoveel in een enkele componist die een hele film voorziet van composities, ook al was dit bij meerdere van zijn films wel het feit. Hij voelt meer voor het bij elkaar zoeken van verschillende filmcomponisten die ieder een eigen emotie behandelen voor de film, maar dan wel heel erg gericht alsof hij scenes en aparte verhaallijnen aan het verdelen was. Men praat hier over Ramsey Lewis, Wallace Roney, Michael Bearden, Stefan Dickerson en (de belangrijkste) Stanley A. Smith. Deze laatste moest vooral de vele soorten verlangens van karakters in composities een emotie geven. Het is echter Michael Bearden's stukje score wat als hoofdthema wordt gebruikt. Smith zat dag in dag uit met de regisseur in een kamer als uitdokterend. En dan nog geen eens enkel om het over zijn composities te hebben, maar proberend te helpen aan het geheel. Zonder twijfel is dat een heel mooi resultaat geworden, met goede dramatiek, grenzend tegen het jazz-noir gebied. En is subtiel, teminste subtieler dan gedacht. Maar ook alles beiden de score van de heren is goed.

Ben altijd wel gecharmeerd van de scores van Nijland, al viel mij deze wat tegen. Hij arrangeerde ook wat bestaande muziekstukken opnieuw, maar buiten dat zijn zijn overgrote gedeelte originele composities niet heel indrukwekkend. Voorlopig 3.5 sterren

Ook dit is een zeer goede score van Nijland, gecomponeerd voor de televisie serie van Frans Weisz. Het Jaar van de Opvolging pas in het rijtje van scores waarbij de componist een klein ensemble gebruikt en deze goed gebruikt. Op Afbetaling had zo een orkest, en dat verschil hoor je. Maar Nijland met orkest of ensemble, het is altijd goed. Opvallend is de constante beweging van de score en de prachtige wisselwerking tussen hobo en snaarinstrumenten. De elektrische is ook geweldig. 4 sterren

Nijland is een zanger, hij schrijft liedjes, schrijft muziek voor films, reclames, doet theater en nog veel meer.Er kan gepraat worden over een man die van alle markten thuis is.Zijn werk als filmcomponist gaat van Leedvermaak en Op afbetaling tot aan Loenatik.

Theo Nijland in het cd-boekje:

''Al bij de eerste beelden van de film riep het verhaal associaties op met bepaalde Franse en Italiaanse films uit mijn jeugd. Ik weet de namen van die films allang niet meer, maar de komiek Louis de Funes speelde er vaak in mee.Ik kan me die filmmuziek al helemaal niet herinneren.Mischien zat er wel geen muziek onder, maar toch..

Ik heb composities gemaakt die daar naar verwijzen, naar muziek die misschien wel niet bestaat: illustratief, vrolijk en met vaart.En omdat 'Loenatik de moevie' ook heel romantisch en ontroerend is, hele romantische en ontroerende muziek.Alhoewel, dat moeten jullie zelf maar bepalen.Het was in ieder geval een feest om aan te werken.''


Dat het een feest was om te schrijven is te merken.Geen track zonder energiek en vrolijk karakter, met vlotte orchestratie.Violen dreigen hier en daar op de grens te zitten van mierzoet/komisch.
Het meest interessante is ''Ik Heb Je Gemist'' wat tevens ook het meest chaotische gedeelte is.Loenatik is ook van toepassing op de score; soms is/lijkt het te gek voor woorden.Op een gegeven moment wordt de Tango, voor een van de vrouwelijke patienten gebruikt, terwijl militaire geluiden voor de gestoorde Majoor Brederoo spreken.Deze zijn beiden in een aparte verhaallijn te volgen.Bij een hereniging van de hele groep in de film komen deze twee muzikale stijlen en al het andere bij elkaar.4 sterren

Zonder twijfel een van Newman's beste werken, dus die 5 staan er niet voor niets. Al een tijdje niet meer geluisterd, maar mijn impressie was een zeer unieke score. Van opzwepend, orchestraal werk in de lijn van Goldenthal tot aan huiveringwekkende opera stukken tot aan tot aan een zeeperig, maar prachtig thema.

Newman weet niet voor een verassing te zorgen met deze score, te plaatsen in de rij van American Beauty en alle andere gelijk in stijl.Puur en degelijk vakwerk. Routine mag het genoemd worden.Een ding wat zeer zeker eruit springt is de Bulgaarse invloed te horen in ''Zenu me, Mamo'', ''Oj Savice'' en ''Dobro Dosle''.Een zeker Bulgaars koor (natuurlijk uit de Balkan) zingt erop los.Dit geeft deze score net dat beetje extra.

Een punt van kritiek in relatie met de film ligt in een bepaald karakter in de film.Newman scoort een dreigend stuk voor de ex-man van Natalie.Iedere keer als deze opduikt straalt de dreiging ervan af.De rust overgebracht door Newman's werk, kent dus ineens een twist.En een belangrijke gebeurtenis wordt hierdoor alleen maar bevestigd: dit gaat binnen de kortste keren fout.Een andere verhaal was het geweest als deze met een wapen Natalie zou komen opzoeken. Daar was deze dreiging van de score wel op zijn plaats geweest.Had er dan gewoon geen muziek onder geplaatst. Nee dit is een onvergeeflijke fout van zowel regisseur als componist.

4 sterren voor de score

Met de score van American Beauty ging Newman een nieuwe stijl aannemen: veel meer electronische muziek en zonder nog een geheel orkest te gebruiken.voor Eren Brokovich componeerde hij een reprise van de score van American Beauty.Hij gebruikte dus steeds meer het zelfde soort geluid en besloot voor serieuze drama films dezelfde soort muziek te componeren. Met Pay it Forward besloot hij om zijn American Beauty score nog maar eens uit de kast te halen, wat af te stoffen en wat nieuwe elementen eraan toe te voegen. Dit heeft geleid tot een toch nog wel zeer aardige score. 3.5 sterren

Newman componeert nog al eens scores die erg onorthodox zijn in zowel composities als instrumentatie. Na een zweverige begin track is de score haast enkel nog beklemmend, duister en dreigend. Die constante dreiging zorgt voor een zeer fascinerende sfeer, hier en daar rustend op een romantisch themaatje met behulp van Chinese instrumenten. 4 sterren

Newman keert terug naar zijn ''roots'' van Shawshank. Dat betekent het creeren van een complexe score , die vooral berust op sfeer en thematisch slechts af en toe uitblinkt. Na een tijd van experimentele scores (begonnen met Eren Brokovich en eindigde na Pay It Forward) is het weer meer traditioneel qua composities, nu weer eindelijk met een echt orkest. Wat Ierse invloeden gaan samen met standaard instrumentatie waarbij de viool de belangrijkste is. Dit zorgt voor een eerder dromerig effect, dan zoals ik al eerder zei thematisch werk. Tracks als ''Dirty Money'' en ''Shoot the Dead'' zijn twee van de weinige actietracks waarbij Newman wel even losbreekt. 4.5 sterren

De score van Deadpool heeft aan de ene kant een zeer modern geluid, het soort wat wel meer grote Amerikaanse films typeert. Bij vlagen is het behoorlijk generiek en daarmee niet al te interessant. Aan de andere kant lijkt Holkenborg een ode te hebben geschreven aan de synthesizers die met name in de jaren '80 veel gebruikt werden in filmmuziek. Conceptueel valt hier veel plezier aan te beleven. Ook leuk is de bewuste knipoog naar zijn score van Run All Night.

De muziek reflecteert uitstekend het zelfbewuste karakter van de film, maar los van de film is het een behoorlijk problematische ervaring. Sommige andere scores van Holkenborg hebben daar (deels) ook mee te maken, uitmondend in een behoorlijk lelijke, nietszeggende en chaotische luistervaring.

Vind Tom Waits een verschikkelijk irritante artiest als het gaat om zijn normale werk (de songs van Night on Earth zijn ook weer niks). Jarmusch deed er echter echt goed aan hem een score te laten doen, waarbij een haast verborgen talent boven water komt. En hij gaf hem de vrijheid zoals Neil Young die had bij Dead Man. Een oplettend persoon herkent het hoofdthema waarmee Waits op de proppen kwam terug in alle andere delen en steden van de film, doch soms wat meer verborgen als anders door middel van een variatie instrumentatie. Vrij verfrissend. 4 sterren

De score van Jones na de samenwerking me Edelman voor The Last of the Mohicans. 'Cliffhanger'' het main theme, lijkt dan ook beangstigend veel op het thema van Mohicans; een heroisch thema met prachtige blazers en violen. Hier zit gelijk voor een gedeelte het probleem van de score. Het thema keert terug in een romantische vorm in ''I Understand'', een droevige in ''Frank's Demise''. Maar buiten dat thema klinkt het minder interessant. Wel weet Jones een perfecte spanning op te bouwen door de score heen, helaas dat de actietracks iets minder zijn. ''End Credits'' is te beschouwen als een goede samenvatting van dit alles. 4 sterren

Alex Proyas liet Graeme Revell een donkere score schrijven:
The Crow.Voor Dark City was het de taak aan Trevor Jones om iets donkers te componeren.Donker zonder twijfel met een goede afwisseling van orkest en electronica.Toch zijn het de synths die een groot deel van tijd opeisen.Dit roept om een zekere vergelijking met Don Davis en zijn werk voor The Matrix.Beiden creerde het type moderne filmscore, ook wisten beiden inventief om te springen met beschikbare middelen.Motiefjes, ook zoiets. Proyas heeft het blijkbaar ook niet zo op thematisch werk, dus werkt Jones grotendeels met motiefjes. Een motiefje voor het ‘tunen’ van de Strangers in tracks als ‘’Into the City’’ en ‘’The Strangers Are Tuning’’.Met percussief materiaal (drums) en inzet van de kopersectie, soms met een koor erbij.Ook kiest hij voor een liefdesthema (Emma) wat niet volledig wordt ontwikkeld.Wederom een Davis deja vu.Revell’s The Crow kan hier ook zeer makkelijk bij worden gehaald, zij het dat het daar tragisch aandoet en toch meer neigt naar iets sterk thematisch en veel meer voorbij vliegt.

De grote finale ‘’You Have the Power’’, de climax en het gevecht tussen Murdoch en de leider van de Strangers.Met een hoog tempo beginnend met drums, overgaand in de Strangers motiefjes, toewerkend naar een climax, waarna het donkere Emma thema werd terug keert.Al Jones’ voorgaande moeite bij elkaar wat uitmond in het hoogtepunt, met prachtige orchestrale uitbarstingen.Trevor Jones has the power.

Proyas is voor zijn nieuwste project, I Robot, in het bootje gestapt met Marco Beltrami.

4.5 sterren

Ooit eens de dvd gezien voor een interview met Jones.Op informatief gebied komt het niet verder dat hij de emotie wil versterken, bedankt daarvoor Jones.Maar zijn muziek is zeer zeker de moeite waard, geheel in zijn stijl met een mooi thema.De actietracks zijn van hoog niveeau, wat niet altijd gezegd kan worden van de het andere.3.5 sterren

Trevor Jones met een zowat vernieuwde stijl. Natuurlijk donker met gebruik van emotievol koor en de nodige tragiek. Maar die stijl, dat is nogal wennen. Mij sprak het niet zo aan. 3.5 sterren

Een score die uitgroeide tot een enorme geliefde score. Een prachtige samenwerking van Jones en Edelman, met ieder hun touch er in verwerkt. Het main theme is vol passie en emotie, een van de mooiste ooit geschreven. Vergelijk het met het thema van Jones Cliffhanger of Edelman's later gecomponeerde thema van Dragonheart. 5 sterren

Dat Rabin uit de voeten kon met thematisch sterk werk en zinderende actietracks, bewees hij al met Armageddon. ''Aftermath'' begint met een rustig, mooi thema, slechts gebruik makend van de normale orchestratie. Dit in tegenstellng tot het main theme van Armageddon, waar de elektrische gitaren nadrukkelijk gieren en grommen. Verrassend dat Rabin er niet ovor kiest om de Jaws weg op te gaan. Rabin kiest voor chaotische, spannende sfeer met een heroisch thema. ''Anarchy'' is zo'n chaotisch beginnende track, wat vrij snel over gaat in een heroisch thema, dit alles met veel vaart. Jammer genoeg loopt deze uitgaven met een sisser van een nummer 10 af. Desondanks zeer verfrissend en afwisselend, zo'n beetje het meest complexe werk van Rabin tot nu toe. 4.5 sterren

Harde elektronische geluiden, flink grommende gitaren, dat vat deze score van Rabin zo´n beetje wel samen. Origineel is het niet, simpel weg gewoon opwindende actie muziek. Thematisch stelt het allemaal niks voor. De overtreffende trap van herrie die al eerder te horen was, eigenlijk in het verlengde van wat tracks van zijn combi met Mancina voor Con Air. Eleanor, the last car, is vrouwelijk volgens Rains en cornuiten. Het is dan ook niet toevallig dat die vrouwelijkheid gepaard gaat met een herkenning in de vorm van een vrouwenstem. ''Keys to Eleanor'' is chronologisch gezien het eerste voorbeeld.''The Last Car'' begint hier dan ook mee. De stem, begeleid door percussie werkt hier toe naar een ambiant van chaotische, harde, heerlijke, spannende rock & rollende chase muziek. 4 sterren