Ik hoor het genre maar ik voel bij de meeste nummers helemaal niets, sorry. Composities zijn weliswaar meer dan aardig, maar de uitvoering is minder. Instrumentaal is het niet meer dan sessieniveau en de zang is wisselvallig van kwaliteit.

Het lijkt er ook op dat de solozang ook niet bij elk nummer door dezelfde zanger wordt ingevuld en mogelijk dat dat ook doorwerkt in mijn beoordeling: mooie nummers met soul zijn I've Come to Save You, en in iets mindere mate Too Many Cooks. Maar daar tegenover staan dan nummers als Backtrack en het verschrikkelijke Ain't That Lovin' You (ook slecht als parodie).

Klinkt als een geluid met veel potentieel, maar door wisselvallige uitvoering is het een album dat m.i. toch wel terecht niet als classic te boek staat.

Helemaal mee eens. Ik heb ook een heel dubbel gevoel na beluistering. De twee mooie nummers zijn best heel goed/bijzonder voor die tijd. Erg ambitieus, groot opgezet, en ook nog wat lonken met crossover naar jazz hier en daar. En er wordt best redelijk gezongen, al is er geen sprake van een grote ´voice´.

Maar niet alles is goed. Met name het ´ballad´-gedeelte is nauwelijks aan te horen zo hier en daar. Eerder in de soulalbums van de week hadden we de ´Main Ingredient´ en daar doet me het dan ook wel aan denken. Romantiek die me niet grijpt, foute strijkarrangementen en, ik zei het al eerder, een waardeloze geluidsproductie. De drums klinken als een nat pak kranten.

Neemt allemaal niet weg dat het wel aardig is om hierop gewezen te zijn. Maar dat dit niet een groot succes is geworden vind ik toch wel begrijpelijk. Dit is wat je noemt een liefhebbersplaat; niets aan te missen voor wie niet specifiek into het genre is, maar voor wie dat wel is: even luisteren want dit is niet alledaags.

De funky nummertjes zal ik meenemen als ik weer eens wat in die sfeer ga draaien ergens. Voor wie er over twijfelt: de funk is van de funksoort zoals die met wereldhit ´Barretta´s theme´ (uit dezelfde tijd) ook wel bekend werd.

Mooie oude verzamelaar van Arcade. Ging nog vooraf aan de meeste K-Tel platen die ik altijd wat minder vond van samenstelling. Op deze ook Zorba´s dance, dat heruitgebracht werd in 1974 (oorspronkelijk 1965) omdat het op de 1e plaats van de radio Veronica´s top 1000 stond. Verder toch wel mooie nummers op deze. Let ook op de BZN-track; die is nog uit de rockperiode (vóór Annie Schilder). Leuk is ook TSOP, een nummer waar ik destijds niets aan vond ´omdat er niets gebeurde´. Catapult en The Sweet waren mijn favorieten toen.

Geenszins originele verzameling van grotendeels vocale jazztoppers, waar je op het eerste gezicht best zonder kan. Maar dit is dan weer wel op plaat; Intempo, label/concept met als motto 'making music cool again' heeft een 7-tal platen uitgebracht waarbij het medium haast belangrijker lijkt dan wat erop staat. Naast deze is er een rock'n roll album, een '60's verzamelaar, een Elvis, een Sinatra, eentje met Love songs en een kerstplaat.
Voegt dus weinig toe aan het repertoire, maar het moet gezegd; de plaat, geluidskwaliteit, degelijkheid van het vinyl, tot aan de afwerking van de hoes; het is allemaal topkwaliteit. Meestal zijn verzamelplaten juist wat minder zorgvuldig afgewerkt dan gewone albums.

Voor wie nog aan het begin staat van de platenverzameling is dit echt een aanrader. Voor mij is de aanschaf vooral een afweging geweest. Kant 1 begint met twee nummers die je al veel te vaak hoort en natuurlijk heb ik ze ook al. Take the A train in de versie die je wil had ik merkwaardigerwijs nog niet en was voor mij een van de redenen voor aanschaf. Minnie the Moocher is een heel oude opname, en fijner dan wat je meestal hoort. Mack the Knife is een live-opname waarbij Ella uitgebreid refereert aan Louis' Armstrongs versie. Ikzelf ben noch van Louis noch van Ella groot liefhebber, dus dit doet me niet zoveel.

Ook kant 2 begint met een 'te bekend' Take Five maar dat is nou net weer een stuk dat ik toch elke keer weer graag hoor. Uitschieters zijn verder Mad About the Boy, ook weer bekend van een reclameliedje ofzoiets en Cry Me a River, al had ik die wel al in vele versies maar nog niet deze. De classic Summertime vind ik in deze versie juist wat minder maar toch wel weer leuk dat ik nu ook eindelijk eens iets heb van Lena Horne.

Oh ja: en ik kocht de mijne voor 6 euro 99 bij het Kruidvat.