Via het Jazzmagazine ben ik hierop gekomen (Stone Cold stond op de bonusCD). Ik zou er anders nooit aan begonnen zijn, want uit de omschrijvingen zou ik ook zeggen dat het best gemist kon worden. Amy vind ik geweldig, Duffy onecht en onbegrijpelijk hoog gewaardeerd en Adele vind ik nog erger. Als dit de voortzetting van de reeks is kon ik het beter overslaan, toch?

Qua stijl is de vergelijking soms bijna pijnlijk op zijn plaats, en zeker als je daar niet van houdt moet je dit zelfs niet proberen. Maar dit is op éen punt anders. Wat geen van de vergelijkende artiesten heeft is de gelukzaligheid in sfeer die dit album geeft zoals maar zo weinig albums dat bieden dit jaar. Je wordt er gewoon blij van. Het is dat stukje extra, dat wat muziek vermag boven ratio, dat hier sterk is. De titel zegt het eigenlijk al (is het geen prachtige titel ). Lekkere uitstapmuziek in puike composities, royaal (productie, instrumentarium, het is al genoemd) op de plaat gezet, met bovendien een zangeres die dit alles prima dragen kan.

Ik ga vandaag klaasinkopen doen. Ik denk dat ik deze maar voor mezelf in de zak stop

Ik werd wel geprikkeld door de sterk wisselende reacties, lelijke hoes en vooral door een opmerking ergens (ik geloof niet op MuMe, maar ergens in een krant ofzo) dat er 'eigenlijk geen mensen zijn van boven de 20 die dit begrijpen'.

Welnu: ik, kennelijk niet in de doelgroep, vind dit behoorlijk geweldig. Er is speelse afwisseling, en ook de teksten zijn opvallend raak. Er spreekt echt een enorme verhaalbehoefte uit, en typerend is dan ook dat het niet rijmt of klopt overal. Op de een of andere manier is het ook zeer romantisch, om maar eens een fout woord te gebruiken, en die romantiek is zonder voorbehoud of knipoog. Ook niet iets wat me vaak raakt.

Dat heb je maar soms: dat je bij de eerste beluistering van een nieuwe artiest meteen bij de eerste tonen van het eerste nummer gegrepen wordt. Laatste keer dat me dat zo sterk overkwam was bij Alela Diane, nu 2 jaar geleden. En nu dus bij dit album. Blue Peters Ass is een nummer waar je meteen mee meedrijft. Het heeft de catch van een niemendalletje en een vertrouwde feelgood door de baslijn en jazzy samenspel.
Het album is afwisselend, heeft bijna overal een opvallend mooie bas, mooie piano arrangementen zonder dat het een pianoplaat wordt en ook ik vind de zangeres goed. Niet alle nummer zijn even fraai, met name in het middenstuk was het een ietsje minder, maar al met al vind ik dit een van de beste JAVDW uit de totale reeks. Misschien niet voor de lange duur, maar dan toch zeker nu.
Vandaag op CD besteld bij de platenmaatschappij. Dankje blabla.

Ik kan me wel bij bovenstaande aansluiten, maar dan wel met een iets lagere waardering. Instrumentbeheersing en productie is inderdaad prima, en ik kan me ook nog wel herinneren dat dat indertijd ook als hoog werd aangeschreven. Het is de 'veilige poprock' zoals gaucho dat zo treffend noemt die de plaat bij mij onder de 3 sterren doet zakken. Vooral kant 1 (ik heb de LP) is behoorlijk 'ouwe-zakken rock', met slappe composities uit een tijd die bruiste van de creativiteit (topjaar voor de new wave, disco/rap, reggae/ska). Album bijna plichtmatig omgedraaid om helemaal te luisteren en toen ontdekte ik in tracks 8 en 9 ineens twee aardige popnummers; iets meer melodieuze vrolijkheid, iets meer spanning in de opbouw. Was het hele album maar zo!

Vandaag deze serieus beluisterd. Indertijd was dit zeer gevierd, maar ik had nooit een heel album geprobeerd. Maar deze dame doet het niet voor mij. Pat Benatar heeft best een reputatie als rock-dame maar ik vraag me nu toch af waarom. Love is a Battlefield is een mooi nummer, maar op dit album overheerst bij me toch het gevoel van het meisje dat zich stoerder voordoet dan ze is en haar beperkte talent wat overschreeuwt.

Het zal ook met de composities te maken hebben want die zijn niet inspirerend en hier en daar erger ik me ook aan de teksten. Hell Is for Children is wat buiten de standaard en daarmee wel verrassend, maar verder vind ik weinig te genieten. In het bijzonder als Kate Bush-liefhebber wil ik nog deze tip meegeven als alternatieve cover:

YouTube - The Puppini Sisters-Wuthering Heights

Ik heb het niet zo met Metheny. En dat komt eigenlijk vooral door de ´blije´ hymne-achtige passages die de composities zo typeren. Ik wilde er niet al te denigrerend over schrijven door het ´new age´ te noemen, maar toen zag ik dat Heemskerktollie dat ook al deed. Wel: ik vind dat dus ook.
Ik kan t niet laten hierbij ook te melden dat ik bij Follow Me overeenkomsten hoorde met Bowie´s This is not America (eveneens met Metheny), dat door veel Bowie fans toch als zeer matig wordt beschouwd.

Maar goed, als je daar doorheen luistert erken ik wel dat dit een album is dat aan alle kanten deugt; goed spel, afwisseling en, jawel ik ook, hier en daar betoverend gitaarspel. Mooiste stukje: na de 1e trompetsolo op Story Within a Story.
Een ander nummer, dat ik ronduit prachtig vind is The Roots of Coincidence. Ook al het ´rocknumer´ genoemd, is het vooral de totale beleving, met opbouw en scherpe triphop bochten die het bijzonder maken. Hier ineens wél scherpe kantjes, en heerlijk dat de smooth jazz dan ineens zo sterk ontstegen kan worden zonder dat de plank wordt misgeslagen. Kon hij niet een heel album maken zo?

Dit is duidelijk niet zomaar wat, en ik moet het eens zijn met wcs´s positieve aanbevelingen in het Jazz-album van de week topic. Ik hoor het knappe van de plotselinge afwisselingen en opgebouwde spanning, al gaat mij dat soms ook wel erg ver; soms moet je wel heel lang wachten op de volgende noot, zeg maar.

Ik vind het nummer Head over Heels het beste, omdat de sterke aspecten van het album (spanning, stite én afwisseling) het best laat horen. Bijzonder hoe de (accoord-)wendingen in het stuk een buitelend gevoel geven, terwijl het objectief een toch vrij ´leeg´ nummer is. Als geheel is het album voor mij toch te veel ´knap´ en te weinig ´lekker´. Ik word er niet genoeg ingetrokken, en dat heb ik wel vaker bij piano als het zo bedachtzaam wordt gespeeld. Evengoed een prima lees-album (wederom refererend aan wcs´ eerdere commentaar).

Redelijk album van een artiest waarvan ik tot voor kort nooit had gehoord. Sound is wat gedateerd, want veel nummers (vooral ´Racism´) hebben die typische mid-80´s beat. PL is pure R&B uit Harlem met een keurig sausje (´baptist church member´, en dat staat zelfs op de hoes).

Zal niet hoog scoren buiten de R&B liefhebbers.

Jazz bonusalbum van de maand.

Ook van deze had ik nog nooit gehoord, maar dit is weer een lekkere keuze van blabla.

Het mooie van dit album is dat ik echt alle instrumentalisten top vind. Voor JF Jenny-Clark was ik al gewaarschuwd, maar de sax, die op Folk song even vlinderig speelt als ware het een dwarsfluit, is ook echt om van te genieten. Het folky geluid in de jazz zou voor mij wellicht een aardige verdere zoekrichting zijn, want al weer vind ik dat nummer er bovenuit steken (zie mijn post bij het jazzalbum van de week van Louis Sclavis).

Dat er voor de drums een hoofdrol is spreekt voor zich. Bij het beluisteren zit je dan ook middenin het drumstel. Maar toch is dit geenszins een album waaruit dat oppervlakkig beluisterd meteen duidelijk wordt; Paul Motian soleert namelijk niet maar speelt. Bij ´drum music´ duurt het zo waarachtig even voordat je door hebt dat de andere instrumenten gestopt zijn. Daarbij is het zeer ritmevast allemaal en het escaleert niet. Een soort impressionistisch ritme krijg je dan. Knap, maar vooral ook: lekker. Dat gaat dus ook goed samen met de bas, en dat komt bij het titelnummer het beste naar voren. Ongeloofelijk bijna dat dat nummer zo lang duurt, dat heb ik bij beluistering helemaal niet gemerkt (heb alles blind naar de mp3 gedaan en ben pas veel later hier gaan kijken).

Helaas lijkt ook dit album weer lastig verkrijgbaar, maar als ik het voor een redelijke prijs ooit tegenkom gaat-ie mee. Heb ik ook eens een mooi album uit 1979 waar géén disco op staat .

Heerlijk zompige Philly-funk. Do it Anyway You Wanna is natuurlijk een eerste-orde-dance-classic. Zo´n plaat die je op een feest pakt als niets meer werkt. En het nummer is wel representatief voor het album (al blijft het wel het beste nummer). Het funky orgeltje bepaalt in belangrijke mate de sound, maar toch is de hele instrumentale invulling wel prima. Dat komt mooi van pas als er een beetje naar de jazz wordt gelonkt zoals in Micky D's .

De meeste nummers zijn wel wat traag voor echte dance, en verwacht ook geen zware funk, maar ritmisch is het dik in orde allemaal. Vermeldenswaard uptempo nummer is daarnaast zeker de titeltrack (nr 6), met een nog veel beter ´terug naar het oerritme´-gevoel dan de wereldhit. Ergens vind ik de hoes ook precies passen bij de plaat: je ziet dat er gedanst kan worden, maar je weet ook meteen: dit is geen disco. Een plaat met een bijna vergeten sound.

Gisteren op Koninginnedag gescoord voor 50 cent. Wat een geweldige plaat is dit!

Natuurlijk is het geluid wat uit de tijd, maar de hymne-gevoelige composities maken toch dat je dit zonder nostalgie-gevoelens aan die tijd van begin tot eind kan genieten; enigszins treurig constateerde ik bij eerste beluistering bij Go west dat ik al weer aan het laatste nummer was. Go West in de versie op dit album vind ik trouwens - met alles wat je tegen het nummer kan hebben - een gedurfde maar zeer geslaagde cover.
Het openingsnummer (ook een hitje geweest) is mijn favoriet, maar er is dus meer moois. To Speak Is a Sin is zo´n nummer dat ik na de eerste tien seconden al geweldig vind; met zo´n huppelend baslijntje gevolgd door tegenritme bij de synths (seconde 6-7).

Pet Shop Boys is toch een van die artiesten van wie ik de tijdloze klasse op het moment zelf te weinig door heb gehad (al vond ik de hits meestal wel lekker). In 2009 een fenomenaal concert van ze gezien en nu dus deze CD met heel wat tot voor kort voor mij verborgen juweeltjes erop!

(edit) ik vind de titel ook 'erg' mooi.

Ik ben geen echte kenner in de Hiphop, en pik zo maar af en toe maar eens iets op (31 Hiphopalbums, ik heb ze net even geteld). Ik volg het dus niet maar kan ineens gegrepen worden als het opvalt, anders is, echt emotioneel trekt , zoiets. Had al veel goede kritieken gelezen over de vorige van dit duo (?) en hoorde toen het titelnummer van deze waarna ik meteen al besloot dit maar eens te willen hebben.

Dit album is in diverse overzichten zeer ´rijk´; zoveel in te ontdekken en geen enkel moment waarop je denkt; ´schiet maar op, volgende´. En ook af en toe even een minuutje of wat zónder rap, waarbij de muziek wel even op de boventoon mag (als in ´Traveller´, dat kennelijk ook bij anderen op waardering mag rekenen).
Een plaat die je ineens weer trekt naar een genre waar je eigenlijk even alle belangstelling voor had opzij gezet is wel even een bijzonderheid. Voor mij op dit moment zelfs even de beste Nederlandse plaat van ná 2000.

In de reeks JAvdW is dit wel een soort van ´alltime greatest´ combinatie, Zowel Brötzmann, Drake als Parker kwamen al meerdere keren langs. En ik durf het bijna niet te zeggen na zoveel lof hierboven: geen van drieen kan bij mij echt iets emotioneels teweeg brengen en dat geldt ook voor de combinatie. Drake blijft een halve rocker, Brötzmann is nog steeds tevaak een schreeuwlelijk en Parker is Parker (commentaren elders).

Natuurlijk zijn er mooie momenten en de sfeer is lekker intens, zeker bij Never Run But Go vanaf het einde van part 1. Mooie opbouw met dynamiekverschillen erin ook. Als je verder weinig om handen hebt is het prima tijdsverdrijf om deze eens door te gaan (ik beluisterde vandaag nog maar eens want de vorige keer was al weer veel te lang geleden). Maar als geheel is me er teveel geldingsdrang; een overkill aan performance en net iets te weinig muziek.

Snelle disco van Disco-prominent Fred Jacques Petrus, die later kwam met meer commerciele successen als Change en de BB&Q band. Op deze is de sound nog zeer ongepolijst, en breaks komen vrij ongenuanceerd binnenvallen. Wel vol energie, en - voor mij - met veel jeugdsentiment. Mede-stijlbepalend voor de Italiaanse disco die in die tijd rond de 130-135 BPM moest zijn. (Italo-disco kwam pas later als term voor - overigens hiermee niet helemaal vergelijkbare - disco uit Italie).

Deze aantrekkelijkheid gaat voor mij ook op. Ik ben niet helemaal bevestigd in mijn associatie met Earth Wind & Fire, maar ik blijf er toch bij (luister naar een nummer als ´faces´ of runnin met toch ook interessante baslijn/percussie -combi´s en blazers (mooie break op 2´30´´). Ik ben me van bewust dat EWF geen jazz is, maar iedereen die t repertoire kent weet dat het er soms wel tegenaan ligt. Voor de ouderen: aanvang van dit nummer was ooit NOS ´Avondspits´ tune.

Uiteraard is dit verder iets heel anders. Veel meer nadruk op de solerende instrumenten, en de opbouw is ook bijzonder; waar het oppervlakkig het een aanzwellen en ontspannen is van ´uitbarstingen´ wordt er ook een reis gemaakt, waarbij je zeg maar onbewust van continent verhuist: Het ritme én de wildheid van de blazers lijken dan samen te spannen in een stiekeme sprong van een soort Zuidamerikaanse Samba om na wat teleporterende soli weer op te duiken in Afrika. Het is deze reis die deze plaat interessant maakt, en die ook vereist dat het nummer de tijd wel nodig heeft. Weet niet of ik dit nog vaak ga draaien, maar als curiositeit is het zeker leuk om te kennen, dit.

Mooi aan het album is dat het zo lekker laidback is. Vrije van- de-wereld´-muziek, met een stevig appel naar de natuur. Ik moest ook even denken aan George Russell , een eerdere keuze uit het JAvdW topic. Past zo ook mooi in de tijd.

De nummers verschillen enorm in dynamiek en het dwaalt af en toe behoorlijk van de jazz af met soms zelfs wat muzakkige stuctuur. Plat is het echter nergens; dat ´vrije´ zit overal wel in.
Muzikaal het beste vind ik de laatste 2 stukken, waarbij de overgang van Morning Prayer naar Bailophone Dance me deed denken aan de opbouw van zijn Black Unity album. Ook een overgang van ´strand´ naar ´jungle´.

Ik zag dat beide albums uit 1971 waren. Als ik moet kiezen dan ga ik als totaal album toch wel meer voor de intensere Black Unity, maar je vraagt je ook af waarom ze niet tegelijk zijn uitgebracht - ik vind het prima aanvullingen op elkaar.

Lekker dance plaatje. Beste dance op de luisterpaal die ik daar ooit gehoord heb. ´Minimal house´ was het label op de paal, instrumental en electronic, Maar opvallend ´glad´ in vergelijking met electro-dance die ik laatstelijk hoorde. Ik wil nog wel eens moeite hebben met quasi interessante tegenritmes en te- onpas geluidseffecten, zoals je dat wel meer hoort in de electronic dance (Justice, Simian Mobile Disco); ook allebei prima, maar niet zo ´lekker´ als deze.

Daarmee is het nog zeker geen recht- op- en- neer house. Geluidjes, rare breaks en leegheid is er in ruim hogere mate dan acceptabel is voor het top 40-oor. Tijdelijke favoriet bij tweede beluistering: ´Moths´: een hypnotiserende track waarvan ik de aantrekkelijkheid niet goed kan doorgronden of omschrijven.

Verbazend goed voor zo´n totaal vergeten groepje. En dat komt dan uit België; wel dan is dit toch een plaat met internationale allure, ook zeker in de tijd geplaatst. Heel aardige jazzy funk, waarbij instrumentarium ruim is opgezet met redelijke goede blazers, een goede bas en een grote rol voor de toetsen, al kan die laatste het voor mij toch niet helemaal waarmaken. Humpty Dumpty en Aria vind ik het beste en de openingstrack kan er ook goed mee door. Die getuigt ook van inzicht in het genre (het album van Marvin Gaye - uit hetzelfde jaar - was niet meteen vanaf het begin zo algemeen erkend als classic, meen ik te weten).

Een paar toch wat saaiere stukken zoals de povere (vooral ook toetsen-) arrangementen in You Got Me Hummin (weet niet waarvan dat een cover moet zijn, sorry) en ook de pianosolo verderop op kant 2 is onder de maat. Maar al met al toch een interessant album waarvan het alleen al leuk is om de naam te kennen. Op de MuMe meeting (in Antwerpen) kreeg ik geen respons op deze 'minder bekende' Placebo.

Ietwat tegenvallende funkplaat, die ik kocht op de MuMe meeting in Antwerpen. Standing on the Verge is de single die ik al kende, een heerlijk funknummer, met opvallende freaky samenzang, maar dat blijkt dan ook meteen wel de beste track en dat is altijd jammer. Gotta Find a Woman is ook prima, een wat meer naar disco leunende laid-back funk track. Maar de rest is toch allemaal wat minder. Het nerveuze City Life overtuigt niet en de ballads vallen me tegen.
De productie is maar zozo en mijn (LP) exemplaar lag ook nog een beetje uit het midden. Maar als album is het dus niet goed genoeg om opnieuw te kopen en bij de beste tracks stoort het gelukkig niet.

Tegenwoordig zou het een promotie-item zijn, maar destijds was dit gewoon een verzamelalbum als vele andere. Wel heel duidelijk dus van van Radio Veronica, met het zendschip op de cover en de etherfrequentie in de titel. Allemaal Nederlandse artiesten ook. Let ook weer op BZN als oude rockers; geen best nummer, maar toch een cultuurshock voor wie alleen de latere BZN kent. De Tee Set was ooit mijn eerste favoriete band (met She likes Weeds). Alexander Curly, hier nog in de post-hippietijd, werd nummer 1 met I'll Never Drink Again en zou dat 3 jaar later weer doen met Guus (´kom naar huus´). George Baker´s Little Green Bag, tegenwoordig vooral bekend van de soundtrack van Pulp Fiction, is hier leuk terug te vinden tussen zijn regio- en tijdsgenoten.

Ja, dit wil er bij mij wel in. Dagelijks op de mp3 woonwerk al een tijdje. Ik vind m ook steeds leuker worden vanwege een aantrekkingskracht met iets heel vertrouwds erin. Voor het geval dat ik daar al aan had kunnen twijfelen gaf unaej het al aan:
Disco forever!

Naast het ritmische heeft het ook iets heel luchtigs en positiefs. Natuulijk door de optimistische melodieen maar de steelsound zelf is ook altijd goed voor een beetje zonneschijn.
Zoiets als die knijptoeters (toch?) in ´Monsoon´, daar kom je nu gewoon mee weg zonder dat het een parodie wordt: het past hier heel mooi in. Mooi geluid ook; je hoort gewoon dat ze een stukje van de microfoon af staan.

Lekker plaatje hoor!