Een erg, erg goed soulalbum van de (eervorige?) week. Het deed me meteen denken aan Lee Moses; overeenkomsten zijn er immers genoeg (ook 1971, beide met hippie-invoeden, ook eenmalig, ook min of meer vergeten. Tenslotte ook vanwege de keuze voor California Dreaming als cover). Raad eens wat: DEZE vind ik NOG BETER

Eigenlijk alleen maar goede nummers. Bijzonder goed instrumentaal ook, beter dan bijna alle andere soul uit die tijd. De instrumentaaltjes zijn dan ook zeker geen vullertjes. Waar ik California Dreaming eerder als niet te coveren had bestempeld, moet ik dat hierbij weer intrekken. Instrumentaal, ja kom er maar eens op!

Baby Huey's stem is daarbij zeer ok, en de voordracht in ' A Change Is Going to Come' mag er ook zijn. Als er vervallen wordt in gesproken woord wordt dat voor mij vaak krultenerig. Zo niet hier. Eigenlijk is het gewoon een heel ander nummer dat dan dus ook bestaansrecht heeft naast het 'origineel'.

Eigenlijk net als het vorige album diezelfde sfeer; de muzieksoort zegt je dat het rock is, maar intussen staan er weer veel rustige, naar countryrock leunende nummers op. Ze storen mij niet. Ik vind trouwens ´Cigarettes, Wedding Bands´ een kandidaat opvolger voor ´The Funeral´. Misschien iets minder dynamiek, maar wel weer een meeslepende melodie. Het nummer had wel wat langer gemogen, alsook het hele album. Hoewel dit album iets minder memorabel goed is, toch een blijvertje voor mij.

Deze lag bij mij al zo'n tien jaar onbeluisterd op zolder. Toch maar eens opgelegd. Op de repertoirekeuze kan je weinig kritiek hebben; West Side Story (tracks 1 en 3) is voor mij sowieso altijd oké. Dit zijn wel de stukken waarmee je je als zangeres kan onderscheiden. Het klinkt ook als een uiterst sfeervol en succesvol concert. Maar sorry, zowel zang als presentatie kan ik maar nauwelijks verdragen; de laatste twee nummers zelfs ergerlijk slecht door het ontbreken van de daarbij behorende soul. De nummers met Barry Gibb zijn een lichtpuntje.

Zo, heb ik eindelijk ook eens een soundtrack geplaatst. Met een beetje hulp van neo, want het was allemaal niet zo eenduidig wie bijvoorbeeld hier de artiest is. Zo zijn er een paar mooie stukken van de Chieftains te vinden op dit album, maar er zitten ook reeds bestaande opnamen van klassieke stukken tussen, en ook stukken die speciaal voor de fim zijn gearrangeerd. Allemaal bedacht en bijeengebracht door dus L. Rosenman, die dit trouwens wel voor meer films heeft gedaan.

Al met al een heel sfeervol album, met muziek die bij mij de film wat naar de achtergrond heeft gedrukt. De film is ook bepaald het bekijken wel waard, heeft ook veel sfeer en drama, maar ik moet zeggen dat ik er verder niet veel meer van weet.

Frappant dat nog niemand iets gezegd heeft over het toch wel aparte concept - afwisselend solo-nummers met alleen (bas)gitaar en mnummers met meerdere instrumenten en slagwerk - 50/50 verdeeld. Ik heb alleen de mp3 s en mis daardoor wel wat informatie; is het nu zo dat alle gitaarpartijen door 1 persoon (Hein van de Geyn) worden gespeeld?

Opvallend vind ik ook de naamgeving van de tracks. Commercieel sterk gekozen. My Funny Valentine (altijd leuk) wordt uitgeschreven maar Greensleeves (' Folk Song' ) niet. Van sommige titels wordt een tracklisting tenslotte alleen maar minder interessant. Ook leuk is dat je nummers als 'Clapton' en 'Beck' creeert en er dan - je bent tenslotte Nederlander - een nummer ' Akkerman' naast zet.

Ik vind het geheel een aantrekkelijke plaat. Als hierboven genoemd (en dus niet allen vanwege de titels) is dit goed toegankelijk voor niet-jazzluisteraars, en verdomd durf ik hier en daar de kwalificatie 'funky' nog wel aan. Voor zover men met de niemandalletjes die solo-partijen worden bedoeld, deel ik die mening in elk geval niet. Prettige stukjes, te luisteren als muzak (tis rustig dus vast wel) maar heel mooi gespeeld.

Ik vind tenslotte Celestion een opvallend nummer. Aanvankelijk in negatieve zin (start toch met een tijdloos standaard intro, en je verwacht op elk moment dat Astrud Gilberto gaat invallen), stijgt het gaandeweg boven zichzelf uit. En ik ben niet eens zo'n sologitaar liefhebber. Mooi nummer.

Beluisterd als soulalbum vd week. Heel goede plaat, waarbij mijn beoordeling van ´heel goed´ duidelijk niet alleen komt door Betty Davis zelf of haar stem, al kan ik wel beamen wat daar aan positiefs over is gezegd hierboven (mooi volledig met context-info die ik niet kende trouwens). Maar wat ik dan nog wel wil toevoegen is mijn waardering voor het mooie begin 70´s geluid, dat me wel doet denken aan de eerste plaat van Parliament. Ook hier niet alleen funk, maar vooral ook het rockgeluid van de begin 70´s aanwezig. De duidelijke verwijzingen naar vrije sex zijn natuurlijk ook niet los te zien van het tijdsbeeld. Al met al een mooi document.

Een echte mid-seventies plaat, soft en degelijk, compleet met de onuitroeibare dwarsfluit al vanaf de eerste maten prominent aanwezig. Op zich vind ik het best als een plaat een sterk stempel heeft van de tijdsgeest, als het maar lekkere muziek is. En kwalitatief ís dit ook een aardige plaat, zij het met voor mij net te weinig echt leuke stukken om er nog vaak op terug te komen.

Ik vind om te beginnen haar stem erg prettig en ze heeft daarbij een nonchalanche in haar stem die het toch wel erg easy repertoire net niet té zoetig maakt maakt. Ik bedacht me tijdens het schrijven dat ik dat ook een van de aantrekkelijkheden vind van een nu-soul zangeres als Jill Scott.

Ook arrangementen / instrumentaal is het sterk wat hier gebracht wordt; maakt voor mij echt een verschil. Het verbaast me niets dat dit kennelijk een band is van enige faam (zie zinuzlki). Bij de toch niet echt geweldige ballad Passion hoor je gewoon dat er een heel sterke saxofonist aan het werk is.
Ik vind het titelnummer het beste, en prima is ook Sugar Daddy, vanwege dat het toch net iets meer pit heeft. Na dat nummer vind ik het album toch wel erg wegzakken in de nietszeggende achtergrondromantiek.

Aan mij ook niet zo besteed, maar wel tweemaal helemaal gehoord. Erg veel nummers, maar al met al komt het album toch niet zeer lang over. De nummers zelf zijn echter niet alleen kort, maar helaas ook wat niemendallerig. met daaronder nogal wat mindere covers.
Het prachtige Angel of the Morning blijft maar met moeite overeind, Ik heb zelf het nummer van Melanie, Merilee Rush, Juice Newton en Nina Simone en die zijn echt allemaal wel beter vind ik.
Stand by Your Man en vooral Little Things Mean a Lot zijn helemaal niet om door te komen; echt foute nummers. Ain´t that Peculiar is inderdaad wel aardig. Maar ik heb in herinnering dan ook Chaka Khan, die het volgens mij ook deed en dat helpt niet echt (Chaka zo´n beetje mijn favoriete soulzangeres) .

Maar niet alles is naar; My Heart Is Closed for the Season (ken ik niet in andere versie) vind ik bijvoorbeeld heel mooi, met een accoordschema dat erg lijkt op ´Move on Up´ van Curtis Mayfield (weet niet welke ouder is trouwens). Het nummer daarna is ook wel lekker.
Al met al te vaak ´zakt het in´ en scoort het als album voor mij een onvoldoende.

Een van die zeldzame Greatest Hits die je helemaal kan draaien. Je gelooft gewoon niet dat het allemaal van één man komt. Met het mooie jazzy 'just the two of us', waarvan ik laatst een afschuwelijke versie hoorde in een reclame ofzo. Soulshadows is ook lekker easy. Lovely Day, de grote dance-hit staat er natuurlijk op, en ook op dit album staat dé versie van 'Ain't no sunshine', een van de meest gecoverde soul-nummers ooit.

Met de roots in de gospel is dit echt een soulabum met een herkomst. Pluspunten zijn er genoeg; de man kan zingen, het meteen herkenbare toetsenspel is heerlijk losjes en door de samenwerking met George Harrison krijg je dat My Sweet Lord meteen iets meer is dan een gewone cover.
Maar toch vind ik niet alles even geslaagd. De gospel, af en toe wel erg opzichtig aanwezig, schaadt de tijdloosheid van wat het album tot een classic of een verborgen schat zou maken, en de ballads, later toch een sterk punt van hem, doen hier nog weinig. Little Girl klinkt als een vingeroefening voor het latere You are So Beautiful .

When You Are Mine vind ik een van de beste stukken als geheel; de gospel invloed is naar de achtergrond, er is vooral ook soul en het is zelfs een beetje funky. Als er in de snellere stukken een beetje doorgespeeld wordt met piano is het album op zijn sterkst. Het titelnummer had bijvoorbeeld van mij nog wel iets langer gemogen. I've Got a Feeling is een leuke curiositeit als minder bekende Beatles-cover.

Met de minpunten hierboven is het onmiskenbare talent van Preston intussen wel overal aanwezig, en dan wat mij betreft dus nadrukkelijk mét de toetsen. Toch zal ik hier niet snel achterheen gaan om het in mijn verzameling op te nemen.

Deze beluisterde ik onlangs als Soulalbum van de week. Het bleek dat het de bedoeling was dat ik deze had genomen. Dit album bevat 6 nummers daarvan (7 t/m 13). De eerste 6 komen van Black Ivory - Baby, Won't You Change Your Mind (1972). Daarmee is dit dus een ´verzamelaar´ die bijna een 2 LP op 1 CD biedt.

Met het uitzoeken hiervan ben ik nog wel wat te weten gekomen over BI, dat me als naam nog wel vaag bekend voor kwam. Zo is BI´s bekendste nummer onder discoliefhebbers ( ) ´Mainline´ en is met name Leroy Burgess nog een hele grote geworden in het genre.

En dat kán je met een beetje fantasie wel horen op dit album al. Want waar ik de langzame nummers maar niets vind, zijn de midtempo songs (Loveland, Wishful Thinking) ritmisch wel aanstekelijk. Veel meer dan het steverige Surrender, dat weliswaar productioneel staat als een huis, maar qua sound niets toevoegt aan bijvoorbeeld tijdgenoten Jackson 5.

Geen om aan te schaffen voor mij maar een prettige kennismaking met de historie van de man die later zou terugkeren bij onder meer de Peter Jaques Band, Bumblebee United, Change, Farley Jackmaster Funk, Inner Life en Phreek.

Wat ik me kan voorstellen is dat deze mensen er zelf erg van genieten, want dit klinkt echt als een goede feestpaat, en het plezier spat eraf. Qua style is dit ook helemaal dik-in-orde; mooie variatie tussen de nummers, precies een goede verhouding tussen oud en nieuw en instrumentaal ook alles prima de luxe.

Maar echt iets toevoegen doet het niet. Alles doet je wel ergens aan denken. Nergens een ook maar enigszins nieuwe vondst of melodietje, Het is een beetje de als de cover-band die in zijn set alleen het allerbekendste durft te spelen in de angst dat de dansvloer leegloopt; alles op veilig. Vreemd dat ook nog niemand de vergelijking maakte met de Blues Brothers, want dáár lijkt dit op (alleen de relativering ontbreekt). Voor mensen die het rauwe, bluesachtige leuk vinden kan ik niet nalaten te wijzen op het bestaan van Nederlandse acts als Homesick and the Backstabbers of gewoon die ouwe knarren van de Livin´ Blues. Boogie zou zo gepast hebben op dat live-album van Ten Years After. Of als makeover van deze veel betere Nederlandse Boogie

Vind ik dit nu helemaal niets? - dat toch niet. Daar is het te fraai voor uitgevoerd, en als dit ergens live staat moet ik er misschien wel heen. En I´m Broke oeioeioei dat funkt toch wel heel fraai hoor!

Prettig album. Ik was ooit toevallig tegen Furr aangelopen, die ik door Amazon als aanbevolen kreeg ´voor mensen die dit album ook kochten´ (en dat was toen de laatste Band of Horses, geloof ik). Het is een van de weinige CD´s die ik zo heb leren kenen en op basis van die kleine stukjes op de Amazonsite ook meteen gekocht heb.

Dit album - het is al gezegd - is een stuk ´netter´, en bevat veel meer (ook oudere) pop invloeden dan het wat ruwere, roots-achtigere Furr. Vaak wordt dat gezien als gemakkelijk, twijfelachtig en aanvankelijk was ook ik wat teleurgesteld. Na tweede beluistering blijken er dan toch wel weer mooie composities op te staan, en ben ik wat enhousiaster geworden over deze ´progrock-country´. Het derde nummer lijkt zelfs een beetje op Pink Floyd; uitermate verrassend hoe ongeforceerd dat dan toch klinkt. Bij Sadie moet ik toch aannemen dat het niet toevallig op de Beatles lijkt, maar ook dat is speels gedaan, het irriteert me niet.
Laughing Lover is het nummer dat meteen werkt, en wat ik wel heel leuk vond is dat die zangeres in The Tree waarvan ik de naam wilde opzoeken om te onthouden de bij mij toch zeer favoriete Alela Diane blijkt te zijn .

Al met al een rijke en bovenal warme popplaat, met als enige minpuntje misschien de teksten, die toch wel vrij ´modieus in orde´ en dus nietszeggend zijn. Genoeg blijft over om met dit album een blijvertje te gaan worden, dit toch nog behoorlijk onbekende Blitzen Trapper.

Toevallig in bezit gekregen. Ik verbaasde me erover hoeveel nummers ik kende (wel 3). Ik erger me er nog net niet aan, maar de muziek is niet geweldig en de teksten, een beetje naief-romantisch, niet iets wat me aanspreekt, zijn naar mijn smaak wel erg prominent aanwezig. Waar een groep als Toontje Lager (uit dezelfde tijd) min of meer met hetzelfde recept werkt, vind ik dat toch stukken beter.

Als een album al begint, zonder dat dat hilarisch is bedoeld, met:

Ik zou best op een eiland willen zijn
waar het barst van de rozen en jasmijn.

Dan moet ik wel even wegslikken om t niet meteen af te zetten.

Ik wist dat het zijn specialiteit was, maar hoorde het nog niet een volledig album lang en dan is het fijn als het eens zo aangereikt wordt als album van de week/maand.

Hoewel samenspel en stemkunstenarij prima is, word ik er muzikaal níet door gegrepen. Wat we hier natuurlijk wel hebben is een ontspannen stukje entertainment. Sfeer lijkt ook prima in de zaal; je hebt gewoon zin om weer eens naar een jazz-concert te gaan. In die zin dan toch zeker ook geen tegenvaller.

Ik vind dit geen fijn album. Instrumentaal is het wel netjes verzorgd, en de zang is ook wel ok. Maar originaliteit is ver te zoeken. Als je het vergelijkt met wat er in de soul destijds gebeurde in de vroege 70´s (Marvin Gaye, Curtis, eerdere soulalbums van de week als Roberta Flack en Terry Callier) is dit toch meer een lopende-band product. Instrumentaal hoor ik ingewerkte slimmigheidjes van succesfactoren uit grote soulhits, en de stramienteksten van Recipe for Peace, I Get My Groove from You, One Ounce of Prevention - eigenlijk drie keer hetzelfde - zijn bijna onverdraaglijk slecht. Tel daarbij op de inhoudelijk betekenisvolle maar qua soul toch zeer koude tekst van If You Took a Survey, en het lijkt erop dat Bobby een ontzettend bekrompen wereldbeeld heeft of niet weet wat-ie zingt. Dat maakt al met al geen overtuigende soul.

Aardigste nummer zijn wel die waar er een beetje gefunkt en gerockt wordt met aardige baspartij (This While Funky World Is a Ghetto, How Do You Spell Love ) maar die kunnen voor mij het album ook niet boven de voldoende tillen.

Och en er staat nog helemaal niets bij t soulabum van de vorige week. Nou dan moet ik maar de eerste zijn. Het is spijtig als eerste met minnetjes te moeten komen, want ik vond t niet zo veel. Qua sfeer en productie is het album wel mooi gemaakt; doet hier en daar wel denken aan Gaye´s ´What´s Going on´. Maar goed geluid maakt natuurlijk nog geen goed album.
Het openings- en titelnummer is nog veelbelovend; er zit een mooie ´trance´ in aan het eind en lijkt dan toch nog te vroeg afgebroken: jammer. Maar dan is het voor mij wel een beetje klaar met dit album. Er staan dan gewoon te weinig goede composities/songs op het album meer. Pijnlijk duidelijk merk je dan dat de enige songs met (tekstuele) inhoud de covers zijn (3, 6 en 8 van resp Beatles, Kenny Rogers en Neil Diamond) en die vallen bij mij dan ook nog eens niet goed. Vooral ´Sweet Caroline´ is een regelrechte ramp. Nog niet eens door het nummer of door slechte zang, maar meer door de mismatch: song en artiest hadden nooit bij elkaar moeten komen.
Van alle resterende nummers is misschien het slotnummer nog het aardigste. Daar zitten wel stukjes in dat ik denk: ja, soul.

"All that I want Is to be a Rolling Stone" (van track 11). Dat vat 't wel goed samen; ik wil ook wel eens iets dat echt niet binnen bereik ligt. Titelnummer vind ik nog het beste, al zal dat inderdaad ook zijn vanwege de ritmesectie die uit 'Sympathy for the Devil' lijkt weggehaald. Ik kende nog verrassend veel van deze CD, terwijl ik bepaald geen fan ben. En ik ga dat ook niet worden. Met name als de zang wat indringender of emotioneler moet klinken werkt dat bij mij alleen maar op de lachspieren. Ik kan dit niet serieus nemen. Iemand die deze wil hebben? Ik heb een versie mét 'Save a Prayer".

Ik heb deze twee keer geprobeerd en bij de tweede keer stond het me al een beetje tegen. De trompet is hier wel erg op de voorgrond en ook voortdurend aanwezig. De rest houdt zich nogal op de vlakte; het is echt een soloplaat wat dat aangaat. En ik vind het helemaal niet zo mooi ook. Zowel het spel als de improvisatie vind ik maar matigjes. Met name bij het slotnummer is het doorbijten. Misschien is dit gewoon iets te ouderwets voor mijn verwende oren.

Wow, nu heb ik echt iets bijzonders! Ik was bijzonder trots dat ik dit kende en in bezit had toen het er pas was. Je kan het je moeilijk meer voorstellen omdat de Boys Town Gang later een wereldhit scoorde met ´Can´t take my Eyes of You´, een vrij platte cover. Dit album echter is echt iets anders.

De disco was in die tijd toch al vaak vrij ´sexy´zeg maar. En ik heb verschillende ´disco-hijgplaten´, maar dit is de enige met een heuse sex-scene er op en dit zijn twee mannen, waarbij nog een dame toekijkt ondat ze dat zo lekker vindt. Allemaal in de lange disco-break van het titelnummer, waarbij de beat natuurlijk gewoon doorhamert. Uniek en ook later nooit meer zoiets gehoord. Op de LP-hoes staat ook de mededeling ´May contain material not suitable for children or the prudish´. Da´s nog eens wat anders dan de standaard waarschuwing die je tegenwoordig moet verwachten als er een keer ´fuck´ wordt gezegd. Dat gebeurt hier trouwens niet

Ik zag dat ´Cruisin´ ook wel voorkomt op de CD-verzamelaar van de BTG in een 3-minutenversie. Ik stel mij voor dat het onder kenners een zeer populair nummers is, in feite hét nummer van de BTG. Wel: de reden daarvoor is dus gelegen in de versie op dit album.

Geen rommel, wel tweede garnituur. Bij de eerste noten is mijn associatie: oei! oud! Je komt dan vervolgens wel lekker in de sfeer, maar je hebt toch het idee gaandeweg het album dat er weinig waardevols van ze zelf in zit. Dat merk je bijvoorbeeld al wel bij A Change Is Gonna Come waar ze wel een eigen draai aangeven, maar daarbij toch wel afbreuk doen aan het nummer. Ik geloof dat het nu de derde of al weer 4e keer is dat het nummer figureert op een Soul-album van de Week. Wel: dit vind ik de minste. Speciaal voor MAS: check Baby Huey´s versie van dit eerdere Soul album vd Week, een van de hoogst gewaardeerde!

Verder onverwachts vond ik Spoonful. Te prijzen voor de repertoirekeus; maar ook hier met een uitvoering ook maar zozo. Een goede vriend van me, fan van Howling Wolf, heeft het ook op repertoire staan met zijn band, en ik ben toch in de verleiding dat ik zijn versie beter vind. Instrumentaal komen ze ook wel iets tekort vind ik.

Wel een lekkere losse sfeer, maar toch een beetje onder de maat.

" This life and then the rest -
With you I have been blessed -
what more can you expect ".

Is dit een afscheid?

Qua compositie/melodie is het hele album weinig vernieuwend, met uitzondering misschien van What Love Can Do. Maar ook zonder te vernieuwen kan een Bruce Springsteen album je beroeren zoals alleen goede muziek dat kan. Gewoon, omdat hij er zoveel van zichzelf in legt. De geluidsproductie - wall of sound, maar soms ook juist weer helemaal niet - helpt daarbij wel om het te maken tot een album dat groots afsteekt ten opzichte van de middelmaat.

Oppervlakkig beluisterd geeft dit album weinig nieuws, en er zijn nummers bij die ik best wel als ´gezapig´ zou willen kwalificeren: zeker in het eerste deel met Working on a Dream , My Lucky Day en dan vooral ook Queen of the Supermarket dat me meteen deed denken aan Smokeys Living Next door to Alice (zowel tekst, ritme als accoordschema). ´op de routine´ las ik al een paar keer hierboven.
Maar anderszins zitten er zwaar melancholische stukken in het album als This Life (van waaruit het citaat), Kingdom of Days en The Wrestler . Alsof Bruce terugkijkt op zijn eigen leven en een testament geeft. Gaat dit niet allemaal over zijn Life Itself?

Ook Last Carnival en Oulaw Pete gaan over levens waar wordt teruggekeken. Hoewel ik ook me wel erger aan de niet te missen associatie met Kiss´I was Made for Loving You (ik zag dat ook anderen dat al hadden opgepikt) is dit toch een monumentaal nummer. Vooral het laatste couplet, met de vertraging, waarbij "Can You hear Me" ineens een spiritueel tintje krijgt, grijpt me aan. Meer dan een song is het een epos, een beetje als Hurricane van Bob Dylan. Dat ik daaraan moest denken kwam misschien ook wel weer door Tomorrow Never Knows, want dat is ook wel een soort van Bob Dylan -nummer.

Uiteindelijk is het dus vooral de combinatie van indrukken, met daarin enerzijds berustende en beschouwende nummers, en anderzijds in- en expliciet de emotie in de dankbaarheid voor wat het leven te bieden had en heeft, dat dit album voor mij bijzonder maakt, en dat eigenlijk zonder dat ik het meteen een geweldig goed album vind (The River zal toch wel mijn favoriet blijven). Hoewel ik het hem en de fans niet toewens, zou het een perfect album zijn om de carriere mee af te sluiten.