Italiaanse verzamalaar (´versioni originali´) die mij echt een Italiaans en zomers gevoel geeft, en dan bedoel ik niet alleen de hoes. Verschillende nummers zal je ook echt niet buiten Italië horen, zoals je Benny Nijman ook niet snel op de Italiaanse radio zal horen. Waarmee ik ook het niveau wil aangeven: niet al te hoog. Maar dus wel op zijn Italiaans. Bijzondere aandacht voor het over-the-top-kitsch en (daardoor/ondanks) hartverscheurend mooie ´No Time No Space´. Het is de perfecte schlager, waarbij je gewoon even je ideeen over zogenaamde kwaliteitspop moet laten gaan, en dan laat het je niet meer los. Een van de all-favorieten hier in huis, met name ook van mevrouw sq.

Ik denk dat ik een beetje feestvreude moet verstoren. Ik vind dit niet zo bijzonder. Niet vervelend, maar een beetje niksig, niet meeslepend (niet genoeg althans). Wat ik bedoel hoor je bijvoorbeeld bij ´I´ve Been Loving you Too Long´. Vlak na Otis´versie is dat toch een vrij overbodige (en mindere) cover en anders kan ik die van Tina Turner nog wel aanbevelen, die voegt tenminste wat toe.
Ander punt: ik zou misschien wel wat positiever zijn bij een iets betere geluidsopnamekwaliteit, want die is toch wel slecht, ook gelet op het jaar 1967. Een nummer als ´Any Other Way´ heeft best iets aantrekkelijks, maar de stem is daar toch wat afgeknepen op de plaat gezet. Verder vind ik net als psychonaatje dat er iets minder ballads op hadden kunnen staan.

Frappant is dat ik het hierboven geprezen Old Tears juist de grootste afknapper vind van het album. De aanzet voorspelt inderdaad een relaxte ouderwets goede swing, maar nog in dezelfde seconde is daar de domper: Auww! . Ben ik er te gevoelig voor of wat het ook is: voor mij meteen tegen de haren in. Hij speelt zodanig morsig en zo weinig melodieus dat wat wellicht door moet gaan voor artistiek bij mij doorkomt als ongeinspireerd en af en toe zelfs vals.

Bij de meer vlotte nummers Song of Hope en vooral James Baldwin to the Rescue is het voor mij meteen allemaal wat positiever, met de bas in een meer ondersteunende rol. Misschien wat minder improvisatie jazz en meer ´liedjes´, maar met de blazers en de zang wordt een soort intieme sfeer gemaakt die wel prettig aankomt. Jammer dat de tekst soms zo hoogdravend moet zijn, waardoor bijvoorbeeld het titelnummer wel als ondragelijk afvalt. Willen we het White House echt wel tot het Red House maken? Op dit soul album van een paar weken geleden moest het immers nog zwart worden geverfd .

Qua geluid en sfeer een bij vlagen lekker en intiem album, en inderdaad als beloofd veel toegankelijker dan de andere platen van William Parker met een aantal leuke songs. Een groot liefhebber van de bassist Parker ben ik er verder niet mee geworden.

Het is me toch wat om dit te nemen als ´album van de week´, omdat het zich immers niet echt tot een oordeel laat beluisteren in een week. Wel: ik heb er de tijd voor genomen die ik nodig had en ben er nu met 3 weken wel doorheen.

Mijn eindoordeel komt toch niet veel verder dan ´interessant, en hier en daar sterk´. Maar een topfavoriet zal het nooit van me worden. Sterke kanten zijn de tijd die wordt genomen voor opbouw - daar gaat zeker een werking van uit - en artistiek gebruik van tempo-wisselingen en ritme´s in zijn algemeenheid. De drummer vind ik dan ook de belangrijkste van het stel, al bast de naamgevende artiest natuurlijk ook vaak het ritme (en helaas wat minder melodie).

Bij het openingsnummer is de bas eigenlijk nog het meeste zoals ik het het liefst hoor; in het begin meteen de toon aangevend, en verderop een lekkere solo. Maar dan is het beste voor de bas wel geweest. Hij zingt of swingt daarna niet veel meer.

Moholo is dan een nummer waar het slagwerk de boventoon heeft en vind ik een van de beste stukken. Three Clay Pots vind ik ook mooi afwisselend. The Peach Orchard en Posium Pendasem vind ik minder goed. Hoewel het titelnummer wel spannend blijft door verrassingen in de ontwikkeling, vind ik dat er grote stukken zijn waar te veel op de dissonant wordt gespeeld: net iets teveel herriemakerij door sax en piano. De bas lijkt daarentegen weer nauwelijks in beweging te willen komen.

Alles valt dan weer op zijn plaats bij Leaf Dance, dat ik het beste nummer vind. De piano, ook hier weer wild uitslaand, staat meer in dienst van het nummer en is heerlijk vluchtig, en eigenlijk geldt dat voor alle instrumenten. Toen ik het voor het eerst hoorde moest ik denken aan branding of wind, of iets anders natuurlijks. Dat komt door het ritmisch spel, waarbij er enerzijds wel wat structuur lijkt te zijn, maar op een losse mannier en die meteen verdwijnt als je het gevonden denkt te hebben. Toen ik zag dat het Leaf Dance heette, trof mij dat bijzonder, alsof ze de titel voor mij hadden bedacht. Mooie titel voor een bijzonder stuk.

Als ik dit schrijf ben ik de laatste twee stukken al weer wat vergeten, maar ik weet nog dat ik ze beide wel aardig vond, met het slotnumer als beste van de twee.

Al met al dus een ritmisch spannende, knappe en artistieke plaat, die mij evenwel niet in het hart raakt. Daarvoor is het me toch wat te kil, en - inderdaad te weinig melodieus. Ik vind het album leuk op een analytische wijze, niet zo zeer om er helemaal in op te gaan zoals dat voor mij met de beste muziek hoort te zijn.

Leuk om je kennissen eens te verrassen met het titelnummer, die ongetwijfeld met respect en/of verbazing zullen opkijken waar je dit nu weer vandaan hebt, maar ik denk dat ik voor mezelf de meeste draaibeurten van deze plaat (ik ben alle nummers wel 4, 5 keer langsgeweest) wel achter mij heb.

Ik zag dat er heel wat commentaren waren geschreven. Kemm geeft daarbij het beste weer wat mijn indrukken zijn. Ik heb het de afgelopen twee weken meermalen, maar steeds in stukjes beluisterd. Losse nummertjes, die wat verspreid geraakt waren op mijn mp3 speler. Ik vind de sfeer lekker en ook wel zomers zou ik haast zeggen. Er zit ook geen uitgesproken zwak stuk tussen. Dat is, gezien de gedateerdheid eigenlijk al bijzonder. Na een tijdlang deelnemen in dit topic is namelijk mijn vooroordeel, als zou soul vóór 1970 toch vooral een single-aangelegenheid zijn, toch best vaak bevestigd.

Maar deze is dus in zijn geheel ok, een fijne, zomerse collectie liedjes. Mooie sound, met goede zang en bas en blazers lekker gedoseerd. Wel zijn ze enigszins uitwisselbaar, en er steekt er ook niet eentje uit als ware het een classic. Af en toe denk je wel even hé!, maar dan blijkt de motown-sound-song Lucky to Be Loved by You wel erg te lijken op How Sweet it is to be Loved by You van Marvin Gaye (1964). Ook het andere stuk dat opvalt, in feite mijn favoriet van het album A Love That's Worth Having doet me denken aan iets, maar dat zit verder weg.

Als ik deze eens tegenkom koop ik m wel denk ik, maar het moet dan wel een uitverkoopje zijn.

Ja, bekend van de hits. En als ik dit album als LP tegenkom voor een leuke prijs (kansloos lijkt me) neem ik m zeker mee, met zo´n nostalgische hoes.

Maar muzikaal vind ik het maar net gemiddeld. Hoewel het wel aardig is om eens wat meer te horen van deze soul-pionier vind ik de hits namelijk wel het beste van het album. De rest voegt voor mij weinig toe, precies zoals je dat wel vaker had met albums uit de beginperiode van de popmuziek. Gedegen sound, en het wordt nergens echt beroerd, maar geen te ontdekken juweeltjes op deze.