Extreem is het niet, maar daarmee voor mij zeker niet meteen gemiddeld. Gemerkt heb ik dat dit zich album toch gemakkelijk vaak laat beluisteren, zowel oppervlakkig als intensief.
Misschien geen topprestaties van instrumentbeheersing, maar hier wordt wel goede muziek gemaakt. Het album bevat meer 'liedjes' dan 'pure jazz' (liefst geen discussie het gaat me nu niet om de definitie van jazz) - in elk geval in verhouding met veel andere albums uit de reeks. Parks speelt daarbij zonder hoge geldingsdrang, zo lijkt het en daamee wordt het mooi een eenheid met de rest.

De nummers die na een tijdje wel wat minder worden zijn gek genoeg juist de lange stukken. Ik verbeeld me dat de thema's teveel herhaald worden of niet interessant genoeg zijn. Misschien ook is het wel dat datgene dat me aantrekt in dit album (van de nummers die ik mooi vind mede ook de thema's) zich kennelijk niet zo verdraagt met lengte.

Into the Labyrinth (melodieus) en vooral Praise (ritmisch) vind ik de beste nummers.

Van deze soort hadden we er nog niet veel in het jazz-album van de week en daarom een prima keuze van Thoommusic. Ik denk dat ik deze nog wel eens ga kopen. Twijfelgevalletje wachtend op aanbieding zullen we maar zeggen.

Leuk voor de verzamelaar. Dat ben ik dus. Deze schuif ik daarom vandaag als 11e ABBA-Lp mijn verzameling in, en anders dan Madjack71 vind ik de hoes juist erg leuk. Blijkbaar voor de Amerikaanse markt gemaakt (met alleen releases in US, Mexico en Canada) is dit inderdaad niet een standaard verzameling. Mij valt op dat zorgvuldig is gekozen voor de meer hymne-achtige composities, en alle uptempo/dance hits ontbreken (denk Waterloo, Does Your Mother Know, Voulez Vous, Gimme Gimme Gimme, Honey Honey, Dancing Queen, Mamma Mia). Dat maakt het een bijzonder prettig luisterbaar verzamelalbum. Je zou willen dat 'Arrival' erbij stond.

Eerste beluistering achter de rug. Grotendeels is mijn mening niet heel anders dan over de vooruit verschenen singles; echt typisch ABBA, misschien wel degelijker dan ooit, maar echt overweldigend wordt het nergens. "Keep an Eye on Dan" is voor nu het meest pakkende liedje, en ik was emotioneel heftig getroffen door de laatste pianoklanken (gelijk aan intro van de ABBA-hit SOS). Het is al vaker genoemd zie ik nu teruglezend, maar gelukkig wist ik dat niet van te voren

Neemt allemaal niet weg dat ik heel blij ben met deze plaat, de heroprichting van ABBA, inclusief alle hysterie eromheen. En ik doe gewoon lekker mee; volgend jaar 27 mei sta ik in de ABBA arena .

Ik zou m al bijna kopen voor de hoes en ik denk dat als ik deze op LP tegenkom ik er geen weerstand aan kan bieden.
Muzikaal ga ik er niet helemaal voor, al is het bepaald dynamisch en afwisselend. De punky numers (Iggy, Perfect Bitch, High Heel Blues, Thing) zijn aardig, maar alleen Iggy zou me bij onbewust beluisteren echt opvallen als iets bijzonders. De langzamere nummers (3, 6, 8, 10 , 11) zijn wel snel saai, met een sax die niet goed weet waar t heen moet. al is er vaak nog wel een verrassinkje aan het einde. Om Konz en in wat mindere mate Remember zijn de stukken waar leuk jazzy wordt gespeeld, met voor mij de drummer in de hoofdrol. Ludwig van Ramone begint veelbelovend (en met zo´n titel verwacht je ook wel wat) maar komt als experiment niet goed tot leven.

Leuk om eens gehoord te hebben, maar minder vernieuwend en verrassend als je zou willen. In de verte krijg ik wel wat associaties met de punkfunk van Rip Rig & Panic uit de begin jaren ´80, maar zo artistiek is het toch niet. De eerste twee nummers houden het even spanend, maar blijken dus de beste.

Moeilijk, moeilijk. Bijna een soort van loungemuziek maar dan met minder voorspelbaarheid. Vooral het eerste nummer is een prettige verrassing; Return to the Original Matrix heeft een aardige opbouw, mooie drums en genoeg spanning. Shades of Appearance begint met een veelbelovend thema, maar kent een lang en vrij saai intermezzo voordat het dan pas weer een beetje leuk wordt.
En eigenlijk is dat het wel het verhaal van de hele plaat: liever hoor ik wat minder synthsgepiel en wat meer samenspel met interessante dums. Laatste twee stukken zijn wat dat betreft ook mager en vind ik ook minder dan de eerste twee.

Een erg prettig geluid (de productie is weliswaar glad maar toch wel passend, vind ik) maar, op het eerste nummer na, zijn er net iets teveel ´wacht´ momenten om het interessant te houden. Omdat de featuring artiest misschien niet geheel toevallig ook de drummer is, is die Doug Scharin toch een naam om te onthouden.

Ik heb deze nu tweemaal helemaal gehoord en ik vind m erg goed. De verhouding vrije improvisatie / structuur is helemaal goed en bij bepaalde stukken zit ik er meteen helemaal in.
Eigenlijk hoef je er helemaal geen moeite voor te doen, terwijl ik toch een ´moeilijke plaat´ verwachtte (Jelle´s twijfelde in pm naar mij of het wel iets voor me zou zijn).
Op een afstandje beluisterd moet ik erkennen dat het wel erg freejazzerig is, maar dat realiseer je toch pas in tweede instantie. Mijn eerste associatie was toch gewoon: lekkere jazz met goede instrumentalisten. Dit kon voor mij wel eens een echte topper worden. Jammer dat alle nummers ongeveer even lang zijn, want dat navigeert wat lastig in mijn mp3 speler, met allemaal Japanse titels. Een commentaar per nummer laat ik dus nog even achterwege.

Ik heb niet zo heel veel toe te voegen aan bovenstaande kritieken, waar mijn mening al wel zo´n beetje in staat: niet ergerlijk, het begint wel veelbelovend, maar allemaal net een beetje te klein of te weinig. De bezetting is klein, het publiek is klein en ik verbeeld me dat het zaaltje ook erg klein is (vooral bij het eerste nummer is het een beetje wennen aan het ´uit de put´ geluid).

Je zou blij verrast zijn als dit ineens spontaan ging spelen als je ergens nietsvermoedened een kroeg was ingelopen, maar op Northsea geprogrameerd waar je in spanning zit te hopen op je nieuwe ontdekking loop je bij het derde nummer weg.

Ik moet zeggen dat het aan het einde van het album wat interessanter wordt, maar eigenlijk ben ik van geen van deze muzikanten zeer onder de indruk. De leuke dingetjes zijn de vrolijkheden en de ontspannen sfeer. De bassist zingt wel aardig mee (bijna beter dan zijn baswerk, zou je haast willen zeggen ) en het hele concert blijft wel lekker licht.

Geen rommel, geen monumentaal werk.

Heftig uitziend en zeer freaky disco-album van Richie Rome (meer bekend van van de Richie Family - maar dat weet ik ook pas sinds ik het onlangs opzocht).

Veel spannende oerwoudgeluiden en gekir, maar uiteindelijk toch qua productie en composities te zwak, zeker te zwak voor de hedendaagse dansvloer. Voor curiositeitswaarde toch maar een 3,5 gescoord, want ik zou deze toch niet graag missen in mijn verzameling.

Zwaar verteerbaar album. Te zwaar voor mij, maar lastig is precies te duiden waar dat ligt. Als wel eerder is gebleken ligt mijn tolerantie voor overheersende knor-piep-lawaai-blazers wat lager dan voor de andere users bij de freejazz-liefhebbers, maar dat geldt hier toch niet zo. Het samenspel van de blazers is hier en daar juist heel harmonieus en komt me niet schreeuwerig voor, ondanks de toch zeer wilde improvisaties. Eigenlijk ook wat unaej zegt. Ook het totaalgeluid is - als ze alle vier spelen, lekker vol, muziek met een ´bite´ (weet even niet hoe anders te zeggen) en ik denk dat dat vooral ook komt door Peacock´s bijdrage.
Maar er zijn twee zaken waardoor dit niet iets voor mij is of zal worden en dat zijn:
* de thema´s / deuntjes, die naar ik begrijp van korenbloem kenmerkend zijn voor Ayler. Zodra er thema wordt gespeeld ga ik me al vrij snel ergeren aan de toch wat melige hoofdmelodieen; als er lang uitgehaald wordt is het soms op het carnavaleske af. Het zal zo zijn dat de meeste jazzliefhebbers dat minder belangrijk vinden, voor mij wordt het als muziekstuk meteen minder aantrekkelijk.
* de merkwaardige invulling van de drums. Het terugkerende crescendo ´tschik-tschik-tschik-tschik-tschik - bij veel nummers, bij bijna elke solo, vind ik vaak te veel op de voorgrond en op enkele punten ook wel te onpas, om maar niet te zeggen: ergerlijk.

Nu voor het eerst aan het beluisteren. Ik had er al 4 sterren ingeknald toen ik pas bij nummer 8 was, want hoera! Het is weer precies al bij haar eerste album: je wordt metéén gepakt en gedúrende het draaien wil je al terug naar mooie stukken en er komt steeds meer ook nog moois. Ik hoor ook wel dat dit meer een album is ´met band´, en dat de tere breekbare folk daarmee wat is verdwenen. Maar is het daarmee minder? Luister naar naar zo´n nummer als Long Way Down, natuurlijk stevig voor wat je van haar gewend bent, maar compositie én productie hebben nog zeker dat oorspronkelijke wat je graag wil hebben bij AD. Het hele album klinkt losjes, gemakkelijk, met plezier gemaakt, sterk. En dat is iets dat ik bij de vorige toch wel een beetje miste.

Ik vind dit nu al het beste van Alela sinds haar debuutplaat en ik sluit niet uit dat het daar in waardering nog overheen gaat. Het is natuurlijk moeilijk om een album dat pas een paar dagen uit is te vergelijken met een classic in mijn collectie, maar ik proef bij sommige nummers een aantrekking die past bij de echte toppers in het genre.

Dit is een intrigerend stukje geluidskunst. Ik gebruik dat woord met opzet want dit is toch een beetje ´de muziek voorbij´ (pretfrit noemde ook al ´theater´). Gegeven dat dit in de muziekhokjes passend een extreme plaat is betekent voor mij nog niet automatisch dat het daarmee dus muzikaal ook een topprestatie is. Als ik dit nu vergelijk met andere geliefde extreme platen, dan ken ik voorbeelden die me wel dieper raken (Eskimo van de Residents, First Annual report van Throbbing Gristle).

Maar het is dus niet zo dat ik het helemaal niks vind. Ik denk dat ik het album intussen wel 6 of 7 maal heb gehoord, en dat verraadt toch een zekere interesse, nietwaar? Af en toe doet het me denken aan het JAVDW ´Topology´ van enkele weken geleden (en dan titelnummer) maar deze gaat verder. Wat ik het aardigst vind van deze plaat is de ´percussie´. Zeker geldt dat bij het intermezzo bij Moonbeef en bij het titelnummer, waar de saxofoon in feite ook als ritme instrument wordt gebruikt. Oppervlakkig beluisterd lijkt het af en toe bijna brutaal schudden met potten en pannen, met wat mikado er bovenop, alsof iedereen zoiets zou kunnen produceren (de kindertekening-hoes vind ik zeer passend voor deze muziek), maar spitse ´tussendoor-rofeltjes´ houden je bij de les en verraden een indrukwekkende controle.

Dat het ´als jazz´ blijft boeien is daarbij een verdienste van de pianist (Schlippenbach zelf, was t niet?) die dat dan toch maar klaarspeelt zonder bas (zie ook blabla´s commentaar).

De jazz-arrangementen waren me al als bijzonder opgevallen. Niet zo zeer opzienbarend als jazz, maar dan toch zeker wel apart als achtergrond voor soul. De uitvoering is daarbij echter niet briljant: aardige blazers, maar bijvoorbeeld weer een vrij slechte bas. Het blijft evenwel aardig dat het geluid daardoor niet zo ingeblikt klinkt zoals je wel eens hebt bij low-budget opgenomen albums (en dit zal toch niet zo´n grote release geweest zijn).

De inbreng van mij tot nu toe totaal onbekende Alice zelf is voor mij te weinig aansprekend. Weliswaar kan ze een goede keel opzetten, maar haar bereik is toch vrij klein en de uithalen zijn eigenlijk in elk nummer wel zo´n beetje hetzelfde. De songs worden daardoor wat op elkaar gelijkend en je krijgt gaandeweg ook het idee dat het haar ook niet zo veel uitmaakt wat ze precies zingt.
Ze zingt verder wel met overgave en ook niet geforceerd maar haar talent is gewoon niet zo groot (in relatie tot de grote soul-sterren dan; voor Idols zou ze best een prettige aanwinst zijn, lijkt me). Duidelijk afwijkend is het ook door Lizzy al genoemde Hard Hard Promises, waarin de instrumenten wat meer loskomen en Alice met wat meer jazzy invulling komt, al lijkt ze daar wat minder in haar element.

Wat een heerlijke plaat is dit. Een van de allerbeste uit de soulabums van de week. Ik kende al wel wat van Alice Russel (losse nummers, lukraak geprobeerd) maar dit hele album is veel beter dan ik dacht. Het duurt even voordat het op gang komt (ik vind de openingsnummers niet zo geweldig) maar zeker het stuk van nrs 5 tot 10 is een mooi stukje werk, met ´All Over Now´ als mijn topfavoriet. Dat wordt voor mij echt zo´n nummer dat ik steeds weer terug ga halen, alleen daarvoor zou ik de CD al kopen.

Tsja, kweetetniet. Ik kende Amp Fiddler al en Sly en Robbie zijn natuurlijk erkende grootheden. Ik was wel nieuwsgierig hoe dit samen zou komen. Een beetje met de hoop dat Sly en Robbie nog eens iets zouden kunnen maken als in de samenwerking met Grace Jones (Album ´Nightclubbing´).

Ik ben er niet erg enthousiast over. De bij hun eigen muziek normaal sterke ritmesectie van Sly en Robbie vindt geen weg in de rustige songs. Omdat er naast het orgeltje weinig anders meer is aan instumentarium rest er een steriel soort R&B en dat levert mij toch zwakke songs op als I Believe in You of geforceerde ´soul´ als Black House. Bij de reggae-nummers is het daarentegen ritmisch in orde maar dan blijkt onze ´ghetto fly´ toch te licht of op zijn minst geen overtuigende rasta. Enkele sterke momenten zijn er zeker wel. In Drama Inside komt de stem en typerende zangstijl goed tot zijn recht en komt er bij mij zelfs een plezierige associatie met Marvin Gaye op, zonder dat ik me daar dus aan erger. Ook Serious zie ik als een lichtpuntje op het album; een wat vlotter, maar niet-reggaenummer, waarbij de samenwerking ineens wel lijkt te kloppen.

Allemaal geen rommel met deze professionals, maar wat mij betreft ook zeker geen album van een combinatie die groter is dan de som der delen, en die bovendien te weinig blijvende composities bevat.

Uit mijn hart gegrepen dit. Natuurlijk kan je vergelijken met mooie 60s producties omdat de stijl daarop wel gebaseerd is. Maar dit geluid is toch echt niet te vergelijken met wat er daadwerkelijk in de 60s aan soul uit kwam, daar is wel degelijk aan toegevoegd.
En vind ook maar eens een zangeres met dezelfde nonchalance en zoveel soul. Daarvoor moet je verder terug in de tijd. Ik denk dan echt aan grootheden als Bessie Smith en Billy Holiday. Teruglezend in het topic ben ik de eerste niet die daarmee vergelijkt. Het geeft wel aan dat Amy Winehouse toch niet een sterretje is van voorbijgaande aard.

Ik kom bij een MuMe selectie op de populairste 60´s soulzangeressen bij Dusty Springfield, Carla Thomas, Etta James, Nina Simone, Aretha Franklin en Roberta Flack. Ook zonder nu te stellen dat Amy Winehouse daarbij goed afsteekt kan je wel erkennen dat ze ten opzichte van deze toch een eigen stijl heeft, die echt niet van enige van deze is afgekeken. Bessie Smith komt voor mij dan eerder in aanmerking.

Zelf was ik niet meteen onder de indruk van haar toen dit album net uit was. Rehab vind ik nog steeds niet geweldig. Intussen denk ik dat we hier toch te maken hebben met een album dat de geschiedenis zal in gaan als een van de essentiele van het decennium.

Als uitverkoopje gekocht, en een beetje op de hoes, in de hoop eigenzinnige jazz te horen van een overduidelijk nog jong artieste. Anja Mohr speelt piano-jazz, begeleid door ritmesectie van drums en bas die hier en daar best swingt. De composities zijn grotendeels van anderen maar de eigen nummers vallen daartussen niet meteen als anders op; de arrangementen zijn wel duidelijk in één stijl. Die stijl is meer relax dan stekelig, maar zeker geen standaard easy listening Dat komt ook door het flink gevarieerde repertoire.
Het eigene vliegt een beetje uit de bocht bij het laatste nummer als het einde van nummer 9 een hidden track blijkt te bevatten. Na een tijdje stilte barst ze los in een hard aangeslagen Californication van de Red Hot Chili Peppers. Past er dus niet echt bij, maar is zeker leuk.
Geen topplaat, en voor jazzpuristen misschien iets teveel richting amusement, maar zeker lekkere muziek. Ik wil nog wel eens iets van haar proberen.

Mwoah. Ann Peebles is natuurlijk een grote naam, al moet ik eerlijk bekennen dat ik er tot nu toe nooit een heel album van hoorde. Of dit daarmee meteen ook een ´degelijk´ album is valt ligt aan je maat voor degelijkheid. Voor het titelnummer geldt dat stellig, en als even later I Still Love You en Make Me Yours op elkaar zijn gevolgd lijkt het nog heel wat: geen echte klappers, maar voor albumtracks zeker leuk voor erbij. Maar verder is de opbrengst van dit album toch maar bescheiden. Kant twee (vanaf nr 6) bevat geen enkel nummer met iets bijzonders. Dunne producties en afgeraffeld op de plaat gezet, met Solid Foundation als dieptepunt.
Neemt allemaal niet weg dat ze een goede stem heeft, en een prettig soort natuurlijke wijze van zingen: ze hoeft zich niet te forceren om een goed stuk soul neer te zetten. Het mooiste te horen op I Still Love You. Jammer dat er zo weinig sterke songs staan op dit album.
Geen topalbum, wel een goede zangeres.

2 keer gehoord. Ik ben er niet kapot van. Met name de stukken met rustige piano en verder weinig vind ik maar saai. Het lange stuk ´part iii´ is me verreweg het interessantste en ga ik nog eens proberen. De eerste nummers doen me hier en daar een beetje denken aan Philip Glass, maar dan wat minder perfect.

Al met al leuk om dit randjesgebeuren gehoord te hebben, maar niet iets om meteen te kopen als iets revolutionairs, ondanks lovende professionele kritieken.

Ik vind dit nu al een van de albums van het jaar.

Natuurlijk hebben de schrijvers hiervoor gelijk die zeggen dat het meer poppy/netter/minder ongepolijst is dan de vorige. Maar de kracht is gebleven: melodieuze muziek die iets met je doet.

En het is toch ook niet dat er risicoloos is voortgeborduurd op de vorige. Ik vind de titel erg ambitueus het is toch ook wel wat om met onderwerp ´kerk´ een mooie popplaat te maken. En je zal maar, wetende dat je een groot potentieel publiek hebt, in het midden van je langverwachte opvolger-album een nummer zetten dat begint met een kerkorgel en kerstbelletjes, en dan ga je midden in het nummer ook nog ´een toontje hoger´! Wanneer hoorde je dat voor het laatst - buiten het songfestival? Maar het kan allemaal als je een hymne als Intervention hebt geschreven.


Het wordt een mooie lente met dit album op 5 maart en het concert op 2 april.

Lang naar uitgekeken. Waarderingen tot nu toe zijn hoog en ik had al gehoord dat de muziek meer ´pop/rock´ was en ´minder dan Funeral´.

Nou dat klopt volgens mij allemaal wel een beetje. En net als de vorige keer (bij Neon Bible) heb ik meteen weer die drang om een stukje te schrijven als dit.

Al zo lang als dat ik ze ken lees ik over Arcade Fire dat het ´een band is als alle andere´ of dat ´onbegrijpelijk is dat iedereen er zo kritiekloos achteraan rent´ of soortgelijke oordelen.

Wel: met die mensen ben ik het nu definitief oneens. Zeker bij dit album. Want ik HOOR dat het een gewone rockplaat is en toch zindert en knettert het in mij als word ik meegenomen op een experimentele trip. Dit is wat goede muziek onderscheidt van de rest. Voor de tegenstanders die niet horen niet wat ik hoor. dat is dan maar zo.

Ik ben de laatste jaren steeds minder in de rock, luister veel jazz, wereld, soul, experimenteel. Ik probeer wel rock, maar het is maar zo zelden dat er iets tussen zit dat je echt diep raakt. Elbow, ooit MuMe plaat van het jaar doet me bijvoorbeeld helemaal niets: gepruttel is het voor me. En dat geldt voor wel meer hooggewaardeerde en bijzondere rockplaten: kwalitatief dik in orde maar het doet me zo weinig.

Ik twijfel dan wel eens; luister ik nog wel goed? Hebben die mensen die zeggen dat jazz je interesse voor rock en pop verslapt dan toch gelijk? Nee dus. Want we hebben de Arcade Fire. Juist omdat de muziekstijl meer naar de mainstream gaat bij dit album, is dat zo duidelijk.

Wat een heerlijke plaat weer!

Ik kende alleen Election Day en dat vond en vind ik maar een moeizame voortzetting van Duran Duran, dat ik ook al niet best meer vond toen in 1985. Hebben we er nog wel zin in, denk ik wel eens als ik dit hoor. Op kant 2 (ik heb de LP) zijn de composities prettiger, experimenteler. Maar dan nog blijft mijn totaalbeeld voor dit album staan: mooie wendingen slechts hier en daar. Verder vooral log en traag, met zang tegen het zeurderige aan.

Dit album bevestigt mijn eerste kennismaking met de muziek van Archie Shepp: dit is niet mijn muziek. Hoezeer ook zijn technische kwaliteiten geprezen zullen zijn; mij pakt ie niet. Zou Shepp het vervloeken dat-ie niet ineens door kan spelen zonder adem te halen? Meer krijg ik de indruk dat hij de solo zodanig wil spelen dat-ie alleen al door luchttekort onnaspeelbaar is. Het blijft voor mij in elk geval meer ´showing off´, dan een overdonderende muziekervaring.

Dit is als uithoudingsproef geslaagd, maar als muziek haak ik pas aan als de sax stopt na tweederde van het numer of zo. Tot die tijd probeer ik een beetje naar de bas en drums te luisteren en verder maar te wachten tot het over is. De trombone is een welkome afwisseling en het piepkleine applausje heeft wel iets schattigs.

Ik ben zelf ook wel tevreden met dit album. Het titelnummer bepaalde de keuze, maar dat had ik al in het JAVDW topic aangegeven. Het 'lompe' van Art Blakey vind ik juist een van de aantrekkelijkheden van het nummer én het album. Een ongegeneerd hakkend ritme, zelfs tijdens de drumsolo´s. Maar ook de andere solo´s zijn fijn. Zoals in de trompetsolo aan het einde van titelnummer nog even het hele nummer wordt samengevat: geweldig! Ik zal dan ook zeker de versie van Lee Morgan zelf (tip pretfrit) proberen te vinden.

De andere nummers zijn noodgedwongen allemaal wat 'gewoner', maar de afzonderlijke instrumentalisten maken veel goed. Toch blijft dit voor mij een album dat het voor het exclusieve van de beats moet hebben; als de drums los gaan vind ik dit allemaal wel lekker. Dit 'rockt' toch behoorlijk voor die tijd, als je bedenkt dat dit moest concurreren met de rock&roll tijdgenoten. Ik dacht dat Little Richard en Bo Diddley ritmisch zo'n beetje het heftigste was dat er bestond in die tijd, maar dit kan er goed naast staan.

Tsja, eh.. apart. In elk geval een album dat je niet snel zal vergeten. Met de unieke opzet (steeds alleen 1 instrument of alleen zang, soms ook afgewisseld maar nooit tegelijk - ik hoorde dat nog niet eerder zo) krijgt het iets tijdsloos.
Is hier sprake van een uniek artiest, of kan je dit ook tegen het lijf lopen in de catacomben van een willekeurig groot treinstation tegen middernacht; het kan eigenlijk allebei. De sfeer is in elk geval goed: geen briljante stukken die blijven hangen, maar de ongegeneerde manier van 'lekker doen wat-ie zelf wil' werkt bij mij wel ontwapenend. Het is gedurfd, maar niet geforceerd. Vooral als-ie zingt - je moet er even aan wennen - is het toch duidelijk meer dan een toevallig tegen het lijf gelopen zwerver. Persoonlijk vind ik zijn saxofoonspel te snerpend, niet zeer geinspireerd ook. Duidelijk is meer dit ritme-gerichte jazz dan melodieus.
Al hoef ik dit zelf niet meteen regelmatig te horen, toch leuk dat ik nu weet dat dit bestaat. Een erg goede keuze als Jazz Album van de Week dus.

Asa is voor mij wel een van de leukere ontdekkingen in het soul/wereld genre van de laatste jaren. Geen hoog uitslaande emotie, niet bijzonder veel power ook, en dat het ´gewoontjes´ is ben ik ook wel eens. Met dat verschil dat er voor mij wel kwaliteit in zit. Het klinkt alsof er weinig nieuws gebeurt, alsof dit er altijd al was, maar melodietjes zijn oorspronkelijk en worden uitgevoerd op de wijze waarop dat ´natuurlijk´ schijnt te moeten. Maakt toch een leuke mengvorm tussen soul en reggae/wereld. Wel een wat vreemde keuze voor Feelin' Good ertussendoor, die m.i. niet helemaal uit de verf komt. Wat maakt toch dat zoveel artiesten zich stukbijten op dit nummer (heb je de versie van Muse wel eens gehoord ). Verder wel een sfeervolle performance die wel toevoegt aan het studio-album.

Als er iets is dat deze singer/songwriter tekent dan is het wel de relaxte, natuurlijke wijze van vertolken. Ik koos ook daarom voor dit live-album als Soul Album vd Week, waar op zich ook veel doublures op staan met het debuutalbum uit 2007 .

Soulalbum van de week. Ik heb deze dus al geruime tijd (25 jaar) in huis. A&S, bekend als songwriters en producers, werkten voor veel tijdgenoten (Diana Ross, Marvin Gaye, Gladys Knight, Chaka Khan en zelfs Ray Charles), en werden zelf in 70's en later als artiest ook bekend van dance-hits 'Found a Cure' (vóór deze) en 'Solid' (na deze). Dit album was een stuk minder hit/disco-gevoelig, en raakte in de vergetelheid. Is volgens mij niet eens op CD uitgebracht. Bijna alle producties van zwarte muziek (ook buiten de disco) werden in deze tijd steeds strakker, met steeds hardere beats. Deze paste daar niet goed tussen.

Er werd door critici ook wel verzucht dat er nauwelijks meer 'soul' werd gezongen. A&S zijn nooit echt disco geweest, vielen er altijd een beetje tussenin, en maakte met dit album eigenlijk een soort voorloper voor de R&B, althans, zo heb ik dat altijd gezien.

Street Corner werd een piepklein hitje, en is hier onderdeel van het titel-nummer 'Street Opera' dat uit 5 delen bestaat. Street Opera zal indruk maken, al zal die misschien niet voor iedereen positief zijn. Van de nummers op kant 1 (1 tm 4) vind ik 'We can make it work'again' het beste, maar eigenlijk zijn alle nummers wel ok.

Zowel als album als de bijbehorende live-show is 1970 een soort terugblik. Avishai speelt en zingt maar beperkt nieuw werk want er is vooral muziek van vroeger; hij speelt ze met zijn maten van vroeger ook. Sommige nummers zijn eigen nummers in een nieuw jasje; ook de covers zijn natuurlijk van vroeger en dan is dat niet zeker altijd even mooi als het origineel. Vamonos Pa'l Monte staat origineel hier op de Musicmeter en is/was altijd al een van mijn favoriete latin-nummers. Deze gaat daar zeker niet overheen.

Ondanks het weinige nieuwe en het vrijwel ontbreken van de jazz gaat deze er bij mij toch wel. Het is wel veruit de meest 'poppy' plaat van Avishai en daarmee begrijp ik de kritiek hierboven wel. Ik heb veel mensen (bij live-concert) onthutst gezien over deze vederlichte setting. Maar ik kan dit dus wel genieten en oei oei oei wat is zo'n nummer als 'Blinded' mooi als je het een paar keer gehoord hebt. Live zeker een aanrader als het nummer zeker tweemaal zolang is.

Niet zo mooi als Aurora, maar wel lekker genoeg voor 4 sterren.

Ik vind dit echt een topalbum. Naast het spel van de man zelf vind ik met name de piano op deze erg mooi. Ik kan echt genieten van het ´spelen rond een nootje heen´ zoals dat een aantal keren op dit album gebeurt (zoals bij ´Elli´). Ik heb het niet nagezocht maar deze piano doet mij zeer Europees aan; eerder met klassieke dan met bluesinvloeden.


Dit is ook iets wat ik van harte onderstreep. En het lijkt wel alsof deze topbeleving van livemuziek voorbehouden lijkt aan de jazz, ik kan me eigenlijk zo even geen popalbum bedenken waarbij dit ook zo is, of het zou het traditionele akoustische uitstapje moeten zijn.

Verder is en nog weinig gezegd over ´Caravan´. Ik vind ook dat erg goed gedaan juist als je het hopeloze thema in aanmerking neemt. Kan iemand me nog even helpen met waar dat zo bekend van is. Ik denk aan iets van circusmuziek, maar kom dan niet verder. Iedereen kent het maar ik weet niet hoe het heet. Schandelijk eigenlijk.

Hij zingt ... !

Heb ik dat. Ik vond de hoes al bijzonder (kijk, zonder instrument!) Maar ook muzikaal is deze plaat helemaal anders dan al het voorgaande van de bas-superster die ik via het jazztopic album van de week heb leren kennen. De harminieuze combi van bas en piano is er nog wel, maar met de komst van de zang en ook de 'oud', is dit nu ineens wel een plaat geworden met een herkomst. De bas is nog iets verder naar de achtergond verdwenen, en dat leidt tot een fijne mengeling van wereldmuziek en de jazz van Cohen die ik al zo goed kende.
Het is even schrikken als-ie in het Engels gaat zingen maar ow wat is dat jamstukje aan het einde van Wintersong weer mooi. Vooralsnog vind ik dit een verrijking van zijn repetoire. Deze wil ik ook weer hebben.

Ik kocht deze van de week blind als uitverkoopje bij de Franse Amazon. Avishai Cohen is sinds dit uit kwam natuurlijk een stuk bekender geworden. Bij mij is het sinds een jaar gewoon een van mijn favoriteten en vooor 2009 even dé favoriet. Zowel mijn favoriete CD (Aurora) als mijn beste concert (North Sea) zijn die van AC. Dacht ik tot nu toe dat hij met Aurora helemaal een nieuwe kant op was gegaan, blijkt nu dit album - meer dan alle andere die ik heb leren kennen - daar nog best dichtbij te komen. Als aERo al zegt is ook deze CD ietwat exotisch en wordt ook op dit album (zij het minimaal) er af en toe wat gezongen.

Lekker album, en een aanrader dus voor degenen die Aurora ook goed vinden.

Geheimptip: Song for My Brother is overduidelijk een voorstudie van het mooie Winter Song op Aurora.