Ooit in 1985 voor 4 gulden 50 tweedehands gekocht. Kende haar wel (als actrice) maar wist niet dat ze muziek maakte. Je verwacht weinig van zo´n aankoop die eigenlijk voor de hoes ( ) al zijn geld heeft opgebracht.

Wat blijkt dan? Dit is nog best een chanson-waardige plaat; sobere begeleiding met expressief, deels half gesproken teksten met een aantrekkelijke sfeer die iets intiems heeft.
Geen grootse zang, en de composities zijn ook wel een beetje volgens hetzelfde stramien, maar er is bescheidenheid in de ambitie en dat geeft ook charme: geen platgetreden covers of een poging tot concurrentie met de echt grote namen.

Net weer verbaasd gekeken naar de lage waardering vandeze Cat Power. Het zal aan mij liggen, maar bij mij is het precies tegengesteld als met de meesten hiervóór. Ik kende Cat Power al enige tijd, werd nooit zo geraakt door (wat ik kende van ) de albums hiervoor, maar ben met deze pas ´fan´ geworden.
Ik kocht deze samen met het veelgeprezen You Are Free, die ik gewoon meebestelde ´kan me er geen buil aan vallen gelet op de MuMe waarderingen moest ie nog beter zijn dan deze en het was nog een aanbieding ook. Ik vind deze toch veel, veel beter. Komt misschien deels door het repertoire, maar ook de manier van zingen is met meer gevoel, meer bluesy. Ook de klank van haar stem zelf (en ook dat is bij deze meer dan bij alle vorige albums) trekt mij enorm aan en doet me wel een beetje denken aan Marianne Faithfull.
Ik denk dat ik de volgende gewoon blind wel kan kopen.

Teleurstellend. In jaar van uitgifte gekocht, toen ik alleen het openingsnummer kende. Is helaas veruit het beste nummer, en zo was dat ook toen ik ze live zag. Album is te licht. Het rockt hier en daar wel lekker maar is verder een opeenstapeling van tekstuele en muzikale clichés, inclusief beruchte Millennial Whoop.

Deze doet me wel denken aan het eerdere JAVDW van The Jazz Composers Orchestra. Ook daar met Cecil Taylor in een hoofdrol. En ik heb er dezelfde moeite mee ook; ook hier een overdaad aan opdringerige blazers met nummers die soms klinken alsof het slotakkoord al halverwege wordt ingezet of al bij de eerste noot (mn bij titelnummer). De verhouding geldingsdrang / muziek is me gewoon wat scheef. Ik heb dat ook wel bij sommige metal, breakcore of experimentele 'drones' electronica.

Het openingsnummer is nog wel aardig en het wereldmuziek-stuk (nummer 3) is prettig ontregelend. Maar als geheel is het voor mij toch iets dat ik alleen als curiositeit nog wel eens tevoorschijn zal halen.

Oh ja, en ik vind de hoes erg mooi . Ik sluit niet uit dat ik deze nog wel eens koop als ik m tegenkom.

Het was pas in tweede instantie, maar deze wat matte New Age verzamelaar is toch een voor mij zeer acceptabele folkplaat geworden. In de eerste plaats komt dat door de composities; bij het begin van mijn zoektocht naar mooie oorspronkelijke Ierse folk (in de jaren ´80) merkte ik dat, meer dan de aanduiding ´traditional´ de beste songs ook vaak met ´O Carolan´ waren gemarkeerd. Wat deze blinde harpist (1670-1738) heeft nagelaten geldt zo´n beetje als de klassieke muziek binnen de folk. Elke Ierse folkartiest heeft Turlough O'Carolan op het repertoire. Je herkent ze ook vaak; want met alle folky wendingen hoor je de ouderdom wel af aan dat middeleeuwsige, religieuze in de melodieen.
Nu zijn de uitvoeringen op deze plaat allemaal niet geweldig, soms ook te keurig en te smooth. Maar pareltjes zijn er ook. Nummer 2 Orion is zo´n groep die bij mij ook nooit verkeerd valt (zie elders op de site). Maar reden voor aanschaf was uiteindelijk de mij volslagen onbekende Donna Long (nummer 10) die ik tegenkwam op youtube. Het (piano-) spel lijkt wat houterig, af en toe hoor je een piepklein missertje, maar toch is dit voor mij buitencategorie-mooie muziek; deze artiest houdt van deze compositie en draagt de levenskracht over die er 300 jaar geleden is ingestopt.

Ik denk eigenlijk dat ik de film nooit gezien heb. Destijds was er wel een overdaad van wat Herman Brood allemaal deed en uitbracht. Ik was al in '79 al enige tijd liefhebber van Nina Hagen en vond deze samenwerking, compleet met het publiekshuwelijk van de twee, toen wel wel bedenkelijk. Ik hoorde deze plaat nog nooit in zijn geheel tot vandaag. En dan blijkt dit ineens een erg feestelijk tijdsbeeld. Geluidskwaliteit is maar zozo, maar hier staat wel wat bij elkaar en het is een mooie mix van muziekstijlen, met stukken van Brood zelf er goed gedoseerd tussengezet. Eigenlijk zijn ook alle acts gewoon goede live-artiesten (kan zelf getuigen van Houseband, Lovich, Hagen, Dulfer en natuurlijk Brood zelf). Leuke bonus voor mij persoonlijk naar aanleiding van deze beluistering: nu valt ook op zijn plaats hoe 'It's you It's only you' van de Meteors bij Lene Lovich is terechtgekomen ( zij bracht een cover op single uit in 1982 ).

Eigenlijk een schande dat ik hier nooit iets bij heb gezet. Het is een van mijn favoriete albums, altijd al geweest, al van het begin dat t uitkwam. Naar mijn idee werd met dit album een nieuwe standaard gezet in de disco; nooit eerder was het geluid zo perfect, en de beats zo strak. En toch heeft dit album de voor disco zo essentiele soul. Niet alleen door de deelname van Luther Vandross, maar ook door de melodisch meeslepende composities. Vreemd inderdaad voor een abum dat zo getypeerd wordt door synthesizer-geluid.

Tip: Naast de classic (Glow of Love) en de single (A lover's Holiday), heb ik een bepaalde fascinatie voor 'The end'. Een achteloos rest-stukje, nog even erbij gezet. Eigenlijk gebeurt er weinig, en de melodie-lijnen en -lijntjes zijn kinderlijk simpel. Maar ik kan hiervan genieten als bij geen ander house-anthem, zoals die vanaf 15 jaar na deze pas regulier werden gemaakt.

Al vrij snel na beluistering raakte ik nieuwsgierig naar de oorsprong van dit werk, omdat ik het vrij ouderwets vond klinken (nog afgezien van het genre), maar ook wel duidelijk hoorde dat het met eigentijdse verve werd gespeeld.

Blijkt aldus - ik ben toen pas gaan lezen - dat het hier gaat om een soort wereldrecord: ´Epitaph´, het gehele album als ´piece´ bekeken, zou het langste stuk jazz zijn ooit geschreven. Voor wat het waard is ( altijd een wat ongemakkelijke combi: ´jazz´ en ´geschreven´ en Better Get It in Your Soul hoort er dan toch niet in?).

Dit is dus pas opgevoerd vele jaren nadat het door Mingus is gemaakt. Alleen dat maakt het natuurlijk al een bijzonder album. Verfrissend is de rijkdom aan composities en de virtuose solisten, die het geheel speels houden. Maar na de helft (vanaf nummer 9) wordt de band me toch een beetje erg big en zijn er stukken die weliswaar compositorisch spannend blijven, maar me toch iets teveel bewijken onder de traditionele toeters. Alleen Freedom springt er nog uit en dat is toch echt wel even te proberen voor die mensen die niet de hele twee uur willen doen. Het is een bluesy, bijna Gershwiniaans stuk, met ook nog even een lekker gitaartje erin.

Een minder punt is het al te opzichtig opgedraaide applaus en ik meen ook hier en daar wel knipjes en opnamehikjes te horen. Is het echt wel één take? Wat blijft is de sensatie van een concert, gespeeld en opgenomen met een kwaliteit die je niet meteen associeert met het genre. Ik althans niet. Bigband is toch meer alle toeters op de micorfoon gemikt, niet teveel uitstapjes en fullpower blazen maar.

Het zal nooit een van mijn topfavorieten worden, maar ik hoor hier toch wel het exclusieve uit. Ongemakkelijk in zijn historie maar wel bijzonder en met onmiskenbaar kwaliteit. En toch sleept het me niet totaal mee. Ineens denk ik dan aan Brian Wilson´s Smile. Dat is eigenlijk net zoiets.
.

Ik vind dit niet zoveel, met ook sorry naar de vorige hoogbeoordelende sprekers (al of niet na beluistering ). Metheny is natuurlijk een grote naam, maar de compositietjes op deze zijn toch maar erg gemiddeld en vind ik - ben ik met JJ_D eens - met teveel opgelegde romantiek/melancholie. Het lijkt erop alsof de simpelheid van de melodie gecompenseerd moet worden door het heel precies en gevoelig te spelen en na een tijdje ga ik me daar gewoon aan ergeren, met of zonder mooie baspartij.
Merkwaardig vind ik daarnaast de keuze voor het thema in ´The Precious Jewel´ dat toch haast niet onbewust uit wereldhit Chariots of Fire (Vangelis, 1981) voortgekomen kan zijn.

Leuk vind ik Tears of Rain (met Sitar zo te horen?) en het slotnummer.

Ik kocht deze als ´fan die alles al heeft´, aangetrokken door de prijs (2,49 euro incl verzendkosten bij de play.com). Handig om alles bij elkaar te hebben en nieuwsgierig naar enkele remixes die ik nog niet kende.

Tot nu toe ben ik niet heel enhousiast; de remixen zijn meest fantasieloos opgepompte ritmes die de swing van de mooie discoclassics toch wel wat naar de achtergrond hebben gedrukt.

Liever had je dan toch (ook) de oorspronkelijke lange uitvoeringen erbij gehad. Van de hits op CD 1 staan echter veelal de ´single-edits´ erop, en dat is bij nog al wat nummers (3, 5, 6, 9, 15 en 17) toch een beperking.

Voor iemand die er nog niets van heeft is dit wel een hele goedkope kennismaking, waarbij je alle essentiele hits wel bij elkaar hebt. Van Sister Sledge staan zelfs de niet-Chic geproduceerde hits 13, 14 en 18 erbij.

Ik was deze een tijdlang helemaal vergeten. Ooit heb ik ze op Roskilde gezien, dit Franse DJ-collectrief. Zeer creatieve en vrolijke muziek waarbij moderne beats en rap worden gemixt met muziek die soms teruggaat naar de jaren '20, '30 van de vorige eeuw. Onlangs weer uitgebreid genoten van de Youtube filmpjes van deze groep en nu wilde ik 'm toch hebben. Op deze plaat (ik kocht de dubbel vinyl) staan de beste bij elkaar van de beginperiode. I've Got That Tune is de meest bekende en typeert het geluid van deze groep in het bijzonder.

Werkelijk prachtig ingetogen concert van Clannad, voordat ze 'groot' werden. Het werd nooit meer zo mooi.

Ik heb deze serieus geprobeerd, maar toch te licht bevonden. Stem is best redelijk, maar de begeleiding is wel erg basic en ik vind zijn vertolkingen niet echt soulful. Als de teksten dan ook niet meewerken wordt dat toch maar een zes-minnetje bij nummers als You Can't Miss What You Can't Measure en I Smell a rat en bij Making Love haak ik al af na de eerste zin.

Op zijn aardigst als het tekstueel wat interessanter wordt, zoals bij Back Door Santa en bonustrack the Courtroom . Het lijkt dan alsof hij er zelf ook meer in gelooft. Dat de kracht van dit album deels uit de Blues moet komen zal ook doorwerken in mijn mening over dit album: zowel vocaal als compositorisch/technisch niet de moeite waard naast tijdgenoten buiten de soul.

Na heel veel jaren nu in bezit, dit album, ook omdat ik een puntgaaf exemplaar (LP) kon kopen voor 1 euro.
Commodores, toch een grote naam in de late '70s, had in 1980 tussen de opkomst van de disco weinig nieuws meer te bieden, Lionel Richie ging hierna ook solo verder en kreeg daarna pas weer meer succes. Het album gaat een beetje als een behang voorbij, valt nergens echt op, met echter twee uitzonderingen die voor mij ook reden waren voor aanschaf; het openingsnummer Got To Be Together, opzwepend en onverwacht snel, dat ik het beste op-tempo stuk vind van de Commodores (ook beter dan Brick House), en Jesus is Love, een onvervalste gospel, een beetje in de sfeer van het veel bekendere Easy van 3 jaar eerder.

Jazz album van de week. Helemaal geen moeilijke muziek, maar toch is de toegankelijkheid voor mij wel beperkt in de zin van ´muziek uit een andere tijd, zonder al teveel aanknopingspunten´. Het zijn gewoon erg veel toeters naar elke maatstaf van na 1960. Frank Sinatra, al genoemd hiervoor, was tot voor kort inderdaad een van de weinigen die me positief liet luisteren naar bigbandmuziek.

Toch moet ik zeggen dat me dit behoorlijk is meegevallen en dat is dan al verdorie de tweede keer in dit topic (Mingus Big Band, J.A.V.D.W #17). Als ik zo eens nauwkeurig het hele album beluister kan ik wel genieten van de timing van die blazers; nét iets na de maat invallen waardoor het swingender en krachtiger wordt. Toch wel heel knap/virtuoos, zeker omdat het natuurlijk ook een beetje gezamenlijk moet gaan. Prettig baken is ook het nummer Splanky, dat - het was al aangekondigd door wouter - de tune van TV programma Brandpunt in zich heeft. Dat is echt enorm grappig om te horen als je midden in zo´n album zit.

Het zal mijn muziek nooit helemaal worden maar deze heb ik zeker niet voor het laatst gedraaid. Dankje wouter voor deze keuze.

Integer en idealistisch gemaakt, maar weinig indrukwekkend album. Moet een monumentaal werk zijn in de vrouwen-popmuziek, maar ik hoor het er niet zo van af. Haar stem lijkt een beetje op die van Linda Ronstadt. Muziek is singer-songwriter, beetje roots met sterk de nadruk op de stem. Teksten doen new-age achtig aan, en misschien is het daarom voor die tijd misschien best iets bijzonders geweest. Leuk voor n keertje, want dit is zeker geen 10 in een dozijn- seventies plaat, maar reken dus niet op een minder bekend geworden Joni Mitchell of zo.

Zonder meer een interessant album.

Niet zo zeer vanwege de bijzondere composities of het spel (al is de leadgitaar prima, en de fluit in Rickshaw mag er ook zijn). Maar wat dit natuurlijk bijzonder maakt zijn de onluikende nieuwigheden als eerste kenmerken van komende muziekgenres. De al genoemde Afrikaanse invloed is gemengd met de toentertijd nieuwe stromingen als hippie, fusion en funk. De ritmesectie in het bijzonder is vernieuwend bezig. In Bra (met revolutionaire ´disco-break´) doet die ritmesectie me wel denken aan Fools Gold van Stone Roses. Hoe speciaal is het trouwens wel niet dat de Rastafari in de muziek wordt opgevoerd in 1972? Ik weet daar pas van alleen nadat Bob Marley bekend werd in Europa (3 jaar later). Wel: ´The first hippie´, dus. dat we t maar weten
Leukste nummers naast de al genoemde zijn voor mij Getting it Back (mooie opbouw al direct met dat gitaartje aan het begin) en Dove dat eigenlijk helemaal niet te lang duurt. Opvallende gelijkenis die wat minder zijn tijd vooruit is, is One more , dat me meteen al deed denken aan Fleetwood mac´s Albatross van een paar jaar eerder. Zo vinden we ook nog een beetje bluesinvloed in deze smeltkroes.

Als totaal maakt het ondanks al dit moois niet de verpletterende indruk als ik wel had gehoopt. En dat komt voor een deel ook door de geluisdproductie, die toch wel erg dof is.

Al met al een historisch bijzonder en relevant album, waarvan ik me toch ook wel weer van kan voorstellen dat het destijds niet zo is opgevallen. Daarvoor had het iets meer uitgesproken, scherper geproduceerd en gedreven moeten zijn.