Sinds kort tweedehands in huis, en nu ik dit zo weer hoor, probeer ik me voor te stellen hoe het eigenlijk mogelijk is dat dit zo weinig wordt gekend. Dit was eind jaren ´70 toch de vernieuwende superband, die ook buiten de dance/soul breed werd gewaardeerd. Legendarisch waren de concerten (ik heb er helaas geen gezien anders dan op TV) waar nog maanden over werd gesproken. In 1980 was het met deze dubbel-LP toch een beetje geweest met de tijd van EWF. Er staan prachtige nummers op, en de sound van EWF is verder geperfectioneerd, als ware het een aparte muziekstijl. Geen enkele plaat uit 1980 klinkt ook maar enigszins een beetje als deze. Misschien was dat ook wel wat er mis ging. De trends die andere kanten op gingen. De dance werd zwaarder en de funk verdween zowat helemaal.

Nu, ruim 25 jaar later nog steeds een zeer genietbare plaat.

Tweemaal serieus geprobeerd, maar het doet me niet zo veel, dit album. Het is me te veel ´dwarrel´-muziek. Melodieus vind ik het af en toe ook wel erg blij worden (het bombastische?) als de de piano erin komt; eigenlijk een beetje de soort van jazz die me vroeger altijd bij het genre weghield.
Wel goed samenspel, waarbij ik het wel bijzonder vind hoe eigenlijk geen van de instrumentalisten de lead opeist.

Merkwaardig album, waarbij niet alleen repertoire, maar ook de slordigheid waarmee de nummers op de plaat gezet zijn erg 60s 70s aandoen.
Daarmee zeker niet verkeerd. Ballads (Come to Me, Just Wonder) Bluesnummers (Rubber band, Love Has Been Good) en gitaargeluiden à la Parliament (Hey Mama); je hoort ze meestal niet bij elkaar op een album uit de jaren ´90. Ik vind het wel verfrissend. Zeker niet alle nummers zijn goed (That Certain Someone , If It's Good to You zijn mn erg niksig) en de funky nummers zijn eigenlijk alleen echt leuk als de toetsen een beetje los gaan zoals in Funky Jam . Check Your Bucket is van de vocale nummers het leukst.

Ik heb nog even gedacht met Osiris Apis over de riff in Eddie´s Rubber Band. Ik kom helaas niet verder dan dat het ouderwetse bluesakkkooden zijn zoals die ook zitten in bijvoorbeeld de R&R classic Be-bop-a Lula of in Green Onions van Booker T. Maar ook ik heb wel het idee dat er een nummer moet zijn dat nog veel dichterbij komt. Ik had ook bij eerste beluistering meteen al iets van .. waar kennen we dit van? Ik vermoed toch iets in de rhytm & blues of bluesrock.

Ik had al gemeld dat ik niet wist of ik dit album al eens gehoord had, en nu na deze beluistering weet ik dat nog niet. En dat komt toch wel omdat ik het een vrij vlak/kleurloos album vind.

Natuurlijk is het titelnummer een soulklassieker 1e orde, maar net als anderen hiervoor vind ik dat niet representatief voor het niveau. Midtemponummers zijn wat suffig (2, 7) of ´wel aardig´ (3, 6, 11). Ballads (4, 8 ) hebben wel enkele mooie melodiewendingen maar er wordt te weinig mee gedaan, Eddie is er de zanger niet voor of heeft er te weinig tijd voor genomen, wie zal het zeggen. Dat geldt ook voor de lichtpuntjes: I've Just Been Feeling Bad met daarin een heel mooi orgetje en het telefoon-nummer (track 9) met daarin toch een lekkere drive.
Pluspunt vind ik de herontdekking van If You Gotta Make a Fool of Somebody . Ik weet niet eens van wie ik het ken, maar dit is zeker ook een classic. Na wat speurwerk vond ik deze alleraardigste:

YouTube - If You Gotta Make A Fool Of Somebody-James Ray-1961 wel qua arrangement echt begin 60s maar met behoorlijk veel soul toch..

Niet zeer geslaagd album dat, wanhopig laverend tussen de soul en disco, eigenlijk geen van tweeen is geworden. In de tijd dat veel soulartiesten aan de disco moesten, wilden ze nog meetellen, lukte dat de een beter dan de ander. Starr had in 1978 nog wel een wereldhit met Contact maar lijkt zich toch ongemakkelijk te voelen in de dance; bijna alsof zijn stem er niet geschikt voor is. Titelnummer vind ik nog wel sterk, maar dan vooral op de momenten dat hij niet zingt... It's Called the Rock is duidelijk een nummer dat voortbouwt op Contact.

Via een kennis kwam ik in bezit van deze. Gekregen in een grote stapel, waarvan een flink deel dubbel en ook een flink deel voor de kliko trouwens. Voor deze stond echter al vast: wat ik er ook van vind: deze gaat mijn verzameling in. Want ik ken de reputatie van dit album en já: ook ik vind de hoes mooi.

Voor het eerst heb ik m helemaal gehoord vandaag. Het verraste me dat ik veel stukken al kende. En toen ik het citaat hoorde ´the show that never ends´ wist ik het ook: ik heb het live-album ooit een keer geleend/op tape gehad in een ver verleden. Nooit geweten dat de albums zoveel overlapten in tracklijst.

Ik ben niet echt een fan van de ´grote-halen-snel-thuis´ bombast van ELP. Maar het viel me mee. Deze is subtieler dan ik me herinnerde van live en dat is dan dus positief bedoeld. Ik vind het album op zijn leukst als het een beetje jazzy wordt; lekkere muziek, prikkelend. Maar als er niet gesoleerd/geimproviseerd wordt blijken de hoofdmelodieen grotendeels toch niet veel bijzonders. Als er bij gezongen wordt is dat het duidelijkst; zo briljant zijn die composities allemaal niet. In die tijd had je wel meer ´symfo-rock´ met van die zware melodieen, die nu pijnlijk gedateerd klinken. De ernst waarmee wordt voorgedragen maakt het dan hier en daar bijna te genant om door te komen. Dit is geen plaat voor bij een bezoek.

Lastig om het zo te beoordelen, want het hoeven mijn vrienden ook niet te zijn en ondanks mijn ergernissen zijn sommige stukken zeker sterk en lekker gespeeld. Ontoegankelijk vind ik het al helemaal niet. Geen favoriet bij mij, maar ik zal m zeker nog wel eens draaien.

Ik was weer eens bezig met het verder beluisteren van een stapeltje oude LP´s die ik ooit kreeg. Geen Emmylou-fan maar haar status is natuurlijk wel zo hoog dat dit geen rommel kan zijn. `Pieces of the Sky´ vind ik verder een briljante titel voor een countryplaat. Bij kant a viel me het allemaal wel een beetje tegen. Een zeer vlak, wat saaiig (Too Far Gone) album zo oordeelde ik te snel. Ik had mijn stem al geplaatst maar ik heb er toch een drietje van gemaakt, vanwege kant 2. ´Coat of Many Colours´is heel aardig, en ´Bottle Let me Down´ en vooral ´Queen of the Silver Dollar´ zijn goede vlotte countrysongs. For No One is een Beatles-compositie.

Album van een (nog steeds!) feitelijk bestaande discogroep die vooral in UK hits scoorden met (nagezongen) discomedleys, zoals die populair werden vanaf de tijd dat Stars on 45 dat ook in Nederland deed. Niet echt geweldig, zeker als je de originelen goed kent, maar destijds draaide ik dit wel eens op feestjes en dat werkte vaak goed. Ik vind deze medleys prettiger, meer soulful, dan de Stars on 45.

De Summer Groovin' staat me wat tegen omdat daar vrij prominent George Baker's 'Paloma Blanca' in zit verwerkt, een nummer waar ik slecht tegen kan. Van I Love Music (het O'Jays nummer) is vooral het begin goed en is de verkorte 7" single versie beter dan deze.
Ain't No stoppin' (naar McFadden & Whitehead, 1979), het titelnummer, werd in Nederland op single uitgebracht onder artiestennaam 'Supreme'. Geen idee waarom, want beide namen zijn m.i. even nietszeggend.
Als geheel heeft de Good Times mix naar mijn mening het best de tijd overleefd, met allemaal Chic-composities, die ook nu nog door iedereen gekend worden.

Het album werd in Nederland uitgebracht op 2 maxisingles, zodat je elke mix op een eigen kant hebt staan.

Ik vind dit een prettig luisterbaar abum. Als vaak begon ik met ´blind´ luisteren (zonder info meteen luisteren). Rava is zelf de trompettist? Die speelt in elk geval heel soepeltjes en aangenaam. Ik kon verder de herkomst niet plaatsen. De naam doet een latin achtergrond vermoeden, maar ondanks dat er zeker latin stukken op staan (Papaya bar is zelfs een samba - hoorde ik nog niet in de JAVDW -serie) geeft dit album niet een caribisch gevoel. Wel: Italië dus.

Ik vind vooral afwisseling tussen de nummers een pluspunt, en dan speciaal vooral het eerste deel van het album. De productie vind ik ook aangenaam, heel clean, maar zonder dat het eng wordt.

Het blijft allemaal wel erg netjes, en vernieuwend is het bepaald niet. Geen ´wow´-momenten ook. Maar dus ook niet verkeerd.

Tango en Jazz Club (laatste is het meest traditionele stuk eigenlijk) vind ik de fijnste nummers.

Niet echt voor mij, dit album.
Saxofoon is lekker soepel, maar de ritmesectie is me te weinig avontuurlijk, zeker ook met de ruimte die gegeven wordt. Heeft misschien met de tijd te maken waarin ik dit moet plaatsen, maar evengoed vind ik het dus niet iets om te koesteren.
Pluspunt van de plaat vind ik de wijze waarop er overgenomen wordt; de overgang van de ene solo naar de andere of bij terugkeer naar het thema komen steeds zeer natuurlijk. Het album luistert daardoor toch wel lekker, ondanks het voor mij toch altijd moeilijk te verteren Summertime.

Beluisterd als maandbonus bij het jazzalbum vn de week. Een bijzonder lekker plaatje is dit toch wel weer. Ik vind ´The Prophet´ persoonlijk wat minder (wel erg lange solo´s met maar beperkte ontwikkeling/opbouw en dan met name ook die van Dolphy zelf), maar de andere twee zijn puik. Voor wie ´Out to lunch´ al probeerde (is hier op MuMe toch de bekendste zo te zien aan de stemmen); deze is want minder ingewikkeld; meer ´down to earth´ toegankelijk. Of moet ik zeggen ´anders leuk´. Want ook zonder de totale overweldiging van Out to Lunch is dit een wat minder geniale, maar tegelijkertijd misschien ook wel lekkerdere plaat.

Ik vind het een goede plaat. Als in het jazzalbum topic gemeld ligt dit dichtbij de soort van jazz waarmee ik als eerste ooit in aanraking kwam, doordat je van de soul/pop, kijkend naar sessiemuzikanten gastmusici, producers e.d. er vanzelf terecht komt. Ik denk dan aan de in die tijd (rond 1980) populaire platen van artiesten als Deodato, David Sanborn of George Benson. De keyboards, die inderdaad de hoofdrol nogal eens overnemen, versterken dit gevoel. Ik vind dat, anders dan blabla, juist positief. Solo´s van Vloeimans zelf blijven wel hoogtepuntjes, maar vallen zo ook meer op. Ik vind dat hij mooi speelt; vooral door het spelen met ´hard en zacht´ komt er enorm veel subtiliteit mee. Bij een trompet vind ik dat vaak net iets mooier dan bij een saxofoon.

Mooie afwisseling is er verder in de nummers, die soms - het is al gezegd - helemaal niet jazzy aandoen op het eerste gehoor. Dat geldt met name voor ´To Jon´ (kan zo op een postrock of electronic CD) en het vocale nummer ( heerlijk om Fay Lovski weer eens te horen ).

Als ´To Jon´ verwijst naar Jon Hassel, moet ik dat ook zeker eens gaan horen. Tis verdorie voor de tweede keer in zeer korte tijd dat ik op die naam gewezen word (rotatielijst van Jeremie).

Al met al een puike keuze als jazzalbum van de week.

En plaat ´niet slecht´ maar die ook niet beroert, lijkt wel de mening tot nu toe. Dat geldt stellig voor de eerste nummers die ik hoorde (3, 4, 5 en 6 - inclusief het titelnummer dus) en toen had ik mijn oordeel al wel zo´n beetje klaar: aardig maar wat zoetig, geen uitgesproken melodieen: dit is niets voor mij...

Maar dan blijkt weer dat de Mume ongeschreven gedragscode zijn gelijk weer krijgt: eerst netjes uitluisteren en wie weet wat er nog komt: de twee openingsnummers blijken dan ineens wel ´degelijke oude soul´, Sugar Plum is een lekkere smaakmaker voor het album als enige funk-nummer.
Van het slotnummer Our Generation verbaas ik me er eigenlijk over dat er nog niet meer reacties op zijn gekomen. Want dat is toch een instant soul-classic? Ik kende het nog niet, maar ik bedoel: mooie meeslepende melodie, goede, idealistische tekst: het perfecte soulnummer. Ik vind het echt een van de mooiste nummers die ik in dit topic het afgelopen anderhalf jaar heb leren kennen . En ik vind A Change Is Gonna Come, hoewel die natuurlijk best gemist had kunnen worden, toch ook niet misstaan; redelijk goede begeleiding en het blijft een mooi nummer. Past ook goed bij het openingsnummer, dat er mijn versie daar ook aan vooraf gaat.

Een album met zeker dus ook mindere nummers, maar er zijn redenen genoeg om het te kopen als ik het tenminste nog eens voor een leuk prijsje tegenkom.

Na enig aarzelen ook deze gekocht. Un' Emozione per Sempre wilde ik toch ook hebben als nummer dat voor mij met Cose Della Vita wedijvert als mooiste Italiaanse liedje, en misschien zou er nog wel wat leuks op staan - t was al weer mijn tweede Ramazzotti. Ja, het is geen progressieve pop, natuurlijk en Eros zal niet na al die jaren met iets heel anders komen. Maar oioioi, dit is wel Muziek met hoofdletter hoor! Prachtige composities; die man kan een melodietje in elkaar zetten. En juist in dat opzicht vind ik dit beter dan het meeste dat ik van hem kende tot nu toe. Ik denk dat ik dit nog vaak ga draaien.

Inmiddels nu wel helemaal gehoord dit. Ik was aanvankelijk heel enthousiast bij het eerste nummer, maar dat blijkt ook wel het beste te zijn. Toch vind ik dit nog wel een lekker plaatje, en als ik het tegenkom voor een normale prijs, mag-ie wel mijn verzameling in.

Dat de jazzpuristen er moeite mee hebben snap ik onmiddellijk. En voor de mensen die liever naar de ´echte klassieken´ luisteren, zal dit ook maar zozo te accepteren zijn.

Maar daar gaat dit niet over. Dit is gewoon lekkere feestmuziek. Bij ´roll over Beethoven´ van ELO, of bij de jazz-sympho covers van the Nice (Bernstein, Sibelius) kan je ook gaan treuren over de originelen, maar het is natuurlijk niet de essentie. De creatieve kracht zit m ook niet in de compositie. En zo zie ik dit album ook. Gewoon een curiositeit en muziek die ´leuk´ is en prikkelend. Ik ga dit ook echt wel eens op een feestje draaien, denk ik. Ik had Bach al in folk en in disco (Louis Clark, niet op de site). Nog niet in jazz.

Jammer dat de andere nummers niet meer zo sterk zijn als het openingsnummer. Als het stukken zijn die al te bekend zijn, kan ik me voorstellen dat het ook wel een beetje doodslaat bij sommigen.
Maar ik vind dit bijvoorbeeld stukken leuker als het destijds toch toch veelgeprezen Ekseption (Nederlandse progband die klassiek verjazzte eind 60´s begin 70´s). Misschien juist wel omdat het allemaal niet zo zwaar is, dit. Ik denk dat de pianist zichzelf helemaal niet zo serieus neemt als wel wordt gesuggereerd hierboven. Dit is gewoon muziek van iemand die graag speelt, leuk en lekker voor de ontvankelijke luisteraar.

Geen blijvertje voor mij, dit album. Ik vind zijn stem niet geweldig en de teksten ook wel wat ´gemaakt´. Als er zoveel grote issues langskomen lijkt dat erg betrokken, maar op de een of andere manier treffen de teksten me niet. In hoeverre is de man begaan met de Indianen als hij ze intussen wel ´simple-minded´ vind, of ben ik dan een zeurpiet? Ook bij de Supermarkt-blues, mooie titel, en ook tekstueel stevig ingestoken komt het gevoel niet. Het zou eventueel een goede hiphoptekst zijn, met dan wat strijdbaarheid erin ofzo. Maar dat is dit niet, en een bluesy gevoel krijg ik er ook niet bij.
Leuke stukken zijn die waarbij het wat uit de band springt. Zo vind ik het duet, met de dissonante zang van de zangeres juist een van de interessantste stukken. Doet me wel een beetje denken aan de toen nog redelijk recente en zeer populaire musical ´Hair´. De ontlading aan het einde vind ik ook fenomenaal sterk. Instrumentaal is het verder ook best rijk voorzien voor die tijd, maar meer dan een krappe voldoende is dit niet voor mij.