Tsja, ik denk toch dat ik bij deze ook meer het kamp van de azijnpissers val. Waar ik bij het eerste nummer nog wel dacht dat er zwaar werd overdreven met de commentaren (Frevo is met name ritmisch best lekker) moet het me van het hart dat er wel behoorlijk erge nummers op dit album staan, met name 7, 8 en 10 vallen in de categorie: mooi als t je dochter is, maar anders toch liever niet (mening van mevrouw sq die zopas dit ook even hoorde).

Het kán ook deels aan de (blok?) fluit liggen, want het zijn juist de zachte stukken, met de fluit op meer de voorgrond, die me het meest tegenstaan. Leuke muziek met blokfluit tref je misschien wat vanzelfsprekender in de folk of in de klassieken. In de jazz is deze poging vooralsnog niet overtuigend.

Van voor mijn tijd. Nana was zo'n zangeres die er 'altijd al was'. Een gevestigde naam bij de generatie van mijn ouders; er waren er veel die het wel in de kast hadden staan. In mijn kinderogen van destijds hoorde het helemaal niet bij de popmuziek. Ik ben er nooit zo voor gegaan, maar deze plaat heeft ineens dat stukje extra.

Het is een live-registratie van een optreden in Nederland. Met een verrassend breed repertoire en een prettige personal touch kan je ook nu nog goed horen dat dit een sfeervol optreden geweest moet zijn. Hoe leuk is het bijvoorbeeld niet dat John Denver's Sweet Surrender (toen nog geen 2 jaar oud) hier tussen staat? Zeker bijdragend zijn de bescheiden presentatie en de overweldigend mooie toegift in het Nederlands 'Op de grote stille heide'. Tophit Milisse Mou wordt ook met overtuiging gebracht. Had ik stiekem met terugwerkende kracht wel bij willen zijn!

Twee keer beluisterd, maar eigenlijk wist ik al na de eerste keer: onvoldoende voor mij. Muziek en zang is allemaal niets mis mee, maar ik hoor teveel dat er een ´product´ wordt gemaakt. Kwalitatief in orde met alles zoals het moet zijn, en dan is de authentiek/ouderwetse sound daarbij nadrukkelijk inbegrepen. Voor het titelnummer moet ik een uitzondering maken want dat swingt wel en is qua compositie origineler. Maar voor de rest vind toch dat er weinig uitspringt en ook het altijd weer mooie Change is Gonna Come brengt daar geen verandering in. Ik mag zeker niet zeggen dat ik het voor gospel veel te weinig soul vind hebben, maar dat is wel zoals ik het voel.


Gospel met meer soul

Heerlijk album waar ik vandaag pas voor het eerst naar geluisterd heb. Beetje raar om na zo'n lange vertraging een 'recensie' te schrijven, want zo voelt het. Indertijd kende ik Nazareth namelijk al wel, wist ook vóór 'Love Hurts' van hun status als rockband, maar kende de albums niet omdat ik simpel weg niemand kende die ze hád om eens te luisteren. Ik deed wel Deep Purple maar je kon ook niet alles kennen en kopen (ik was 12 in '74).

Plaat zit goed in elkaar. Stevige Rock, degelijk, maar met ook veel speelse afwisseling met opvallende momenten; Jet Lag met zijn bluesy opbouw, het effectieve gebruik van feedback/geluidseffecten in de breaks van Silver Dollar Forger en Space Safari, zelfs het knipoogje naar de Rolling Stones in Shanghai'd in Shanghai, erg fijn allemaal. Vandaag dus voor het eerst, zeker niet voor 't laatst.

Ik ben deze nu - wat laat - al een tijdje aan het beluisteren op mp3-woonwerk. Eerste klanken die ik hoorde waren wat teleurstellend; geen echt spannende composities, en ook de teksten, ik was er al bang voor, zijn weliswaar raak maar ook erg eendimensionaal. Ja sorry mensen, je bent extra kritisch in dit geval want je gaat ook echt luisteren.

En toch en toch.. De makkelijke recht-op-en-neer rock n roll én de 'lekkere' teksten, ook al vrij makkelijk, ik merk dat ik WEL die mp3 speler steeds weer terugspoel. Dit is gewoon een lekkere plaat. Hoewel 13-in een dozijn klinkend, kan ik niet zo snel iets uit mijn verzameling noemen als zou het hier te sterk op lijken, ondanks alle 'simpele cliché-rockers. En eerlijk is eerlijk: oprecht klinkt het allemaal wel; dit is gewoon gemaakt vanuit een behoefte van de artiest zelf. Het kan Neil ook gewoon niet schelen wat wij ervan vinden. En op de een of andere manier maakt dat het onweerstaanbaar.

Ik denk dus dat dit maar gekocht moet worden - alweer mijn 7e Neil Young (CSNY en Buffalo Springfield niet meegerekend).

Even het clipje bekeken. Wel knap gemaakt: 'vooral niet te modern en ik doe lekker zoals vroeger' is doorgevoerd in de titel, de muziek én in de tekst. En ik moet eerlijk zeggen dat het bij mij wel een beetje werkt. Het oude lettertype (NENA logo) op de hoes en het dansen in het filmpje (ook nog steeds een beetje onbeholpen, maar wel gewoon zichzelf).. misschien niet meteen om te kopen maar ik vind dit stiekem wel leuk.

Iets meer woorden, misschien ook iets enthousiaster, maar verder dus: helemaal eens met vigil

Ik moest hier toch maar eens wat bijzetten. Dit is een van mijn favoriete albums van 2009. Ik kocht het eigenlijk als vakantiesouvenir. Ik was in Arhus en Nephew kómt toevallig uit Arhus en ik kende ze al van een optreden op Roskilde.

Met dit album overstijgen ze al het vorige wat mij betreft. Het genre is rock, hier en daar stevig, maar vaak ook in de sfeer van Depeche Mode; electronic, maar met een wat stoere inslag. Past natuurlijk ook bij de hoes en de titel, waarmee de band ook een statement maakt. Meest trotse nummer is de geweldige ballad Descendents of King Canute (´Knud´) waar de viking in de Deen wordt bejubeld. Indrukwekkende en passende videoclip ook. Van alle nummers zijn trouwens clips gemaakt in een soort cultuurproject. Bij mijn plaat (ik kocht m op vinyl) zat een DVD´tje met alle clips erop.


Oh my, in viking mode
We shit where we eat
We eat where we shit
Oh no, please tell the code
We like what we know
But we don't know what we like here

Please salute
Salute the descendants
We're the descendants of King Canute

Dit jaar zijn ze headliner van Roskilde 2010 en ik verwacht iets enorms.

Deze was me al eerder getipt, en toen zat-ie ineens in de ´Ladies on Verve´ Box.

Erg sterk album, waarvan ik eigenlijk verbaasd was dat het geen verzamelaar was met zoveel bekende titels. Natuurlijk weet ik wel dat Lilac Wine en Wild Is the Wind niet origineel zijn, maar de meeste bekende versies zijn toch hierna pas gekomen en deze zijn zo sterk dat je vermoed dat dit album ook heeft bijgedragen aan de bekendheid er van (weet iemand dat?). Ook het bekende Black Is the Colour of My True Love's Hair een soort van traditional (heb het even opgezocht) blijkt mooier dan je dacht, en eigenlijk zijn alle nummers wel bijzonder. Onverwacht veel soul en lekker vrij voor die tijd. Een album dat ik nog vaak zal draaien.

Vage dubbel-CD met extreem experimenteel geluid. Op een bepaalde manier rustgevend alternatief, soms ook associaties met jazz (mn John the Baptist dat ook de meeste structuur heeft - ritme iig).

Intrigerend artwork:
¨Recorded on the roof of 264 Canal St. on orthodox Easter 1996¨
Dat heb ik even opgezocht voor MuMe: in 1996 was het orthodoxe pasen op 14 april.
In het CD boekje (12 pagina´s!!) staat niets: abstracte vegen, op de achterkant van het boekje NO NECK in graffiti (NNCK is voluitgeschreven ´The No-Neck Blues Band´)

De tracklist heeft hier een probleem gegeven. Het derde en laatste stuk van CD1 (het betreft hier een DubbelCD) is met ´untitled´ aangegeven. Zelf denk ik dat het derde stuk van CD1 en het eerste stuk van CD2 één geheel vormen, ook omdat dat muzikaal zo klinkt. Op de CDhoes zelf staan 5 tracks vermeld voor de twee CDs samen. Op de CDs zelf staat ook niets: egaal turkoise gekleurd zonder info.

Al meerdere keren gedraaid. Mooi hypnotiserend, niet voor de achtergrond.

Heerlijke plaat met allemaal (zeer) oude klassieke stukken van onder meer Dowand en Purcell, zeer eigentijds uitgevoerd met elektrisch gitaar van Dorrestein en de zang van Nora Fischer, die hoewel klassiek geschoold, hierbij folky aandoet. Het klinkt bijna alsof het een singer songwriter-album is. Ik kocht dit album van Nora zelf, nota bene in het Concertgebouw waar ze iets totaal anders bracht.
Deze moet zijn opvoering in het Concertgebouw nog meemaken. Het release-feestje van het album was in Paradiso Amsterdam. Dat zal toch wel de eerste keer zijn bij dit label .

Ik word steeds enthousiaster over de ontwikkelingen in de klassieke muziek; heb steeds vaker het idee dat dit het genre is waar de vernieuwingen in de muziek gaande zijn. Dit album is een treffend voorbeeld van wat er tegenwoordig kennelijk kan.

Door mij in 1997 geheel gemist, dit Nuyorican Soul. Het is een project van de "Masters at Work", Amerikaans duo dat de house/dance wist te verrijken met allerlei leuke invloeden. In dit geval is dat jazz en een beetje latin. Verwacht verder geen house; en het dance-ingrediënt verschilt nogal per nummer. Ook wel wat nodige soul te vinden trouwens.

Als ik nou zeg dat deze soep van stijlen een kwaliteitsplaat heeft opgeleverd krijg ik misschien van geïnteresseerden wel het voordeel van de twijfel. Wie kan gemakkelijk voorbij gaan aan een plaat met zulke klinkende gastartiesten?