Ziet er prachtig uit met al die klinkende namen. Op heel wat feestjes in de 70s ging deze ook wel mee. Maar tegen de huidige standaard is dit een duidelijk ´onvoldoende´ verzamelaar want alle nummers zijn zo kort mogelijk gehouden en geluidskwaliteit is ook niet jedat.
Wel een onverwoestbaar document van mijn ontdekkingsreis in de rock uit de periode vlak voor de jaren die ik muzikaal bewust meemaakte, en dat geldt vast ook voor anderen. Ik denk dat de hoes hier en daar bij leeftijdsgenoten nog wel een ´Oh Ja´ losmaakt.

Dit was in ooit mijn eerste album. Voor mijn 13e verjaardag gekregen. Met veel moeite werden liefst 22 nummers op een LP geperst, waardoor de geluidskwaliteit wel minder was en de nummers soms wat afgeknepen kort werden weggedraaid. Maar deze waren populair, toen hoor! Een beetje de ´hitzone´s van toen. Allemaal hitparademuziek, van wat er net zo´n beetje recent was uitgekomen.

Achteraf gezien een beetje een treurige verzameling. Zo zijn 1, 5, 7 en 10 typische ´opvolghits´, nummers die er alleen toe deden omdat de voorganger een hit was. De nummer 1 hits (6, 11, 12 en 13) zijn natuurlijk wel in orde maar de nummers die ik nu het leukst vind zijn wel die die een tijdsbeeld geven. En het aardigste daarvan zit aan het eind. De laatste 4 nummers kan je zo achter elkaar laten horen op een gezellige 70s party. Be My Day en Swinging on a Star zijn leuke Nederlandse producties, maar verder is het meeste van deze dat uit Nederland komt eigenlijk best verschrikkelijk (1, 9 en 18).

** voelt zich aangesproken **

Over je vraagtekens:
Ik, 44 jaar, heb van de kinderpop heel wat zien passeren.

Ik bekeek en beluisterde K3 in het deskudige gezelschap van mijn jongste zoon. Ik gun je van harte dat je nog eens meemaakt hoe leuk dat is.

Ik zag, naast K3 onder meer live concerten van Chipz, Djumbo, Kim Lian, Maud, M-Kids en diverse Idol-gepruttel. Voel mij er niet zielig bij, integendeel: ik ben er trots op.

Het gaat ook wel weer voorbij: volgende concerten met de kids zullen toch eerder iets moeten zijn als Green Day of Panic! At The Disco. De K3-CD's liggen nu wat vergeten in de kast.

Wat blijft is het diepe respect voor de professionele instelling, vakmanschap en (heus) af en toe briljante composities van K3, iets wat ik anders inderdaad nooit gehoord zou hebben. Op eenzame hoogte tussen de andere kinderpop en inderdaad door mij hier en daar heel wat hoger aangeslagen dan menige 'serieuze' popmuziek. Misschien zet ik ze nog wel eens in mijn eigen verzameling als het mag van Felix (zie hierboven).

Als totaal album vind ik deze iets minder dan hun eerste; is minder snel eentje die je helemaal op zet. Ook iets meer naar de jazz/easy listening, en wat minder pure folk/blues. Maar ik ben t eens met peerke dat de Franse liedjes op deze een onweerstaanbare aantrekkingskracht hebben. 5 en vooral 6 zijn fenomenaal mooi. Misschien niet helemaal toevalllig zijn dat ook de ´traditionals´. 'Perrine Etait Servante' heeft een wat ik maar best omschrijf als een middeleeuws klinkende melodie (blokfluit!), en een tekst die daar ook wel bij past; een horrorverhaal van een jongen die de dienstmeid van de pastoor verleidt, zich moet verstoppen, opgesloten blijft en door de ratten wordt opgegeten. Geweldig stukje muziek. Het zet je meteen wel tot denken. Met alle mooie muziek die ik ken is er dan kennelijk zo´n uit de vergetelheid gehaald liedje van een paar 100 jaar oud dat dan toch weer opvalt.
Natuurlijk is het ook een verdienste van de Mcgarrigle Sisters dat zij zo´n nummer weer tot leven brengen: folkmuziek dus eigenlijk.

Ik kocht deze aanvankelijk 'tussendoor' als uitverkoopje. Een Kate & Anna die ik nog niet had onder midprice => meenemen. Kan nooit echt troep zijn.
Aanvankelijk was daar dan de teleurstelling vanwege de electronische, wat minimale begeleiding op dit album, samen met een supercleane productie die je in het algemeen niet wil bij folk.
Na een paar jaar ben ik er, in kleine stapjes, helemaal van teruggekomen en vind ik dit thans een van hun beste albums. Oioioi wat een composities! En dat minimale wordt ook helemaal uitgebuit; het geeft een aparte, intieme sfeer. Vooral het slotnummer is briljant en is nauwelijks met droge ogen uit te luisteren.

Ik vind dit vooral een erg lang album. Erg mooi maar een ietsje te lang gemaakt.
Sfeer en kwaliteit van het spel zijn bijzonder goed. Vanaf het eerste nummer zit je er meteen in. De rust en het kabbelende van het pianospel en de weidsheid van de composities associeer je meteen met de zee. Het typische geluid van Rypdal draagt daar ook aan bij; een soulful, natuurlijk en tegelijkertijd kil geluid omdat het technisch zelfs nog iets meer elektrisch klinkt dan strikt nodig: perfect voor de bedoelde thematiek. Maar dat is dan vooral bij de eerste nummers.
Vanaf het 5e nummer zakt de sfeer toch wel weg voor mij. Het spel is onverminderd sterk, zeker als de cello erbij zit zoals in nummer VIII, maar composities zijn toch wel heel zoetig geworden; op driekwart van de plaat is The Sea een vergeten binnenmeertje geworden. De verrassende explosiviteit bij nummers X en XI kunnen dat niet meer terugbrengen; de scheurende gitaar raakt me niet meer en de drummer lijkt alleen nog maar af en toe de bekkens te tikken omdat-ie toch ook niet helemaal overbodig wil zijn.

Toen ik het hele album gehoord had, dacht ik dat ik het geluid gewoon beu was, maar bij tweede beluistering bleken de nummers tot en met IV nog steeds even sterk. Waar brengt mij dit alles? Ik weet t niet. Toch een beetje een teleurstelling na een vermoeden een topper gevonden te hebben. Wat blijft is een verder gestegen respect voor de klasse van Rypdal en nieuwe naam-om-te-onthouden cellist Darling.

Nou voor mij geldt bepaald iets anders. Ik vond dit juist weer eens een heel goed album, na toch een aantal mindere in het jazztopic. Geen al te scherpe kantjes inderdaad, maar wel met een erg fijn en swingend totaalgeluid met sterke inbreng van eigenlijk alle instrumenten. Dave Holland op bas? Ik wist het niet maar het verbaast me dus ook niet. Meer nog dan de bas - en uiteraard naast Eubanks zelf - vind ik de drums opvallend. Het meest vind ik dat met het nummer dat ik al een paar keer heb teruggehaald als mijn favoriete track van dit album: Revelations. De drummer gaat daarbij te keer als zou hij van inspriratie zijn geweest voor wat later de breakcore is geworden - maar dan dus echt gespeeld. Al een paar keer kwam in moderne CD´s in het jazztopic al breakcore voorbij. Hier zit de ontbrekende schakel!

Ik ga deze wel (proberen te) kopen.

Dit jaar in een bak aangetroffen van ' 6 voor weinig', en ik ben daar best gelukkig mee. All I Really Want is het kinderliedje waar ik al jaren onweerstaanbaar toe aangetrokken werd. Voor mij geen excuses van jeugdsentiment, en zelfs mijn kinderen vonden het destijds niet leuk; dit is iets van mijzelf. Ik ken eigenlijk niemand van wie ik weet dat-ie dit waardeert en met de reputatie van deze soort muziek berust ik dan maar in het gegeven dat ik op dit punt kennelijk niet wil deugen.
Voor wie dit niet kent: dit zat destijds in het verlengde van hit 'I'm Blue van Eiffel 65. Voor mij zal het het Italiaanse zijn wat me er in aanspreekt. Ofzoiets: soms weet je het ook gewoon niet. Verder staat dit stampvol te verwachten niemendalletjes, die toch af en toe even dezelfde aantrekking hebben, zoals het wat sentimentele Lonely. Voor mij staat het boven de kinderpop die het voor velen zal zijn. En zelfs Kim's presentatie heeft een lichtvoetigheid die me wel bevalt met haar lijspreuk "Fate is Great" ( bij de 'Thank You's ' ). Geen monumentaal werk, maar ik houd hier wel van. Ik heb m zonet weer eens helemaal gedraaid.

Ik ben minder enthousiast dan jelmer19 maar moet erkennen dat dit wel een man is met inhoud. Testen gaan ergens over en hij heeft bepaald personality in zijn voordracht.
Dat het voor mij geen topper is en ook nooit kan worden komt door de karige composities; het instrumentarium is niet meer dan begeleiding; een support voor de stem en melodieen en ritmes vallen ook eigenlijk nergens op. Dan hangt zo´n album echt alleen op de stem en teksten en dan vind ik die toch weer niet zo memorabel goed dat ik de rest maar voor lief neem. Alleen bij het lange slotnummer komt de muziek een beetje naar me toe als ik de leadgitarist lekker bluesy hoor pielen; die had misschien een groter aandeel gehad willen hebben.

Ik vind dit eigenlijk helemaal niet zo bijzonder. Het is wel mooi rustig, maar composities/melodieen zijn toch ook een beetje gewoontjes. Bijzonder is wel de aandacht die is besteed aan het geluid; zelden hoorde ik zachte stemmen en acoustische gitaar zo extreem duidelijk geproduceerd als op deze plaat. Een beetje ´overdone´als je t mij vraagt, zelfs. ´Knap´ en ´goed´, maar ik word er niet door meegenomen.

En na tweede keer luisteren weet ik ook wat er zo mooi is aan het openingsnummer: het is gewoon precies de kampvuur-evergreen ´The Streets of London´.

Samengevat: weinig mis mee, maar dit laat ik wel in de winkel staan. Prachtige hoes, daar doe ik niets aan af. Was voor mij ook een belangrijk argument om te gaan luisteren. Mooi verhaal van VDG inderdaad ook.

Leuk is dat dit album echt tussen van alles in zit. Jammer is dat het net van alles te weinig heeft. Voor jazz wordt er me te hard gewerkt en hoor ik bij wijze van spreke de partituur staan, het eigentijdse deel swingt niet en voor klassiek is het gewoon niet goed genoeg. Belangrijk echt minpunt vind ik de zang. Misschien dat ik daardoor de ontroering (gelezen bij thejazzscene) ook niet meekrijg.

Leuk, zeker voor een keer, vind ik het ritmisch prikkelende Pentimento I : Purple Red, maar bij Me Then blijkt duidelijk dat als het moet swingen men toch pijnlijk tekort komt; funkonwaardig.

De combinatie ritme/strijkers/blazers is duidelijk genre-zoekend, zoals ik dat al eerder hoorde bij bijvoorbeeld John Zorn, maar deze scoort bij mij dan gewoon effe wat minder. Waarmee ik al met al het postief-experimentele zeker niet teniet wil doen. Een prettig ´zo kan het dus ook´ gevoel blijft na dit album zeker wel hangen.

DIT is voor mij de essentie van dit album. Ik heb me al zitten afvragen hoe ik het zou opschrijven: ik had zoiets van; niet op de traditionele Amerikaanse Jazzroots gebaseerd, niet zwart, niet bluesy, eerder kerkelijk/klassiek = Europees. Maar dat is het dus. En dat is het ook wat het doet afwijken van andere 60's jazz. Het zal daarmee voor die tijd best een invloed zijn geweest. Intussen zijn de opnames én het spel wel wat vlakjes voor anno nu - zeker in vergelijk met wat ik inmiddels allemaal heb leren kennen - en moet me het van het hart dat de toeter-hoofdmoot van het tweede en derde nummer me toch teveel overheersen en door de weinige creativiteit wel tegenstaan. Het openingsnummer prikkelt wel, ondanks de lengte, het is gewoon een 'spannend nummer'.

Erg, erg tevreden ben ik met deze aanschaf. Waar ik de elementen van de black- en weet ik wat voor metal wel hoor inclusief gruntige schreeuwstem is het de combinatie met de ouderwetse rock-composities die dit album speciaal maakt. Ik krijg associaties met Black Sabbath, Hawkwind en zelfs Status Quo Misschien dat de moderne metalliefhebber dat liever niet hoort als aanprijzing, maar dit dus om aan te geven: dit rockt echt lekker door, kan je moeiteloos laten opstaan. Het typische melodieuze zoals dat wel vaker in Scandinavische metal is te horen maakt dat het daarbij niet tot een saaie brei wordt; gewoon een erg lekkere plaat.

Geen erg vernieuwend album, maar dus ook helemaal niets mis mee. Als ik ze een keer live kan zien wil ik dit wel meemaken want het is nadrukkelijk ook muziek om lekker op los te gaan. Hoop dat ze op Roskilde staan dit jaar.