Geen top-album, maar erg leuk om dit te leren kennen, al was het alleen al maar voor dat openingsnummer met zijn bijzondere opbouw en natuurlijk het herkenningspunt dat hierboven al een paar keer is beschreven. Ik had ook al wel eens ergens gelezen dat Eminem dat stukje geleend had van vroeger, maar wist niet dat het dit was. Voor het totaaloordeel moet ik toch met zinulzki eens zijn; The Vulture is een goede tweede en de ballads vind ik maar niets. Ze roeren me nergens, en in plaats van met soul is mijn eerste associatie Chris DeBurgh (maar die heeft betere composities).
Pluspunten zijn wat mij betreft het bijzonder goede geluid voor die tijd, en de toch verrassende bonustracks die ik gehoord heb. Die moeten denk ik toch wel van latere datum zijn, want als hij in 1975 al zo´n reggaetrack op repertoire zou hebben gehad, zou die toch als trendsettend zeker niet zijn afgevallen denk ik zo (1975 = doorbraak van Bob Marley naar het grote publiek en alle reggae in zijn kielzog).

Best een goede plaat. Ik dacht eerst zelfs nog: een briljante plaat, want de beste nummers staan voorop. Alejandro is mijn favoriet en ik heb al gezien dat ik daarin niet alleen sta.

Jammer dat dat niveau niet het hele album gehandhaafd blijft. Toch bewijst deze release voor mij dat Lady Gaga groter is dan wat velen graag zien als een korte hype, een als zo vele anderen, die snel is vergeten. Zoals je dat eigenlijk over alle grote mainstreamsterren wel hoort als ze nog niet zo lang bezig zijn. Hoe groter het gezeik, hoe meer parodieen, des te groter is de bevestiging dat hier iets groots bezig is.

Dat hoor je trouwens ook al meteen na de eerste maten van het openingsnummer: zo schokkend en overrompelend sterk dat je je subtiele smaakverlangens graag opzij zet. Misschien simpel, maar intussen komt er niemand met zoiets. Én beter dan haar eerste hits. Zelfs haar Franse accent vind ik lekker.

Of het dan R&B of electro is, is dan misschien minder interessant. En wat precies haar eigen verdienste/bijdrage is weet ik ook al niet. Hoe het ook zij: kennelijk slaagt ze er wel in in toch weer met nummers te komen die niet alleen in de video maar ook qua geluid positief opvallen in het mainstream/hitparadegenre. Ik denk ook dat dat juist de vergelijkingen met andere iconen in de dance/pop oproept en dan kom ook ik uit bij Madonna. Alejandro is daarbij zeker zo goed als La Isla Bonita.

Ik wil daarmee niet meteen verkondigen dat ik ook LGG meer dan 25 jaar fanatiek ga volgen, maar vooralsnog kijk ik wel verlangend uit naar de volgende.

Als laatste haalde ik deze CD uit de ´Ladies on Verve´ CD-box. Het zal mijn favoriet nooit worden, maar ze zíngt wel. Haar manier van de ´personal touch´ is acceptabel, gelukkig niet te overdreven. Op haar best als ze weinig improviseert.

Ik zou dit als losse CD nooit gekocht hebben; Fygi natuurlijk nog in herinnering als de Centerfold-dame die keurig is gegaan, en de titels deden bij voorbaat het ergste vrezen. De overkill aan classics doen meteen denken aan het repertoire dat je voorbij hoort komen in chique locaties waar je nog live-muziek hebt bij je diner. Terwijl die indruk nooit helemaal verdwijnt bij beluistering overstijgt ze dat niveau toch wel overtuigend vind ik. Je krijgt niet dat nare gevoel dat je dan wel eens hebt als een van je favoriete composities helemaal verkeerd wordt geraakt. En op zich is dat een prestatie.

Het maakt al met al een ´diva´-achtige jazzplaat die meer entertainment biedt dan muziek, en waar dat voor mij vaak heel erg wordt om door te komen is dit dus toch een stuk beter dan ik dacht.

Een goed album en blij dat ik dit heb leren kennen. Ik heb wel eens moeite met oude ´I´m Black - and - Proud - Soul´ omdat de schreeuwerige ´rauwe´ stijl van zingen mij lang niet altijd raakt, net zo min als veel moderne, juist weer heel subtiele zang dat ook niet doet. Je moet het wel kunnen dragen. Wel: deze man kan het, heeft kwaliteit. Beste nummer vind ik het titelnummer, dat ik ook er meteen uitpikte als iets bijzonders, ook al stond het op mijn mp3-speler pas op de 4e plek.

Net als Lebowski, of misschien dus nog wel sterker, vind ik California Dreaming een totale misser. Het nummer is nauwelijks te verbeteren, is geen soul, kan het ook niet worden en hoort niet solo te worden gezongen. Alles valt dood. Daarentegen vind ik Hey Joe wel oké. Vind het zelfs een van de beter nummers van het album. Verder een plusje voor de ballad waarvan ik de titel even vergeten ben, waar Lee zodanig uithaalt dat hij zijn keel bijna geheel dichtknijpt (´Why don´t You Lo.....ve me!´).

Als geheel vind ik het album goed, niet briljant, omdat er toch echt ook ´vullertjes´ op staan. Dat dit nu ineens uit de vergetelheid is opgedoken is natuurlijk prachtig, zeker ook gezien het achterliggende verhaal (dank psychonaatje!), daarmee is natuurlijk niet meteen sprake van een tweede ´what´s going on´.

Een heerlijke zondagochtendplaat. Gisteren gekocht. Ik had dit album eindeloos lang niet gehoord en dan is het verrassend hoeveel je nog kent na al die tijd. Hoewel de sound totaal uit de tijd is (crossover disco/jazz) kan ik hier nog goed naar luisteren. De pure jazzliefhebber moet deze misschien maar voorbij laten gaan; de trendyness kan wellicht afgemeten worden aan het gegeven dat ik tot 6 namen heb geteld die ook meespeelden op Michael Jackson´s Thriller. Lee Ritenour zelf was in die tijd ook veelvuldig te gast op allerlei pop- en soulalbums.

On the Slow Glide en Countdown (Captain Fingers) vind ik de lekkerste nummers. Is It You? is het meest poppy van de nummers, en schijnt - afleidend uit de sticker op het album - nog een piepklein hitje te zijn geweest. Twijfel een beetje tussen de 3,5 en 4 sterren en de hoeveelheid nostalgie die ik daarin zal laten doorwegen. Want dit is toch wel een gedateerd geluid en mijn smaak is ook wel wat bijgekleurd na forse hoeveelheid jazz die ik sinds de vorige beluistering (25 jaar terug?) in de tussentijd heb leren kennen.

Ik zit helemaal op de lijn van R&P. Instrumentaal is het best goed in orde. Er zit een soort zomerse 'bounty'- sfeer in die me wel bevalt, en af en toe wordt er een beetje gefunkt met een latin-feel die me wel wat doet denken aan Earth Wind & Fire met Paulinho da Costa uit dezelfde tijd. Kan ook zo gedraaid worden na de disco-versie van Manilow's Copacabana. Niet opzienbarend, maar voor de sfeer waarin dit past lekker genoeg. Naast het openingsnummer valt daarbij Get That Happy Feeling op.
Dan is het met het positieve wel gedaan, want waar er af en toe veelbelovende breaks en intro's zijn, verdwijnt elke magie zodra de solo-zang wordt ingezet. Veel te veel op de voorgrond en gewoon niet goed. Wat er mis mee is kan ik niet goed benoemen. Echt ver ernaast zit ze niet, en bij Idols zou ze ook best scoren. Maar bij mij dus niet.

Met enige schroom deponeer ik hier mijn 1,5* , want ik heb de hoge waarderingen heus wel gezien. Onbeluisterd in huis gehaald (uitverkoop), maar ik vind dit dus een enorme domper. De synthesizers, de achtergrondkoortjes, het is me allemaal heel zwaar gevallen. Ik heb absoluut niets tegen Leonard Cohen (zie mijn hoge waarderingen elders), maar dit vind ik helemaal niets. Bij ''Take this waltz" is de ritmebox even afwezig, en gaat er een klein zonnetje schijnen.

Eindeloos lang gezocht naar deze dame op het internet, maar niet gevonden anders dan op forum-sites met vragen van mensen die haar ook zoeken en in lijsten van disco-classics. Want het titelnummer is zeker een klassieker, al stond het misschien nooit in de hitparade. Het is een beetje definitie-disco in de stijl van Gloria Gaynor´s I Will Survive. Ik heb deze altijd veel beter gevonden. Gloria Gaynor vond dat misschien ook want ze coverde het nummer nog later. Verder alleen een LP (CD zal niet gaan denk ik) die je goed kan doorkomen als je notalgische gevoelens hebt bij het genre, want er staat nogal wat prut op.

Van-dik-hout-zaagt-men-planken disco. Geen bijzondere vondsten of ´classics´ (al werd Yes.. wel een clubhitje), maar hier en daar wel lekker extreem. ´Don´t ever´ is mijn favoriet. Echt een over-the-top nummer (zo fout dat het weer mooi wordt) en loeisnel, zoals dat hoorde in 1979.

Ook verkrijgbaar in een meer trendy hoes met de toen ook zeer hippe airbrush-techniek. Maar dit is het exemplaar zoals ik dat heb. Leuk detail: De binnenhoes vermeldt de persoonlijke gegevens en van deze 3 ´Models´.

Ik kende Lily hiervoor alleen nog van de hitjes die ze heeft gehad; die vielen me altijd wel op door originaliteit; een meid die haar eigen gang gaat met een eigen stijl en leuke liedjes.

Dit album heeft me - zonder dat ik de voorgaande dus ken - bijzonder getroffen. Het zijn stuk voor stuk sterke nummers, gemakkelijk in het gehoor liggend, maar zeker geen dertien in een dozijn. De ´pakkende dance invoeden´ zoals in RedLightCityBoy´s recensie hierboven zo omschreven kan ik onderschrijven maar ook buiten de dance om kan elk nummer op zichzelf staan, als meer dan een kunstje. Zorgvuldig is er ook variatie aangebracht in de songs zodat het album als geheel nergens verveelt. Ik deel dus de mening van velen hierboven die stellen dat het een goed ´Pop-album´ is. Beter dan bijna alle hitparadepop van dit moment, maar ook zeker rijker en gevarieerder dan menig gehypte ´alternative´ Britse band. Ook de mainstream kent zijn goede albums, en dit is er zo een.

Oppervlakkig klinkend lief gezongen lijken de teksten misschien weinig op de voorgrond te staan, maar als je eenmaal met luisteren bent begonnen laten ze je niet meer los: teksten zijn zonder uitzondering goed, zowel inhoudelijk als ritmisch/poetisch.
Er zit een rode draad in dit album die me zeer bevalt. Hoewel het geen concept-album is passen alle teksten goed in een groter geheel. Enerzijds is het mild maatschappijkritisch, aan de andere kant spreekt er ook een sterke ontwikkeling van bewustwording uit, soms gebracht als ´ik voelde me ineens een stuk ouder en wijzer´, soms ook bijna als een soort vroege midlife-crisis (in ´22´).
Een heldere kijk op de wereld, gekleurd door recente ervaringen in het eigen leven. Omdat het allemaal zo gemeend klinkt (autobiografisch, eigen ideeen) stoor ik me ook helemaal niet aan het hier en daar toch opvallend ruige taalgebruik (´I spend ages giving head´ in Not Fair) en dat God´s favoriete band CCR moet zijn lijkt op de manier waarop zij het brengt (in Him) ook geen taboe. Met alle leuke grapjes een erg actuele plaat ook. Niet eerder hoorde ik in een song de emotie beschreven die je krijgt bij verschijnen van de naam van je geliefde op de display van de telefoon.

Lekker relaxed lente-album, dit Soul Album van de Week van al weer wat weken terug.

Linda's stem is inderdaad wel heel hoog, maar ook erg in orde: niet geforceerd, natural. Haar zingen gaat schijnbaar moeiteloos, een verademing in vergelijking met de hysterische wijze waarop dat tegenwoordig schijnt te moeten, en dat alleen al is fijn om naar te luisteren.

Het beste stuk van het album zit voor mij in het midden. De 4 nummers vanaf What Are You Asking Me For zijn een beetje jazzy van opzet, hebben afwisseling en laten zowel van Linda als van de begeleiding het beste horen. In Lark en Old Smokey zitten ook nog eens leuke ritme-wendingen.
Voor de rest van het album zijn nogal wat liedjes toch wel wat niemendallerig en zo wordt het voor mij toch geen top-album. Niettemin is het in zijn geheel sfeervol en daardoor goed beluisterbaar. En dat is voor een groot deel ook echt de verdienste van de zangeres, die dat in het live-slotnummer het duidelijkst bewijst.

The 'Queen of covers' heeft hier wel heel bekende stukken opgekpakt, en doet dat samen met een hele stoet bekende artiesten. Toch als album maar matig geslaagd vind ik. "I will always love you" (cover van vriendin Dolly Parton) en "Many rivers to cross" vind ik al niet best; Tracks of My tears, een van mij alltime soulballads, vind ik ronduit vervelend om te horen.

Deze heb ik pas gekregen in een stapeltje, samen met platen van Cuby & the Blizzards en Herman Brood. En dan steekt deze daar toch wel erg negatief bij af. De mannen zullen zeker plezier hebben gehad, en de hoes is geweldig, maar ik kan hier toch niet naar luisteren zonder mij te ergeren. En ik ben ook al niet erg enthousiast over Rietman's pianospel. Wel eens met Madjack71 dat dat met de de stijl van Jerry Lee Lewis is te vergelijken maar dat is dan wat mij betreft net zo geslaagd als dat track 2 kan staan naast datgene waarvan het is afgekeken (Elvis' Jailhouse Rock). Wat kan Herman Brood dan toch ontzettend goed piano spelen, denk ik dan.

Later zouden deze mannen nog met collages van Rock n Roll covers in de hitparade komen, en wellicht is een verdienste dat ze het genre opschudden in een periode dat er weinig aandacht voor was. Voor mij is dit echter geen jeugdsentiment en dan blijft over dat deze plaat - hoewel met origineel repertoire - toch teveel klinkt als een bandje voor feesten en partijen met knipoogjes naar de echte R&R. Voor mij te licht bevonden voor mijn verzameling, en deze gaat naar zolder.

Gisteren voor het eerst sinds lang weer eens helemaal geluisterd, met boekje erbij. Het is wel heel voorzichtig allemaal, had van mij wel iets meer folky en wat minder new age gemogen. Maar Loreena is wel iemand die er helemaal voor gaat, en dat waardeer ik dan wel weer. The Highwayman zou van mij wel stemmen krijgen in de ´lange nummers KO´. Het instrumentale La Serenissima vind ik ook leuk.

Ik heb deze toch wel flink wat keren beluisterd, omdat ik ook iets had van ´objectief sterk´ (mn composities) maar toch geen topgevoel.

Er is nogal wat uit de kast is gehaald bij dit album. Composities zijn groots opgezet: melodien zijn af en toe lekker zwierig, er wordt geexperimenteerd bij het uitgebreide Transition , er is de opvallende opening in The Beat en de fraaie wending naar de slotminuut in Wrong Number is ook bijzonder. Ook de afwerking (sitar-begeleiding, de niet-standaard koortjes - ik vind ze wel goed, sorry Kemm -) is bijzonder voor 1971.

Uitvoering is echter wel rommelig en worden m.i. ook wel wat naar beneden gehaald door Lou zelf, die bij sommige nummers toch een beetje de sluitpost lijkt - alsof hij te weinig inbreng heeft gehad. T is niet dat-ie niet kan zingen, maar hij maakte misschien net zo lief een bluesplaat, zoiets.

Pas na een paar keer bedacht ik: ja! Laat The Beat zingen door Isaac Hayes; Who Am I door Ray Charles Frisco Here I Come door Aretha Franklin, en Crazy About You door Diana Ross. En als ik dan toch bezig ben: wat zou die slotminuut van Wrong Number geweldig zijn door Marvin Gaye uitgevoerd.
Misschien flauw, maar ik vínd dus ook Frisco Here I Come een typisch nummer voor Aretha Franklin; Who Am I is toch zo´n soulgospel typisch voor Ray, etc. En voor deze Lou Johnson is dat allemaal wat hoog over; nummers lijken niet voor hem gemaakt, en het zijn toch ook geen covers (heb er geen herkend althans).

Toch een intrigerend album in meerder opzichten, want anders krijg je al die associaties niet. Teksten zijn bijvoorbeeld ook zeker niet dertien in een dozijn. Is Frisco Here I Come misschien het oudste soulnummer met de frase ´I don´t Need a Computer To tell Me Something´s Wrong`.. ?

Zijn stem is prima. Instrumentaal is het wat rommelig, maar dat stoort me niet. De lowbuget (?) productie heeft zelfs wel charme en helpt het album als geheel aan een puur en soulful geluid. Het is voor mij niet een monumentaal album vanwege de toch wel wisselende kwalileit per nummer.
Het titelnummer vind ik bijvoorbeeld niet geweldig, want bij de uitloop zit ik eigenlijk te wachten tot het klaar is. Dat in tegenstelling met What Happened to the Feeling, waar ik, zeker ná de break, geen genoeg van kan krijgen. Fantastisch nummer. The Next World Vind ik ook wel prima, maar de andere nummers zijn, in verschillende gradaties, toch wel wat te dun voor mij. De ballad vind ik ronduit slecht.

Niet voor mij om te kopen, maar enkele losse nummers zijn zeker het uitchecken waard voor liefhebbers van het genre. Mooi gevonden van Lizzy89.

Ik heb deze nu tweemaal gehoord. Sclavis is hiermee voor mij een vaste waarde geworden (was eerder jazz-album van de week en dat vond en vind ik nog steeds een van de beste uit de reeks). Maar die Reijseger kan er me ook wat van, zeg! Zo hoorde ik het nog niet in de jazz; mooie arrangementen, maar met een 'klassieke kwaliteit' zeg maar. Het is voor het eerst dat ik een album hoor waarbij ik dat geluid 'van jazz naar klassiek' geslaagd vind. Of hoort deze nu juist weer niet tot de Third Stream (leest 'avantgarde' bij het genre)?

Hoe het ook zij, twee topmuzikanten die elkaar ook nog eens geweldig aanvullen. Fijn album, met evenwel een weinig inspirerende opmaak (zowel hoes als tracklist zijn weinig uitnodigend, om maar niet te zeggen afstotelijk).

Tjonge, wat een ontdekking. Muziek is niet al te diep, zelfs wel opzichtig kitscherig hier en daar maar verpletterend in zijn meeslependheid. Noem het maar klassiek voor de mensen die niet van klassiek houden, new age voor mijn part, allemaal geen beste kwalificaties, maar dit is wel muziek die werkt. Het is voor mij wel vergelijkbaar met de populaire soundtrack van Amélie; geef je er aan over en dan is het gewoon een heerlijke plaat.

Degelijk blues album, met zang erbij die een keuze als Soulalbum van de Week wel rechtvaardigt. Ik vind het wel wat zwaar zo hier en daar, en dat komt misschien ook wel door de grote hoeveelheid klassiekers, die je nu misschien weer anders zou brengen. Dust My Broom blijft dicht bij de briljante versie van Elmore James, maar enkele andere tracks zou je misschien wat minder met gitaargeweld aanzetten. Little Red Rooster is daarbij een van de allereerste bluesnummers die ik ooit leerde kennen (in de versie van de Rolling Stones).
Evenwel is dit ook de tijd waarin de stevige bluesrock het heel goed deed, en dan is het prettig om te horen dat dat niet alleen een zaak van blanken was. Zeker een kwaliteit van de plaat is ook dat het dicht bij ´live´ blijft; stukken zijn voor het gevoel ´lekker losjes´op de plaat gezet.

Met de eerste LP van Luther Vandross was hij ineens iemand. dat vond ik toen apart omdat je dat idee helemaal niet hebt bij de man zonder gezicht, min of meer toevallig gast/sessiezanger bij twee nummers op het album van Change (toen al zwaar favoriet bij mij; mijn avatar komt er vandaan). Luther werd veel groter dan Change en dat was in mijn herinnering al vanaf dit eerste album.

Ik heb het destijds niet gekocht en eigenlijk weet ik het nog steeds niet of dat nu wel alsnog zou moeten. Zijn manier van zingen is best bijzonder: meer soul en meer op de voorgrond dan in die tijd wel gebruikelijk was. Hij zingt ook wel ´natural´, al is A House Is Not a Home kennelijk iets boven zijn macht. Maar de composities lijken toch wat snel gemaakt. I've Been Working lijkt zelfs wat geënt op de strakke sound en het wat ongemakkelijke ritme van Searchin´ van Change, en de andere nummers zijn toch wel wat niemendallerig. Uitzondering daarop is Super Lady , dat ook destijds als favoriete track (of single?) wel werd gedraaid. Super Lady is beter dan in mijn herinnering, Never Too Much vind ik juist minder. van Sugar & Spice weet ik niet niet meer of ik het al eens gehoord had.