Fijn album met mooi afgewerkte nummers, zij het enigszins koud begeleid (elektronisch slagwerk, je hoorde dat toen wel meer). Een soort van crossover tussen New wave en Chanson. La Folie werd de onverwachte (want Franstalige) hit. Naast dit lokkertje zijn vooral de reggae-tracks (3 en 5) verrassend.

Lastig te beoordelen album. The Hustle is natuurlijk een classic in de disco en Van McCoy kreeg er de eeuwige roem mee. Turn This Mother out is ook een aardige track die dezelfde luchtigheid heeft. Redelijk uitgevoerd zijn de covers van Disco Tex (nr 4), Ohio Players (2) en Average White band (9), maar ergens is het toch ook wel weer een zwaktebod om met zulke grote hits te komen. Enkele nummers zijn toch ook wel wat vlakjes, missen sprankeling.

Als entertainmentplaat redelijk geslaagd en zeker een mooie plaat in het tijdsbeeld. Als creatief hoogstandje net iets minder dan je zou willen.

Och dus ik had hier nog helemaal niets neergezet? Wel, dit is naar mijn menig de absolute top in funk-disco. Zeer geschikt voor bij de in die tijd kortstondig populaire rollerdisco, waarschijnlijk vanwege het lage tempo. Heerlijke plaat, onbegrijpelijk onbekend gebleven, al zullen oldschool(-rap) liefhebbers onbewust de beat in het titelnummer wel eens gehoord hebben; echt zo´n basistrack waar je jaren naar op zoek kan zijn. De meeste popjournalisten kennen dit niet ook niet meer, want dit komt inderdaad uit de disco-traditie en die werd destijds helemaal niet serieus genomen als zijnde muziek.

Het geweldige openingsnummer is momenteel weer gemakkelijk te vinden op Youtube. Natuurlijk geen officiele clip en daarom staat er ook geen linkje bij t album.

Daft Punk poetste op hun HomeWork in 1997 de basisbeat van ´Bounce, Rock, Skate, Roll, pt 2´ weer even op in het korte nummer WDPK 83.7fm.

Met dank aan Svendra voor t plaatje vandaag toegevoegd. Maar dus Vicky Leandros, met dit album nog van vóór haar songfestivaloverwinning in 1972 . Hele enge covers hierop; tweemaal Moody Blues (4 en 6 zijn resp Question en Melancholy Man) en Er Hat Mich Geschrieben Is dus gewoon de classic The Letter, en dan is het nog niet gedaan met de bekende nummers. Het leukste zijn het titelnummer en nr 3 van ´traditional´ Griekse componist Hadjidakis.
Muzikaal zal dit voor velen niet door de beugel kunnen en het schijnt ook nog een kreng van een mens te zijn, maar ik heb een zwak voor deze dame en op dit album is het nog mooi pril. Ze heeft iets aantrekkelijk kwetsbaars in haar stem en je herkent dat ook altijd meteen. Met het midden tussen Griekse folk, schlager en chanson heeft ze toch een verdiende plek in mijn kast, gewoon naast Led Zeppelin. Ik heb ook de vrijwel tegelijk uitgegeven Vicky Leandros - I Am (1971), die grotendeels bestaat uit Engelse versies van de songs op dit album.

Deze LP is ook nog in een bijzondere hoes uitgegeven: geheel met een soort fluwelen coating bekleed, met goudopdruk en een gat waarachter je de mond van het portret op de binnenklaphoes ziet.

Echt lekker disco-album, dat ik vandaag pas voor het eerst in zijn geheel beluisterd heb. De A-kant kende ik al; twee aan elkaar gemixte tracks, met een oplopend tempo, uitmondend in het hitje 'Hollywood' met mooie bas-lijnen in het refrein en een aanstekelijke meerstemmige zang.
Kant B is minder, het laatste nummer ook een beetje afgekeken van de sound van de Silver Convention ('Fly Robin Fly').

De vrijgevochten sfeer, met inderdaad (zie hierboven B.Robertson) verwijzingen naar de gay scene, paste naadloos in de trend van de betere disco destijds. Na dit album ging het roer om; Village People professionaliseerde en er kwamen zwaardere beats, marsritmes en een andere thematiek met hits 'YMCA', 'In the Navy' en 'Go West'.

Pas geleden een optreden gezien van deze Vinnie Zummo, die een ongrijpbaar gezellige stijlenmix in zijn repertoire heeft. Hij maakt jazz, af en toe rock en vaak er iets tussenin. Als je hem nazoekt kom je tegen dat hij lang deel uitmaakte van de Joe Jackson band en dat verklaart wellicht de ontwikkeling.

Op deze CD nogal wat verwijzingen naar The Beatles, maar ook stevige rock in ´Take the Cream´. Verder is het erg jazzy zo hier en daar, en EWF is een duidelijke variatie op de sound van Earth Wind & Fire die op zijn minst ook jazzy funk maakten natuurlijk. Vermeldenswaard is de inbreng van zijn vrouw Janice Zummo, die op CD nog niet half zo mooi klinkt als live. Gaan we misschien nog wel wat meer van horen mag ik hopen.

Eindelijk nu maar eens gekocht, deze (voor 3 euro). Discoproject van Denyse Lepage die meer bekend is van Lime. Heerlijk nummer Dancin' the Night Away werd een hit en Love Buzz is ook aardig omdat het daar precies op lijkt . Andere nummers zijn duidelijk minder en de dames zelf kunnen dat niet echt goedmaken. Vooral bij een nummer als Back Again blijkt dat de zangkwaliteiten van gelegenheidszangeresjes "Angela en Chantal" ook wel erg beperkt zijn. Leuk voor de discoverzameling, en de foto is ook een mooi tijdsbeeld, maar dat is het dan ook. Voor de liefhebber.

Ha! Hij staat erop! Goed foute hoes en een naar huidige maatstaven behoorlijk vreemde combinatie van artiesten. Echte bagger van Bonnie St. Claire, Ria Valk en The Blue Diamonds wisselt af met hoger te achten namen als Boudewijn de Groot en Cornelis Vreeswijk. Cabaret van Elsink en Sonneveld en 70´s instrumentale nostalgia van Ekseption en Rob Hoeke. Misschien wel de beste smarlap die ik ken is van Willy Alberti. Ja, ik heb dit wat gehoord in het verleden.

Met alle begrip voor de mensen die dit niet begrijpen, geef ik lekker 3,5 sterren.