Ik ben ook wel tevreden met dit album. Het losse, losgeslagene, ook al door anderen genoemd spreekt mij erg aan. Ik las van drugsgebruik en ook dat lijk je te kunen horen. Alles bij elkaar ook een plaat die alleen maar in die tijd gemaakt kan zijn zo lijkt het.

Niet alles is even mooi vind ik. Het fluitnummer (Seasons) vind ik na 2 keer horen al best saai. Daarentegen is voor mij het Saxophone Concerto nauwelijks te superlatief te beschrijven. Misschien is het hier en daar wat rommelig, technisch zeker niet perfect, maar op de een of andere manier is dit mooier dan perfectie. Hoe hier speelsheid, variatie en emotie samenkomt tot muziek heb ik nog maar weinig gehoord. En de solo gaat ook gelukkig ook gewoon dóór als er een volgende fase begint. Een nummer dat ik nog vaak zal draaien.

Het is wel ontzettend EMC, dit album. Zo´n strak geluid, zo´n mooie sound van alle instrumenten ook apart; bijna onecht mooi. Waar ik daar normaal niet zo voor ga is het bij dit album door de muziek niet storend. De opbouw van het album, met het lange Oceanus aan het begin, zet de sfeer en maakt dat je de rest toch gemakkelijk tot je neemt, in een soort roes die toch alleen maar kan ontstaan bij de betere muziek.
Het mooiste zijn de gitaar en de drums. Garbarek lijkt inderdaad de mooie steriele composities wat te verstoren door er soms wat hard in te komen met de saxofoon (zie klaezman), maar toch is bijvoorbeeld Nimbus wel mooi van opbouw.

Een meer ´bedachtzaam´ dan jazzy, maar tegelijkertijd wel sfeervol album, met uitzondering misschien van Drifting Petals , dat wel héel easy is en me bij herhaalde beluistering wat te lang duurt.

Pas vandaag voor het eerst gehoord, deze. Ik zal toen niet de enige zijn geweest die het in 1979 wel weer een beetje genoeg vond met RN. Mooie platen gemaakt. En waarachtig een hitje met The story of a R&R Band. Maar nog zo´n plaat met tekstueel vast ook wel weer sterke, maar nooit meer zo verrassende, cynische, verhalende liedjes is vast wel teveel van hetzelfde.

Ik moet meer stukken hebben gehoord destijds want ook het openingsnummer kende ik al. Vooral melodieus vind ik het geheel minder dan de bejubelde voorgangers. Maar ook hier toch wel weer pareltjes te vinden. Mr. Sheep bijvoorbeeld, kan m.i. moeiteloos staan naast Short People. Leuke humor, fijn liedje.

Ontwikkeling is er ook in het geluid; steviger, meer een popplaat en waarachtig nog even lonken naar disco in het begin van Pants.

Maar wat hier dan toch wel gemist wordt is een nieuwe Birmingham of een Sigmund Freud´s. Geen memorabel album.

Het spijt me mensen, ook ik vind er weinig aan. Met name de nummers met de begeleidende bigband werken me op mijn zenuwen. Niet alleen vanwege de achterhaalde sound, maar ik word gewoon stapelgek van die toeters (tekst opgesteld zonder het relaas hierboven gezien te hebben). De ballads zijn iets beter verteerbaar, maar ook daar: opdringerige violen en nare achtergrondzang. Ik weet wel dat ik het een beetje in de tijd moet plaatsen, maar dan nog. Het is dat het hier om RC de grootmeester gaat, anders zou ik zeggen: what´s next in het Soul-album vd week ? Bing Crosby?

What You waitin' for, Hot Stuff, en Honey, I'm a star zijn meer funky, maar zeker niet zo goed als zijn latere 'Still in the groove', 6 en 7 zijn ballads die ik altijd al oversloeg.

5 is een geflopte single die ik wel mooi vind, vanwege de brutale beat die er in zit, het is een beetje minimal geluid voor een Funk/R&B artiest. Ik heb weinig wat erop lijkt. Is mijn meestgedraaide nummer van het album.

Qua compositie blijft You Can't Change that echter wel de enige 'evergreen'. Het is ook een bijzonder nummer natuurlijk.

Verder als compleet album dus van alles wat en met een opvallend strak geluid/productie.

Ik ben geen groot liefhebber van Raymond. De humor, belangrijk element in zijn muziek, raakt me niet. Nochtans is dit een album dat ik meer dan eens hoorde zonder mij te ergeren, met voor zijn genre zeker kwaliteit, natuurlijk sfeer en, en dat speelt in mijn oordeel zeker mee, herinneringen naar die tijd vanwege de voorkeur van mijn vrienden van toen voor deze man. Nostalgie, jazeker!

Verrassend goed. Natuurlijk kende ik RJ al wel, en zelfs van dit album hoorde ik al wel eens wat ´om te onthouden´, maar als geheel album was dit voor mij nog niet bekend. Hoewel zowel sound als image van Rick nog niet een vaste richting lijkt te hebben (Funk, Rock, Ballad, Disco lopen nog wat onwennig uiteen) zijn er eigenlijk geen zwakke songs. Erg mooi zijn Mary Jane als al genoemd, maar ook het wat moeizaam beginnende Hollywood lijkt gedurende het nummer steeds specialer te worden.

Mooie tip als soul-album van de week, in die zin dat ik dit nooit zelf meer zou hebben opgepikt als een artiest waarvan je dacht wel zo ongeveer te weten wat-ie in huis heeft. De stelling ´beter dan Street songs´ vond ik bij de eerste commentaren wat overdreven (RJ ís immers zo´n beetje wat hij met ´Street Songs´ is geworden en op dát album is sound, stem, teksten, productie en het hele image veel beter in harmonie), maar ik twijfel nu ook. Misschien moest ik deze ook maar eens hebben.

Hmm, ik sta wel redelijk alleen als ´oudere´ voor mijn positief oordeel over deze plaat. Ik vind de meeste nummers van deze best goed. Rihanna mag dan wat traditionele bezieling missen, en dan is het natuurlijk geen beste als je het beluistert als soul.
Wat ik hierin mooi vind is dan ook iets anders. Rihanna heeft iets zalig decadents over zich, een eigen impressie van een nieuw soort ´femme fatale´, met composities die weliswaar kitscherig zijn maar ook met een mooie drive erin, effectief strak. Ik vind dat mooi bij elkaar passen. Voor mij krijgt dat eenzelfde aantrekkingskracht als sommige oude witte disco (zoals Poussez of Musique). Meer dan alleen hitparade R&B voor mij.

Beng! en ik begin gewoon met vier (4!) sterren.

Waar Lady Gaga op dit moment toch op alle fronten de lijst van hitparadepopartiesten aanvoert, hijgerig nagevolgd door anderen, maakt Rihanna met dit album haar eigen koers, óók boven de middelmaat. Ze maakt veel, niet alles is even goed, maar tussen de R&B blijft ze opvallen.

Ik ben geen echte fan, ik kén persoonlijk zelfs geen enkele echte fan (zie leeftijd en albumverzameling). De doorsnee mening vanuit mijn kennissenkring over Rihanna niet veel meer dan ´hooguit 2 sterren´, zeg maar.
Maar ik denk er dus anders over. Bij Please Don´t Stop the Music ben ik aangehaakt en
ik hoor af en toe een nieuwe single, pak het gewoon wat later op. Dat heeft als bijkomend voordeel dat je niet fullprice betaalt voor het album. Zolang haar platen interessant blijven blijf ik proberen of het nog de moeite waard is, en zo heb ik bijna tot mijn eigen verbazing onlangs mijn 3e Rihanna album gekocht.

Met ´Loud´ leek het erop dat ze weer wat minder experimenteert dan op ´Rated´, en ik verwachtte weer een min of meer gemiddelde R&B plaat. Maar weer heb ik mij vergist. Ik denk dat ik dit misschien wel haar beste vind tot nu toe. Songs zijn goed, en in weerwil van wat iedereen vindt (sorry Angelo) vind ik dat haar stem wél vooruit gaat. Presentatie/voordracht maken nu voor mij ook nummers met mindere teksten meer dan acceptabel. Een album dat ik met plezier van begin tot einde kan beluisteren.

In de aaanbieding gekocht (6 euro) en dan eigenlijk omdat ik de vorige mooi vond en Rude Boy er wel bij wilde hebben voor die prijs. Waar Good Girl Gone Bad een wat losse verzameling hits is, zie ik bij deze meer samenhang. Het is de stap voorwaarts met een zware hang naar erkenning buiten de R&B-hitjes. Ze experimenteert met electronics, en dat maakt de muziek hier en daar grootser dan op de vorige en dat zal ook de bedoeling zijn geweest. Ze probeert ook rock maar dat gaat haar niet goed af. Rihanna is gewoon geen rocker en wordt dat ook niet met Slash erbij. Nadeel is ook dat het album een goede dance-classic mist als Don´t Stop the Music.

Toch een album dat ik nog wel eens uit de kast zal halen, en dan vanwege de eerste drie tracks én Rude Boy. Blijft toch een geweldig nummer; met al zijn expliciete verwijzingen op de een of andere manier toch geen echt vulgair nummer, stijlvol en ritmisch (en dan met name ook Rihanna´s inbreng daarbij) de top in R&B wat mij betreft.

Vertederend album met een live-registratie en wat demo´s. Opgenomen op de high school van Ritchie zelf, met aankondigingen van zijn klasgenote die ook voorzitter was van de fanclub. Klinkt nostalgisch maar voor wie het niet weet: Ritchie zat ook gewoon nog op die school toen hij overleed op ´The day Music Died´ (17 jaar).

Het schijnt ook het enige concert te zijn dat er is opgenomen van hem. Geluidskwaliteit is beroerd, sfeer is puik. Geen plaat om even lekker te rocken, zelfs La bamba swingt niet echt. Wel een indrukwekkend stukje muziekgeschiedenis.

Ik ken de muziek van Roberta Flack al heel lang. Dat was dan vooral deze natuurlijk. Ik kan het ook maar moeilijk als ´soul´ zien, omdat het voor mij meer ´Ouders / Willem Duys´ associaties geeft. Maar het is niet alleen de jeugdindruk die deze muziek voor mij buiten de genres en tijdgrenzen legt. De kwaliteit, hierboven ook al door bonothecat als moeilijk in de tijd te plaatsen aangehaald, heeft daar ook mee te maken.
Toch zal dit niet een allertijdenfavoriet van mij worden, en koopplannen heb ik ook nog niet, en dat komt door de mi iets te felle ´I Told Jesus´ en de toch niet allemaal even geslaagde covers. ´The First Time Ever I Saw Your Face´ en ´Ballad of Sad Young Men´ zijn prachtig, maar het Cohen nummer en Angelitos vallen toch een beetje dood door de grote bekendheid. ´That´s no Way´ vind ik zelfs ergerlijk, en skip ik al sinds de eerste beluistering. Ik zou er misschien wel 4 sterren voor geven maar dan toch ook niet meer.

Trying Times en het slotnummer vind ik de beste.

Eens met de analyse van musician (fraaie details in dat verhaal!), zij het dat mijn waardering voor het album een stuk lager ligt. Ik hoor hier vooral de zelfverklaard miskende artiest die geen artiest meer is.

Waar zijn inbreng op Crime of the Century sprankelt en frisheid geeft, voelt het herhalen van het stramien (het terugkerende ritme van Dreamer) op dit album loodzwaar aan. En Only Because of You is toch niet meer dan een pathetische poging tot een 2e Fool's Overture. Natuurlijk was dit een album met de tijdgeest tegen, maar het lijkt gewoon of ik het ´chagrijn´ (zie recensie musician) er doorheen hoor. Het kan ook anders: de overgebleven Supertrampers hebben hierna toch nog wel een prima album neergelegd.

Geen plaat om eens trots te laten zien aan je alternatieve kennissen, want zelfs voor Italiaans is dit toch behoorlijk kitscherig zo hier en daar. Maar waarom ik dit destijds gekocht heb is voor het openingsnummer, waar ik een zwak voor heb. Dat is ook kitsch maar het swingt als de beste disco. De overdadigheid van de strijkers werkt hier precies goed en ik word er helemaal blij van. Ooit laat op een feestje eens opgezet en dat werkte ruim boven verwachting!

Vandaag weer eens tevoorschijn gehaald. Kan niet anders zeggen dat ik de meeste kritieken behoorlijk zuur vind in relatie tot de luchtigheid van deze muziek. Natuurlijk zie hoor ook ik wel de gemaaktheid en vette knipogen naar het (verre) verleden. Maar dit is toch wel heel lekker gedaan hoor. Met plezier weer uitdraaien inclusief bonus. Ik blijf fijn op 4 sterren zitten.

Moeilijk vindbare, ook wat dubieuze discoplaat uit Italië. Ik liep er tegenaan op de Mega platen en CD beurs en kocht 'm vooral omdat ik er nog nooit van gehoord had en dat is best apart want ik heb disco uit 1979 als verzamel-specialiteit.
Geluid is funky disco, maar funkliefhebbers gaan hier beter aan voorbij. Ook blazersarrangementen en zang zijn maar nét te dragen. What Are You Doing in Casablanca, soms ook als albumtitel gebruikt, is het meest opvallende nummer. Het begin met de Humphrey Bogart immitatie (en dan toch nog met een Italiaans accent ) is triestig slecht, maar er zitten twee mooie breaks in, waarvan de eerste duidelijk qua sound is gejat van dance-classic "Dance Disco Heat" van Sylvester, een jaar eerder uitgebracht. Al met al is de de plaat een vertederend tijdsdocument, typerend voor Milaan, waar toen heel veel disco werd geproduceerd. Verder vind ik de hoes erg leuk, met het jachtluipaard (ik heb nu 4 discoplaten uit 1979 met een jachtluipaard erop). Let ook op de dame met het toen zeer modieuze Purdey-kapsel.

Ik doe niet vaak een recensie met het langslopen van de tracks in volgorde, maar maak nu dan toch een uitzondering. Het is namelijk zo dat ik de eerste helft en de tweede totaal verschillend beoordeel.

Het openingsnummer begint prima, maar wordt toch wat besmet door de ´niet meer van deze tijd´ mode-gospel van Jesus Christ Superstar, en doet daar dan verderop ook nog eens brutaalweg I Don't Know How to Love Him achteraan. Omdat dit verder toch echt geen gospelalbum is, kan ik dit niet anders zien dan een knik naar wat toen hip was om te doen (NB ik ben minder negatief over JCSS zelf - dit even voor de kritiek die ik anders kan verwachten). Ook nummers 2 en 3 zijn me vrij slap, en (2) is daarbij mischien ook wat te bekend voor zo´n minimale improvisatie. Ik was toen toch behoorlijk teleurgesteld in dit album waarvan ik toch best hoge verwachtingen had.

Maar dan komt het betere gedeelte, want vooral instrumentaal is dit best een lekker album, inderdaad in de sfeer van relaxte funk/jazz en een beetje soul. Waar ik me goed kan voorstellen dat dit album in zijn geheel als vrij tam wordt gezien, vind ik dat er toch af en toe flink spanning zit in met name de instrumentale ´jam´ stukjes in dat tweede deel. Samen met We live in Brooklyn, Baby dat ook ik het sterkste nummer vind maakt het dat ik dit sowieso nog een ´voldoende´ album vind.
Ik zal dit niet snel kopen, maar als ik de LP tegenkom voor een zacht prijsje, wie weet: kan ik lekker kant 2 draaien.