Bijzonder plaatje. Dit is dus ´zitten en spelen´ zoals je het niet vaak hoort. Het klinkt allemaal zo achteloos en moeiteloos. In elk geval niet bedacht en, verbeeld ik me, ook niet ingestudeerd of geoefend. Er wordt gespeeld alsof er zelfs geen plan was voor een opname.

Dat geeft uiterst ontspannen muziek met hier en daar zelfs een brutaal uitstapje dat je bij een doordachte opzet van een album nooit zou doen (waarom 2 maal dat enorm bekende ´Home on the Range´ midden in het album?). Maar ik begrijp blabla´s keuze voor dit album. Dit is vakmanschap van instrumentbeheersing en improvisatie om van te genieten, omdat ze vrij spelen zonder een statement te willen maken. Dit kan zomaar een favoriet kerstalbum zijn: klinkt zo de achtergrond bij het haardvuur van een jazzliefhebber?

Niet alles vind ik even geslaagd; sommige stukken zijn wel erg dromerig en als Peacock gaat strijken vind ik het ineens niet zo lekker meer, maar voor het geheel is dit toch iets wat je - wie zal het met me oneens kunnen zijn? - niet lelijk kan vinden.

Ja wat moet je hier nu mee? Van het openingsnummer, dat toch weinig meer muziek is dan ´lekker wild knerp-piep-hakken´ solo´s word ik niet echt warm. De twee tussenstukjes zijn tussenstukjes, en dan bliijft er nog maar één nummer over.
´81 st Street´ begint dan met een solo waar sommige stukken me wel opvallen, met name dat deel dat me qua toonladder (alleen hele noten of zo, ik ben niet muziekgeschoold) wel doet denken aan de saxsolo op Moa Anbessa´. Tegen het einde krijgen we dan nog wel een stukje samenspel, waardoor het nummer nog iets van een thema en dus ook opbouw heeft.
Ik vind het te weinig samenspel voor een heel album, met solo´s die me (want dat zou dan toch wel moeten) ook niet echt meenemen.

Ik ben wellicht de enige Genesis fan die dit hun beste album vind. En altijd al gevonden ook. The Musical Box is een nummer met terechte bekendheid; een soort sleutelnummer voor de oude Genesis in zijn geheel, en Peter Gabriel in het bijzonder. Ik heb verder een uitzonderlijke (nooit van iemand anders gehoorde) voorkeur voor 'Seven Stones'. Er is iets in die accoorden gestopt dat mij intens diep raakt. Lastig te omschrijven - ik speel zelf niet -

Er waren tijden dat ik dit het allerergste vond dat er maar was in de muziek. Dat was op het hoogtepunt van de roem, iets vóórdat deze plaat er was; terreur op de radio; er was niet omheen te luisteren! Nu na een veilige tijd later ben ik iets milder geworden ondanks het slechte Engels, de nep-exotische sound en de allesvernietigende hoempa-beat. Maar enige nostalgie is ook bij mij intussen wel voelbaar; vooral bij Paraquayo dat ik ook vroeger al een acceptabel nummer vond.

Verder een plaat die een prima tijdsbeeld geeft van de glorietijd, ook of júist zonder Little Green Bag en net als LeRoi vind ik zo ook de hoes mooi in seventies-sfeer.

Eigenlijk past dit album goed tussen de albums voor en na deze die ik al heb: George Benson - Shape of Things to Come (1968) en George Benson - Give Me the Night (1980). Sinds het ´60s album is de sfeer meer losjes geworden en ademt het door inbreng van zijn stem meer soul, en dat past weer meer bij ´Gimme the Night´. De albums daarná zijn blijvend met zang, maar geleidelijk aan weer wat minder soul, meer naar de easy-listening jazz.

Dit album is melodisch lekker, en dan vooral het instrumentale deel. Het meeneurien kende ik al van hem, de vocale stukken raken me minder. Fijn dat even de herkomst van The World Is a Ghetto wordt genoemd want daar zou ik flink naar hebben moeten zoeken; het album van War waar het op staat heb ik wel eens gehoord, maar dat is kennelijk weggezakt. Hoewel het album niet echt veel toevoegt aan wat ik al van hem heb, zou ik deze wel meenemen voor 50 cent. Ik weet dat dit voor sommigen niet meer dan een soort van ´lift-muziek´ zal zijn (te rustig, te braaf..), maar ik houd hier wel van. Dit is ook een album dat je lekker in zijn geheel kan laten opstaan.

Grappige toevalligheid is wel dat ik jazzalbum van de maand moest maken en dat ook daar George Benson op meedoet. Wie van dit soort jazzy gitaarspel houdt kan zeker Lee Ritenour - 6 String Theory (2010) eens proberen.

Toevalligerwijs aangekomen (gekregen in een stapeltje afdankers). Eigenlijk had ik weinig verwachtingen; het album komt uit de tijd dat ik zo´n beetje alles volgde dat uitkwam in het genre, en dit gold als de tegenvallende opvolger van het Give Me The Night album. Ik kende de single (niet meer zeker welke het was, ik meen nr 3) en het openingsnummer, dat een nauwelijks te dragen cover is van het Roberta Flack nummer. Vooral de trendy semi-disco productie, niet passend bij de compositie, en de blazersarrangementen zijn storend.

Maar ik hoorde het album dus nooit in zijn geheel tot aan vandaag. En wat blijkt: als je nummer 1 overslaat resteert een uiterst plezierige easy listening LP in de Jazz/R&B crossover sfeer, met 4 en 10 als uitgesproken juweeltjes.

De MuMe-crew heeft van de artiest George Gershwin gemaakt, en dat is natuurlijk ook zo, want hij is de componist natuurlijk (ik had aanvankelijk gekozen voor de arrangeur). Dan toch maar gemeld dat de film waar het hier om gaat nergens meer te zien is vanwege het feit dat de Gershwin dit zelf heeft tegengehouden omwille van de beperkte artiestieke meerwaarde ten opzichte van de eerdere uitvoeringen. Rondom de score zelf zijn er ook nog concessies gedaan; omwille van rechten werden enkele zangers en zangeressen uit de film vervangen. Ik kan het niet beoordelen of dat erg is want ik heb de film nooit gezien.

Neemt allemaal niet weg dat de 'Summertime' van dit album een voortreffelijke uitvoering is van dit aan iedereen bekende nummer.

Ik heb als eerste associatie hetzelfde als Paulski. Gisteren op het gemak ongestoord (dat is wel nodig) beluisterd. Wel intrigerend, maar behalve de solo op het tweede stuk van kant 1 is er eigenlijk weinig dat me aan jazz doet denken. De compromisloze opzet met de langzame ontwikkeling, alsook de instrumentale invulling, ligt m.i. dichter bij volksmuziek uit zuidoost Azie of Oceanie. Weliswaar hier en daar aangevuld met ludieke ritmische ´bias´ (hoor ik op kant 2 een pingpongtafel?). Ik vind dit niet zo vernieuwend of bijzonder als het ws is bedoeld over te komen.

Echt een fijn werkje dit, dat als jazz-dubbelalbum van de week werd gekozen met de remake uit 1980. Deze vind ik vooralsnog mooier dan de remake. Mooie drive in de baspartij en gedurende vooral kant 2 interessante uitstapjes met etnische invloeden en psychedelica in de vorm van electronics en Hendix-gitaargeluiden. Laatste blijkt dus Terje Rypdal te zijn die ik ook al had leren kennen in een eerder JAVDW. Het contrast is aanzienlijk en ik kan nu ook Blabla´s commentaar bij dat album wel plaatsen. In de remake is dit heftige gitaargeluid verdwenen. Op dit album vind ik het evenwel goed passen.

Ook buiten de gitaar is dit wel ontzettend een plaat in tijdsbeeld; de synths en dan met name de manier waarop dat geluidstechnisch op de plaat is gezet, deden me direct denken aan Pink Floyd in de tijd dat ze zichzelf nog ´The Pink Floyd´ noemden ( A Saucerful of Secrets uit 1968, Ummagumma) uit 1969).

De combinatie van jazz met psychedelica en wereldritmes vind ik behoorlijk indrukwekkend geslaagd. Eigenlijk kan je stellen dat de zware titel goed wordt waargemaakt. Ik stel mij voor dat dit toch een album zal moeten zijn met enige reputatie. Is dat ook zo?

Ik had er stiekem iets meer van verwacht, maar toch vind ik dit nog zeker wel een leuk experiment. Leuke keuze van Itchy en ik ga dit op een feestje eens proberen in relatie met de bekende floorfiller van Pigbag, want ik vind wel dat het daar wel wat op lijkt. Beetje punk, beetje ska en een lekkere blaaspartij.

Ongetwijfeld is dit te weinig jazz voor sommigen. Nou: ik vind het ook te weinig 'wereld' (had op meer gehoopt) en te weinig punk ook trouwens. Maar de sax is in elk geval lekker en als je het nu eens als bluesrock bekijkt (geldt zeker voor sommige tracks) dan is dit toch wel erg leuk allemaal.

En ik vind de Ex toch ook wel sterk dat ze dit doen zonder af te gaan (al had de Rhumba wel achterwege mogen blijven).

Ik zit op zinulki ´s lijn. Zijn stem is prachtig, maar hij is niet echt gezegend met een groot zangtalent. Misschien in de verkeerde tijd geleefd, deze artiest; wat zou het voor de hiphop niet een aanwinst geweest zijn! Nu zit hij met name bij de meer langzame passages af en toe zelfs pijnlijk naast de toon. The Get Out of the Ghetto Blues is, hoewel melodieus 13 in een dozijn, wel heel fraai uitgevoerd en is daarmee mijn favoriete nummer van deze. Dáár komt zijn stem wel tot zijn recht. Veel andere tracks gaan echter zonder enige emotie, en hier en daar dus met een krulteen, langs mij heen.

De kennismaking is daarmee nog niet voor niets geweest, want de ´poems´ maken het album wel bijzonder. Ik dus ga toch misschien die eerste van hem nog eens beluisteren; die is me tenslotte (en hier ook weer) aangeraden door kenners.

Deze heb ik leren kennen op een vakantie in Italië toen-ie pas uit was. Ik was er op het goede moment, kan je achteraf stellen. Teruggekomen in Nederland bleek dit bij liefhebbers bekend te staan als een nieuwe mijlpaal in wat toen nog Italiaanse disco heette (´Italo´ kwam pas een paar jaar later als term vanuit de Italo-remix serie). Gino Soccio´s Dancer werd een anthem dat je overal hoorde als je het eenmaal kende, in remixen, in achtergrondjes (mn in pop-TV-programma´s die toen ineens allemaal een disco-sfeertje moesten hebben was het een geliefd tussendoortje - overigens ruim ná het verschijnen van deze plaat). De klap en de synths aan het begin zijn uniek, en als ik het intro op een onvoorbereid moment hoor - ik haal de klap moeiteloos uit alle andere klapintro´s ooit - krijg ik nog steeds even een trillerig gevoel van intens geluk.

De andere nummers zijn noodgedwongen allemaal wat minder, het zwakste Visitors heb ik altijd een beetje te snel en te gemaakt gevonden, maar werd wel een hitje zo hier en daar (niet in Nederland). Er zijn ook mensen die dit het beste nummer vinden. Bij recensies werd er hoog van opgegeven en er verschenen veel remixen van.
Een tijd lang heb ik het kitscherig zwevende, bijna symfonische There´s a Woman het mooiste gevonden van het album. De geluidsproductie is inmiddels wat gedateerd voor de standaards die je nu bij moderne electro-dance wel aantreft, maar Ik denk nog steeds dat het indruk zou moeten maken bij menig electronic-liefhebber. Er werd nooit een remake van gemaakt voor zover ik weet.

Na dit album was Soccio´s naam definitief gevestigd als ´Grote´ in de disco. Elke volgende release werd een gebeurtenis waar naar uitgekeken werd.

De hoesontwerper (Greg Porto) zou later ook de cover van het debuutalbum van Change (mijn avatar) maken.

Better Do it Your Way vind ik ook de beste van dit album. Het is veelzeggend dat ik de bijdrage van de zang van Bill Withers daarbij (ik wist niet dat hij t was) meteen al beter vond dan die van de zangeres waar het hier toch om gaat.

Gladys Knight vind ik prima om te horen als ze het bij het meer luchtige repertoire houdt zoals in het openingsnummer van dit album en in een hit als Baby Don´ t Change Your Mind (latere single, niet op dit album). Ik zal nooit echt fan worden van haar en dat komt omdat het drama en de intimiteit die ze met name in de tragere songs legt voor mij overdreven en afstandelijk blijft, bijna zelfgenoegzaam af en toe. Van die songs zijn er vele op dit album. Bij The Need to Be is het bijvoorbeeld heel sterk en de keuze voor The Way we Were is zo vanzelfsprekend dat ik me ook daar aan stoor. Ze wilde maar dat al haar ballads zo meeslepend waren als de kwaliteit van deze evergreen. Maar dat zijn ze voor mij dus niet en dat komt ook door haar manier van zingen.

Verder geen slecht album voor de liefhebber en instrumentaal is het ook best in orde, maar het raakt me totaal niet.

Nee ik vind deze te licht. Leuk is de traditionele inslag zeker, en het slotnummer is instrumentaal echt wel lekker, maar ik vind Gloria zelf gewoon niet swingen. In tegenstelling met de commentaren hierboven vond ik haar beter op haar plaats in de disco. Eenmaal beluisterd toen ik deze kreeg in een grote stapel CD's maar deze doe ik naar 'de zoldercollectie'. Als iemand 'm wil hebben dan hoor ik t wel

Er stond nog geen enkele Gloria Gaynor op de site. En bij het zoeken naar een tracklisting werd ik zelf ook meteen ontmoedigd: de discografie van deze Queen of Disco is een zootje. Bijna alleen maar verzamelaars, eindloze hoeveelheden platenlabels, en verder veel gelijke titels. Er zijn nog zeker twee andere albums met deze titel in omloop, met compleet andere tracklists.

Dit is echter een historisch album. Het het oudst mij bekende disco-album waarbij nummers aan elkaar werden gemixed. De overgang van 2 naar 3 is feestmuziek bij uitstek. Maar 'Reach out' blijft natuurlijk wel een cover, en het nummer werd daarom vergeten. De titel Queen of Disco verhuisde terecht naar Donna Summer, en Gloria zong nog lang en gelukkig dat vreselijke 'I will survive'. Eergisteren nog live op Rai uno, waar ze nummer 2 (!) stond in de 50 beste nummers van de afgelopen 50 jaar.

Ik vind dit eigenlijk gewoon een hele goede plaat. Dat ´de verrassing eraf is´ was eigenlijk als oordeel al te voorspellen voordat de plaat uitkwam. Feit is dat ik dit jaar nog geen albums heb gehoord waar zoveel levensvreugde en energie in zit als deze. En ik vind m gewoon BETER dan de vorige. De ongrijpbare mix van gospel/soul/surfsound/electronic is verder geevolueerd tot een genre dat gewoon een stukje boven de afzonderlijke ingredienten zweeft, van een artiest met een ongebreidelde, gezonde scheppingsdrang. Een van de betere van dit moment wat mij betreft.

Catchy? - jazeker. Commercieel? - vast en zeker. Overdone en/of geforceerd? - je zal begrijpen dat ik het daar niet mee eens ben.
Zo´n song als ´Blind Mary´ (het is toch geen cover of zo?) is voor mij niet minder dan geniaal in zijn eenvoud (tekst, melodie én ritme/productie) en treft mij hartverscheurend. Een van de beste songs die ik dit jaar tot nu toe hoorde.

Ik meen ook te herinneren dat het met dit album weer de betere kant op ging met de band, in elk geval commercieel. ´Weekend Love´ was de onverwacht frisse hit, al vond ik die persoonlijk niet geweldig. Ik vind dan een nummer als ´Snot Love in Spain´ veel beter. ´Tiger Bay´ heeft ook iets aantrekkelijks maar ik merkte later dat dat kwam omdat het erg in de verte lijkt op `Radar Love´. Verder toch wel een wisselvallig album. ´Save Your Skin´ lijkt het feature nummer te moeten zijn, maar raakt mij totaal niet. 'Don't stop the show' hoor ik dan toch liever.

Pas zeer onlangs gekocht, een beetje in afwachting van de nieuwe plaat. Gotye kende ik echt alleen van de grote hitparadehit vorig jaar. Omdat deze zo goedkoop was heb ik deze er maar bij genomen. Een zeer positieve verrassing is dit nu toch wel. Het is zoals ik gehoopt had 'speelse popmuziek'. Niet extreem genoeg om het woord 'alternatief' te gebruiken, maar ook geenszins een mainstream 'liedjesalbum'. Nummers zijn prikkelend afwisselend, in lengte, ritmisch en melodisch. En toch beluistert het als geheel weer erg gemakkelijk. Seven Hours en Thanks for Your Time springen er daarbij uit als individueel nummer. Learnalilgivinanlovin is kennelijk een soort van single geweest, maar doet me vrij weinig. Ik zou het album niet gekocht hebben met dat nummer als representatief voor de rest.

Aan anderen die Gotye net als ik nu pas ontdekken, en zich afvragen of er meer is dan dat ene leuke liedje zou ik willen zeggen: dit album is in elk geval een goede koop. Zeker voor die paar euro bij Play.com.

Grace Jones, nog steeds een fenomeen, deed toch ook maar precies waar ze zin in had. Naast La Vie en Rose ) en de classic Send in the Clowns staat hier dan ook nog Tomorrow op. Natuurlijk uit musical ´Annie´; maar die stond toen nog maar nét als productie op Broadway; de film kwam pas 5 jaar later.

Instrumentale uitvoering is hier en daar maar zozo, en de zang is niet al te best, maar de keus van repertoire, die perfect past in het decadente en losgeslagen imago van Grace Jones geeft een nostalgisch gevoel bij deze opmaat naar de grote disco-jaren. Inderdaad mét I Need a Man dat als dance-classic geldt, meer dan het veelgeprezen La Vie en Rose, wat mij betreft.

Lekker album met een rijke productie, zeker voor die tijd. Mooi een geheel als gezegd door tondeman en het luistert melodieus ook goed weg, zonder dat er voor mij een echte ´recht naar je hart´ topper op staat.

En misschien komt dát door net iets te weinig originaliteit. Arrangementjes zijn wel een beetje déjà vu zo hier en daar: Next Time I See You lijkt wel in de verte wat op I´ll Be Around van de Spinners en in The Boogie Man / Love Is Magic is - hoewel erg mooi op de plaat gezet als dubbelnummer - toch wel opzichtig geleend van Temptations´ Papa was a Rolling Stone. Geen harde kritiek want het blijven lekkere nummers. Aan het einde tenslotte blijkt Perry wel in staat tot een behoorlijk soeverein slotnummer, dat niet toevallig het tiitelnummer zal zijn.