Ik vond dit nogal een tegenvaller. Dulfer schijnt deze uit narrigheid (zie ook het boekje) in zijn keuzebox te hebben gestoken; het werd bij verschijnen kennelijk alom gezien als een minderwaardig album en Dulfer vond dat maar onzin. Originele mening en HD is natuurlijk nooit bang een minderheidsstandpunt in te nemen, maar ik ben t daarom nog niet met m eens. Ik vind dit dus ook een nogal slap en muzakkig jazzalbum. Geen echte bagger, maar zeker niet iets dat ik op de voorgrond draai voor mezelf.

Het altijd verfrissende Hayseed Dixie. Net als de andere platen valt deze weer een beetje tegen omdat de power en vrolijkheid van een concert gewoon niet is over te brengen. Zonder het feest blijft dit wat het is; een redelijk goede coverplaat en, voor wie erbij was, een prettig concertsouvenir.

Bijzonder van dit album (meestal halen ze hun inspiratie uit de rock/metal) is dat er veel soul op staat en dat heeft te maken met hun kruistocht tegen het moderne racisme. Marvin Gaye (2), Temptations (5), Michael Jackson (8), Sam Cooke (10) en O'Jays (12). Fijnste nummer vind ik het laatste en dat is een van de weinige eigen nummers. Tekst en melodie smelt mooi samen tot een krachtige hang naar verzoening met de mensen die geen plek krijgen in het grote land dat 'niet groot genoeg' is. Aan het eind doet het nummer me denken aan de meezinger Cecilia van Simon & Garfunkel aldus ook verwijzend naar de periode van de opkomende 60s. Zouden ze het expres gedaan hebben? De titel van de plaat is in elk geval geen toeval; verwijst overduidelijk naar de ultieme hippie plaat in het zwarte genre.

Nooit echt helemaal goed beluisterd en toch al vele jaren in mijn bezit. Ooit gekocht voor een gulden en toen ook al met het idee dat dit wel kwaliteit moest zijn; de funk/jazz groep met daarin grootheden George Benson en Rod Temperton.

Niet helemaal duidelijk waarom deze zo lang in de kast is blijven staan. Het album stond zelfs nog niet in mijn ´In bezit´ lijst, wat zou kunnen betekenen dat ik m in elk geval sinds 2005 niet heb gehoord.

En dan toch zo´n lekker plaatje voor bij zomers weer, in weerwil van de titel.

Hitje vanuit die tijd is dance-track The Groove Line. En bij wijze van bonus, zonet bij herbeluisteren pas (voor het eerst?) bewust gerealiseerd: Track 7 ´The Star of a Story´ staat ook op latere soloplaat van Benson: George Benson - Give Me the Night (1980)

Niet iets voor mij, dit album. Het begint erg veelbelovend, maar al snel is het me toch een te lang nummer, waarbij het lijkt alsof de sax moet zoeken van ´wat zal ik nu weer eens doen´. De bassolo is gedegen, maar niet sensationeel, en dat geldt eigenlijk wel voor de totale bijdrage van de bas. Al met al te weinig muziek naar mijn zin; natuurlijk wordt er wel goed gespeeld, maar ik hoorde al betere sax en bas en ook beter samenspel.
De drumsolo in het tweede stuk is eigenlijk wel een van de aardigste stukken, en dat zegt wel voldoende. Die Hamid Drake is wel een vaste gast aan t worden in het JAVDW.

Na jaren weer eens beluisterd. Beter dan in mijn herinnering. Productie is rampzalig, drukt Herman's stem te ver naar de achtergrond, en haalt irritante synths naar voren, nu nog triester klinkend dan destijds. Toch een halfje erbij voor de composities; Love Myself is natuurlijk een classic, maar ook het laatste stuk van kant 2, vanaf het geweldige Beauty is Only Skin Deep is toch prima rock. En, zelden geroemd, maar zeker wel een plusje voor deze plaat; goede achtergrondzang van de dames!

Op de koninginnemarkt de LP gescoord gisteren. En ik wilde deze altijd al hebben en ik weet eigenlijk niet waarom dat zo lang moest duren. Misschien als totaal album niet helemaal perfect (mn de typische 80´s geluidsproductie maakt het geluid nogal steriel), maar toch staan enkele van de beste nummers van de band juist op dit album. Brood en Spelen heeft een heerlijke tekst en Geboren voor het geluk en De plaat sloeg af zijn composities die voor mij de succesnummers van de eerste jaren toch wel ver overtreffen. Misschien is mijn mening wat gekleurd door het gegeven dat ik de band in deze tijd een paar keer heb zien optreden en daarbij ook van dichtbij heb meegemaakt. Van De Plaat sloeg af .. kan ik me nog goed herinneren dat het bij de soundcheck werd gespeeld en hoe speciaal dat toen klonk.

In feite is dit een op plaat gezette disco-mix van Ben Liebrand. Mooie nummers als van Chemise en Touché (laatste nauwelijks nog ergens te krijgen), maar ook zwakke stukken. Carol Jiani´s "Ask Me" is een ramp vergeleken met haar eerdere "Hit n Run Lover", en Lee Prentiss is een nauwelijks aan te horen cover. Buitengewoon mooi is het stuk van nummer 8 tot 11 (= begin kant 2 van de LP), met Divine´s Native Love (wat is dat toch een geweldig nummer!) als basistrack.

Slecht album. Beetje bij elkaar geraapte nummers waar weinig van uit gaat. Het is in dit geval niet voor niets dat de artiesten je niets zeggen of dat je dat eigenlijk niet meer wil weten (David Soul = Starsky.. of was het Hutch). Alleen de eerste en de laatste zijn de moeite waard. Silver Convention was van de hitparade disco een van de meest acceptabele, en Walter Murphy is natuurlijk een regelrechte classic, al vind ik die persoonlijk niet heel geweldig (werd later nog meegenomen in de Saturday Night Fever OST).

Eerlijk één keer gedraaid tijdens een computerspelletje. Wat erg allemaal mensen. Zo naar was 2006 toch niet? Toch 2 CD's vol met vieze covers, trekpopherrie, nepmuziek. Nauwelijks om door te komen.

Pakito vind ik leuk, Gnarls Barkley natuurlijk, maar dan..
Ik besef dat Jantje Smit dan voor mijn nummer drie wordt van deze 40, en je krijgt voorzichtig wat begrip voor de populariteit van Nick en Simon. En wat is zoiets als Justin Timberlake dan toch eigenlijk vreselijk. Ook de serieus bedoelde muziek kan hier vaak nog erger zijn dan skihut: Van Velzen, Raffaëla, Keane, Meatloaf; allemaal the horror. Liever dan nog de Gebroeders Ko ( ik zag ze ooit live )

CD1: 0,5 CD2: 1,5. Maakt samen 1,0. Veilig opgeborgen op zolder.